II SA/Łd 381/24

II SA/Łd 381/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-09-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 344
art. 4 pkt 18, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1071
§ 1 i § 2
Rozprządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 17 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2024 roku sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 marca 2024 roku nr KO.420.20.2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 26 marca 2024 r., KO.420.20.2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: "k.p.a." – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Drużbice z 29 grudnia 2023 r., znak: IBP.6733.2.2022, ustalającej z wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. o nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działek ozn. nr ewid. [...], [...], [...], [...] obręb [...] W., gm. D., sprostowanej postanowieniem znak: IBP.6733.2.2022 z 15 stycznia 2024 r.
Kolegium wyjaśniło, że wymieniona wyżej decyzja została podjęta w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.p.z.p." – oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano m.in., że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z zamieszczonych we wniosku informacji oraz po spełnieniu określonych decyzją warunków, wynika, że realizacja inwestycji będzie bezpieczna dla środowiska i zdrowia ludzi. Organ I instancji powołał się również na przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.), która określa między innymi formy i zasady wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi, zasady dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej i innej infrastruktury technicznej, finansowanych ze środków publicznych, oraz zasady lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych oraz innej infrastruktury telekomunikacyjnej. Wskazano, że powołana wyżej ustawa wprowadziła dla lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych oraz regionalnych sieci szerokopasmowych reżim prawny o znacznym stopniu odrębności od u.p.z.p., dodatkowo nowelizując tę ustawę w zakresie dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych doprecyzowała pojęcie inwestycji celu publicznego, wskazując, że dla kwalifikacji danego przedsięwzięcia, jako takiej inwestycji nie ma znaczenia status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Ponadto, w oparciu o przepisy art. 4 pkt 18, art. 6 i art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organ I instancji wskazał, że planowana stacja bazowa jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, ponieważ będzie ona obsługiwała abonentów w promieniu maksymalnie do kilku kilometrów. Lokalizację inwestycji wyłoniono na podstawie przeprowadzonego w okolicy procesu akwizycyjnego, podczas którego na zasadach wolnorynkowych pozyskano obecnego kandydata do współpracy. Obszar poszukiwań kandydata pod inwestycję określono na podstawie analiz radiowych jakości zasięgu w okolicy.
Następnie organ II instancji wskazał, że w odwołaniu od powyższej decyzji B. W., uznany przez organ za stronę postępowania, podniósł, że przedmiotowa decyzja określa wszelkie warunki niezbędne dla tego typu instytucji, w tym minimalną odległość posadowienia stacji bazowej od najbliższych działek. Informuje, że sytuacja granic działek nie jest do końca prawidłowo uregulowana. W załączniku graficznym nr 1 do decyzji organ wskazał linie rozgraniczające oraz nieprzekraczalną linię zabudowy, wyznaczając odpowiednie odległości posadowienia stacji bazowej. Odległości zostały określone w metrach. Pojawia się między innymi odległość 2 m od linii rozgraniczającej. W rzeczywistości odległość ta jest mniejsza i faktycznie wynosi ok. 80 - 100 cm, bowiem od tej strony nie jest prawidłowo ustalona granica między działkami.
Zdaniem skarżącego, projektowana inwestycja nie ma raczej związku z polepszeniem "zasięgu" dla mieszkańców, a ulepszeniem infrastruktury samego inwestora. Ekspertyzy zlecane przez inwestora nie mogą być wiarygodne, bowiem inwestor nie będzie działał przeciwko sobie. Inwestor nie przedstawił żadnych dowodów, iż emitowane ze stacji pole elektromagnetyczne nie będzie szkodziło ludziom. Według skarżącego, planowana lokalizacja stacji bazowej ma bezpośredni negatywny wpływ na znajdujące się w pobliżu siedliska ludzkie, w tym na rodziny z małymi dziećmi i osoby starsze, które są szczególnie narażone na niekorzystne promieniowanie elektromagnetyczne z masztów telefonii komórkowej. Na maszcie ma zostać zamontowanych 9 anten sektorowych oraz 5 anten radiolinii o bardzo dużych mocach. Będą one emitowały silne pole elektromagnetyczne. Pole to jest niebezpieczne dla zdrowia - może powodować choroby nowotworowe i przyczyniać się do śmierci. Moc oddziaływania anten będzie rosła wraz z wysokością, dlatego szczególnie narażeni są mieszkańcy wyższych kondygnacji i poddaszy. Ponadto budowa masztu w sąsiedztwie budynków mieszkalnych, tzw. niskiej architektury wiejskiej, będzie stanowić naruszenie zasad dobrego sąsiedztwa. Nadajnik 5G zakłóci ład przestrzenny i zdegraduje wspólną przestrzeń publiczną, której krajobraz i estetyka architektury jest integralną częścią. Tym bardziej, iż do tej pory na terenie miejscowości W. nie wzniesiono tego typu obiektu.
Odwołujący się dodał, że zbyt bliska lokalizacja inwestycji od zabudowań mieszkalnych będzie miała bardzo poważny wpływ na życie i zdrowie ludzi. Istnieją bowiem liczne, wiarygodne dowody naukowe potwierdzające szkodliwość oddziaływania pola elektromagnetycznego związanego z funkcjonowaniem stacji bazowych, co powoduje m.in. przyśpieszenie rozwoju chorób nowotworowych, zaburzenia rytmu serca, alergie. Światowa Organizacja Zdrowia w październiku 2019 r. jednoznacznie uznała, że stacje bazowe telefonii komórkowych nowej generacji 5G emitują zbyt duże pola elektromagnetyczne i nie powinny być budowane w miejscach, gdzie w najbliższym otoczeniu przebywają ludzie. Nadto na problem zwracała uwagę również Najwyższa Izba Kontroli, która przeprowadzając kontrole istniejących masztów wskazała, że ich moce znacznie przekraczają te deklarowane przez inwestorów. Zatem emisja promieniowania elektromagnetycznego przez nie wytwarzanego stanowi zagrożenie dla zdrowia osób mieszkających w pobliżu działających już stacji bazowych. Najwyższa Izba Kontroli wydała w 2016 r. opinię, że nadajniki telefonii komórkowej mogą być groźne dla człowieka i powinny znajdować się z dala od miejsca zamieszkania. Z tego wynika - co również stwierdziła Najwyższa Izba Kontroli - że organy nienależycie kontrolują oddziaływanie promieniowania urządzeń telefonii komórkowej.
Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że sprawa z wniosku P. Sp. z o.o. z 10 lutego 2022 r., uzupełnianego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. o nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działek ozn. nr ewid. [...], [...], [...], [...] obręb [...] W., gm. D., była już przedmiotem postępowania odwoławczego przed Kolegium. Decyzjami z 26 września 2022 r. znak KO.420.196.2022 oraz z 13 października 2023 r. znak KO.420.144.2023, Kolegium uchyliło poprzednie decyzje organu I instancji.
Kolegium zaznaczyło również, że toku postępowania uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Jednakże zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), dokonującej tych zmian od 24 września 2023 r., do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.
Kolegium wskazało następnie, że na rozpatrywanym terenie gminy D. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ II instancji wskazał przy tym, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej - służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc jest inwestycją celu publicznego, w odniesieniu do której ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Rolą decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie, warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich. Żaden przepis u.p.z.p. ani przepisy odrębne nie wymagają uzyskania zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich na lokalizację inwestycji celu publicznego. Tym samym, niezadowolenie z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i podjęcia decyzji odmownej. Brak zgody skarżącego na realizację inwestycji nie może tamować ustalenia warunków lokalizacji tej inwestycji. Także kwestie granic nieruchomości nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie. W postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można kwestionować celowości czy słuszności planowanej inwestycji.
Kolegium zaznaczyło, że granice praw i interesów inwestora oraz innych osób (stron postępowania) określają przepisy prawa. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił warunki ochrony interesów osób trzecich w punkcie 3 decyzji.
Powołując się na treść art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Informacje te są niezbędne do przeprowadzenia przez właściwy organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych od u.p.z.p., co z kolei potwierdza art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Z treści tych przepisów, co do zasady, wynika konieczność zbadania wpływu realizacji inwestycji na środowisko, a w szczególności czy planowana budowa stacji bazowej z uwagi na wytwarzane pole elektromagnetyczne, będzie mieścić się w limitach wymogów określonych w przepisach Działu VI ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Do przepisów odrębnych, do których odsyła ustawodawca mocą art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. należą także unormowania wyrażone w art. 59 ust. 1, art. 71 ust. 1, 2 pkt 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej: "ustawą środowiskową" oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy tego ostatniego aktu wykonawczego ustalają: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 lub 2. Powyższe akty w sposób wyraźny nakładają na organ obowiązek dokonania szczegółowej analizy szeregu parametrów technicznych stacji bazowej, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach — art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie leży po stronie inwestora, lecz należy do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Do zadań inwestora należy dostarczenie organowi wszystkich wymaganych prawem danych pozwalających na określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w celu umożliwienia organowi wykonania zadań związanych z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Zatem rolą organu jest zweryfikowanie czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ odwoławczy zauważył, że w dacie wszczęcia postępowania, na gruncie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stacje bazowe telefonii komórkowych kwalifikowane były do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednak 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), dalej rozporządzenie zmieniające, które uchyliło przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. odpowiednio przez § 1 pkt 1 lit. b) i § 1 pkt 2 lit. b). Tym samym przedsięwzięcia w nich wymienione, tj. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne przestały być zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia umarza się".
Mając powyższe na uwadze Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał także oceny planowanej inwestycji na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, które w zależności od częstotliwości pola elektromagnetycznego określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. W przypadku pól elektromagnetycznych rozpatrywanej stacji bazowej (częstotliwość 800 MHz, 900 MHz) gęstość mocy pola elektromagnetycznego wyznacza się dzieląc zakres częstotliwości pola magnetycznego przez 200 (f/200). Dopuszczalne wartości równoważnej gęstości mocy dla pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności wynoszą: dla częstotliwości 800 MHz - 4 W/m2, dla częstotliwości 900 MHz - 4,5 W/m2. Dla anteny radioliniowej działającej w częstotliwości 23 GHz i 80 GHz gęstość pola wyniesie 10 W/m2.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z 26 października 2023 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o:
1) Przedstawienie pełnej charakterystyki planowanej inwestycji, tj.:
a) typ/model anten (także anteny radioliniowe);
b) częstotliwość pola elektromagnetycznego - określić dla każdego z montowanych urządzeń, tj. anten + 12 urządzeń nadawczo - odbiorczych RRU;
c) obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych - określić dla każdego z montowanych urządzeń, tj. anten + 12 urządzeń nadawczo - odbiorczych RRU.
2) Skorygowanie - wskazanie projektowanej powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej (zgodnie z wnioskiem dla każdego parametru należy wskazać wielkość minimalną i maksymalną).
3) Uzasadnienie wyboru wnioskowanej przez inwestora lokalizacji planowanej inwestycji.
W odpowiedzi na ww. pismo, inwestor złożył uzupełniony dokument pt. Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych uzupełniony o parametry techniczne anten sektorowych wraz z oddziaływaniem generowanego przez nie pola elektromagnetycznego oraz wyjaśnienie w sprawie urządzeń nadawczo-odbiorczych RRU. Ponadto w tabeli przedstawiono bilans powierzchni dla działki ew. nr [...], zawierająca wyszczególnienie istniejąca i projektowanej minimalnej i maksymalnej powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni podlegająca przekształceniu. Jednocześnie poinformowano, że wieża kratowa nie stanowi obiektu kubaturowego, w związku z czym powierzchnia zabudowy działki ew. nr [...] nie ulega zmianie. Zmianie natomiast ulega powierzchnia biologicznie czynna, ponieważ teren w obrysie wieży jest utwardzony kruszywem łamanym. Teren o powierzchni 144 m2 zgodnie z wnioskiem ulegnie przekształceniu z terenu gruntowego (użytek RV) na teren telekomunikacji (użytek Bi).
Pełnomocnik inwestora wyjaśnił również, że lokalizację inwestycji wyłoniono na podstawie przeprowadzonego w okolicy procesu akwizycyjnego, podczas którego na zasadach wolnorynkowych pozyskano obecnego kandydata do współpracy. Obszar poszukiwań kandydata pod inwestycję określono na podstawie analiz radiowych jakości zasięgu w danej okolicy.
Do powyższych wyjaśnień inwestor załączył też pismo z dnia 30 października 2023 r. sporządzone przez mgr inż. U. K. - specjalistę systemów ochrony atmosfery, w którym wskazała, że w dokumencie "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych" (październik 2023, wersja 4) przedstawiono przewidywane zasięgi oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Podstawą prawną do wyznaczenia tych obszarów jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019 poz. 2448). Tabela 2 powyższego rozporządzenia podaje zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. Dla miejsc dostępnych dla ludności parametry charakteryzujące oddziaływanie pola elektromagnetycznego na środowisko reprezentują wartości graniczne natężenia pola elektrycznego i magnetycznego oraz gęstości mocy. W skład wyposażenia telekomunikacyjnego instalacji wchodzą urządzenia nadawczo-odbiorcze RRU, kable antenowe oraz anteny - wszystkie te elementy były brane pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania pól elektromagnetycznych. RRU służy do przetwarzania sygnału elektrycznego, jego przeznaczeniem nie jest promieniowanie fal elektromagnetycznych do środowiska. Kabel łączący RRU z anteną transportuje sygnał elektryczny, zabezpieczony jest metalowym płaszczem ekranującym, jego przeznaczeniem nie jest promieniowanie fal elektromagnetycznych do środowiska. Tylko antena jest urządzeniem przeznaczonym do wypromieniowania lub odbioru energii fali elektromagnetycznej. Na EIRP każdej anteny sektorowej składają się: moc wyjściowa, zysk anteny oraz straty na kablach. Także nadajniki 23 GHz i 80 GHz są uwzględnione przy obliczaniu EIRP dla radiolinii. Na EIRP radiolinii składają się: moc z tych nadajników, zysk anteny oraz tłumienie toru antenowego. Przedstawiono także w formie tabeli obliczone w oparciu o EIRP zasięgi występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla poszczególnych anten sektorowych oraz zasięg sumaryczny występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla wszystkich systemów, a ponadto obliczenia dla poszczególnych anten radioliniowych. Z przedstawionej tabeli wynika, że sumaryczny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla systemów 800 MHz / 900 MHz w azymutach 0°, 110° i 240° będzie występował w płaszczyźnie poziomej na wysokości 53 m w odległości 2,33 m od anten sektorowych, natomiast dla anten radiolinii zasięg dla poszczególnej anteny wynosi 8,61 m i będzie występował na wysokości 51 m.
Dokument, o którym wyżej mowa przedstawia w formie graficznej przewidywane obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej i pionowej dla poszczególnych azymutów, uwzględniając wszystkie urządzenia emitujące pola elektromagnetyczne w planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz pochylenia minimalne i maksymalne anten sektorowych. Ponadto z "Prezentacji emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych obiektu [...]" rys. 2, 3 i 4 wynika, że dla maksymalnych pochyleń anten sektorowych (10°) obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej wystąpią na wysokości 52,6 m dla wszystkich azymutów.
Inwestor wyjaśnił także, że urządzenia nadawczo-odbiorcze RRU, kable antenowe oraz anteny, a także nadajniki 23 GHz i 80 GHz są uwzględnione przy obliczaniu EIRP. Natomiast z uwagi na dużą różnicę zakresu częstotliwości pracy anten sektorowych oraz anten radiolinii i ich różną charakterystykę (bardzo wąska wiązka pem w płaszczyźnie pionowej i poziomej oraz brak możliwości pochylenia wiązek anten radiolinii), zjawisko kumulacji oddziaływania między radioliniami a antenami sektorowymi jest pomijalnie małe i nie wpływa na zwiększenie gęstości pola wytwarzanego przez anteny sektorowe stacji w obszarach dostępnych dla ludności. Powyższe oznacza, że ponadnormatywne oddziaływanie stacji nie znajduje się w miejscach dostępnych dla ludności i nie spowoduje ograniczeń w zakresie możliwości zabudowy nieruchomości znajdujących się na kierunku głównych wiązek promieniowania anten sektorowych i radiolinii.
Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie dokonano analizy wniosku złożonego przez inwestora i uzupełnień wraz z jego załącznikami i oceniono zamierzenie inwestycyjne przez pryzmat wymagań określonych w u.p.z.p. i przepisach odrębnych w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Przeprowadzona przez organ analiza stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego odpowiada wymogom art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Rozpoznając sprawę organ I instancji przeanalizował istniejący stan faktyczny w zakresie planowanej inwestycji oraz obowiązujący stan prawny mający znaczenie dla ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikający z przepisów odrębnych. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 54 u.p.z.p., tj. określa rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Ponadto, wydanie decyzji poprzedzone zostało wymaganymi uzgodnieniami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył B. W., zarzucając naruszenie:
1) art. 6 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji, iż przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia definicję celu publicznego, podczas gdy w okolicach znajdują się już maszty telekomunikacyjne innych operatorów, zapewniające zasięg telefonii komórkowej, zaś spółka P. sp. z o.o. chcąc wybudować przedmiotową stację bazową kieruje się jedynie własnym interesem ekonomicznym w uzyskaniu decyzji dotyczącej jej lokalizacji, co nie jest celem publicznym w rozumieniu ww. ustawy;
2) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
3) § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko {obowiązywał w chwili wszczęcia postępowania) poprzez uznanie przez organ I instancji, iż inwestycja nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
4) art. 53 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja Wójta Gminy Drużbice odpowiada wymogom określonym w ustawie, w tym w szczególności, że stan faktyczny i prawny nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja, nie budzi wątpliwości;
5) naruszenie i pominięcie uzasadnionego, chronionego prawem interesu Skarżącego i innych mieszkańców W. jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez pominięcie wpływu planowanej inwestycji i jej odziaływania na zdrowie mieszkańców oraz sąsiednie działki;
6) nieuwzględnienie przez organy obydwu instancji treści art. 38 i nast. u.p.z.p. w zw. z uprawnieniami skarżącego wynikającymi z art. 21 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ochrony własności, co strona podnosiła od początku postępowania.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – powoływanej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), ale jak słusznie zauważyło Kolegium, w brzmieniu do 23 września 2023 r.
Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy wskazać, że w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) – "u.g.n.". Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Z kolei Ilekroć w ustawie o gospodarce nieruchomościami jest mowa łączności publicznej - należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 u.g.n.). Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 34), przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników.
Z treści powyższych przepisów w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2023 r. II OSK 2236/23 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze, podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne. Po drugie, przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. Jeżeli chodzi o lokalne (gminne) lub ponadlokalne znaczenie inwestycji, istotne jest przede wszystkim to, że dana inwestycja nie służy wyłącznie zaspokojeniu interesu prywatnego inwestora lub osoby trzeciej, ale ma znaczenie dla urzeczywistnienia interesu publicznego, istotnego dla pewnej zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym (por. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2022 r., II OSK 567/18). W realiach niniejszej sprawy chodzi o budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Tym samym z istoty tej inwestycji wynika, że nie służy ona zaspokojeniu interesu indywidulanego inwestora lub właściciela działki, na której ma być posadowiona.
W związku z tym zarzut naruszenia art. 6 w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. jest bezzasadny.
Nadto nie można kwestionować celowości czy słuszności lokalizacji inwestycji celu publicznego na określonym terenie. Decyduje o tym wyłącznie inwestor, co oznacza, że twierdzenia skarżącego o braku potrzeby budowy kolejnego nadajnika sieci komórkowej nie mają w sprawie żadnego znaczenia.
Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., następuje na wniosek inwestora. Bezspornym w sprawie jest, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:
1) rodzaj inwestycji;
2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymienione w cytowanym przepisie elementy.
Mają na uwadze obowiązek uwzględnienia przy wydawaniu decyzji, o której wyżej mowa, warunków dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w pierwszej kolejności, należy podkreślić, że w niniejszej sprawie istotna jest nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), która dokonana została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071). W wyniku owej nowelizacji z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie (z dniem 4 czerwca 2022 r.) uchylono zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niezwykle istotne w niniejszej sprawie ma znaczenie treść § 2 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie znajduje oparcia w aktualnie obowiązującym stanie prawnym. W szczególności, biorąc pod uwagę powyższe regulacje należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie było konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się natomiast do kwestii określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazać należy, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, jednak aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. Jednocześnie zgodnie z art. 56 zdanie 2 u.p.z.p., przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to z kolei oznacza, że zarzut zakłócenia obecnego ładu przestrzennego, zaburzenia krajobrazu i porządku urbanistycznego nie może prowadzić dla wydania decyzji odmownej. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ponadto, jak słusznie zauważyło Kolegium, żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani przepisy odrębne nie wymagają uzyskania zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich na lokalizację inwestycji celu publicznego. Tym samym, niezadowolenie z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i negatywnego rozpatrzeniu wniosku inwestora. Brak zgody skarżącego, czy lokalnej społeczności, na realizację inwestycji nie może tamować postępowania w sprawie ustalenia warunków lokalizacji tej inwestycji.
Podkreślić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma zatem odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:
1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
Taka analiza została przeprowadzona przez organ I instancji, czego potwierdzeniem są znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. Organ ustalił, że planowana instalacja radiokomunikacyjna może być usytuowana na wnioskowanym terenie, nie powodując przekroczeń dopuszczalnych wartości pół elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności. Analiza została wykonana w oparciu o złożony wniosek wraz z jego załącznikami, z uwzględnieniem późniejszych jego uzupełnień i wyjaśnień inwestora. Zamierzenie inwestycyjne zostało ocenione przez pryzmat wymagań określonych w u.p.z.p. i przepisach odrębnych w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Przeprowadzona przez organ analiza stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego odpowiadała wymogom powołanego wyżej art. 53 ust. 3 u.p.z.p.
W szczególności, co już zostało wcześniej podkreślone, inwestor był wzywany do złożenia wyjaśnień w szczególności w zakresie oddziaływania elektromagnetycznego przedsięwzięcia. Na podstawie tych wyjaśnień i materiałów uzupełniających organy dokonały oceny planowanej inwestycji na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), które w zależności od częstotliwości pola elektromagnetycznego określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności. Z danych przedstawionych przez inwestora wynika, że sumaryczny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla systemów 800 MHz/900 MHz w azymutach 0°, 110° i 240° będzie występował w płaszczyźnie poziomej na wysokości 53 m w odległości 2,33 m od anten sektorowych, natomiast dla anten radiolinii zasięg dla poszczególnej anteny wynosi 8,61 mi będzie występował na wysokości 51 m. Ponadto z "Prezentacji emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych obiektu [...]" rys. 2, 3 i 4 wynika, że dla maksymalnych pochyleń anten sektorowych (10°) obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej wystąpią na wysokości 52,6 m dla wszystkich azymutów. Ponadto, jak wyjaśnił inwestor, urządzenia nadawczo-odbiorcze RRU, kable antenowe oraz anteny, a także nadajniki 23 GHz i 80 GHz są uwzględnione przy obliczaniu EIRP. Natomiast z uwagi na dużą różnicę zakresu częstotliwości pracy anten sektorowych oraz anten radiolinii i ich różną charakterystykę, zjawisko kumulacji oddziaływania między radioliniami a antenami sektorowymi jest pomijalnie małe i nie wpływa na zwiększenie gęstości pola wytwarzanego przez anteny sektorowe stacji w obszarach dostępnych dla ludności. Powyższe oznacza, że ponadnormatywne oddziaływanie stacji nie znajduje się w miejscach dostępnych dla ludności i nie spowoduje oddziaływania na zdrowie ludzi.
Ponadto wyjaśnić należy, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku działających już instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) - zob. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22.
Jak już zostało wcześnie wspomniane, decyzja organu I instancji zawierała wszystkie wymagane elementy określone w art. 54 u.p.z.p., tj. określała rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiadała również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Ponadto, wydanie decyzji poprzedzone zostało wymaganymi uzgodnieniami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.
W rozpoznawanej sprawie kwestie odmiennego przebiegu granic nieruchomości nie mają znaczenia. Organ opiera się bowiem o dokumenty potwierdzające aktualny stan prawny nieruchomości, zwłaszcza o odpowiednie mapy terenu objętego wnioskiem. Zatem zarzut, że "granice działek nadal nie zostały prawidłowo uregulowane", nie może wpłynąć na ocenę decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a twierdzenia skarżącego w tym zakresie pozostają gołosłowne.
Podobnie należy ocenić zarzuty dotyczące ewentualnych immisji przyszłej inwestycji na nieruchomości sąsiadujące. Kwestie te, podobnie jak ustalenia, czy dana inwestycja posiada odpowiednie zabezpieczenia przed negatywnymi skutkami działań atmosferycznych takich jak bardzo silny wiatr czy wyładowania elektryczne, nie są bowiem badane na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego.
Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 38 i nast. u.p.z.p. Wspomniane przepisy odnoszą się do planowania przestrzennego w województwie i nie były stosowane w niniejszym postępowaniu, stąd nie mogły zostać naruszone przez orzekające w sprawie organy administracji.
Wobec powyższych ustaleń, Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie sądu skonstruowane zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. odpowiada prawu. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącego nie oznacza automatycznie jej wadliwości.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.
lp