II SA/Łd 343/25

II SA/Łd 343/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Beata Czyżewska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 71 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
§ 2 ust. 1 pkt 51 lit. b), § 3 ust. 1 pkt 104
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 30 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 roku sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 10 marca 2025 roku nr 78/2025 znak GPB-III.7721.35.2025 PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Poddębickiego z dnia 10 stycznia 2025 r., nr 2/2025; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego A. B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 343/25
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia 19 listopada 2020 r. Starosta Poddębicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A.P. obejmującego budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi (do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] O., gm. U. Po rozpatrzeniu odwołania A.B. powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 8 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody Łódzkiego Nr 76/2021, z dnia 8 marca 2021 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oddalił skargę (wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 297/21). Następnie, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A.B. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Poddębickiego Nr 326/2020, z dnia 19 listopada 2020 r. (wyrok w sprawie o sygn. akt II OSK 308/22).
Ponownie prowadząc postępowanie Starosta Poddębicki pismem z dnia 28 sierpnia 2023 r. zawiadomił strony postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy i możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2023 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia w terminie 90 dni od daty otrzymania postanowienia, nieprawidłowości w projekcie budowlanym, poprzez:
- przedłożenie projektu budowlanego zawierającego: skorygowane wielkości powierzchni zabudowy istniejących obiektów oraz skorygowane wielkości powierzchni działki, stanowiącej teren inwestycji,
- przedłożenie projektu budowlanego zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie: wielkości całkowitej powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji oraz całkowitej dopuszczalnej obsady inwentarza (gęsi) do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym,
- przedstawienie w projekcie budowlanym rozwiązań technologicznych chowu gęsi w poszczególnych obiektach (istniejących i projektowanych) wraz z wykazaniem powierzchni w tych budynkach, w których odbywa się chów gęsi.
Pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. pełnomocnik Inwestora odpowiedział na ww. postanowienie Starosty Poddębickiego wskazując, że:
- skorygowano wielkości zabudowy istniejących obiektów oraz skorygowano powierzchnię działki,
- wskaźnik nowej projektowanej powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji wynosi 9,47 %, a więc jest mniejszy od dopuszczalnego określonego w decyzji o warunkach zabudowy - 16 %; ponadto łączna obsada inwentarza (gęsi) wyniesie 29 DJP, co jest mniejsze od dopuszczalnej, która wg decyzji o warunkach zabudowy wynosi do 40 DJP.
Jednocześnie pismem z dnia 24 stycznia 2024 r. pełnomocnik Inwestora wycofał ww. odpowiedź na postanowienie Starosty Poddębickiego Nr 70/2023, z dnia 28 sierpnia 2023 r.
W dniu 27 marca 2024 r. do Starosty Poddębickiego wpłynął wniosek A.P. o pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi (do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] O., gm. U., wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz z dołączonymi 3 egz. projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego. Do ww. wniosku dołączono również dowody uiszczenia opłaty skarbowej za pozwolenie na budowę oraz za udzielone pełnomocnictwo. Pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. pełnomocnik inwestora – S.K., wyjaśnił, że A.P. omyłkowo złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego i wniosek ten wraz z dołączoną dokumentacją projektową należy potraktować, jako odpowiedź na postanowienie Starosty Poddębickiego Nr 70/2023, z dnia 28 sierpnia 2023 r.
Organ I instancji, działając na podstawie art. 10 k.p.a., pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi (do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym) zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], w obrębie [...] O., gm. U., daje podstawę do wydania decyzji rozstrzygającej.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. Nr 79/2024 Starosta Poddębicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A.P. obejmującego budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi (do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] O., gm. U. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta Poddębicki wskazał, że przedłożona przez pełnomocnika Inwestora dokumentacja projektowa spełnia warunki określone w postanowieniu Nr 70/2023, z dnia 28 sierpnia 2023 r., a Inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.
Po rozpatrzeniu odwołania A.B., reprezentowanego przez adw. A.Ś., od decyzji Starosty Poddębickiego Nr 79/2024, z dnia 26 kwietnia 2024 r., Wojewoda Łódzki decyzją Nr 76/2021, z dnia 8 marca 2021 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem tutejszego organu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, Starosta Poddębicki nie uwzględnił oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z dnia 18 maja 2023 r., dotyczącej niewłaściwego określenia w sentencji decyzji liczby hodowanych zwierząt w DJP. Zatem tutejszy organ uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz w związku z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś i § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia ooś, z uwagi na brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji liczby hodowanych zwierząt, nie było możliwości stwierdzenia zgodności inwestycji z ww. przepisami.
Ponownie prowadząc postępowanie Starosta Poddębicki pismem z dnia 25 września 2024 r. zawiadomił strony postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Postanowieniem Nr 76/2024, z dnia 25 września 2024 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, poprzez:
- korektę wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie nazwy zamierzenia budowlanego i wskazania konkretnej liczby hodowanych zwierząt w DJP w całym gospodarstwie rolnym,
- przedłożenie projektu budowlanego spójnego ze skorygowanym wnioskiem,
- przedłożenie opisu technologii hodowli gęsi wraz z informacją o przewidywanej ilości hodowanych zwierząt.
W wyznaczonym terminie pełnomocnik Inwestora odpowiedział na postanowienie Starosty Poddębickiego Nr 76/2024, z dnia 25 września 2024 r., przedkładając skorygowany wniosek o pozwolenie na budowę i uzupełniony projekt budowlany.
Działając na podstawie art 10 k.p.a. Starosta Poddębicki pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. zawiadomił strony postępowania, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie daje podstawę do wydania decyzji rozstrzygającej oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Decyzją z dnia 10 stycznia 2025 r. Nr 2/2025 Starosta Poddębicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A.P. obejmującego budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi o obsadzie 14 DJP (25 DJP w całym gospodarstwie rolnym), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] O., gm. U. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta Poddębicki wskazał m.in., że przedmiotowa inwestycja – budowa budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi o obsadzie 14 DJP (25 DJP w całym gospodarstwie rolnym) - nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z analizą obszaru oddziaływania zawartą w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu projektowane zamierzenie budowlane nie spowoduje ponadnormatywnej emisji substancji do środowiska. Ponadto, w ocenie organu I instancji sporna inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm. oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 10 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.).
Po rozpatrzeniu odwołania A.B. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 10 marca 2025 r., Nr 78/2025, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że po sądowym orzeczeniu kasatoryjnym merytoryczne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym winno być prowadzone w zakresie wynikającym z wyroku, a kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, nie będą przedmiotem analizy. Istotą oceny prawnej zawartej w wydanym w sprawie wyroku NSA z dnia 18 maja 2023 r. było naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia ooś, a także ocena zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 maja 2023 r., w sentencji decyzji powinna być precyzyjnie określona rzeczywista liczba w DJP hodowanych zwierząt, a ponowna analiza przedmiotowej sprawy winna obejmować również wyjaśnienie charakteru projektowanego wybiegu dla gęsi.
Z uwagi na powyższe Wojewoda Łódzki przeanalizował niniejszą sprawę w zakresie jej zgodności z wymaganiami ochrony środowiska.
W decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w skorygowanym wniosku o pozwolenie na budowę i uzupełnionym projekcie budowlanym wskazano, że projektowany budynek inwentarski przeznaczony będzie na hodowlę gęsi o obsadzie 14 DJP (25 DJP w całym gospodarstwie rolnym). Jednocześnie w opisie technicznym dołączonym do projektu szczegółowo wyliczono, z uwzględnieniem powierzchni budynku, projektowaną i całkowitą obsadę gęsi. Ponadto, wskazano, że na projektowanym wybiegu dla gęsi nie będzie dodatkowej hodowli gęsi.
Zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy ooś, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć, o których mowa powyżej, zawiera rozporządzenie ooś. W myśl § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia ooś, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt (_) w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia ooś, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się chów lub hodowlę zwierząt:
a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP, jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od:
- terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych (...),
- zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,
- na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP - na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
W myśl przywołanego powyżej rozporządzenia ooś, za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt. Współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do ww. rozporządzenia ooś. Dla gęsi przelicznik ten wynosi 0,008. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na wyrok NSA z dnia 18 maja 2023 r., konieczne jest prawidłowe ustalenie obsady inwentarza w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP).
Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora, jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17). Dodatkowo, takie ustalenie nie może być jednak oderwane od danych wskazanych przez inwestora w projekcie budowlanym (wyrok NSA z dnia 18 maja 2023 r.).
W opisie technicznym dołączonym do dokumentacji projektowej dokonano szczegółowego wyliczenia, z uwzględnieniem powierzchni obiektów, łącznej obsady hodowanych gęsi obejmującej obsadę istniejącą - 11 DJP (istniejący budynek inwentarski i wiata) i obsadę projektowaną - 14 DJP (projektowany budynek inwentarski). Jak wskazano w projekcie łączna obsada hodowanych gęsi w całym gospodarstwie wyniesie 25 DJP. Jednocześnie wskazano, że na wybiegu nie odbywa się żadna dodatkowa hodowla gęsi.
W ocenie Wojewody Łódzkiego dla spornego przedsięwzięcia prawidłowo została ustalona obsada inwentarza w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP). Wobec powyższego należy uznać, że inwestycja obejmująca łączną obsadę wynoszącą 25 DJP w całym gospodarstwie rolnym jest zgodna z wymaganiami środowiska w zakresie liczby hodowanych zwierząt.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz w związku z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś i § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia ooś, organ II instancji stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Z dokumentacji projektowej jednoznacznie wynika, że inwestycja łącznie z prowadzoną w całym gospodarstwie hodowlą będzie polegała na budowie budynku inwentarskiego dla mniejszej niż 40 DJP liczby gęsi, zatem nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Jak wykazano powyżej decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z dnia 18 maja 2023 r., w zakresie określenia konkretnej liczby hodowanych zwierząt w przeliczeniu na DJP, zatem zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. zawarty w złożonym odwołaniu jest zatem bezpodstawny.
Ponadto, zdaniem Wojewody Łódzkiego, Starosta Poddębicki przeprowadził postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na budowę zgodnie z przepisami k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania zawarte w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wobec powyższego nie okazały się zasadne zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa procesowego, m.in.: art. 7, 77, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.B. podniósł
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. naruszenie art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, zawierającego nieścisłości w zakresie stanu faktycznego oraz ustaleń faktycznych przez Organ, a w szczególności wobec braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, podczas gdy Organ był obowiązany do ich wskazania, w szczególności w zakresie dotyczącym ustaleń wskaźników DJP;
2. naruszenie art. 7, 77 § 1-4, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo nieuzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec obowiązku jej uzyskania w niniejszej sprawie, w szczególności w zakresie dotyczącym ustaleń wskaźników DJP;
3. naruszenie art. 153 w zw. z art. 170 w zw. z art. 190 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Skarżącego A.B. i uwzględnionej na korzyść Skarżącego, podczas gdy strona ani organ administracji publicznej nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w zakresie dotyczącym ustaleń wskaźników DJP;
4. naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych (tj. w zakresie dotyczącym ustaleń wskaźników DJP);
5. naruszenie § 21 ust. 1 pkt. 1) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 roku w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej poprzez bezzasadne i nieuzasadnione przyjęcie, iż maksymalne zagęszczenie obsady gęsi na m2 powierzchni pomieszczenia wynosi 3,16 gęsi podczas, gdy z przedmiotowego przepisu wynika wyłącznie łączne kryterium kilogramowe (tj. 19 kg na m2), a na 1 m2 możliwa jest hodowla 12 sztuk gęsi i to ona stanowi maksymalną możliwą obsadę inwentarza w rozumieniu ustalania wskaźników DJP;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
1. naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.u.i.o.ś) i § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 roku poprzez brak uwarunkowania wydania pozwolenia na budowę przez wcześniejsze wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na niewystarczający faktyczny wskaźnik DJP, podczas gdy:
a. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna być wydana w oparciu o DJP wyliczone poprzez maksymalną możliwą obsadę inwentarza, a nie wartości podane przez Inwestora oraz organy administracyjne,
b. inwestycja A.P. winna być zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego rozpoznanie sprawy winno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a)-c) i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku poprzez brak spełnienia wymogu określonego w powołanym przepisie, w szczególności brak przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym wydanie decyzji w związku z brakiem przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji winno być uznane za wadliwe;
3. naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś w zw. z art. 201 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (dalej: u.p.o.ś) w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 3 u.u.i.o.ś w zw. z art. 79 ust. 1 u.u.i.o.ś poprzez ich błędną wykładnię oraz pominięcie okoliczności, według których inwestycja stanowi przedsięwzięcie-inwestycję technologiczną, oddziałującą na środowisko, wobec czego zachodzi konieczność udziału społeczeństwa w postępowaniu, a także ewentualne uzyskanie pozwolenia zintegrowanego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewoda Łódzki — podobnie jak organ I instancji — dokonał błędnych ustaleń w zakresie ustalenia wskaźników DJP. Zarzut ten dotyczy zarówno wyliczenia obsady istniejącej, jak i obsady projektowanej — a w konsekwencji, obsady łącznej. Organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie błędnie (bez własnej szczegółowej weryfikacji) przyjęły za prawdziwe wyliczenia przedstawione przez Inwestora — podczas, gdy wyliczenia te nie przedstawiają maksymalnej możliwej obsady zwierząt.
W tym kontekście w pierwszej kolejności wskazać należy — co wynika wprost z wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2023 r. (II OSK 308/22) wydanym w niniejszej sprawie — iż "stosując § 3 ust. 1 pkt 104 należy, tak samo jak w przypadku § 2 ust. 1 pkt 51, zatwierdzonym projekcie budowlanym, za liczbę DJP przyjąć maksymalną możliwa obsadę zwierząt.".
Po wyjaśnieniu ww. kwestii należy zauważyć, iż w § 3 ust. 1 pkt 104 a) i b) rozporządzenia mowa jest wprost o chowie zwierząt w liczbie (kryterium ilościowe) — a liczba ta z kolei określana jest poprzez odwołanie do DJP, przy czym współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) określone zostały w załączniku do Rozporządzenia. W przypadku gęsi współczynnik ten wynosi 0,008 — bez jakiegokolwiek rozróżnienia w zakresie wieku lub wielkości (masy) gęsi. Niezależnie od tego, że okoliczność ta wynika wprost z treści rozporządzenia (pkt 31 załącznika do rozporządzenia), dodatkowo wskazać należy, iż - porównawczo - w przypadku innych zwierząt prawodawca dokonuje takiego rozróżnienia — zob. pkt dotyczące koni (pkt 1-6 załącznika), krów (pkt 7-12 załącznika) oraz świń (pkt 16-20 załącznika).
Tym samym organy administracji publicznej zobowiązane były do ustalenia maksymalnej możliwej obsady zwierząt, stosując ww. kryterium ilościowe (liczba).
Z niezrozumiałego powodu organy I i II instancji bezkrytycznie przyjęły w ślad za Inwestorem, iż obsada projektowana wynosić będzie 14 DJP, a obsada istniejąca wynosi 11 DJP. Przedstawione wyliczenia - odwołujące się do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 roku w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej — są prawidłowe jedynie w części, tj. w zakresie, w jakim przyjmują przelicznik 19 kg gęsi na m2. Natomiast wyliczenia te są oczywiście nieprawidłowe (co rzutuje na końcowy wynik w sposób bardzo istotny) w zakresie bezrefleksyjnego przyjęcia, iż 1 sztuka gęsi oznacza 6 kg — kryterium to nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa i zostało arbitralnie (bez żadnego uzasadnienia) przyjęte przez Inwestora (w sposób oczywisty na swoją korzyść). W ten sposób zniekształcone zostały wyniki DJP — przy ustalaniu których znaczenie mają, co już wskazano powyżej, sztuki gęsi a nie ich wiek lub wielkość. Tymczasem z powszechnie dostępnych źródeł wiedzy wynika, że "w pierwszym tygodniu życia zagęszczenie gąsiąt na jednostce powierzchni pomieszczenia (obsada) może wynosić 10-12 szt./m2, które ulega zmniejszaniu w miarę wzrostu ptaków i na koniec odchowu obsada nie powinna przekraczać 2-3 szt. / m2. " (artykuł Hodowla i chów gęsi, Poradnik gospodarski — listopad 2021, autor: prof. UPP dr hab. S. N. Katedra Hodowli Zwierząt i Oceny Surowców Wydział Medycyny Weterynaryjnej i Nauk o Zwierzętach UP w P.). Gdyby więc przyjąć maksymalny wskaźnik ilości sztuk gęsi na 1 m2 wskazywany przez ww. autora (tj. 12 stuk) wówczas wskaźniki w przedmiotowej sprawie kształtowałyby się następująco:
a) obsada projektowana — 6480 sztuk, tj. 51,84 DJP;
b) obsada istniejąca — budynek inwentarski - 3 984 sztuk, tj. 31,87 DJP
- tj. łącznie 10 464 sztuki gęsi (83,71 DJP). Dla uproszczenia prezentowanych obliczeń pominięto i tak wiatę przeznaczoną dla hodowli gęsi powyżej 3 tygodnia życia — a jej dodanie wyłącznie podwyższyłoby przedmiotowy wynik. Jednocześnie — skoro Inwestor sam wskazuje, iż wiata przeznaczona jest do hodowli gęsi powyżej 3 tygodnia życia, to jednocześnie przyznaje, iż zarówno w istniejącym budynku inwentarskim, jak i w projektowanym budynku inwentarskim hodowane są również gęsi poniżej 3 tygodnia życia (a tym samym poniżej założonych — bezpodstawnie — 6 kg).
Co więcej, gdyby nawet przyjąć wyłącznie wynik uśredniony (tj. 6 sztuk na m2), to i tak uzyskany wynik przekraczałby limit 40 DJP. Podkreślić jednak jednocześnie należy, iż — zgodnie z wykładnią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2023 r. (II OSK 308/22) zapadłym w niniejszej sprawie — dla obliczeń przyjąć należy maksymalną możliwą obsadę zwierząt.
Jeśli natomiast uznać, że powyższe wymaga wiadomości specjalnych, to organy administracji publicznej zobowiązane były do przeprowadzenia w tym zakresie dowodu z opinii właściwego biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.) - co jednak nie nastąpiło.
Powyższe jest tym bardziej istotne na gruncie niniejszej sprawy, jeśli wziąć pod uwagę fakt, iż dane przedstawiane dotychczas przez Inwestora były niespójne, na co słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2023 roku. Już wówczas Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał: Niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika również z tego, że nie zweryfikowano, do czego organ administracji jest zobowiązany w ramach badania projektu budowalnego, mającego uwzględnić dotychczasowy stan zagospodarowania, wiarygodności inwestora co do rzeczywistej wielkości dotychczasowej hodowli. Rozbieżności w oświadczeniach inwestora nie mogą być potraktowane wyłącznie w kategoriach sposobu wyliczenia DJP. Z oświadczeń inwestora wynika istotna rozbieżność co do faktycznego i projektowanego zagospodarowania, opartego o ilość hodowanych gęsi. Według projektu budowlanego, w istniejącym budynku inwentarskim odbywa się hodowla gęsi w ilości 2500 sztuk. Natomiast według pisma skierowanego do organu odwoławczego, dla budynku istniejącego obsada wynosi 1014 sztuk. Według projektu budowlanego, w projektowanym budynku przewiduje się hodowlę gęsi w ilości 2000 sztuk. W informacji dla organu odwoławczego inwestor wskazał, że ta obsada wyniesie 1489,5 sztuki, przy czym dodał, że na wybiegu otwartym, o którym nie ma mowy w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, obsada wyniesie 1000 sztuk. Konieczność weryfikacji danych podawanych przez inwestora jest oczywista. Dodać można, że organy nie wyjaśniły dlaczego w projekcie budowlanym inwestor podał, że w budynku istniejącym opow. 338 m2 odbywa się hodowla w ilości 2500 sztuk, a w projektowanym budynku o pow. zabudowy 540 m2 (pow. użytkowa 496,50 m2) przewiduje hodowlę gęsi w ilości 2000 sztuk. W tym kontekście oparcie przez organy I i II instancji swych ustaleń wyłącznie o kolejne (nowe) wyliczenia Inwestora zawarte w projekcie - zupełnie inne aniżeli wskazywane dotychczas — jest tym bardziej rażące. Przykładowo: wcześniej Inwestor twierdził m.in., iż w budynku istniejącym odbywa się hodowla 2500 sztuk gęsi — podczas, gdy obecnie twierdzi, iż maksymalna obsada wynosi 1052 sztuki gęsi (a organy administracji publicznej przyjmują bezrefleksyjnie to wyliczenie jako prawidłowe).
Niezależnie od powyższego, pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 22 kwietnia 1998r., I SA/Lu 21/98, LEX nr 34147, teza pierwsza) w postaci art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a.
Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, w zaskarżonej decyzji Organ niewszechstronnie wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy oraz wydał decyzję, pomimo braku niespełnienia warunków koniecznych do jej wydania. Jednym z warunków, jaki należało spełnić było uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w niniejszej sprawie. Wobec braku uzyskania takiej decyzji doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1-4, 80 i 107 § 3 k.p.a., jakim jest brak należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz wydanie decyzji pomimo braku zgromadzenia zupełnego materiału dowodowego. W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Organ działa z urzędu, czego w niniejszej sprawie zaniechał i wobec czego doszło do naruszenia słusznego interesu Skarżącego.
Wskazano również należy na naruszenie art. 153 w zw. z art. 170 w zw. z art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12.09.2014 r., I FSK 1016/13, LEX nr 1569138 wskazał, że z przepisu art. 170 w zw. z art. 153 i 190 p.p.s.a. wynika, iż strona ani organ administracji publicznej nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet wtedy, gdy w ich ocenie sąd ten, rozpoznając skargę kasacyjną, naruszył art. 183 § 1 p.p.s.a.
W konsekwencji, doszło również do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku. Z ostrożności wskazano także, że w niniejszej sprawie mogło dojść do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.o.ś., z uwagi na to, że przedsięwzięcie stanowi inwestycję technologiczną, która oddziaływać będzie na środowisko. Tak więc w sprawie winny znaleźć zastosowanie uregulowania art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 77 ust. 1 pkt. 3 u.u.i.o.ś., a więc zapewnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 79 ust. 1 u.u.i.o.ś.).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 4 lipca 2025 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, A.P. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny tut. Sądu stała się decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 10 marca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Poddębickiego z dnia 10 stycznia 2025 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi o obsadzie 14 DJP (25 DJP w całym gospodarstwie rolnym), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] O., gm. U..
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia kwestii istnienia po stronie inwestora konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...], w obrębie [...] O., gm. U.
Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Natomiast przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy środowiskowej.
Jak natomiast wynika z art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2024 r, poz. 112 ze zm. - ustawa środowiskowa), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć, o których mowa powyżej, zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2019 r., poz. 1839). W myśl § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt (...) w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się chów lub hodowlę zwierząt:
a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP, jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od:
- terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych (...),
- zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,
- na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP – na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
W myśl przywołanego powyżej rozporządzenia, za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt.
Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz wniosku inwestora projektowany budynek inwentarski przeznaczony jest na hodowlę gęsi o obsadzie 14 DJP (25 DJP w całym gospodarstwie rolnym) i takie wartości obejmuje pozwolenie na budowę.
Wątpliwości skarżącego wzbudził jednak sposób wyliczenia DJP w odniesieniu do planowanej inwestycji, a wątpliwości należało uznać za zasadne.
Otóż, jak wynika z akt sprawy wartość DJP została przyjęta na podstawie "Adnotacji z dnia 09.04.2024 r.", sporządzonej przez pracownika Wydziału Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Poddębicach. Wskazano w niej, że organ dokonał wyliczenia maksymalnej obsady inwentarza w obrębie całego gospodarstwa rolnego.
I tak, dla określenia maksymalnego zagęszczenia obsady m2 budynku inwentarskiego przeznaczonego dla gęsi przyjęto wartości wynikające z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niże te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej – maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni pomieszczenia powinno wynosić dla gęsi 19 kg. Natomiast na podstawie § 21 ust. 2 pkt lit. a) rozporządzenia dla wiaty przyjęto maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni określone na 6,5 kg. Dla wyliczenia liczby gęsi (niezbędnej dla dalszego zastosowania wskaźnika 0,008) przyjęto wartość 6 kg na jedną gęś. Jednak ani z adnotacji, ani z żadnej decyzji wydanej w toku postępowania nie wynika, dlaczego przyjęto akurat wartość 6 kg. Organy nie odwołały się do żadnego przepisu prawa czy norm przyjmowanych w metodyce wyliczania DJP dla gęsi, nie wskazały żadnego źródła, którego istnienie pozwalałoby na weryfikację dokonanych obliczeń. W tym zakresie Sąd uznał, że decyzja nie poddaje się kontroli. Powyższe czyni zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1-4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. usprawiedliwionym.
Jako że prawidłowe wyliczenie DJP determinuje kwestię potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej Sąd powinien mieć możliwość kontroli w zakresie wszystkich przyjmowanych parametrów.
Należy również zwrócić uwagę, że nie zostały zrealizowane wskazania wynikające z wyroku NSA z dnia 18 maja 2023 r., II OSK 308/22 dotyczące wyjaśnienia przez inwestora różnicy w podawanej liczbie gęsi, jaka była utrzymywana w istniejącym budynku, co jest istotne wobec faktu, że obecnie deklarowana obsada i maksymalna obsada wyliczona przez organ jest niższa niż deklarowana wcześniej, co podważa wiarygodność oświadczeń inwestora.
Ponownie rozpatrując wniosek inwestora organy podejmą wszystkie możliwe środki celem obliczenia w sposób prawidłowy i rzetelny maksymalnej obsady gęsi w projektowanym budynku, jak i w całym gospodarstwie rolnym i szczegółowo wyjaśnią źródła przyjmowanych do wyliczenia parametrów.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku).
dc