II SA/Łd 331/22

II SA/Łd 331/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 1 i pkt 3, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c), art. 30 ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 lutego 2022 r. nr 46/2022 znak GPB-III.7721.19.2022 AS w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania budowy oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Wojewoda Łódzki, decyzją z 24 lutego 2022 r., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351), utrzymał w mocy decyzję Starosty Pajęczańskiego z 29 grudnia 2021 r., wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia dokonanego przez M. S. prowadzącego działalność gospodarczą – M. S. R., zamiaru wykonania budowy wiaty stalowej o powierzchni zabudowy do 35 m2 na działce nr [...], w obrębie P. – miasto.
W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że inwestor M. S. 10 grudnia 2021 r. dokonał zgłoszenia budowy wiaty stalowej o wymiarach 4,95 m x 7 m i wysokości 4,6 m, posiadającej dach dwuspadowy (10 stopni spadku), z pokryciem dachowym - blacha trapezowa, na działce nr [...] w obrębie P. - miasto, ul. [...] - obiekt o powierzchni do 35 m2. Termin rozpoczęcia robót określono na 3 stycznia 2022 r. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapkę działki inwestycyjnej z zaznaczonym planowanym obiektem i wydruk wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w odniesieniu do działalności gospodarczej inwestora.
Pismem z 12 grudnia 2021 r. inwestor doprecyzował swoje zgłoszenie określając funkcję wiaty jako zadaszenie nad stanowiskiem myjni samoobsługowej, wymiary wiaty zostały określone na 6,5 m x 5,35 m, wysokość 4,6 m, wiata oparta na 4 słupach stalowych, odległość planowanej inwestycji od granicy z działką nr [...] w przedziale 15-25 cm, dach dwuspadowy skierowany na działkę inwestora. Inwestor wskazał na art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.c Prawa budowlanego, pozwalający na zgłoszenie budowy wolno stojącej wiaty o powierzchni zabudowy do 35 m2, bez potrzeby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, przy zastrzeżeniu, iż łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Inwestor wskazał ponadto na fakt, iż wiata nie jest budynkiem i nie mają do niej zastosowania przepisy dotyczące odległości budynków od granicy działki, wynikające z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), a ww. przepis Prawa budowlanego nie przewiduje wyłączeń w zależności od funkcji pełnionej przez wiatę.
Decyzją z 29 grudnia 2021 r. Starosta Pąjęczański wniósł sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż budowa przedmiotowej wiaty będzie stanowiła rozbudowę myjni samochodowej, samoobsługowej, zlokalizowanej na działce inwestycyjnej, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Myjnia bezdotykowa stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b., i należy zaliczyć ją do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. Wskazano, że myjnia bezdotykowa to zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej, tworzący całość techniczno-użytkową, która zapewnia jej wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem. Poszczególne elementy myjni są ze sobą połączone i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń. Sama część budowlana (wiata, podłoże) bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak same elementy techniczno-technologiczne, bez umieszczenia ich w części budowlanej, nie tworzą myjni bezdotykowej. Same bowiem elementy techniczno-technologiczne nie mogłyby funkcjonować bez części budowlanej, gdyż niemożliwe byłoby dostarczenie takich mediów, jak woda, czy elektryczność. Z ww. względów organ przyjął, iż przedmiotowa wiata jest częścią myjni samochodowej bezdotykowej, stanowiącej całość techniczno-użytkową z urządzeniami techniczno-technologicznymi. Jest to trzecie stanowisko istniejącej myjni samochodowej. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż wiata objęta zgłoszeniem została usytuowana przez inwestora w miejscu, w którym zgodnie z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 69/2020 z 14 lutego 2020 r. w sprawie zmiany ostatecznej decyzji tegoż organu z 21 maja 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw inwestorowi, w zakresie m.in. budowy myjni samochodowej samoobsługowej, znajduje się utwardzenie pod przyszłą rozbudowę myjni oraz instalacja kanalizacji sanitarnej. W ocenie organu pierwszej instancji, przyjęcie przedmiotowego zgłoszenia prowadziłoby do ominięcia przepisów prawa, gdyż inwestor mógłby podzielić zamierzenia budowlane na instalowanie urządzeń do 3 m, co nie wymaga nawet zgłoszenia oraz budowę wiaty i tym sposobem dokonywać rozbudowy myjni o kolejne stanowiska w sposób nieograniczony.
Utrzymując w mocy ww. decyzję Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że inwestor, składając zgłoszenie określił inwestycję jako budowę wiaty stalowej o wymiarach 5,35 m x 6,5 m i wysokości 4,6 m, posiadającej dach dwuspadowy (10 stopni spadku) skierowany na działkę inwestora nr [...], z pokryciem dachowym blachą trapezową, opartej na czterech słupach stalowych - na działce nr [...] w obrębie Pajęczno - miasto. Odległość planowanej inwestycji od granicy z działką sąsiednią nr [...] wynosi 15-25 cm. Funkcja wiaty została określona jako zadaszenie nad stanowiskiem myjni samochodowej samoobsługowej. Z treści odwołania wynika zaś, że wiata będzie stanowić lekką konstrukcję pozbawioną jednej ze ścian (frontowej). Teren inwestycyjny znajduje się w granicach obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Pajęcznie nr 212/XXVI/05 z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pajęczna w obszarze [...]- strefa północno-wschodnia miasta Pajęczna, tereny obsługi ruchu samochodowego i pasażerskiego (§ 6 m.p.z.p.).
Wojewoda stwierdził, że zgłoszona wiata to zadaszenie nad stanowiskiem myjni samoobsługowej, istniejącej na działce inwestora, obiekt ma posiadać trzy lekkie ściany i brak ściany frontowej. Myjnia samochodowa stanowi część stacji paliw objętej pozwoleniem na budowę, zatwierdzonym decyzją Starosty Pajęczańskiego z 21 maja 2018 r., ze zmianą wprowadzoną decyzją z 14 lutego 2020 r.
Organ odwoławczy podzielił opinię organu pierwszej instancji, iż w analizowanym przypadku nie sposób przyjąć, iż zgłaszana wiata nie będzie stanowiła części inwestycji p.n. bezdotykowa myjnia samochodowa. W ocenie organu odwoławczego, słuszna jest konkluzja, iż w zaistniałej sytuacji inwestor mógłby podzielić zamierzenie budowlane na fragmenty, które samodzielnie nie wymagałyby pozwolenia na budowę i dokonywać rozbudowy myjni o kolejne stanowiska, omijając przepisy prawa. Wiata ma być usytuowana nad istniejącą już utwardzoną powierzchnią, określoną w decyzji Starosty Pajęczańskiego, jako "utwardzenie pod przyszłą rozbudowę". Z dokumentacji sprawy wynika również, że 2 grudnia 2021 r. PINB w Pajęcznie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie użytkowania utwardzenia pod przyszłą rozbudowę myjni (samoobsługowej dwustanowiskowej), na stacji LOTOS niezgodnie z projektem zagospodarowania terenu, zatwierdzonym decyzją Starosty Pajęczańskiego z 14 lutego 2020 r., jako trzeciego stanowiska powyższej myjni, z lokalizacją na działce nr [...], obręb [...] Pajęczno. Trudno zatem nie dostrzec powiązania między zgłoszoną wiatą, usytuowaną nad utwardzonym podłożem planowanego (lub już nawet użytkowanego) trzeciego stanowiska myjni bezdotykowej, a faktem, że jest to teren przeznaczony pod jej rozbudowę.
Reasumując, w ocenie organu odwoławczego zgłoszona budowa wiaty stalowej, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, nie może nastąpić na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.c Prawa budowlanego, ponieważ przedmiotowy obiekt budowlany nie stanowi samodzielnego obiektu, lecz jest integralną częścią istniejącej bezdotykowej myjni samochodowej. Zgłoszona budowa stanowi więc w rzeczywistości rozbudowę myjni, a taka rozbudowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego.
Końcowo organ zwrócił uwagę na wystąpienie braków w zgłoszeniu, uznając, że ich uzupełnienie jest bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zgłoszenia inwestycji, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.c p.b.
W skardze M. S. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego z 24 lutego 2022 r., wskazując, że przedmiotem zgłoszenia była wolno stojąca i samodzielna konstrukcyjnie wiata oparta na słupach stalowych pełniąca funkcję zadaszenia nad stanowiskiem myjni, a nie rozbudowa myjni. Wiata nie spełnia wymogów definicji zawartych w art. 3 pkt 2 p.b. i nie jest budynkiem, nie odnoszą się do niej unormowania § 12 rozporządzenia i korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem jej powierzchnia nie przekracza 35 m2.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 10 stycznia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 13 lipca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 18 sierpnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie skarżący uczynił decyzję Wojewody Łódzkiego z 24 lutego 2022 r., dotyczącą sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania budowy wiaty stalowej.
Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi przypomnienie, że zgłoszenie dotyczy budowy wiaty stalowej o wymiarach 5,35 m x 6,5 m i wysokości 4,6 m, posiadającej dach dwuspadowy (10˚spadku) skierowany na działkę inwestora, z pokryciem dachowym blachą trapezową, opartej na czterech słupach stalowych - na działce [...]. Odległość planowanej inwestycji od granicy z działką sąsiednią nr [...] wynosi 15-25 cm. Funkcja wiaty została określona jako zadaszenie nad stanowiskiem myjni samochodowej samoobsługowej. Wiata ma stanowić lekką konstrukcję pozbawioną jednej ze ścian (frontowej).
Istota sporu sprowadza się do kwestii czy zgłaszana wiata stanowi osobny obiekt budowlany, niezależny od obiektu w postaci myjni samochodowej i może zostać zgłoszona na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.c Prawa budowlanego, jak podnosi skarżący. Czy też dokonanie zgłoszenia przedmiotowej wiaty na podstawie wspomnianej regulacji Prawa budowlanego nie jest możliwe, gdyż sporna inwestycja
oznacza w praktyce rozbudowę istniejącej myjni samochodowej o kolejne stanowisko, co wymaga uzyskania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę i nie podlega zgłoszeniu, jak wskazują organy.
W ocenie sądu rację w tym sporze należy przyznać organom.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 – p.b.)
Stosownie do treści art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 1 pkt 14 lit.c p.b. zwolniono budowę wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 1 p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Jak słusznie zauważył Wojewoda Łódzki przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji "wiaty".
W judykaturze przyjmuje się, że "wiatę od budynku odróżnia przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem. Stąd zasadniczym kryterium zakwalifikowania danego obiektu jako wiaty jest stwierdzenie, że obiekt nie jest zamknięty, a więc nie jest obudowany ze wszystkich albo z większości stron. Również w języku ogólnym (potocznym) "wiata" to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, Tom 4, red. prof. S. Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 404). Takiemu ujęciu odpowiada wniosek, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym związanym lub niezwiązanym trwale z gruntem, niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, stanowiącym przede wszystkim dach wsparty na słupach. Wystarczy przy tym, aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona" (przykładowo wyrok WSA we Wrocławiu z 30 stycznia 2020 r., II SA/Wr 728/19 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że brak ustawowej definicji takiego obiektu oznacza, że jego kwalifikacja wymaga każdorazowo uwzględnienia m.in. jego funkcji. (wyroki NSA z 10 maja 2011 r. II OSK 794/10; z 8 marca 2017 r., II OSK 1707/15; z 17 marca 2020 r., II OSK 603/19).
I to właśnie funkcja jaką ma sprawować przedmiotowa wiata w postaci zadaszenia stanowiska samoobsługowej myjni samochodowej determinuje rozstrzygnięcia organów zapadłe w niniejszej sprawie
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. przykładowo wyroki: WSA w Warszawie z 24 stycznia 2017 r., III SA/Wa 2836/15; WSA w Gliwicach z 28 kwietnia 2015 r., I SA/Gl 907/14; WSA w Krakowie z 14 grudnia 2016 r., I SA/Kr 1109/16) podkreśla się, że myjnię bezdotykową należy potraktować jako zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej, tworzący całość techniczno-użytkową, która zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Wynika to z faktu, że poszczególne elementy myjni są połączone ze sobą i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń. Odłączenie ich czyniłoby budowlę myjni bezużyteczną. Sama część budowlana (wiata, odpowiednie podłoże) bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak same elementy techniczno - technologiczne (bez umieszczenia (montażu) ich w części budowlanej nie spełnią ani nie tworzą myjni bezdotykowej. Oznacza to, że odrębnie te elementy nie spełniają ani funkcji użytkowej ani technicznej. Trudno bowiem uznać, że elementy techniczno - technologiczne mogłyby funkcjonować bez części budowlanej, gdyż dostarczenie chociażby takich mediów jak woda, czy elektryczność byłoby niemożliwe, a więc urządzenia te nie mogłyby funkcjonować.
Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd.
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy sąd uznał, że sporna wiata stanowi element składający się na trzecie stanowisko do mycia samochodów, w ramach budowli jaką jest myjnia samochodowa. Prawidłową konsekwencją takiego ustalenia było stwierdzenie organów, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z rozbudową obiektu budowlanego tj. myjni samochodowej, która wymaga, stosownie do art. 28 ust. 1 p.b. budowlanego, pozwolenia na budowę.
Mają rację organy, że samochodowa myjnia bezdotykowa jest obiektem budowlanym choć nie została wprost zdefiniowana w przepisach prawa budowlanego, jak wiele innych obiektów. Należy przyjąć, że na nią składa się zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej, która tworzy całość techniczno - użytkową, co zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem t.j. myciem samochodów. Wszystkie jej elementy są połączone ze sobą, współpracują, a odłączone od siebie nie będą stanowiły myjni (por. wyrok NSA z 15 października 2019 r., II OSK 2876/17).
W konsekwencji, w ocenie sądu, w realiach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku skarżącego nie mamy do czynienia ze zgłoszeniem budowy wiaty lecz z rozbudową istniejącej na działce skarżącego samochodowej myjni samoobsługowej. Wynika to między innymi z faktu, że wiata objęta zgłoszeniem została usytuowana została przez inwestora w miejscu, w którym zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, zatwierdzonym decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 69/2020 z 14 lutego 2020 r. w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Starosty Pajęczańskiego z dnia 21 maja 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę stacji paliw, w zakresie m.in. budowy myjni samochodowej samoobsługowej, znajduje się utwardzenie pod przyszłą rozbudowę myjni oraz instalacja kanalizacji sanitarnej (dokumenty 6a i 6b akt administracyjnych). W załączonych do obu decyzji mapach do celów projektowych numerem [...] oznaczono utwardzenie pod przyszłą rozbudowę myjni. Na wspomnianych mapach uwidoczniono także dwa stanowiska myjni samoobsługowej sąsiadujące z terenem utwardzonym pod przyszłą rozbudowę myjni. Z kolei na załączonej do zgłoszenia mapie do celów projektowych skarżący uwidocznił przedmiotową wiatę w wyżej wskazanym miejscu utwardzonym pod rozbudowę myjni, przy czym w uzupełnieniu wniosku datowanym na 12 grudnia 2021r. wyjaśnił, że funkcja wiaty to zadaszenie nad stanowiskiem myjni samochodowej.
W konsekwencji, zdaniem sądu z materiału zgormadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowa wiata usytuowana ma być nad trzecim stanowiskiem myjni, pod które to stanowisko został wcześniej utwardzony teren. Utwardzenie terenu przeznaczone było z kolei pod przyszłą rozbudowę myjni.
Takie stanowisko potwierdza także uzasadnienie nieprawomocnego wyroku tutejszego sądu z 9 czerwca 2022 r., II SA/Łd 270/22 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji paliw, w którym sąd wskazał, że na przedłożonych przez inwestora projektach zagospodarowania terenu w skali 1:500 i 1:250, zatwierdzonych decyzją Starosty Pajęczańskiego z dnia 14 lutego 2020 r., nr 69/2020, oznaczono nr 12 – myjnię samoobsługową dwustanowiskową oraz nr [...] – utwardzenie terenu pod przyszłą rozbudowę myjni.
Wskazać zatem należy, że skoro jak już wspomniano myjnia bezdotykowa (samoobsługowa) stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b., jako do budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. to prawidłowe jest stanowisko organów, iż budowa przedmiotowej wiaty będzie stanowiła rozbudowę myjni samochodowej samoobsługowej zlokalizowanej na działce inwestycyjnej, która to rozbudowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji zarzuty skargi są pozbawione podstaw.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
A.Bo.