II SA/Łd 408/04

II SA/Łd 408/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Symbol z opisem
6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 26 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filii Ł. – G. wydaną z upoważnienia Rady Miejskiej w Ł. Nr [....] z dnia [...] 2. stwierdza, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Sygn. akt: II SA / Łd 408 / 04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. S., od decyzji: Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filii Ł. – G. działającego z upoważnienia Rady Miejskiej w Ł., w sprawie wysokości i okresu przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, na podstawie art. 138 par. l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 27 ust. 4 i ust. 6, art.4 ust. l, art. 2a ust. l pkt. l, 2, art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 roku, Nr 64, póz. 414 ze zm.), obwieszczenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia z dnia 16 kwietnia 2003 roku w sprawie wskaźnika waloryzacji, kwot dochodu po waloryzacji i wysokości świadczeń pomocy społecznej (....) od dnia l czerwca 2003 roku (M.P. Nr 21, poz. 326 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż decyzją Nr [...] z dnia [..] organ I instancji przyznał R. S. zasiłek stały wyrównawczy od dnia l stycznia 2004 roku w wysokości 207,55 złotych miesięcznie oraz z urzędu dokonał zgłoszenia wnioskodawcy do ubezpieczenia zdrowotnego i podjął opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne. Wypłatę świadczenia ustalono w formie bonów obiadowych/spożywczych o wartości 80,00 złotych oraz poprzez wypłatę gotówki w kasie w kwocie 127,55 złotych w terminie wskazanym w decyzji.
W odwołaniu od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.- R. S. zgłosił zarzut co do wysokości i okresu przyznania zasiłku stałego wyrównawczego i wniósł o przyznanie zasiłku również za okres od maja do grudnia 2003 roku w pełnej kwocie uzasadniając, że wynika to z terminu powstania niezdolności do pracy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznając odwołanie wskazało, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji w celu rozpatrzenia wniosku o przyznanie skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego ustaliło, iż R. S. zamieszkuje z rodzicami i bratem, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Orzeczeniem z dnia [...] wydanym przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności postanowił zaliczyć skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności trwale od dnia 8 września 2003 roku. Zakład Ubezpieczeń Społecznych orzeczeniem z dnia 20 stycznia 2004 roku orzekł o trwałej, całkowitej niezdolności do pracy w okresie od dnia 22 maja 2003 roku do stycznia 2006 roku. Skarżący nie ma uprawnień rentowych, nie pracuje, nie opłaca świadczeń mieszkaniowych, które w całości regulują rodzice, nie płaci alimentów na dzieci. Organ ustalił, iż czynsz w mieszkaniu, w którym mieszka skarżący wynosi 528,12 złotych miesięcznie, energia elektryczna 47,54 złotych miesięcznie, gaz 27,34 złotych miesięcznie, telefon 141,37 złotych miesięcznie, "ekran 16zł". Organ ustalił, iż łącznie wydatki te wynoszą 760,37złotych. Ponadto organ ustalił, iż R. S. jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku od dnia 8 września 2003 roku.
W oparciu o poczynione ustalenia organ I instancji uznał, że R. S. jako osoba o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności o charakterze trwałym spełnia warunki do przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego wyrównawczego. Wysokość przyznanego zasiłku ustalona została jako różnica między kryterium dochodowym na osobę, a faktycznym dochodem wnioskodawcy, jako osoby samotnie gospodarującej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dokonując oceny przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania oraz przesłanek podjętego rozstrzygnięcia wskazało, iż jest okolicznością bezsporną, że odwołujący się będąc osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności o charakterze trwałym na stałe spełnia warunki do otrzymywania świadczenia w formie zasiłku stałego wyrównawczego. Z wywiadu środowiskowego wynika, że wnioskodawca zamieszkuje z rodzicami i bratem, ale prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, a ponadto według oświadczenia nie pracuje i nie ma własnych dochodów.. Nie otrzymuje renty z tytułu niezdolności do pracy.
Bazując na powyższym ustaleniu organ odwoławczy przywołał przepis art. 27 ust. 4 pkt. l i ust. 6 pkt. l ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej, stanowiący, iż zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego, określonego w art. 4 ust. l powołanej ustawy. Wysokość zasiłku stałego wyrównawczego, w przypadku osoby samotnie gospodarującej ustala się jako różnicę pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. l, a posiadanym dochodem tej osoby.
Organ wskazał również, iż zgodnie z przepisem art. 43 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej - świadczenia pieniężne wypłaca się w okresach miesięcznych, od miesiąca kalendarzowego, w którym wniosek został złożony wraz z wymaganą dokumentacją. W niniejszej sprawie R. S. wniosek o przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego wraz z kopią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności złożył do Biura Ośrodka Pomocy Społecznej w styczniu 2004 roku, a zatem, zgodnie z powołanym przepisem decyzja o przyznaniu świadczenia od miesiąca stycznia 2004 roku została prawidłowo wydana. Konkludując organ wskazał, iż strona nie ma prawa do zasiłku stałego wyrównawczego od dnia 22 maja 2003 roku, a więc od dnia wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Dalej organ wskazał, iż wysokość zasiłku stałego wyrównawczego, w przypadku, gdy chodzi o osobę samotną, całkowicie niezdolną do pracy, ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, określonym zgodnie z art. 4 ust. l, a dochodem tej osoby. Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej w okresie od l czerwca 2003 roku stanowi kwota 461,00 złotych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wysokość przyznanego odwołującemu się świadczenia ustalona została prawidłowo z uwzględnieniem faktycznego dochodu rodziny w tym okresie i kwota przysługującego zasiłku odpowiada różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1, a dochodem tej osoby i obliczona została w następujący sposób: 461 złotych – 253 złotych = 207,55 złotych, co w ocenie organu zgodne jest z obwieszczeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 kwietnia 2003 roku w sprawie wskaźnika waloryzacji, kwot dochodu po waloryzacji i wysokości świadczeń pomocy społecznej (....) od dnia l czerwca 2003r. (M.P. Nr. 21, poz. 326 ze zm.), a ponadto odpowiada "45zł (1/3 opłat mieszkaniowych opłacanych przez rodziców)".
Dalej organ podniósł, iż ustawodawca wyraźnie określił warunki przyznania świadczenia i zasady wypłaty. Wobec tego organ I instancji i organ odwoławczy nie mogą w sposób uznaniowy, z pominięciem przepisów ustawy, ustalić wysokości świadczenia, ani daty jego przyznania. Świadczenie w formie zasiłku stałego wyrównawczego podlega waloryzacji na zasadach określonych w art. 35a ustawy o pomocy społecznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, iż decyzja w sprawie wysokości i okresu przyznania zasiłku stałego wyrównawczego od miesiąca stycznia 2004 roku jest prawidłowa, odpowiednia do ustaleń w wywiadzie i unormowań dotyczących zasiłku wyrównawczego. Z tego względu brak jest – w ocenie organu – podstaw do uznania zarzutów odwołującego się i przyznania zasiłku w wyższej wysokości i w okresie przed l styczniem 2004 roku.
Odnosząc się do wniosku strony w sprawie przyznania usług opiekuńczych organ odwoławczy wskazał, iż zasady udzielania pomocy w tej formie, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 17 i 18 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej. W myśl art. 17 osobom samotnym, które z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymagają pomocy innych osób, a są jej pozbawione, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobom, które wymagają pomocy innych osób, a rodzina nie może takiej pomocy zapewnić. W myśl art. 18 usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości również zapewnienie kontaktów z otoczeniem.
Na podstawie orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wnioskodawca ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Usługi opiekuńcze przyznawane są osobom, którym orzeczono inwalidztwo w stopniu uniemożliwiającym samodzielną egzystencję. Skarżący takiego inwalidztwa nie ma w przedłożonym orzeczeniu o niepełnosprawności.
W dniu 15 kwietnia 2004 roku R. S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż wydana decyzja jest dla niego krzywdząca. Wskazał, że do września 2003 roku zamieszkiwał wraz z konkubiną i dziećmi w Ł. przy ulicy N. Z rodzicami zamieszkał ponownie po rozstaniu z konkubiną. Skarżący podniósł, iż otrzymywany zasiłek wyrównawczy jest w zbyt małej wysokości i nie może uzyskać prawa do innego lokalu, szczególności do mieszkania z przetargu nadającego się do remontu. Pieniądze potrzebne są skarżącemu także dla uregulowania kontaktów z dziećmi i spłacenia zobowiązań alimentacyjnych.
Skarżący wskazał ponadto, iż nie pogodził się z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i dlatego złożył od tego orzeczenia odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności Podniósł, iż nie może liczyć na pomoc 76 letnich rodziców, którzy maja własne problemy ze zdrowie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)).
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej uchybień, które nie pozwalają na ich pozostawienie w obrocie prawnym.
Organy administracyjne działające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały w przepisach art. 138 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 roku ze zm.), oraz art. 27 ust. 4 pkt 1 – 2, art. 43 ust. 2a oraz art. 45 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 roku, Nr 64, poz. 414 ze zm.), podstawę prawną do wydania kwestionowanej decyzji. Nadto organ II instancji zaskarżoną do sadu administracyjnego decyzję wyczerpująco umotywował.
Analizę niniejszej sprawy wypada rozpocząć od przybliżenia treści przepisu art. 2a ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 roku, Nr 64, poz. 414 ze zm.) stanowiącego, iż ilekroć w dalszych przepisach tejże ustawy jest mowa o "dochodzie rodziny" – oznacza to sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:
1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
2) składki z tytułu ubezpieczeñ: zdrowotnego określonego w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, emerytalnego, rentowych i chorobowego, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz o kwotę wysokości alimentów, świadczonych przez osoby w rodzinie na rzecz innych osób,
3) jednorazowe pieniężne œwiadczenia socjalne oraz świadczenia w naturze,
4) kwotę zwiększenia zasiłku rodzinnego na trzecie i kolejne dziecko oraz dziecko samotnej matki, uprawnione do zasiłku pielęgnacyjnego.
Stosownie do treści art. 27 ust. 6 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej – zasiłek stały wyrównawczy ustala się w wysokości – w przypadku rodziny – jako różnicę pomiędzy kryterium dochodowym tejże rodziny, określonym w art. 4 ust. 1 ustawy, a rzeczywistym dochodem tej osoby.
Zgodnie z dyspozycją art.4 ust. l ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza:
- l. na osobę samotnie gospodarującą - 461 złotych,
- 2. na pierwszą osobę w rodzinie - 418 złotych,
- 3. na drugą i dalsze osoby powyżej 15 lat - 294 złotych,
- 4. na każdą osobę w rodzinie poniżej 15 lat - 210 złotych,.
przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art.3 pkt.2 - 11 tejże ustawy, to jest: sieroctwa, bezdomności, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezrobocia, upośledzenia fizycznego lub umysłowego, długotrwałej choroby, bezradności w sprawach opiekuńczo –wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, alkoholizmowi i narkomanii, trudności w przystosowaniu do życia po opuszczeniu zakładu karnego, klęski żywiołowej lub ekologicznej.
Kwestie powyższe zostały prawidłowo przywołane przez organ w kwestionowanej decyzji i w światłe argumentacji podniesionej w skardze nie budzą one zastrzeżeń skarżącego.
Fundamentalna kwestią oceny zasadności wniesionej skargi jest udzielenie odpowiedzi na pytanie jaki charakter ma zasiłek wyrównawczy. Z samej jego nazwy można wyprowadzić wniosek, iż służy on "wyrównaniu dochodu" uzyskiwanego przez osobę do niego uprawnioną. Stąd właśnie przepisy regulujące kwestię tego zasiłku odnoszą się do pojęcia "kryterium dochodowego", jako do górnej granicy dochodu. Uzyskiwanie dochodu poniżej tego kryterium uzasadnia przyznanie – przy spełnieniu jeszcze dalszych warunków – zasiłku stałego wyrównawczego.
Analizując postępowanie organów pomocowych budzi jednak wątpliwości ustalenie dochodu uzyskiwanego przez skarżącego. Z jednej bowiem strony organ ustala, iż skarżący nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu, bowiem nie pracuje, jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Nie otrzymuje również renty z tytułu niezdolności do pracy. Z drugiej jednak strony organ ustala, iż skarżący uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 253,00 złotych i o taką kwotę obniża świadczenie ustalone na podstawie kryterium dochodowego. Organ nie wskazuje jednak w oparciu o jaką regulację prawną przyjął kwotę 253,00 złotych jako dochód skarżącego. Jednocześnie organ podniósł, iż jest to kwota będąca 1/3 opłat mieszkaniowych opłacanych przez rodziców skarżącego. Ponadto organ ustalił, iż skarżący pomimo tego, iż zamieszkuje z rodzicami i bratem we wspólnym mieszkaniu, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe.
Oceniając postępowanie organów pomocowych w kwestii określenia dochodu skarżącego wypada stwierdzić, iż przyjęta przez organ kwota dochodu uzyskiwanego przez skarżącego jako osobę samotnie gospodarującą nie znajduje oparcia zarówno w prawie jak i w zgromadzonym materiale dowodowym. Owszem przepisy ustawy o pomocy społecznej bardzo szeroko definiują pojęcie "dochodu" (art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej), ale bez wątpienia dochodem osoby samotnie gospodarującej nie jest to, co ona zaoszczędzi w następstwie pokrycia określonych świadczeń przez inne osoby. Taki zaś sposób rozumowania zdaje się reprezentować organ pomocowy. Pokrywanie określonych świadczeń za osobę, która do ich spełnienia jest zobowiązana, co najwyżej może powodować powstanie po stronie zastępowanego określonego długu. O tym, aby tak spełniane świadczenia mogły być traktowane jako dochód zastępowanego w świadczeniu, winien stanowić oddzielny przepis prawa. Ustawa z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej takich regulacji nie zawiera jednak. W świetle powyższego należy skonstatować, iż organy w niniejszej sprawie naruszyły przepis art. 2a ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.
Niezależnie od tego co zostało powyżej powiedziane na temat braku podstawy prawnej do takiego określania dochodu osoby samotnie gospodarującej, jak uczyniły to organy, należy dodatkowo wskazać, iż z ustalonym przez organ "dochodem" skarżącego pozostaje w sprzeczności również materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania. W szczególności organ dzieląc kwotę wydatków mieszkaniowych przez 3 nie wskazał dlaczego akurat przez taką liczbę podzielił kwotę wydatków. Nie wykazał również dlaczego w ogóle przypisał skarżącemu obowiązek pokrywania kosztów utrzymania mieszkania należącego do jego rodziców. Wszak korzystanie z mieszkania innej osoby nie zawsze jest czynnością odpłatną.
Skoro powyższe okoliczności odnoszące się do wysokości uzyskiwanego przez skarżącego dochodu nie były przedmiotem wszechstronnej analizy i oceny organu administracji, to tym samym wskazać należy, iż w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się również naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a.. Nie można bowiem powiedzieć, iż w toku postępowania administracyjnego organ stosując się do kodeksowej zasady prawdy obiektywnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w celu zweryfikowania twierdzeń strony.
Natomiast, wbrew zarzutowi skargi, prawidłowo organ odmówił przyznania skarżącemu zasiłku wyrównawczego od miesiąca maja 2003 roku. W tym zakresie treść przepisu art. 43 ust. 6 ustawy dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej jednoznacznie wskazuje na to, iż świadczenie pieniężne wypłaca się od miesiąca kalendarzowego, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Skoro w niniejszej sprawie złożenie wniosku wraz z dokumentacją nastąpiło w miesiącu styczniu 2004 roku, to decyzję organu pomocowego w tej kwestii uznać wypada za prawidłową.
Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "a" i "c" p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji konieczne stało się stwierdzenie, iż decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 p.s.a.).
.