II SA/Łd 421/22

II SA/Łd 421/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 par. 1 i par. 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 98 par. 1 i par. 2, art. 101 par. 2, art. 105 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 32 ust. 4a, art. 37a ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr 66/2022 znak GPB-III.7721.17.2022 PK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr 66/2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 98 p 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) – dalej: p.b., w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471); Wojewoda Łódzki uchylił w całości decyzję Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r., nr 410/2021 o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia [...] S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą, w miejscowości W., na działce ew. nr [...], obręb [...], gm. [...] i umorzył w całości postępowanie organu I instancji.
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", skarżąca spółka wystąpiła w dniu 11 września 2018 r. Następnie wnioskiem z dnia 26 października 2018 r. spółka wystąpiła do Starosty Brzezińskiego o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenia spółki wyniesionego od postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 października 2018 r. o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]"
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2018 r. Starosta Brzeziński zawiesił na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.
Z akt sprawy wynika nadto, iż wskutek rozpatrzenia zażalenia spółki Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r. uchylił wskazane wyżej postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 października 2018 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W toku ponownego prowadzenia postępowania organ opiniujący stwierdził, iż objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja została zrealizowana, co skutkowało podjęciem decyzji z dnia 31 maja 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Następnie, wskazaną wyżej decyzją z dnia 23 listopada 2021 r. Starosta Brzeziński działając na podstawie art. 104, art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia [...] S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wobec upływu okresu trzech lat od daty zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie i braku złożenia wniosku o jego podjęcie przez którąkolwiek ze stron postępowania, objęte wnioskiem z dnia 11 września 2018 r. żądanie uznaje się za wycofane, stosownie do treści art. 98 § 2 k.p.a.
W odwołaniu od powyższej decyzji spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając strona zarzuciła, że podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie Starosta Brzeziński nie uwzględnił wprowadzonych w 2020 r. przepisów, na mocy której na okres przekraczający półtora miesiąca, zawieszeniu uległ bieg wszelkich terminów w sprawach administracyjnych. Wobec powyższego zdaniem skarżącej termin na złożenie wniosku o podjęcie przedmiotowego postępowania jeszcze nie upłynął, a co za tym idzie wydana decyzja jest przedwczesna.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r. Wojewoda Łódzki uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. Wskazując na przesłanki wydanego rozstrzygnięcia w części uchylającej kwestionowaną odwołaniem decyzję organ wskazał, iż warunkiem umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę zawartą w art. 98 § 2 k.p.a. jest dochowanie przez organy administracji obowiązku wynikającego z art. 101 § 2 k.p.a., to jest pouczenia stron zawieszonego postępowania administracyjnego o treści art. 98 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, iż zawieszając postępowanie administracyjne na wniosek skarżącej spółki w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.a., Starosta Brzeziński nie pouczył stron postępowania o treści § 2 wskazanego przepisu, a co za tym idzie brak było podstaw do uznania żądania spółki o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej za wycofane. Jednocześnie organ podkreślił, iż bieg trzyletniego terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a. rozpoczyna się od daty skutecznego poinformowania stron postępowania o jego treści.
Natomiast, co do podjętego rozstrzygnięcia w części w jakiej umarza ono w całości postępowanie przed organem I instancji Wojewoda Łódzki wskazał, iż pomimo stwierdzonych naruszeń przepisów prawa procesowego, podkreślenia wymaga, że jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, w tym z przeprowadzonych w dniu 18 lutego 2022 r. oględzin na miejscu, objęta wnioskiem skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. stacja bazowa telefonii komórkowej została wybudowana, zgodnie z projektem budowlanym załączonym do w/w wniosku. Tym samym przedmiotowa inwestycja została zrealizowana z naruszeniem art. 28 ust. 1 p.b.(w brzmieniu obowiązującym przed wejściem życie nowelizacji przepisów p.b. wprowadzonych ustawą z dnia 13 lutego 2020 r.), co w konsekwencji stosownie do treści art. 32 ust. 4a p.b. uniemożliwiało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", uznać należało za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wydanie w takiej sytuacji merytorycznego rozstrzygnięcia stanowiłoby bowiem rażące naruszenie przez organ architektoniczno-budowlany kompetencji przysługujących organom nadzoru budowlanego, które to organy są właściwe do dokonywania ocen zgodności z prawem robót budowlanych rozpoczętych bądź też zakończonych.
Z uwagi na powyższe w ocenie organu odwoławczego zasadnym było orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu w całości decyzji z dnia 23 listopada 2021 r. i o umorzeniu w całości postępowania organu I instancji.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie:
- art. 32 ust. 4a p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego, wszczętej na wniosek, o którym mowa w art. 37a ust. 1 p.b.;
- art. 37a ust. 1 i ust. 2 p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie pomimo, iż wniosek inwestora inicjujący niniejsze postępowanie oraz funkcjonowanie przedmiotowego obiektu budowlanego znajdują oparcie o wskazane przepisy;
- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie pomimo, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe;
- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji istnienia przesłanek do zastosowania w sprawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym błędne przyjęcie, że przedmiotowy obiekt został wybudowany z naruszeniem prawa oraz brak dokonania własnej rzetelnej oceny charakteru planowanego zamierzenia.
Z uwagi na powyższe strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając podniesione zarzuty strona podkreślała, iż objęta jej wnioskiem z dnia 11 września 2018 r. inwestycja dotyczyła tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., zgłoszonego na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy. W ocenie skarżącej z brzmienia powołanych wyżej przepisów wprost wynika, iż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy obiektu wskazanego w zgłoszeniu, inwestor może zgłosić wniosek wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu. W takiej sytuacji inwestor może powstrzymać się od ciążącego na nim obowiązku rozbiórki lub przeniesienia obiektu budowlanego w inne miejsce, z uwagi na upływ 180 dniowego terminu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. Powyższe zdaniem spółki bezspornie wskazuje, iż przepis art. 37a ust. 1 i ust. 2 p.b. stanowią przepisy szczególne względem art. 32 ust. 4a ustawy, co czyni niezasadnym wyrażone w sprawie przez Wojewodę Łódzkiego stwierdzenie, co do braku możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]". Koniecznym jest zatem uchylenie decyzji obu instancji, a następnie, jak wskazuje organ odwoławczy, dokonanie ustaleń w zakresie daty rozpoczęcia biegu trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a. i ocena możliwości podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że skarga [...] S.A. z siedzibą w W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 12 lipca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż pomimo stosownego wezwania, w zakreślonym terminie zarówno pełnomocnik skarżącej spółki, jak i pozostali uczestnicy postępowania nie złożyli oświadczeń, co do posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 12 sierpnia 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi spółka [...] uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 4 kwietnia 2022 r. orzekającą o uchyleniu w całości decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia skarżącej spółce pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą, w miejscowości W., na działce ew. nr [...], obręb [...], gm. [...] i umorzeniu w całości postępowania organu I instancji.
Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. poz. 735 ze zm.) – dalej: k.p.a.; oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) – dalej: p.b., w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r., co wynika z treści art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
W sprawie bezspornym pozostaje, iż zainicjowane wnioskiem skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą zostało wszczęte i niezakończone przed datą wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy nowelizującej.
Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.
Natomiast jak wynika z treści art. 105 § 1 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.
Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjne, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. R.Hauser. M. Wierzbowski [red.] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, s. 904,908). Umorzenie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanki przedmiotowej ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest zaś konkretna sprawa administracyjna, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyroki NSA: z 21 września 2021 r., II GSK 932/21; z 21 grudnia 2021 r., II OSK 22/19; wyrok WSA w Lublinie z 7 grudnia 2021 r., III SA/Lu 526/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do oceny zasadności kwestionowanego rozstrzygnięcia w części dotyczącej uchylenia decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r., którą jak już wcześniej wskazano umorzono na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. wszczęte na wniosek skarżącej spółki postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą.
W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). Ponadto jak wynika z art. 101 § 2 k.p.a. w przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron, w oparciu o wskazany wyżej przepis art. 98 § 1, organ jest obowiązany do pouczenia stron o treści przepisu art. 98 § 2 k.p.a.
Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a., to jest z uwagi na upływ trzyletniego terminu zawieszenia postępowania administracyjnego oraz brak wystąpienia z żądaniem którejkolwiek ze stron o jego podjęcie, jest uwarunkowane pouczeniem stron postępowania o skutkach wynikających z art. 98 § 2 k.p.a. Przy czym, jak słusznie wskazał Wojewoda Łódzki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trzyletni termin, o którym mowa w analizowanym przepisie rozpoczyna swój bieg od dnia skutecznego powiadomienia stron zawieszonego postępowania administracyjnego o treści art. 98 § 2 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, iż zawieszając w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.a., na wniosek skarżącej spółki postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą, Starosta Brzeziński nie poinformował stron postępowania o treści art. 98 § 2 k.p.a. i wynikających z niego skutków nie wystąpienia, w zakreślonym prawem terminie z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania. Z akt sprawy nie wynika także, aby stosowne pouczenie w tym zakresie zostało udzielone stronom w innym terminie. Wobec powyższego prawidłowo Wojewoda Łódzki uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do uznania zawartego we wniosku skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. żądania wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej za wycofane, co czyniło zasadnym uchylenie kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji.
Natomiast odnosząc się do zasadniczej kwestii sporu, to jest zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego w części dotyczącej umorzenia w całości postępowania organu I instancji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.
Stosownie zaś do art. 32 ust. 4a p.b. nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1.
Powołany wyżej przepis art. 32 ust. 4a p.b. wprost formułuje bezwzględny zakaz wydania pozwolenia na budowę, w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 28 ust. 1 p.b., to jest w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte lub ukończone jeszcze przed uzyskaniem decyzji właściwego organu architektoniczno-budowlanego o udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana po stwierdzeniu rozpoczęcia (bądź już zakończenia) robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 p.b. dotknięta byłaby zatem sankcją nieważności, gdyż pozwolenie na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń. Ponadto jak słusznie podnosił Wojewoda Łódzki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do prac rozpoczętych, czy też już zakończonych stanowiłoby naruszenie kompetencji organów nadzoru budowlanego, gdyż w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do legalizowania już rozpoczętej inwestycji, ani też dokonania oceny już wykonanych robót. Tym samym postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, które chociażby w części zostały już wykonane, w świetle art. 32 ust. 4a p.b. należy uznać za bezprzedmiotowe i w związku z tym podlegające umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 17 kwietnia 2008 r., II OSK 402/07; z 23 marca 2011 r., II OSK 519/10; z 9 maja 2012 r., II OSK 247/11; z 30 sierpnia 2018 r., II OSK 2140/16; wyroki WSA w Warszawie z 13 grudnia 2018 r. VII SA/Wa 780/18 i VII SA/Wa 800/18; wyrok WSA w Rzeszowie z 8 września 2016 r., II SA/rz 1680/15; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sprawie bezspornym pomiędzy stronami postępowania pozostaje ta okoliczność, iż objęta wnioskiem skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. inwestycja polegająca na budowie tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", w oparciu o przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany z dnia 5 września 2018 r., została w całości zrealizowana. Powyższe potwierdza przeprowadzona w dniu 18 lutego 2022 r., przez pracownika Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brzezinach kontrola na miejscu, udokumentowana protokołem kontroli oraz sporządzoną dokumentacją fotograficzną, które zostały załączone do akt administracyjnych sprawy. Co więcej, dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Ich poprawność nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą skargę.
Wobec powyższego fakt, iż zarówno w dacie podjęcia decyzji organu I instancji, jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy roboty budowlane związane z budową tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" zostały rozpoczęte i zakończone przed wydaniem ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na jej budowę, o której wydanie wnosiła skarżąca spółka w kierowanym do Starosty Brzezińskiego wniosku z dnia 11 września 2018 r., skutkuje stwierdzeniem, iż postępowanie w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
Powyższe okoliczności, stosownie do powołanych przepisów art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 4a p.b. oraz art. 98 § 2, art. 101 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. obligowało Wojewodę Łódzkiego do uchylenia w całości kwestionowanej decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r. i do umorzenia w całości postępowania organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W tym miejscu wskazać należy, iż stosownie do art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Natomiast jak wynika z art. 101 § 1 i § 3 k.p.a. podjęcie zawieszonego postępowania następuje w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. Ponadto w myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.).
Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż wobec braku możliwości umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 98 § 2 k.p.a., wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", z uwagi na jego bezprzedmiotowość, winno zostać poprzedzone wydaniem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, co jak wynika z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych nie miało miejsca.
Niemniej jednak jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych procedowanie przez organy w sytuacji odpadnięcia przyczyny zawieszenia i niewydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie może być zawsze za prawnie bezskuteczne tylko z tego powodu, że nie wydano postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie. Jeżeli bowiem uchybienie organów polegające na niepodjęciu zawieszonego postępowania, pomimo odpadnięcia przyczyny zawieszenia, nie pogorsza sytuacji prawnej strony, to nie ma ono wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie brak jest podstaw do zastosowania wobec kwestionowanej decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 16 maja 20917 r., I OSK 2718/16; www.orzecznia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu w rozpoznawanej brak podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w drodze postanowienia, przed wydaniem rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", nie pogarszało sytuacji prawnej strony, gdyż pozostawało to bez jakiegokolwiek wpływu na możliwość merytorycznego rozpatrzenia żądania skarżącej spółki, zawartego we wniosku z dnia 11 września 2018 r.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego w sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 37a p.b., zgodnie z którym inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12. Przepisy art. 32-36 stosuje się odpowiednio. W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 37a ust. 2 p.b.).
W tym zakresie podkreślenia wymaga, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że cechy i rozmiary obiektów budowlanych, typu maszt telekomunikacyjny wykluczają możliwość zakwalifikowania ich, jako tymczasowe, niezależnie od tego, w jakim okresie miałyby być wykorzystywane. Bezpieczne użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, wraz z systemem anten wymaga takiego samego trwałego związania z gruntem w przypadku jego użytkowania w okresie krótszym niż 180 dni, jak i przez dłuższy czas. Dotyczy to także spełnienia wymogu takiego zaprojektowania i budowania obiektu aby zapewnić mu nośność i stateczność konstrukcji, o czym mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a p.b. Tym samym wyznacznikami tego czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa (por. wyroki NSA z 13 kwietnia 2022 r., II OSK 1274/19 i II OSK 1291/19; z 21 października 2021 r., II OSK 3796/18/18; z 27 maja 2021 r. , II OSK 2549/18; z 20 kwietnia 2021 r., II OSK 1707/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż w skład przedmiotowej mobilnej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wchodzi między innymi stalowa wieża antenowa o wysokości 27 m, posadowiona na ruszcie stalowym o wymiarach w rzucie 7 x 7 m, opartym na 4 słupach głównych i 2 słupach pośrednich , obciążonych balastem z bloczków betonowych. Dodatkowo dla prawidłowego ustabilizowania masztu zastosowano płyty drogowe o wymiarach 3 x 1,5 x 0,15 m umieszczone pod narożnymi podporami, a sam maszt usztywniony jest odciągami linowymi mocowanymi do rusztu. W ocenie Sądu powyżej wskazane parametry obiektu budowlanego, pozwalają na stwierdzenie, że ruszt stalowy posadowiony na płytach drogowych stanowi w istocie fundament przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, co odpowiada wymogowi trwałego połączenia z gruntem w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie mogła zostać zrealizowana w drodze zgłoszenia, a wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, o co zresztą skarżąca występowała wnioskiem z dnia 11 września 2018 r.
Z uwagi na powyższe Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 32 ust. 4a, ar. 37a ust. 1 i ust. 2 p.b. oraz art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Jednocześnie Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej spółki procedujące w sprawie organy obu instancji prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażona w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
is