II SA/Łd 330/06

II SA/Łd 330/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant referent stażysta Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesienie 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić na rzecz adwokat L. I. - Kancelaria Adwokacka w Ł. przy ulicy A z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), par. 3 ust. 1 i ust. 2, par. 6 i par. 7 ust. 1 i ust. 3, par. 8 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 929 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S., od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] o odmowie przyznania płatności na zalesianie – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 12 lipca 2005 roku w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. został złożony, przez ustawową przedstawicielkę M. S., T. W., wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, w którym wnioskodawczyni zadeklarowała do zalesienia dwie dziatki rolne, każda z nich o powierzchni 0,75 hektara, oznaczone jako działkach o numerach ewidencyjnych: 35 oraz 37. We powyższym wniosku w sekcji XII wskazano w pkt 4, iż wnioskodawczyni posiada plan zalesienia z dnia 19 marca 2004 roku opracowany na podstawie umowy Nr [...]. W punkcie 5 – tym wniosku wskazano, iż zalesienie zostanie wykonane zgodnie z powyższym planem zalesienia w terminie do wiosny 2004 roku. Natomiast w punkcie 16 – tym wniosku wskazano, iż plan zalesienia gospodarstwa rolnego wnioskodawczyni został przygotowany przez: nadleśniczego L. K., będącego pracownikiem Lasów Państwowych – Nadleśnictwo w P..
Dalej organ wskazał, iż do wniosku dołączono następujące dokumenty: 1) zaświadczenie z dnia [...] wydane przez Urząd Gminy w W., znak [...]; 2) wypis z rejestru gruntów z dnia 11 lipca 2005 roku dotyczący działek ewidencyjnych o numerach: 35, 36, 37 należących do M. S., 3) zaświadczenie Nr [...], z dnia [...] wydane przez Urząd Gminy w W. dotyczące posiadania gospodarstwa rolnego przez M. S. i rocznego dochodu za rok 2004 z powyższego tytułu; 4) oświadczenie M. S. o uzyskanych w roku 2004 dochodach; 5) kopię mapy ewidencyjnej z dnia 7 września 2004 roku wydane przez Starostwo Powiatowe w P.; 6) umowę Nr [...], z dnia 19 marca 2004 roku zawarta pomiędzy Nadleśnictwem P. a właścicielem gruntu niestanowiącego własności Skarbu Państwa przewidywanego do zalesienia przez M. S.; 7) zapotrzebowanie Nr [...], z dnia 19 marca 2004 roku, znak sprawy [...]; 8) akt notarialny z dnia [...], repertorium A Nr [...].
Organ podniósł, iż w trakcie procesu weryfikacji powyższego wniosku organ I instancji ustalił, iż wniosek o przyznanie płatności został błędnie wypełniony w punkcie 4 sekcji XII zatytułowanym: "Oświadczenia i zobowiązania". W związku z powyższym w dniu 29 września 2005 roku organ I instancji wystosował do wnioskodawczyni wezwanie Nr [...] do usunięcia braków wniosku o płatność z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Wezwanie zostało doręczone wnioskodawczymi w dniu 30 września 2005 roku.
W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawczyni wraz z przedstawicielką ustawową sławiły się w dniu 3 października 2005 roku w Biurze Powiatowych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P.. Do złożonej korekty wniosku dołączone zostało wówczas pismo zatytułowane: "Informacja", wskazujące, iż "całość prac zalesieniowych została wykonana własnymi środkami i kosztami. Koniec prac zalesieniowych wykonano do dnia 14.04.2004 r."
W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wydał decyzję Nr [...] o odmowie przyznania płatności na zalesianie. Decyzja została doręczona stronie w dniu 28 października 2005 roku.
W dniu 18 listopada 2005 roku do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wpłynął wniosek M. S. "o przedłużenie terminu odwołania od decyzji",
W odpowiedzi na powyższe pismo Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wystosował do M. S. informację dotyczącą zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zaistniałej sytuacji,
W dniu 28 listopada 2005 roku do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wpłynęła prośba o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem. Do pisma odwoławczego dołączono następujące dokumenty: 1) zaświadczenie z dnia 18 listopada 2005 roku wydane przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo P. dotyczące wykonania zalesienia zgodnie z umową Nr [...], z dnia 19 marca 2004 roku, 2) podanie M. S. z dnia 23 sierpnia 2004 roku o przyznanie dopłaty obszarowej, 3) powiadomienie z dnia 15 maja 2004 roku o wykonaniu zalesienia.
We wniesionym odwołaniu podniesiono, iż wydana przez organ ł instancji decyzja Nr [...] odmawiająca przyznania płatności na zalesianie jest "nieuzasadniona, niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, niezgodna ze stanem faktycznym, niezgodna z obowiązującymi instrukcjami o zalesieniu, bardzo nas krzywdząca w świetle dokonywanych dopłat dla innych gospodarzy sąsiadów z tytułu nawet wcześniejszych zalesień". Ponadto odwołująca się stwierdziła, iż na gruntach zalesionych prowadzona była działalność rolnicza aż do momentu zalesienia oraz, że decyzja została podjęta w oparciu o przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku, który to został gruntownie zmieniony i już od dnia 19 października 2004 roku nie obowiązuje.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., jako organ odwoławczy, po przeanalizowaniu materiału zebranego podczas postępowania przed organem I instancji stwierdził, i podstawami prawnymi przyznawania płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich jest ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 929 ze zm.).
Organ odwoławczy wskazał, iż w trakcie postępowania odwoławczego wystosował do Starostwa Powiatowego w P. oraz Nadleśnictwa Lasów Państwowych w P., wniosek o udzielenie informacji na temat tego, czy wnioskodawczyni składała pisemny wniosek o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego w trybie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.) lub wniosek o pokrycie kosztów zalesienia gruntów w trybie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444 ze zm.). W związku z otrzymaniem odpowiedzi na powyższy wniosek organ odwoławczy powiadomił wnioskodawczynię o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Zawiadomienie zostało odebrane w dniu 20 stycznia 2006 roku.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, iż wnioskodawczyni w dniu 19 marca 2004 roku zawarła z Lasami Państwowymi – Nadleśnictwem P. umowę Nr [...] o zalesieniu gruntów o powierzchni 1,57 hektara. Umowa ta została zawarta w oparciu o przepis art. 58 ust. 3 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 roku (Dz. U. Nr 101, poz.444 ze zm.). W zawartej umowie M. S. zobowiązała się do zalesienia gruntów nie później niż do dnia 31 maja 2004 roku. Zalesienie zostało wykonane w terminie, a pismem z dnia 15 maja 2004 roku M. S. powiadomiła Lasy Państwowe o wykonaniu zalesienia.
W rezultacie zalesione zostały działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami 35 i 37, położone w miejscowości N., gmina W., o łącznej powierzchni 1.76 hektara. Okoliczności te zostały ustalone w oparciu o umowę Nr [...], pismo Nadleśniczego Lasów Państwowych Nadleśnictwa P. z dnia 12 stycznia 2006 roku, powiadomienie z dnia 15 maja 2004 roku, zaświadczenie Lasów Państwowych z dnia 18 listopada 2005 roku i pismo Starostwa Powiatowego w P. z dnia 10 stycznia 2006 roku. Organ odwoławczy wskazał, iż okoliczności te nie były kwestionowane przez wnioskodawczynię.
Organ odwoławczy ustalił także, iż wnioskodawczyni nie zawierała umowy Nr [...], z dnia 19 marca 2004 roku w trybie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.). Powyższą okoliczność organ ustalił, na podstawie odpowiedzi Starostwa Powiatowego w P. z dnia 10 stycznia 2006 roku, które pytane o to, czy umowa była zawierana na postawie powyższej ustawy wskazało, iż zalesienia dokonywano wyłącznie na podstawie umowy z Nadleśnictwem P., a sadzonki refundowane były z funduszu leśnego.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż załączone do odwołania pismo kierowane do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa datowane na dzień 23 sierpnia 2004 roku, którego potwierdzenia złożenia w Agencji, strona nie przedstawiła, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zatem organ uznał, iż nie ma potrzeby ustalania, czy podanie to zostało złożone, a jeśli tak, to w jaki sposób zostało załatwione.
W ocenie organu, w tak ustalonym stanie faktycznym wnioskodawczyni nie była uprawniona do otrzymania płatności na zalesianie ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, bowiem Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udziela płatności na zalesianie z tego Funduszu wyłącznie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z przepisem par 3 tegoż rozporządzenia "płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki:
1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;
2) zobowiązał się do:
a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza,
b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia – zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach.
Dalej organ odwoławczy wywiódł, iż płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych; w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;
1) użytkowanych jako grunty orne, trwałe użytki zielone albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego;
2) stanowiących własność tego producenta rolnego;
3) o powierzchni co najmniej 0,3 hektara i szerokości nie mniejszej niż 20 metrów.
Zdaniem organu z brzmienia powyższych przepisów wynika w sposób oczywisty, iż płatność z tytułu zalesienia może być przyznana tylko, jeśli producent rolny zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest natomiast to, iż działki, których dotyczy wniosek o przyznanie płatność na zalesienie, w dniu składania wniosku były już od około półtora roku zalesione i nie była na nich prowadzona działalność rolnicza. W ocenie organu, skoro wnioskodawczyni nie spełniała warunku do przyznania płatności, to należało odmówić przyznania jej płatności na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
Organ odwoławczy wskazał również, iż zgodnie z przepisem par. 7 ust. 3 powyższego rozporządzenia, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w przepisie par. 3 ust. 1 rozporządzenia lub działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w par. 3 ust. 2 lub 3 rozporządzenia, organ odmawia przyznania płatności na zalesienie. Jeżeli zaś w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że wnioskodawca spełnia warunki określone w par. 3 ust. 1 oraz działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku odpowiadają wymaganiom określonym w przepisie par. 3 ust. 2 lub 3 organ wydaje postanowienie o spełnieniu tych warunków w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z przepisem, par. 8 ust. 1 rozporządzenia zalesienia dokonuje się dopiero po otrzymaniu postanowienia o spełnieniu warunków.
Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż w związku z powyższymi ustaleniami zasadnie organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawczyni przyznania płatności, jeśli już w dniu złożenia wniosku na działkach, których dotyczył wniosek nie była prowadzona działalność rolnicza
Organ odwoławczy wskazał również, iż przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie, czy jest właściwy w sprawie, a mianowicie czy złożony wniosek nie dotyczy płatności na zalesienie na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.). Zgodnie bowiem z przepisem art. 14a ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, do spraw – w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy, o której mowa w art. 15, to jest ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Ni 73, poz. 764 ze zm.) – wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast do "miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 15, stosuje się zasady dotychczasowe".
Organem właściwym w sprawie na przyznania płatności na zalesienie w trybie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku był zgodnie z przepisem art. 6 tejże ustawy właściwy starosta. Organ odwoławczy ustalił jednak, iż zalesienie nie zostało wykonane w trybie ustawy z dnia z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.), ale w oparciu o przepis art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444 ze zm.), ze środków funduszu leśnego, która to pomoc została już wnioskodawczyni udzielona.
W dniu 20 marca 2006 roku M. S. wywiodła od powyższej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się przyznania płatności w związku z dokonanym zalesieniem. Skarżąca wskazała, iż starania o zalesienie dwóch działek gruntu o łącznej powierzchni 1.76 hektara rozpoczęła trzy lata temu. Jednak "urzędnicy skutecznie mataczą i blokują sprawę"
Skarżąca wskazała, iż szokujące są dla niej i jej rodziców wywody organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a tyczące pism Starostwa Powiatowego w P. i Nadleśnictwa w P., z którymi skarżącej nie zapoznano w toku postępowania administracyjnego, a na których organ odwoławczy oparł swe rozstrzygnięcie.
Skarżąca zakwestionowała również ustalenie organów, iż przedmiotowe działki były już zalesione na około półtora roku przed złożeniem wniosku o przyznanie dopłat. Skarżąca wskazał, iż w świetle dowodów, którymi dysponuje i które załącza do skargi wniosek taki jest nieuprawniony. Skarżąca wskazała, iż boleje nad tym, że postępowanie przed organami w przeważającej części toczy się ustnie, a postępowanie pisemne jest przez organ źle odbierane, stąd nie jest w stanie lepiej udowodnić swego stanowiska.
Skarżąca wskazała również, iż dokonała rzetelnego i prawidłowego zalesienia oraz dokonuje ciągłej następczej pielęgnacji, a tym samym nie może zrozumieć, że "ten kto jest bliżej urzędu, bliżej starosty – ma dopłaty". Podniosła, iż jako obywatelka tego kraju chce "korzystać z gwarancji Konstytucji"
Skarżąca konkludując podniosła, iż aktualnie nie ma ziemi uprawnej bo na części swej nieruchomości ma las, od całego gruntu opłaca podatek rolny, nie otrzymuje żadnych płatności z tytułu zalesienia i nie ma płatności z tytułu dopłat do gruntów rolnych. .
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od wskazania, iż przedmiotem rozpoznania organów administracji publicznej w niniejszym postępowaniu był wniosek, jaki skarżąca złożyła w siedzibie Biura Powiatowego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa w P.. domagając się przyznania płatności za zalesienie gruntów rolnych. Istotnym ustaleniem jest to, iż wniosek ten pochodzi z dnia 12 lipca 2005 roku i dotyczy zalesienia dwóch działek o numerach ewidencyjnych 35 i 37. Treść tego wniosku nie pozostawia wątpliwości, nie tylko co do tego jakie były oczekiwania skarżącej składającej powyższy wniosek ale także w oparciu o jakie regulacje prawne skarżąca domaga się dopłaty w związku zalesieniem gruntu rolnego i jaki organ jest właściwy do rozpoznania tego wniosku. Tak więc podzielając pogląd organu odwoławczego co do tego, iż pozostaje właściwy do załatwienia niniejszej sprawy wypada jedynie wskazać, iż stanowisko to przede wszystkim znajduje potwierdzenie w treści złożonego wniosku, jako w wyznaczniku tego, czego domaga się strona skarżąca w niniejszej sprawie.
Analizę prawidłowości działań administracji należy przede wszystkim rozpocząć od stwierdzenia, iż z chwilą akcesji naszego kraju do Unii Europejskiej, a więc od dnia 1 maja 2004 roku, weszła w życie ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Jednocześnie ustawa ta derogowała z systemu prawnego obowiązującą do tej pory ustawę z dnia 8 czerwca 2001 roku o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.), która regulowała między innymi zasady przeznaczania gruntów rolnych pod zalesienie. Powyższe ustalenie pozwala skonstatować, iż złożenie przez skarżącą w dniu 12 lipca 2005 roku wniosku o udzielenie dopłaty z tytułu zalesienia determinuje rozpoznanie i załatwienie tegoż wniosku w oparciu o stan prawny ukształtowany po wejściu w życie tejże ustawy.
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) należy do aktów prawnych, które mają na celu zagospodarowanie przyznanych Polsce unijnych środków finansowych. Ustawa ta w szczególności określa zadania oraz właściwość jednostek organizacyjnych i organów, w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (art. 1 ustawy). Powyższa uwaga jest o tyle istotna, iż wskazuje na to, że środki przyznawane na podstawie tejże ustawy należą się wyłącznie w związku z tymi zdarzeniami, które miały miejsce po akcesji Polski ze Wspólnotami.
Omawiana ustawa w przepisie art. 5 ust. 1 stanowi, iż zadania związane z udzielaniem pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich realizuje agencja płatnicza akredytowana na podstawie przepisów o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, wskazana w planie, zwana dalej "Agencją". Pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub grupy producentów rolnych. Dalej w przepisie art. 3 tejże ustawy jest mowa o tym, iż "krajowa" Rada Ministrów uzyskuje uprawnienie do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków i trybu udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską.
W oparciu o powyższa delegację Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), w którym określono szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych, czyli "płatnością na zalesianie", objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (par. 1 ust. 1 rozporządzenia). Wskazano w szczególności, iż płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki:
1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;
2) zobowiązał się do:
a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza,
b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach.
Zasadnie podnoszą organy administracji obu instancji, iż strona skarżąca nie spełnia wskazanej powyżej przesłanki zobowiązania się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza. Rozporządzenie definiując pojęcie "działalności rolniczej" rozumie przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego, fermowego oraz chów i hodowlę ryb (par. 2 pkt 2 rozporządzenia). Tak więc jeśli skarżąca dokonała zalesienia należącego do niej gruntu rolnego wiosną 2004 roku (do dnia 14 kwietnia 2004 roku), to z pewnością w dniu składania wniosku o przyznanie płatności za zalesienie (dnia 12 lipca 2005 roku) grunt ten nie był użytkowany rolniczo w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Tym samym decyzja odmawiająca przyznania płatności za zalesienie odpowiada prawu.
Nie bez znaczenia dla oceny zasadności działań organów administracji w niniejszej sprawie jest i to, że zalesienie dokonane przez skarżącą miało miejsce przez przyjęciem przez Komisję Europejską planu rozwoju obszarów wiejskich określonego w przepisach Unii Europejskiej, którego projekt zatwierdziła i przedstawia Komisji Europejskiej "krajowa" Rada Ministrów. W takiej sytuacji niepodobna oczekiwać na możliwość skorzystania ze środków wspólnotowych.
Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszym rzędzie należy wskazać, iż kwestie związane z przeznaczeniem gruntów do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mają dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnego znaczenia. Nawet bowiem potwierdzenie przeznaczenia określonego gruntów do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (lub tylko jego stadium) nie może wpływać na ocenę prawidłowości wydanej decyzji w sytuacji, gdy na działce tej do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności nie była prowadzona działalność rolnicza.
Podobnie nie może wpływać na ocenę prawidłowości wydanych rozstrzygnięć fakt, iż skarżąca w dniu 29 sierpnia 2003 roku wystąpiła do Starostwa Powiatowego w P. o przyznanie dotacji w postaci bezpłatnych sadzonek na zalesienie. Okoliczność ta nie ma bowiem wpływu nie tylko na prawidłowość wskazania w oparciu o jakie regulacje prawne dokonano zalesienia, ale również na prawidłowość samego rozstrzygnięci sprawy i przyznania płatności za zalesienie.
Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi o oparciu rozstrzygnięcia organu odwoławczego na dowodach, z którymi skarżąca nie miała sposobności się zapoznać i co do których nie mogła się wypowiedzieć. Wszak w aktach sprawy znajduje się pismo organu odwoławczego z dnia 18 stycznia 2006 roku, doręczone skarżącej w dniu 20 stycznia 2006 roku, którym poinformowano skarżącą o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i wskazano na możliwość zapoznania się z tym materiałem. Okoliczność, iż strona z tej możliwości nie skorzystała nie pozwala na postawienie organowi zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a.
Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.
O kosztach udzielonej z urzędu pomocy prawnej orzeczono na podstawie przepisu par. 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)