II SA/Łd 362/04

II SA/Łd 362/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 550/06 - Wyrok NSA z 2007-03-28
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 6 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] Nr [...] (znak: [...] w przedmiocie inwentaryzacji powykonawczej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić radcy prawnemu M. A. z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Łd 362 / 04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Nr [...], (znak: [...]), z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie przepisu art.138 par. l pkt 2 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) nakazującej skarżącemu przedłożenie w terminie do dnia 30. kwietnia 2004 roku:
1) inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej przedstawionej na mapie do celów projektowych,
2) inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym o prawidłowości wykonania robót i możliwości użytkowania, ewentualnie
3) projektu budowlanego zmian i przeróbek koniecznych dla doprowadzenia do zgodności z przepisami prawa (wraz z oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) ogrodzenia zewnętrznego posesji od strony ulicy A23 w Ł. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożonych obowiązków, oraz "uchylił podstawę prawną rozstrzygnięcia" i orzekł na podstawie przepisu art. 51 ust.1 pkt.2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), a także uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu jej wykonania i orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30. czerwca 2004 roku.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku interwencji H. T. i I. K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przeprowadził w dniu 30. kwietnia 2004 roku oględziny na nieruchomości położonej przy ulicy A23 w Ł..
W wyniku oględzin stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się ogrodzenie zewnętrzne z siatki na słupkach stalowych osadzonych w cokole betonowym, z furtką. Uczestnicząca w oględzinach żona właściciela nieruchomości - E. K. oświadczyła do protokółu, że nie były wykonywane żadne roboty budowlane związane z remontem ogrodzenia, ani likwidacją bramy i furtki, wykonano natomiast naprawę cokołu betonowego poprzez nałożenie na zniszczony cokół betonowy pojedynczych kostek brukowych. Powyższe oświadczenie potwierdził J. G.. Natomiast H. T. i I. K. oświadczyli, że brama i furtka w ogrodzeniu od ulicy A23 zostały zdemontowane przez P.K. w czerwcu 2002 roku i w to miejsce zamontowano nową furtkę z nowymi słupkami, a w miejsce bramy zamontowano siatkę ogrodzeniową.
W toku postępowania organ I instancji przesłuchał wskazanych przez H. T. świadków, którzy złożyli oświadczenia dotyczące robót budowlanych przeprowadzonych przez P.K., potwierdzające oświadczenia H.T. i I.K. złożone do protokółu oględzin z dnia 30. kwietnia 2003 roku. Organ I instancji wezwał też do złożenia wyjaśnień P.K. oraz J. G.. P.K. odmówił złożenia oświadczenia, zaś J.G. oświadczył, że w ogrodzeniu frontowym nieruchomości przy ulicy A23 znajdowała się brama wjazdowa, która była zespawana i nie użytkowana, wraz z furtką, a w chwili obecnej w tym ogrodzeniu znajduje się tylko furtka, która została przeniesiona w miejsce bramy.
Po przeprowadzeniu powyższego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał, na podstawie przepisu art. 51 ust. l pkt 2 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz.2016 ze zm.) decyzję z dnia [...], Nr [...](znak: [...]) nakazującą P. K. wykonanie w wyznaczonym terminie określonych czynności, w celu doprowadzenia przedmiotowego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem.
Od decyzji tej odwołał się P.K. podważając prawidłowość postępowania organu I instancji i wydanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu skarżący stwierdził, że dokonane przez niego prace zabezpieczające zewnętrzne ogrodzenie posesji dotyczyły:
- wymiany 2 spośród 10 przęseł ogrodzenia z siatki metalowej, stojącego od wielu lat i zagrażającego przewróceniem się na osoby odwiedzające posesję;
- usunięcia atrapy bramy i zainstalowania nowego segmentu ogrodzenia, zawierającego furtkę; wskazując, iż wymieniona atrapa nie miała nigdy funkcjonalnego zastosowania,
- uzupełnienia fragmentów cokołu betonowego poprzez nałożenie pojedynczych kostek brukowych.
Zdaniem skarżącego powyższe prace nie stanowią prac budowlanych, nie wymagały zgłoszenia i nie mogą być traktowane jako samowola. Skarżący zażądał przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, obejmującego między innymi wizję lokalną i przesłuchanie dodatkowych świadków.
Organ odwoławczy po zapoznaniu się z całością akt sprawy oraz z treścią odwołania stwierdził, iż przepisy ustawy - Prawo budowlane regulują sprawy dotyczące ogrodzeń usytuowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 metra, przy czym nie jest to warunek łączny. Zatem w ocenie organu odwoławczego ogrodzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania podlega przepisom wskazanej powyżej ustawy.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iz ustalony przez organ I instancji - a potwierdzony przez skarżącego w odwołaniu - zakres robót wykonanych w 2002 roku, mieści się w definicji remontu, określonej w przepisie art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów innych niż użyto w stanie pierwotnym.
W związku z powyższym ustaleniem organ odwoławczy stwierdził, w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. l pkt l ustawy - Prawo budowlane, inwestor obowiązany był dokonać zgłoszenia zamiaru wykonania remontu przedmiotowego ogrodzenia, właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Dalej organ wskazał, iż niepodważalna jest okoliczność, że roboty budowlane będące przedmiotem niniejszego postępowania, wykonane zostały bez wymaganego prawem zgłoszenia, a zatem w warunkach samowoli budowlanej, co skutkuje podjęciem przez organ nadzoru budowlanego wszczęciem i prowadzeniem postępowania administracyjnego, w oparciu o przepis art. 51 wskazanej powyżej ustawy, mającego na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami prawa. Przy czym organ zaznaczył, iż w przypadku robót już zakończonych nie stosuje się przepisu art. 50 omawianej ustawy.
W tej sytuacji organ odwoławczy uznał zasadność decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożonych obowiązków, stwierdził jednakże, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 7 ust. l ustawy z dnia 27. marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2, który dotyczy obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Zważywszy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z samowolnie wykonanymi robotami remontowymi, a postępowanie administracyjne wszczęte zostało przed dniem 11. lipca 2003 roku, to jest przed wejściem w życie powyższej ustawy, zastosowanie mają w niniejszej sprawie przepisy ustawy - Prawo budowlane sprzed nowelizacji. Podstawę prawną nałożonego obowiązku stanowi w tych warunkach przepis art. 51 ust. l pkt 2, w związku z przepisem art. 51 ust. 4. Zdaniem organu odwoławczego należało skorygować odpowiednio podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy uznał też za zasadne uchylenie terminu określonego decyzją organu i instancji i wyznaczenie nowego terminu dla wykonania nałożonego obowiązku, ponieważ w czasie toczącego się postępowania odwoławczego termin ten upłynął.
Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, iż przeprowadzenie powtórnej wizji lokalnej, w celu dokonania "rzeczywistej oceny prac naprawczo - renowacyjnych" nie znajduje uzasadnienia, gdyż zakres wykonanych robót ustalony przez organ I instancji w toku postępowania, jest zgodny z zakresem wskazanym przez skarżącego w odwołaniu, ponadto przesłuchiwanie świadków "na okoliczność czy wykonane prace naprawcze kolidują z przepisami prawa budowlanego" jest niecelowe, gdyż to organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami prawa, a dodatkowo nie ma potrzeby przesłuchiwania kolejnych świadków w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości ustalony stan faktyczny. Organ odwoławczy wskazał również, iż w trakcie postępowania organ administracji publicznej, zgodnie z przepisem art.67 par. l k.p.a. sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; protokół taki pozostaje w aktach sprawy, a stronom postępowania przysługuje prawo określone w przepisie art.73 par. l k.p.a. do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w każdym stadium postępowania.
Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym biorą udział wszystkie strony postępowania, a nie tylko inwestor, zaś organ w toku postępowania może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać świadków na okoliczności będące przedmiotem postępowania. Skarżący nie może zatem wymagać, aby organy nadzoru budowlanego konsultowały się w toku postępowania tylko z nim.
W dniu 1. kwietnia 2004 roku P.K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na wskazaną powyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Skarżący podniósł, iż organ odwoławczy uznał zasadność zakażonej decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożonych obowiązków i utrzymał ją w mocy. Stwierdził jednak, że podstawa prawna decyzji jest nieprawidłowa, bowiem postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego w tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że decyzja organu I instancji posiadała "wadę formalno - prawną i byłą z mocy prawa nieważną z chwilą jej wydania". Natomiast, jak podkreślił skarżący, "literatura i praktyka zobowiązuje organ nadzorujący" do stosowania przepisów ustawy - Prawo budowlane, nie z chwili wszczęcia postępowania, ale z momentu jego zakończenia.
Skarżący wskazał, iż prace konserwacyjne przy przedmiotowym ogrodzeniu wykonywane były samodzielnie przez skarżącego, który jako bezrobotny nie posiada środków na zlecenie wykonania tych prac i przeprowadził te prace etapami, tak, że zostały faktycznie zakończone po dniu 11. lipca 2003 roku, to jest po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy - Prawo budowlane.
Dalej skarżący wskazał, iż wywody prawne, jakie zostały zaprezentowane przez organy nadzoru budowlanego stanowią przykład na tworzenie, tak zwanego "prawa urzędniczego". Skarżący "niezależnie od dopasowanej podstawy prawnej" wniósł o wzięcie pod uwagę tego, że decyzje obu instancji nadzoru budowlanego nie sprecyzowały należycie kryteriów, na podstawie których wykonywane etapami czynności konserwujące, uznały za odtworzenie w całości stanu pierwotnego przedmiotowego ogrodzenia. Skarżący podkreślił, iż wymienił, "odkrywając mocujące śruby", tylko dwa fragmenty, z dziesięciu stanowiących ogrodzenie zewnętrzne nieruchomości. Usunięte fragmenty (przęsła) ogrodzenia były zupełnie skorodowane i zagrażały okaleczeniem "w najlepszym przypadku przechodniom". Skarżący podkreślił, iż wykonując powyższe czynności usunął bardzo zniszczoną atrapę bramy, istniejącą w jednym z wymienionych przęseł ogrodzenia, a później ułożył kilka kostek brukowych na cokole płotu. W ocenie skarżącego zakwalifikowanie tych prac przez organy nadzoru budowlanego do grupy robót budowlanych zdaje się być ogromną przesadą, a także "budzi zdziwienie i wesołość trzeźwo myślących osób".
Skarżący podkreślił, iż działania organu I instancji nastąpiły w wyniku złożenia przez nieżyczliwego jemu sąsiada, złośliwego doniesienia. Bardzo zaawansowany w latach i poważnie chory sąsiad (obecnie zmarły) posiłkował się fałszywymi zeznaniami świadków, takich jak I. K., 88 letnia, "zdemenciała znana z pieniactwa w [...] sądach w dodatku nie mieszkająca na ulicy A". W ocenie skarżącego podobna sytuacja miała miejsce z innymi świadkami, których przydatność ustalał inspektor organu I instancji w wielogodzinnych rozmowach z H. T.- autorem doniesienia.
W ocenie skarżącego symptomatyczne było odrzucenie przez organ I instancji propozycji obiektywnego zbadania przedmiotowej sprawy w drodze: powołania i przesłuchania "rzeczywistych świadków"; dokonania komisyjnej wizji lokalnej; a także odsunięcia od prowadzenia sprawy dotychczasowego jej referenta. Skarżący podkreślił, iż wszystkie te zarzuty wobec działań organu I instancji nie znalazły uznania podczas rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy.
Zdaniem skarżącego, stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, iż stan faktyczny sprawy "jest zgodny z ustaleniami organu I instancji i z odwołaniem skarżącego" jest przejawem tupetu i zdecydowanej bezczelności, "na jaką stać tylko pracowników nadzoru". W ocenie skarżącego zaprzecza temu już tylko jedno zagadnienie z wielu zawartych w odwołaniu, a mianowicie fakt, iż atrapa bramy nie miała nigdy charakteru funkcjonalnego, bowiem od momentu jej wstawienia była na stałe przyspawana. Dalej skarżący pyta; jak można określić wykonaniem robót budowlanych wymianę dwóch przęseł ogrodzenia, polegającą na odkręceniu i dokręceniu ośmiu śrub, czyli czynności nie wymagające niczego poza zainstalowaniem klucza do śrub; czy robotami budowlanymi jest założenie dwóch przęseł płotu, z furtką, bez atrapy bramy, oraz wkopanie dwóch słupków, a więc czynność, którą może wykonać każda dorosła osoba. Ponadto skarżący wskazał, iż należy również wziąć pod uwagę fakt, że wykonane czynności miały zdecydowanie charakter społeczny i wykonane zostały w celu uniknięcia wypadku z udziałem przechodniów bowiem "zaistniał bezsporny fakt wypadnięcia furtki z atrapy bramy".
W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
Analizę postępowania organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie wypada rozpocząć od stwierdzenia, iż stan faktyczny ustalony w toku sprawy nie nasuwa uwag krytycznych. Należy bowiem wskazać, iż ustalenia tyczące zakresu wykonanych przez skarżącego robót budowlanych, na których oparły się organy ferując kwestionowane rozstrzygnięcie są w istocie tożsame z tym, co przywołał skarżący w odwołaniu, a później powtórzył w skardze do sądu. Nie ma bowiem wątpliwości, iż skarżący dokonał usunięcia dwóch przęseł ogrodzenia swej nieruchomości od strony drogi publicznej i w to miejsce zamontował dwa nowe przęsła. Jedno ze zdemontowanych przęseł było w istocie bramą wjazdową na teren nieruchomości, która jednak była przyspawana do elementów stałych ogrodzenia i nie otwierała się. W następstwie wykonanych prac budowlanych skarżący obsadził w ziemi dwa słupki ogrodzeniowe poprzez ich zabetonowanie, zainstalował do owych słupków - poprzez dokręcenie śrubami - dwa przęsła ogrodzenia, w tym jedno z furtką umożliwiającą wejście na teren nieruchomości, po czym słupki ogrodzenia obmurował kostką betonową. W ocenie sądu ustalony powyżej stan faktyczny sprawy jest dostatecznie precyzyjny aby móc dokonać subsumcji na gruncie przepisów ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku - Prawo budowlane i określić rodzaj wykonanych przez skarżącego robót budowlanych.
W sytuacji dostatecznego i nie budzącego wątpliwości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc takiego, który umożliwia ocenę prawną dokonanych ustaleń faktycznych, zbędne jest prowadzenie kolejnych działań mających na celu dalsze ustalanie stanu faktycznego. Skoro organ I instancji ustalił określony stan faktyczny w oparciu o oględziny miejsca wykonanych robót, po analizie oświadczeń (zeznań) świadków, a skarżący przed tym organem odmówił złożenia oświadczenia na okoliczność wykonanych robót, a nadto mając na uwadze, iż w złożonym odwołaniu, pomimo krytycznego stosunku do samej decyzji, skarżący potwierdził w istocie wszystkie ustalenia organu, to zdaniem sądu zasadnie organ odwoławczy uznał stan faktyczny sprawy za dostatecznie wyjaśniony i nie znalazł uzasadnienia do tego aby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe. Dodatkowo podkreślić wypada, iż prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że teza dowodowa zakreślona przez skarżącego dla wnioskowanych w odwołaniu świadków nie mogła prowadzić do dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych lecz jedynie do ewentualnego dokonania oceny prawnej (zbadania zgodności wykonanych prac z prawem budowlanym), dla dokonania której dowód z zeznań świadków jest zupełnie nieprzydatny.
Oceniając natomiast zarzut skarżącego tyczący błędnego wyjaśnienia przez organy nadzoru budowlanego daty zakończenia prowadzonych prac budowlanych wskazać wypada, iż organ datę tą ustalił w oparciu o oświadczenie świadków. Skarżący w toku postępowania administracyjnego - pomimo aktywnej postawy - nie zakwestionował powyższego ustalenia. Po raz pierwszy zarzut w tym zakresie podniesiony został w skardze do sądu, w której wskazał, iż prace przy ogrodzeniu trwały etapami i zakończyły się po dniu 11. lipca 2003 roku. Tezie tej zaprzecza jednak pismo H.T. i I.K. inicjujące postępowanie w niniejszej sprawie przed organami nadzoru budowlanego. Skoro pismo to pochodzi z dnia 31. marca 2003 roku i przedstawia wszystkie aspekty wykonanych przez skarżącego prac budowlanych, to tym samym stanowi dobitne zaprzeczenie tezy skarżącego o zakończeniu prac budowlanych w lipcu 2003 roku.
Przepisy ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowią, iż w zasadzie roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy). Remont istniejących obiektów budowlanych takiego pozwolenia nie wymaga (art. 29 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy), wymaga natomiast dokonania zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu zamiaru przystąpienia do jego wykonania (art. 30 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy). Nie budzi wątpliwości, iż ogrodzenie będąc budowlą, jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust. 1 "b" omawianej ustawy. Co więcej, ogrodzenie, wobec którego skarżący podejmował prace budowlane znajduje się od strony drogi publicznej, w zatem do jego wzniesienia wymagane było zgłoszenie właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu zamiaru przystąpienia do jego wykonania (art. 30 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy).
Wobec powyższych ustaleń wyjaśnienia wymaga kwestia, jaki był rodzaj wykonanych prac budowlanych i jak należy je zakwalifikować z punktu widzenia przepisów ustawy – Prawo budowlane. Otóż przepis art. 3 ust. 8 tajże ustawy, dokonując wykładni legalnej stanowi, iż przez pojęcie "remont" należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
W ocenie sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż zakres wykonanych prac i ich charakter jednoznacznie wskazują na to, iż skarżący dokonał remontu części ogrodzenie swej nieruchomości. Skarżący motywując potrzebę przystąpienia do prac przy ogrodzeniu powołuje się na to, iż ogrodzenie było w złym stanie technicznym i to przemawiało za potrzebą dokonania "czynności naprawczych" utożsamianych z konserwacją. Powyższej tezie zaprzecza jednak zakres wykonanych prac. Przepis art. 3 ust. 8 omawianej ustawy, wyłącza z pojęcie remontu jedynie takie czynności, które stanowiłyby bieżącą konserwację obiektu budowlanego. Z całą pewnością wykonanie dwóch nowych przęseł ogrodzenia do bieżącej konserwacji obiektu zaliczyć nie można. Co więcej tezie o bieżącej konserwacji ogrodzenia przeczy zarówno zmiana funkcjonalności obiektu będąca następstwem dokonania prac budowlanych, jak i pojawienie się nowych elementów obiekty budowlanego, jak chociażby podmurówki z kostki brukowej. Wszystko to jednoznacznie przeczy tezie o jedynie konserwacyjnym charakterze wykonanych prac budowlanych. Należy nawet wskazać, iż zakres tych prac nieznacznie wykracza poza ustawowe pojęcie "odtworzenia stanu pierwotnego".
Mając na uwadze, iż prace remontowe przy ogrodzeniu zostały wykonane przez skarżącego bez zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu zamiaru przystąpienia do ich wykonania zasadnie organy nadzoru budowlanego skonstatowały, iż powyższe prace budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, a do ich zalegalizowania konieczne jest przeprowadzenie postępowania inwentaryzacyjnego poprzez nałożenie na inwestora określonych obowiązków.
Zasadnie podnosi skarżący, iż organy administracji wydają rozstrzygnięcia na podstawie stanu faktycznego i prawnego aktualnego w dacie wydania decyzji. Od powyższej zasady są zdarzają się jednak wyjątki wynikające między innymi z przepisów prawa intertemporalnego. Należy do nich przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27. marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) stanowiący, iż poza pewnymi wyjątkami, nie mającymi jednak zastosowania w niniejszym postępowaniu, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...], a więc przed wejściem w życie powyższej ustawy, zasadnie wskazał organ odwoławczy, że w niniejszym postępowania zastosowanie znajdują przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu sprzed noweli.
Przepisy art. 51 ust 1 pkt 2, ust. 4 w związku z przepisem art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) aktualny przed nowelą dokonaną ustawą z dnia 27. marca 2003 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) stanowią, iż wobec samowoli budowlanej innej niż ta określona w przepisie art. 48 tejże ustawy organ nadzoru budowlanego w stosunku do inwestora zakończonych już robót budowlanych wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz określającą termin wykonania tych czynności. Tym samym wskazać wypada, iż organ odwoławczy prawidłowo przywołał podstawę prawną rozstrzygnięcia, a zakres nałożonych obowiązków nie wzbudza uwag krytycznych.
Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając jej bezzasadność.
Z tych wszystkich względów należało orzec jak powyżej.