II SA/Łd 33/24

II SA/Łd 33/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 233/24 - Postanowienie NSA z 2024-05-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2a, art. 52 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 344
art. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 15 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2024 roku sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 października 2023 roku znak: SKO. 4151.28.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. MR
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 31 października 2023 r. znak SKO.4151.28.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia.
1. Jak wynika z akt sprawy w dniu 30 marca 2023 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury UMŁ wpłynął wniosek P. S.A. Oddział Ł. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej 0,4kV w Łodzi przy ul. [...] i ul. [...].
2. W dniu 14 kwietnia 2023 r. złożono korektę wniosku z uzupełnieniem braków wskazanych w wystosowanym przez organ na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwaniu.
3. W dniu 29 maja 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi decyzją znak DPRG-UA-VI.125.P.2023 ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji.
4. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 7 lipca 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu ponownego zweryfikowania, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego.
5. W dniu 3 sierpnia 2023 r. pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia w zakresie charakteru planowanej inwestycji.
6. Następnie decyzją z dnia 12 września 2023 r. znak DPRG-UA-VI.200.2023 Prezydenta Miasta Łodzi orzekł w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/0,4kV, słupów linii napowietrznej, linii napowietrznej i kablowej 0,4kV oraz złącz kablowo-pomiarowych 0,4kV, przeznaczonego do realizacji w Łodzi przy ul. [...], ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...],[...] (dawniej dz. [...]),[...],[...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...] (dawniej dz. [...]) w obrębie [...].
7. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła E.D. wnosząc o jej uchylenie. Odwołująca się zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej w postaci art. 50 ust 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stosunku do celu niespełniającego kryteriów ustawowych tej normy. Zdaniem strony okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest w celu zaspokojenia interesów gospodarczych inwestora prywatnego, planującego inwestycje budowlane na sąsiednich działkach i nie spełnia kryteriów wymaganych dla inwestycji celu publicznego.
8. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 31 października 2023 r. znak SKO. 4151.28.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
1. Kolegium stwierdziło w pierwszej kolejności, że organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie, wypełnił zalecenia Kolegium zawarte w uprzedniej decyzji, zwłaszcza w zakresie uzasadnienia zaliczenia inwestycji do działań o znaczeniu co najmniej lokalnym.
2. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że przedmiotem inwestycji będzie budowa: - słupowej stacji transformatorowej o napięciu 15/0,4kV (dł. 0,5 m x szer. 0,5 m x wys. 12,0 m); - słupów linii napowietrznej 0,4kV o wys. ok. 10,0 m; - podziemnej linii kablowej o napięciu 0,4kV oraz długości około 194 m; - napowietrznej linii kablowej o napięciu 0,4kV oraz długości około 230 m; - złączy kablowo-pomiarowych o napięciu 0,4kV (dł. ok. 2,0 m x szer. 0,25 m x wys. 1,8 m).
3. W ocenie organu inwestycja ma charakter lokalny i stanowi inwestycję celu publicznego, bowiem nowa stacja transformatorowa zostanie wyposażona w urządzenia zwiększające zdolności przesyłowe, dzięki czemu istniejący i nowi odbiorcy będą korzystać ze zwiększonych mocy przyłączeniowych. Budowa nowych urządzeń zwiększy pewność zasilania odbiorców, poprawi jakość energii i ograniczy przerwy w dostawie prądu. Jak wynika ponadto z pisma inwestora z dnia 3 sierpnia 2023 r. podmiot przyłączany wystąpił o określenie warunków przyłączenia dla nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr [...],[...] i [...] ). Z pełnomocnictwa inwestycyjnego wynika zaś, że przyłączane będą budynki mieszkalne w ilości 14 sztuk przy ul. [...] (dz. nr [...],[...] i [...]).
4. Z ustaleń Kolegium wynika ponadto, że dla tego terenu wydane zostało dla inwestora 16 pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych (zespół budynków mieszkalnych).
5. Kwestią wymagającą oceny jest zatem charakter wnioskowanej inwestycji. Organ podkreślił, że z treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium przyznało, że zapewne planowana inwestycja realizowana będzie dla właścicieli działek objętych decyzją o pozwoleniu na budowę, przy czym uwzględnić należy, iż z samej swej natury budowa linii elektroenergetycznej kablowej przyczyni się do rozwoju danego obszaru i może mieć pozytywny wpływ dla całej społeczności lokalnej. Zrealizowanie inwestycji liniowej polegającej na budowie sieci energetycznej kablowej poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru. Dystrybucja energii elektrycznej zawsze w konsekwencji służy zaspokajaniu potrzeb ludności. Kolegium przyjęło, powołując się na stanowisko judykatury, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy, a doprowadzenie każdej linii kablowej elektroenergetycznej będzie mogło w przyszłości być wykorzystane również do innych celów. Sieć elektroenergetyczna to bowiem zespół "naczyń połączonych", stanowiących pewien zwarty system, składający się wprawdzie z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od innych odbiorców. Ustalając treść określenia "o znaczeniu lokalnym (gminnym)", o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., nie można kierować się kryterium formy własności nieruchomości. Należy natomiast rozważyć je z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy np. gazu lub prądu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji, za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Realizacja planowanej inwestycji oznacza dla gminy rozwój, gdyż wiąże się ze zwiększeniem liczby mieszkańców, wzrostem dochodu z tytułu podatków, co niesie wymierne skutki dla całej społeczności. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego, a organ orzekający przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które definiują inwestycje celu publicznego.
6. Kolegium wskazało nadto, że nie może ujść uwadze także okoliczność, iż na mocy art. 7 ust. 1 przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania. Zgodnie z art. 3 pkt 11 tej ustawy sieć służąca do przesyłania lub dystrybucji energii, czyli instalacje połączone i współpracujące ze sobą, należą do przedsiębiorstwa energetycznego. Podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci składa w przedsiębiorstwie energetycznym wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci (art. 7 ust. 3a u.p.e.). Stosownie do art. 7 ust. 5 u.p.e. przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy sieci. Natomiast w myśl art. 7 ust. 8[1] u.p.e. przez realizację przyłączenia urządzeń, instalacji lub sieci do sieci elektroenergetycznej (...) rozumie się budowę odcinka lub elementu sieci służącego do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu ubiegającego się o ich przyłączenie do sieci elektroenergetycznej z pozostałą częścią sieci. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Tym samym, zdaniem Kolegium, skarżąca nie może sprzeciwiać się rozbudowie terenów sąsiednich. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Ponadto, decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określa jedynie dopuszczalność wykonania inwestycji na określonej działce. Wskazanie planowanej lokalizacji należy uznać jedynie za wstępną koncepcję usytuowania, w żadnym natomiast razie koncepcja ta nie może przesądzać o ostatecznej lokalizacji planowanego obiektu, w tym zakresie bowiem ocena należy do organu wydającego pozwolenie na budowę.
1. Skargę na powyższą decyzję wniosła E.D. , zarzucając naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej w postaci art. 50 ust 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stosunku do inwestycji niespełniającej kryteriów ustawowych inwestycji celu publicznego. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
1. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, że planowana inwestycja realizowana będzie dla właścicieli działek objętych decyzją o pozwoleniu na budowę, a jednocześnie nie uznało za stosowne rozważyć interesów członków społeczności lokalnej innych niż komercyjni inwestorzy budowlani przedmiotowej inwestycji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że z uwagi na wąskie zdefiniowanie pojęcia inwestycji celu publicznego, ale także odmienne skutki, jakie alternatywne akty administracyjne wywołują bądź mogą wywoływać (możliwość wywłaszczenia w oparciu o decyzję o lokalizację celu publicznego), regułą powinno być wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać ani rozszerzać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki, tj., że jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym. Zdaniem skarżącej wydane w sprawie decyzje nie zawierają ani jednego konkretnego argumentu, mogącego stanowić dowód, pozostając przy ogólnikowych przewidywaniach typu "inwestycja stanowić będzie bodziec prorozwojowy dla całego obszaru". W opinii skarżącej nie wolno nadużywać kategorii inwestycji celu publicznego dla zaspokojenia interesów preferowanego inwestora prywatnego z całkowitym pominięciem interesów innych osób. Jeżeli takie inwestycje służą wyłącznie konkretnemu projektowi prowadzonemu w celu gospodarczym osób prywatnych, to powinny prowadzone być z poszanowaniem własności wszystkich interesariuszy w procesie opartym na decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a inwestor musi liczyć się z prawami własności innych osób. Skarżąca podniosła, że prawidłowo zaprojektowane i wykonane linie energetyczne powinny przebiegać wzdłuż ulic lub innego terenu wspólnego, a nie przez środek prywatnej działki powodując niemożność swobodnego z niej korzystania.
2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
3. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
1. Wyjaśnić należy na wstępie, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
2. Mając na uwadze wniosek o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym 119 pkt 2 P.p.s.a. złożony organ w odpowiedzi na skargę oraz wobec braku stanowiska skarżącej i uczestników postępowania, sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym.
3. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/0,4kV, słupów linii napowietrznej, linii napowietrznej i kablowej 0,4kV oraz złącz kablowo-pomiarowych 0,4kV, przeznaczonego do realizacji w Łodzi przy ul. [...], ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...],[...] (dawniej dz. [...]),[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], dawniej dz. [...]) w obrębie [...].
4. Materialnoprawnymi podstawami zaskarżonej decyzji był przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.), dalej "u.p.z.p.".
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasadą, wynikającą z przepisu at. 4 ust. 1 u.p.z.p., jest ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).
5. Oś sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem z dnia 30 marca 2023 r., czy jest to inwestycja celu publicznego (w ocenie organów), czy też istnieją podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy (jak twierdzi skarżąca).
6. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu, a w przypadku jego braku, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, teren spornej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem co do zasady ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji administracyjnej było w tym wypadku możliwe.
Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. zawiera wyłączenia spod obowiązku uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. I tak, zgodnie w wolą ustawodawcy, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:
1) polegające na remoncie montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo
2) niewymagające pozwolenia na budowę.
Natomiast, w myśl art. 50 ust. 2a u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
7. Treść powyższych przepisów wymaga odniesienia się do regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która w art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. a stanowi, że nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 15 kV (w niniejszej sprawie 15/0,4kV). Mimo to, zgodnie z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowa sieci elektroenergetycznej, która zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie została wykluczona z potrzeby ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
8. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie kluczowe było ustalenia przedmiotu inwestycji, tj. czy dotyczy ona, jak sugeruje skarżąca, realizacji inwestycji służących tylko prywatnej inwestycji, czy też jak twierdzi inwestor, nowej stacji transformatorowej służącej nie tylko nowym, ale także istniejącym odbiorcom.
9. Warto w tym samym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344), dalej "u.g.n.".
10. Zgodnie z kolei z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są między innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
11. Należy w tym miejscu zauważyć, że art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od liczby odbiorców energii elektrycznej. Ograniczeń o charakterze ilościowym nie sposób znaleźć również w powołanym wyżej art. 2 pkt 5 u.p.z.p., którego treść wskazuje, że możliwość zapewnienia określnym działkom energii elektrycznej ma znaczenie lokalne z tej to przyczyny, że ma wpływ na rozwój gminy w określonym zakresie na określonym jej terenie. Z powyższym względów należy w przekonaniu Sądu uznać, że realizowanie linii elektroenergetycznej nawet dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji pozostaje liczba działek, które mają być przez taką linię obsługiwane (por. wyrok NSA z 19.07.2023 r., II OSK 2768/20; wyrok NSA z 17 listopada 2021 r., II OSK 3857/18; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie już tylko należy wskazać, że skarżąca nie wykazała, aby wnioskowana inwestycja mogła być rozpatrywana tylko z perspektywy partykularnych interesów inwestora bez elementu znaczenia lokalnego.
12. W judykaturze wskazuje się, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego.
Zawsze inwestycja celu publicznego nakierowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien zatem każdorazowo wykazać w złożonej dokumentacji, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego).
13. Zdaniem Sądu materiał zgromadzony w sprawie jednoznacznie potwierdza, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym, na co wskazuje m.in.: podmiot realizujący inwestycję (wnioskodawcą jest P. S.A.), przedmiot inwestycji (m.in. stacja transformatorowa wraz z liniami napowietrznymi i kablowymi jako urządzenie do przesyłania energii elektrycznej) oraz rodzaj i charakter inwestycji – wymiana istniejącej stacji transformatorowej o ograniczonej mocy przyłączeniowej na urządzenie o zwiększonej zdolności przesyłowej energii elektrycznej. Co istotne, budowa nowych urządzeń będzie służyć istniejącym oraz nowym odbiorcom energii elektrycznej. Ma ponadto zwiększyć pewność zasilania istniejących odbiorców w tym obszarze, poprawić jakość energii elektrycznej oraz ograniczyć przerwy w dostawie energii (pismo inwestora z 3.09.2023 r.). Załącznik mapowy do decyzji prezentujący przebieg inwestycji potwierdza wyjaśnienia inwestora, według których inwestycja będzie służyć także istniejącym odbiorcom, przebiega bowiem przez wiele działek lub w bliskiej ich odległości. Powyższe uwarunkowania wskazują na oddziaływanie o znaczeniu lokalnym inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania (por. wyrok NSA z 4.08.2011 r., II OSK 1133/11). Jednocześnie należy zauważyć, że inwestycja celu publicznego nie musi być usytuowana na terenach publicznych. Z żadnego przepisu nie wynika również, że warunek "lokalnego" znaczenia inwestycji należy odnosić wyłącznie do mieszkańców gminy, a nie działających na jej terenie przedsiębiorców (por. wyrok NSA z 19.07.2023 r., II OSK 2768/20). Nie ma też znaczenia charakter (prywatny lub publiczny) podmiotu będącego inwestorem.
14. Już tylko na marginesie warto zaznaczyć, że wniosek inwestora w niniejszej sprawie odpowiada wymogom z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., a decyzja spełnia wymagania z art. 54 ust. 1 u.p.z.p., jak również z art. 107 § 3 K.p.a.
15. Nieprawdą jest natomiast twierdzenie skarżącej, że inwestycja będzie przebiegać przez środek jej działki. Choć decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o usytuowaniu inwestycji względem innych obiektów lub granic działek, to jak wynika z map załączonych do akt sprawy planowana inwestycja ma przebiegać wzdłuż zachodniej granicy niezabudowanej działki skarżącej nr [...] (wzdłuż pasa drogowego). Takie usytuowanie planowanej inwestycji uwzględnia ponadto w uzgodnieniu ZDiT w Łodzi z dnia 26 maja 2023 r. wskazując, że 1) technologię prowadzenia prac w zbliżeniu do drzew w pasie drogowym należy uzgodnić z Wydziałem Kształtowania Środowiska UMŁ; 2) Ulica [...] została przebudowana i jest objęta zabezpieczeniem gwarancyjnym do 28.11.2023 r., w związku z tym prace związane z inwestycją należy realizować po upływie zabezpieczenia gwarancyjnego.
16. Powyższe okoliczności świadczą o niezasadności skargi. Z kolei materiał zgromadzony w sprawie potwierdza zgodność z prawem wydanych w sprawie rozstrzygnięć.
17. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organy należycie uzasadniły przyjęte w sprawie rozstrzygnięcia, zwłaszcza w zakresie celu publicznego planowanej inwestycji. Sąd nie dopatrzył się zatem w niniejszej sprawie uchybień ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Zważywszy powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi.
IB