II SA/Łd 328/23

II SA/Łd 328/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-07-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw /sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2376/23 - Wyrok NSA z 2025-12-04
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 103 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 37 ust. 1, ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 1
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 26 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Protokolant: asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2023 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 lutego 2023 roku nr 14/2023 znak: WOP.7721.607.2022.ATK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wybudowania budynku mieszkalnego oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją
z dnia 2 lutego 2023 r., znak: WOP.7721.607.2022.ATK, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi (dalej także: organ odwoławczy, organ II instancji), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) (dalej: k.p.a.), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej także: organ I instancji) Nr 80/2022 z dnia 20 czerwca 2022 r., znak: PINB.7355/15/MO/2015, którą na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane udzielił T.O. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach zewnętrznych 11,15 m x 9,30 m, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., ul. [...] i umorzył postępowanie w sprawie legalności wybudowania budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że generalną zasadą, wprowadzoną przez obecnie obowiązującą ustawę - Prawo budowlane jest, że wszystkie sprawy wszczęte, a niezakończone decyzją ostateczną, należy rozpatrywać w oparciu o przepisy nowej ustawy, jednakże na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, do obiektów tych stosuje się przepisy dotychczasowe - czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że przepisy art. 37, 40, art. 42, a nawet art. 39 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. stanowią pewną zwartą grupę przepisów, które są między sobą kompatybilne i należy stosować je w przypadkach określonych w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2001 r. OPS 4/2001, ONSA 2002/2 poz. 58; wyrok NSA z 6 czerwca 2000 r. II SA/Ka 1643/98). Jeżeli budowa samowoli budowlanej została zakończona w poprzednim stanie prawnym, do postępowania w tej sprawie stosuje się przepisy ustawy z 1974 r.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest legalność wykonania robót budowlanych, polegających na pokryciu dachu na istniejącym budynku mieszkalnym, usytuowanym w miejscowości B., ul. [...], działka o nr ewid. [...], których inwestorem jest T.O., które następnie zostało rozszerzone o zbadanie legalności wybudowania całego budynku mieszkalnego usytuowanego na ww. nieruchomości.
Organ II instancji zwrócił uwagę, że zasadniczą kwestią poruszaną w ustawicznych pismach, kierowanych zarówno do organu I, jak i II instancji przez J.P. (dalej także: skarżący) jest, oprócz wspomnianej legalności wykonania prac remontowych na dachu budynku przez T.O., w wyniku których dach J.P. został skrócony o 1 m, również podnoszony przez skarżacego fakt, iż przedmiotowy budynek nie jest budynkiem zbliźniaczonym, jak twierdzi organ I instancji, ponieważ ściana szczytowa jest wspólna dla obu budynków. Ponadto, nie wykonano wszystkich prac izolacyjnych, a brak izolacji powoduje wilgoć w jednym i drugim mieszkaniu, i wreszcie orynnowanie i zamontowanie rur spustowych na dachu budynku T.O. powoduje zazielenienie i uszkodzenie tarasu skarżącego, gdyż na skutek różnicy poziomów woda przenika na taras i do piwnicy skarżącego.
W toku postępowania, jak wskazał organ odwoławczy, ustalono, iż budynek ten zrealizowany został w roku 1952 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jest on zbliźniaczony z sąsiadującym budynkiem mieszkalnym, którego właścicielem jest J.P. Właścicielką budynku o wymiarach 11,15 m x 9,30 m jest zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] listopada
2019 r., sygn. akt [...], T.O., która w 1998 roku wykonała roboty budowlane polegające na ułożeniu na istniejącym dachu z papy łat drewnianych oraz wykonaniu nowego pokrycia z płyt bitumicznych z onduliny wraz z rynnami i rurami spustowymi. Aktualnie na podstawie zgłoszenia z 2020 r. T.O. wykonała roboty budowlane związane m.in. ze zmianą pokrycia dachu na blachodachówkę. Jednak według J.P., po wykonaniu ww. robót dach zmienił kształt, wygląd i powierzchnię oraz roboty te zostały wykonane bez jego zgody. Przed remontem dach (J.P.) był prostokątny, po wykonaniu remontu w miejscu połączenia dwóch dachów powstały krzywizny na ukos. Dach (J.P.) jest krótszy o 80 cm i z tego powodu ma zacieki do mieszkania.
Zdaniem organu II instancji, uwzględniając datę powstania spornego budynku na lata pięćdziesiąte XX wieku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. prawidłowo rozpoznał sprawę w oparciu o ustawę Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r.
W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołując treść art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestycja polegająca na wybudowaniu przedmiotowego budynku nie koliduje z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Ponadto organ ten dodał, że w ocenie organu I instancji inwestycja ta nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, iż we wnioskach i zaleceniach zawartych w opracowaniu: "Ekspertyza techniczna budowlana w sprawie stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego stanowiącego własność Pani T.O. (...)", wskazano, że: "1. Istniejące posadowienie fundamentów oraz ich konstrukcja nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa istniejącej konstrukcji ani nie obniża przydatności do użytkowania budynku sąsiedniego (...); 2. Pozostałe elementy konstrukcyjne istniejącego budynku (ściany, stropy, dach) nie posiadają uszkodzeń, rys ani odkształceń, wpływających na wartość użytkową budynku, nie oddziaływują ujemnie na konstrukcję budynku sąsiedniego, gdyż stanowią oddzielne elementy konstrukcyjne - ściany oddylatowane, stropy i dach oparte na własnych ścianach; 3. Stan techniczny istniejącego budynku mieszkalnego - spełnia warunki bezpieczeństwa konstrukcji określone w art. 5 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane i zapewnia użytkowanie zgodnie z jego przeznaczeniem". Organ II instancji dodał przy tym, że sporządzający ww. opracowanie poddał nadto ocenie roboty budowlane wykonane przez T.O. w 1998 r., stwierdzając, że "4. Wykonanie remontu dachu istniejącego budynku nie spowodowało obniżenia ani zagrożenia bezpieczeństwa istniejącej konstrukcji budynku sąsiedniego (...)".
W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji ustalił, iż roboty wykonane przez inwestorkę odbyły się bez ingerencji w konstrukcję więźby dachowej oraz nie spowodowały zmiany kształtu, czy kąta nachylenia dachu budynku mieszkalnego. Świadczy o tym dokumentacja fotograficzna wykonana na potrzeby sporządzenia ww. ekspertyzy technicznej budowlanej nałożonej na T.O. postanowieniem nr 51/2016 z dnia 22 sierpnia 2016 r. Z przedmiotowych zdjęć wynika, iż dach spornego budynku posiada starą więźbę dachową. Natomiast Jan P. na poparcie swych zarzutów nie przedłożył żadnej dokumentacji świadczącej o dokonanych przez T.O. nieprawidłowościach, pomimo wezwania w dniu 20 lipca 2020 r. przez organ I instancji do przedłożenia dowodów w sprawie na okoliczność ustalenia zakresu wykonanych robót budowlanych przy wymianie dachu na przedmiotowym budynku mieszkalnym.
Analizując sprawę organ odwoławczy stwierdził również, że dla orzeczenia wspomnianego wyżej nakazu rozbiórki z przyczyny wskazanej w przepisie art. 37 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. niezbędnym jest stwierdzenie realnego, a nie potencjalnego niebezpieczeństwa, takie naruszenie wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez dokonanie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 tej ustawy. Co więcej, sama sprzeczność z normami technicznymi nie przesądza o konieczności orzeczenia nakazu rozbiórki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że celem przepisów normujących problematykę usunięcia skutków samowoli budowlanej jest przywrócenie porządku prawnego (restytucja), nie zaś ukaranie sprawcy samowoli (represja). Nakaz rozbiórki, jako środek przywrócenia porządku budowlanego przez fizyczne usunięcie skutku samowoli budowlanej powinien być stosowany w przypadku, kiedy istnienia takiego obiektu nie daje się pogodzić z porządkiem prawnym.
Mając na uwadze treść art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ze znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy wynika, że jedynymi robotami koniecznymi do realizacji było wykonanie izolacji przeciwwilgociowej, której wykonanie T.O. potwierdziła pismem z dnia 25 marca 2021 r. skierowanym do organu I instancji, twierdząc, iż w 2017 r. wykonała prace przy fundamentach przedmiotowego budynku polegające na zastosowaniu hydroizolacji bitumicznej wraz z folią kubełkową, zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej. Jako potwierdzenie wykonania ww. prac, T.O. przedłożyła dokumentację fotograficzną.
Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt wykonania ogniomuru, na ścianie dzielącej budynek T.O. z budynkiem należącym do J.P., jak twierdzi organ I instancji, potwierdza dokumentacja fotograficzna, stanowiąca załącznik do protokołu oględzin z dnia 30 czerwca 2020 r. Jednak organ I instancji w ww. protokole nie odniósł się do jego istnienia. Dopiero w protokole z oględzin z dnia 11 stycznia 2022 r. znajduje się m.in informacja: w trakcie oględzin ustalono, iż mur- ściana zewn. pomiędzy budynkami w części nieużytkowanego poddasza mierzona przy stropie wynosi ok. 46 cm. W części poddasza wyciągnięta ponad pokrycie dachu ściana z pustaka żużlowego nieotynkowana o szer. ok. 19 cm oraz widoczne słupy pionowe również z pustaka o szer. ok. 26 cm i wys. Ok. 2,00 m. Natomiast w części wschodniej i zachodniej fragmenty ścian z kamienia łupanego wymurowane ponad poziom stropu. Powyższe elementy stanowią przedłużenie ściany budynku (wspólnej) dla dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej. Wspomniana wcześniej ściana o szer. ok. 19 cm od poziomu stropu wyprowadzona ponad pokrycie dachu stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy dwoma budynkami. Ściana ta wybudowana jest na ścianie wspólnej budynków od strony północnej, tj. od strony budynku T.O.. Budynek T.O. podpiwniczony w części północnej; w części od strony budynku J.P., tj. południowej budynek niepodpiwniczony. Na dzień dzisiejszy oba budynki w zabudowie bliźniaczej, tj. budynek J.P. i T.O. posiadają nowe pokrycia dachu wykonane z blachodachówki. Pomiędzy budynkami na ścianie wspólnej wyprowadzony mur ponad pokrycie dachu stanowiący ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, ściana posiada wykonane obróbki blacharskie.
Odnosząc się do zarzutu J.P., podnoszonego zarówno w pismach do organu I, jak i II stopnia, iż przedmiotowy budynek nie jest budynkiem zbliźniaczonym, ponieważ ściana szczytowa jest wspólna dla obu budynków, organ II instancji odwołał się do orzecznictwa, w którym wskazano, iż dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej charakteryzuje się tym, że jedna ze ścian zewnętrznych takiego budynku przylega do drugiego budynku, zaś pozostałe trzy elewacje usytuowane są swobodnie. Domy w zabudowie bliźniaczej posiadają linię symetrii, wspólną ścianę szczytową, sytuowaną często na granicy przylegających do siebie działek, która dzieli bryłę na dwie podobne części. Budynki w zabudowie bliźniaczej nie muszą być identyczne architektonicznie, lecz muszą wykazywać podobieństwa w zakresie gabarytów każdego z segmentów, tj. powierzchni zabudowy, kształtu bryły, kubatury, szerokości elewacji frontowej, itp.
Uwzględniając powyższe, dla oceny czy mamy do czynienia z budynkiem jednorodzinnym wolno stojącym o dwóch mieszkaniach, czy też z odrębnymi budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej – zdaniem organu odwoławczego - istotne znaczenie będzie miało, czy obie części obiektu mogą funkcjonować w sposób samodzielny i niezależny od siebie nawzajem, przy równoczesnym spełnianiu przez każdą z nich cech budynku z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe organ II instancji odwołał się do orzecznictwa, wskazując, że w takiej sytuacji nawet posiadanie wspólnego fundamentu lub dachu oraz ściany łączącej obie części obiektu, choć o odpowiedniej odporności ogniowej, nie musi zaprzeczać warunkowi samodzielności konstrukcyjnej i nie wyklucza, że tworzą one w rzeczywistości dwa osobne domy mieszkalne, czyli budynki jednorodzinne zrealizowane w formie zabudowy bliźniaczej. Natomiast o samodzielności funkcjonalnej tych budynków może świadczyć m.in. posiadanie osobnych wejść, klatek, instalacji, przyłączy, szamb, czy garaży.
Jak również podkreślił organ odwoławczy, w Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w objaśnieniach wstępnych do pojęć podstawowych wskazuje się, że: "W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeżeli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane". Według PKOB zatem nawet brak ściany przeciwpożarowej nie wyklucza uznania zabudowy jednorodzinnej za bliźniaczą, jeżeli tylko oba budynki zostały tak zaprojektowane, że mogą być odrębnie wykorzystywane.
Motywując zaskarżoną decyzję organ II instancji wskazał również, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] listopada 2019 r. zniesiono m.in. współwłasność nieruchomości położnej w B., gm. B., obręb [...] , woj. łódzkie oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...] o powierzchni 0,23 ha, dla której nie ma urządzonej księgi wieczystej ani zbioru dokumentów pomiędzy współwłaścicielami T.O. i J.P. po ½ części każdy z nich w ten sposób, że dokonano podziału działki [...] na działki nr [...] o powierzchni 0,1932 ha, [...] o powierzchni 0,0055 ha, [...] o powierzchni 0,0204 ha przedstawione na mapie podziału wykonanej przez geodetę uprawnionego K. S. i zaewidencjonowanej przez Starostę [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. za nr ewidencyjnym [...] w ten sposób, że - działkę nr [...] przyznano na wyłączną własność T.O., - działki nr [...] i [...] przyznano na wyłączną własność J.P.
Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że z dokumentacji technicznej stanowiącej podstawę do wydania ww. postanowienia, tj. "Mapy z projektem podziału nieruchomości do celów prawnych do sprawy sądowej nr [...] - o zniesienie współwłasności" wynika m.in., iż działka [...] na której znajdują się budynki zbliźniaczone należące do J.P. oraz T.O. została podzielona na dwie odrębne działki [...] i [...], z których każda stanowi odrębną własność. Działka nr [...] wraz z budynkiem należy do T.O., natomiast działka nr [...] wraz z budynkiem należy do J.P..
W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa lądowego inż. C. J. z dnia 18 listopada 2014 r. dotycząca możliwości dokonania fizycznego podziału budynku mieszkalnego oraz ustalenia zakresów rzeczowych koniecznych do wykonania remontu części dachu na budynku mieszkalnym położonym w miejscowości B. ul. [...]. W opracowaniu tym, na stronie 6, dotyczącej odpowiedzi na zagadnienie nr 3 zawarte w postanowieniu Sądu: "Czy z uwagi na łączenie budynków ścianą dopuszczalny jest podział budynków zgodnie z mapą zawartą w aktach sprawy?" napisano, iż uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1969r. podaje: "jeżeli na nieruchomości istnieje jeden budynek mieszkalny (sytuacja istniejąca w przedmiotowej sprawie) to jego fizyczny podział na dwie odrębne części może być wykonany, jedynie według płaszczyzn pionowych wraz z gruntem. W wyniku podziału powstaną odrębne budynki wyraźnie od siebie oddzielone ścianą już istniejącą lub możliwą do wykonania za zgodą właściwego organu budowlanego.(...). Z powyższego zapisu wynika, ze przedstawiona na mapie propozycja fizycznego podziału istniejącego budynku na dwie oddzielne części jest możliwa i prawnie dopuszczalna. Podział przedmiotowego budynku winien nastąpić płaszczyzną pionową umiejscowioną w osi istniejącej na parterze oraz na strychu murowanej ścianie, która rozdziela budynek na dwie funkcjonalnie samodzielne części. Przy takim fizycznym podziale powstaną dwa odrębne budynki wyraźnie oddzielone od siebie murowaną ścianą (minimalna grubość rozdzielającej ściany musi wynosić 24 cm, ten warunek jest spełniony). Jedyny nakład do takiego fizycznego podziału będzie wymagał wymurowania ponad dachem ogniomuru z obróbkami blacharskimi oraz obustronne otynkowanie istniejącej ściany na strychu (w celu doprowadzenia jej do płaszczyzny pionowej i zlikwidowania ubytków i szpar).
W ocenie organu odwoławczego, skoro już w 2014 r. biegły sądowy z zakresu budownictwa lądowego w ww. opracowaniu wskazał na możliwość rozdzielenia budynków mimo istniejącej ściany wspólnej, a Sąd Rejonowy w O. w dniu 26 listopada 2019 r. postanowieniem zniósł współwłasność pomiędzy T.O. i J.P. dokonując fizycznego podziału budynków zgodnie z dołączoną mapą z projektem podziału nieruchomości do celów prawnych sporządzoną przez uprawnionego geodetę, biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w P., inż. K. S., to należy przyjąć, iż pod względem prawnym budynki te nie stanowią konstrukcyjnej całości i mogą funkcjonować odrębnie.
Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w O. - wynika, iż J. P. jest właścicielem działki [...], znajdującej się w B. przy ul. [...], zaś z wydruku księgi wieczystej Nr [...] wynika, iż właścicielką działki nr [...] jest T.O..
Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowy budynek spełnia wymagania określone w przepisach i nie zachodzi konieczność wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Ponadto wskazał, iż z uwagi na to, że na ścianie dzielącej sąsiednie budynki został już wykonany ogniomur, bezprzedmiotowym jest zalecenie co do wykonania ogniomuru na tej ścianie.
Zdaniem organu II instancji, wszystkie zalecenia wskazane w ekspertyzie sporządzonej przez inż. J.K. zostały wykonane, zatem obowiązki nałożone decyzją wydaną na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. zostały wykonane przez T.O.. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja została wydana na podstawie art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem inwestor, właściciel lub zarządca obiektu może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Organ odwoławczy podziela pogląd utrwalony w jurysdykcji i judykaturze, iż z tego przepisu wynika, że organ orzekający wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie po stwierdzeniu, że obowiązek nałożony art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. został wykonany.
Organ II instancji dodał, że inwestorka dokonała również ocieplenia budynku, otynkowała go. Przy budynku zostało wymienione pokrycie dachu z onduliny na blachodachówkę oraz wykonane obróbki blacharskie oraz rynny i rury spustowe. Zgłoszenie do Starostwa Powiatowego z dnia 24 września 2002 r. obejmowało wymianę pokrycia dachowego na budynku mieszkalnym bez zmiany konstrukcji dachu z onduliny na blachę, docieplenie budynku mieszkalnego oraz rozbiórkę przybudówki o wymiarach 3,50 m x 2,00 m i wysokości 2,00 m.
T.O., jak wskazał organ odwoławczy, złożyła w dniu 4 maja 2022 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. wniosek o pozwolenie na użytkowanie, zaś organ I instancji decyzją nr 80/2022 z dnia 20 czerwca 2022 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach zewnętrznych 11,15 m x 9,30 m, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., ul. [...].
Mając na uwadze powyższe organ II instancji wyjaśnił, że obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dotyczył tylko dwóch przypadków, tj. w stosunku do obiektu, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek (art. 42 ust. 1), albo gdy obowiązek taki został nałożony przez organ z uwagi na ochronę wartości wymienionych w art. 42 ust. 2 ustawy. A zatem jeśli organ, po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu budowy wraz z wszystkimi dokumentami wskazującymi na wprowadzone zmiany przy realizacji inwestycji i sprawdzeniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr 73/2020 nie znalazł potrzeby ingerencji, wówczas wydanie decyzji z art. 42 Prawo budowlane z 1974 r. jest obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, w związku z tym, iż ziściły się przesłanki określone w art. 42 ust. 1 i 3 Prawo budowlane z 1974 r. Wtedy podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wykonanie obowiązku nałożonego decyzją nr 73/2020 z dnia 30 października 2020 r. z art. 40 Prawo budowlane z 1974 r. oraz stwierdzenie zdatności do użytkowania wykonanego obiektu. Organ odwoławczy ocenił zatem, że decyzja organu I instancji wydana została prawidłowo.
Jednakże Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzją kasatoryjną nr 42/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji nr 73/2020 z dnia 30 października 2020 r. wydaną na podstawie art. 40 Prawo budowlane, zatem została ona wyeliminowana z obrotu prawnego.
W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy powołał się na pogląd WSA w Łodzi wyrażony w wyroku z dnia 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 476/22, zgodnie z którym "Brak podstaw do zastosowania w sprawie ww. przepisu wskazuje również na niemożliwość wydania w dalszej kolejności decyzji w oparciu o art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r., dotyczący pozwolenia na użytkowanie obiektu. Warunkiem zastosowania w sprawie przepisu ww. art. 42, jest uprzednie nałożenie nakazu na podstawie art. 40, a zatem, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013r., sygn. akt II OPS 2/13, brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wobec spornego obiektu, a tym bardziej nie jest zasadne wydawanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie". We wspomnianej uchwale wskazano, że jeżeli obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę, ale zgodnie z przepisami zarówno z zakresu planowania przestrzennego, jak i innymi, to organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. ani na podstawie art. 40 i art. 42 ust. 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis przewidywał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie - jako decyzji kończącej postępowanie w sprawie likwidacji samowoli budowlanej - tylko w odniesieniu do obiektów, co do których wydano nakaz przewidziany w art. 40 tej ustawy (uchwała NSA (7w) z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, ONSA i WSA 2014, Nr 6, poz. 89).
Odnosząc się zaś do zarzutu J.P. podniesionego w odwołaniu, iż w wyniku prac prowadzonych na dachu T.O. rynny oraz rury spustowe zostały źle zamontowane co skutkuje zalewaniem tarasu i piwnicy J.P., organ II instancji wskazał, iż zlecił organowi I instancji sprawdzenie prawidłowości orynnowania budynku T.O., który po dokonanych w dniu 18 października 2022 r. oględzinach ustalił, iż istniejący układ rynien, rur spustowych i rur odprowadzających jest prawidłowy i zapewnia odprowadzanie wód opadowych z połaci dachowych na tereny zielone i nieutwardzone właścicielki.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył J.P. (skarżący), zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i wniósł o zobowiązanie T.O. do wybudowania ściany konstrukcyjnej obok ściany skarżącego, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego art. 3 pkt 2, zmianę orynnowania i odsunięcie rur spustowych od działki skarżącego, ponieważ jest znaczna różnica poziomu gruntu, wykonanie izolacji przeciwwilgociowej na ścianie obecnie wspólnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący wniósł o zwrócenie uwagi na treść wniesionych przez niego odwołań od wydanych decyzji. Skarżący podniósł, że niektóre decyzje wzajemnie się wykluczają.
Skarżący wskazał, że nie zostały wykonane roboty polegające na odkopaniu istniejącego fundamentu – muru z kamienia łamanego, ich otynkowanie oraz wykonanie izolacji przeciwwilgociowej pionowej z zastosowaniem środka asfaltowego na zimno, a podłoga w mieszkaniu T.O. jest wyższa od skarżącego ok. 30 cm, zatem wystąpiła wilgoć i grzyb w obu domach.
Zdaniem skarżącego, decyzja z dnia 30 października 2020 r. nr 73/2020 nie została wykonana w całości, prawdopodobnie na jednej ścianie szczytowej.
Skarżący wniósł o uwzględnienie ekspertyzy wykonanej przez mgr. inż. J.B. i ekspertyzę inż. J.K., ponieważ mieli wpływ na podział domu.
Skarżący podkreślił, że domagał się przywrócenia dawnego kształtu dachu i naprawy jego dachu na jego budynku.
Skarżący wystąpił z pytaniem czy złożenie przez niego sprzeciwu pt.: "Informacja" organ nie powinien wstrzymać robót budowlanych przy jego ścianie. Zdaniem skarżącego, podczas tych prac zostały zatarte ślady samowoli z 1998 r.
W ocenie skarżącego, ściana wspólna nie ma powiązania z budynkiem T.O. i twierdzenie, że granica będzie przebiegać w środku tej ściany jest błędne, ponieważ powyżej sufitu jej grubość to przeważnie 12 cm i nad nią jest wybudowany ogniomur o szerokości 19 cm. Tej ściany nie da się podzielić w środku jest to możliwe tylko do sufitu.
W odpowiedzi na tę skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie
z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 lutego 2023 r., znak: WOP.7721.607.2022.ATK, uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nr 80/2022 z dnia 20 czerwca 2022 r., znak: PINB.7355/15/MO/2015, i umarzającą postępowanie w sprawie legalności wybudowania budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., ul. [...], Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) zmieniona została ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane). Przepis art. 25 powyższej ustawy przewiduje, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym, że sprawa, w której została wydana zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca została wszczęta na skutek pisma skarżącego z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 13 lutego
2020 r. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu sprzed powyższej nowelizacji określonej w tekście jednolitym ustawy opublikowanym w Dzienniku Ustaw z 2020 r. pod poz. 1333 do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast art. 103 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (to jest przed 1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że budynek mieszkalny stanowiący własność T.O., którego dotyczy niniejsza sprawa, zlokalizowany na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości B. przy ul. [...] (stanowiącej obecnie własność T.O.), wybudowany został przed 1 stycznia 1995 r. Bezsporne jest także, że obiekt ten powstał w warunkach samowoli budowlanej.
Biorąc powyższe pod uwagę, w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 103 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji, zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli przed dniem 1 stycznia 1995 r.) i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy nowej ustawy za wyjątkiem objętym art. 103 ust. 2. W myśl tego przepisu, do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne i nie zostało ono zakończone, nie stosuje się art. 48 ustawy Prawo budowlane, ale przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) (dalej: ustawa Prawo budowlane z 1974 r.). Czyli jeśli samowola budowlana została popełniona przed 1 stycznia 1995 r., wtedy zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego przepisu art. 48 Prawa budowlanego nie stosuje się do obiektów, których m.in. budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli ustawę Prawo budowlane z 1974 r. (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2022 r., II OSK 634/22, LEX nr 3339873, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jak ponadto stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. "W p.b. z 1974 r. (odmiennie niż w p.b.), brak jest przepisów przejściowych z których by wynikało, że do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed wejściem jej w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z tego wynika, że do obiektów, które zostały wybudowane przed dniem 1 marca 1975 r. stosuje się p.b. z 1974 r., a nie ustawę z 1961 r. - Prawo budowlane." (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., II OSK 667/16, LEX nr 2457724, CBOSA). Zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały więc w niniejszej sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. Natomiast w myśl art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, inwestycja polegająca na wybudowaniu budynku należącego do T.O. nie koliduje z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Z akt administracyjnych sprawy wynika także, że inwestycja ta nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co potwierdza "Ekspertyza techniczna budowlana w sprawie stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego stanowiącego własność Pani T.O. (...)". Z akt administracyjnych sprawy nie wynika także, aby zachodziły przesłanki z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
W niniejszej sprawie należy zwrócić także uwagę, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 42/2021 z dnia 2 lutego 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji nr 73/2020 z dnia 30 października 2020 r. wydaną na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nakazującą Pani T.O. wykonanie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym o wymiarach zewnętrznych 11,15 m x 9,30 m, usytuowanym na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., ul. [...], w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, tj. odkopanie istniejących fundamentów - muru z kamienia łamanego, ich otynkowanie oraz wykonanie izolacji przeciwwilgociowej pionowej z zastosowaniem środka asfaltowego na zimno w terminie do dnia 31 maja 2021 r. Ponadto ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy ekspertyzy wynika, że jedynymi robotami koniecznymi do realizacji było wykonanie izolacji przeciwwilgociowej, której wykonanie T.O. potwierdziła pismem z dnia 25 marca 2021 r. skierowanym do organu I instancji, twierdząc, iż w 2017 r. wykonała prace przy fundamentach przedmiotowego budynku polegające na zastosowaniu hydroizolacji bitumicznej wraz z folią kubełkową, zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej. Jako potwierdzenie wykonania powyższych prac, T.O. przedłożyła dokumentację fotograficzną. Ponadto jak wynika z akt administracyjnych sprawy fakt wykonania ogniomuru, na ścianie dzielącej budynek T.O. z budynkiem należącym do J.P., potwierdza dokumentacja fotograficzna, stanowiąca załącznik do protokołu oględzin z dnia 30 czerwca 2020 r. Natomiast w protokole z oględzin z dnia 11 stycznia 2022 r. znajduje się m.in informacja, że: w trakcie oględzin ustalono, iż mur - ściana zewn. pomiędzy budynkami w części nieużytkowanego poddasza mierzona przy stropie wynosi ok. 46 cm. W części poddasza wyciągnięta ponad pokrycie dachu ściana z pustaka żużlowego nieotynkowana o szer. ok. 19 cm oraz widoczne słupy pionowe również z pustaka o szer. ok. 26 cm i wys. ok. 2,00 m. Natomiast w części wschodniej i zachodniej fragmenty ścian z kamienia łupanego wymurowane ponad poziom stropu. Powyższe elementy stanowią przedłużenie ściany budynku (wspólnej) dla dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej. Wspomniana wcześniej ściana o szer. ok. 19 cm od poziomu stropu wyprowadzona ponad pokrycie dachu stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy dwoma budynkami. Ściana ta wybudowana jest na ścianie wspólnej budynków od strony północnej, tj. od strony budynku T.O..
Zdaniem Sądu, słusznie ustaliły więc organy, że w sprawie legalności wybudowania budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o nr ewid. [...]
w miejscowości B., ul. [...], nie zaistniały przesłanki z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz wobec wykonania robót doprowadzających obiekt do zgodności z prawem, nie zaistniała przesłanka z art. 40 i w dalszej kolejności
z art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
Wobec więc uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji z dnia 30 października 2020 r. nr 73/200 nakazującej Pani T.O. wykonanie robót budowlanych, zasadnie organ II instancji uchylił decyzję o pozwoleniu na użytkowanie i umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 16 października 2019 r. "Obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dotyczył tylko dwóch przypadków, tj. w stosunku do obiektu, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek (art. 42 ust. 1), albo gdy obowiązek taki został nałożony przez organ z uwagi na ochronę wartości wymienionych w art. 42 ust. 2 ustawy." (wyrok NSA z dnia 16 października 2019 r., II OSK 2914/17, LEX nr 3059547, CBOSA). Sąd podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W decyzji organ II instancji wskazał, że umarza postępowanie w sprawie legalności wybudowania budynku mieszkalnego, biorąc jednak pod uwagę, że w ramach tego postępowania organ II instancji badał kwestię pokrycia dachu na istniejącym budynku mieszkalnym, na co wskazuje przeprowadzone przez organ badanie jego wykonania pod względem technicznej poprawności, należy stwierdzić, że umorzenie dotyczy całego postępowania. Na powyższe wskazuje także zawarte w uzasadnieniu do decyzji organu II instancji stwierdzenie, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest legalność wykonania robót budowlanych, polegających na pokryciu dachu na istniejącym budynku mieszkalnym, usytuowanym w miejscowości B., ul. [...], działka o nr ewid. [...], których inwestorem jest T.O., które następnie zostało rozszerzone o zbadanie legalności wybudowania całego budynku mieszkalnego usytuowanego na ww. nieruchomości. Organ II instancji zbadał prawidłowość wykonania robót i stwierdził, że roboty budowlane wykonane przez Panią T.O. w 1998 r., odbyły się bez ingerencji w konstrukcję więźby dachowej oraz nie spowodowały zmiany kształtu, czy kąta nachylenia dachu budynku mieszkalnego, na co wskazuje dokumentacja fotograficzna wchodząca w skład opracowania pod nazwą: "Ekspertyza techniczna budowlana w sprawie stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego stanowiącego własność Pani T.O. (...)". Jak stwierdził organ, ze zdjęć wynika, iż dach spornego obiektu posiada starą więźbę dachową.
Podnoszona przez skarżącego kwestia wykonania orynnowania i zamontowania rur spustowych na dachu budynku T.O., powinna zostać objęta odrębnym postępowaniem. Sąd zwraca uwagę, że kwestia ta pojawiła się w roku 2020 r., a postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest od 2015 r.
Żądania skarżącego podniesione w skardze dotyczące zobowiązania T.O. do wybudowania ściany, zmiany orynnowania i odsunięcia rur spustowych, czy wykonania izolacji przeciwwilgociowej wobec stwierdzonych prawidłowości w wybudowanym budynku należącym do T.O. nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Kwestia zawilgocenia w budynku skarżącego może zostać rozpatrzona w ramach postępowania odrębnego dotyczącego stanu technicznego jego budynku. Podniesiona przez skarżącego sprawa ewentualnego uszkodzenia jego dachu przy robotach prowadzonych na budynku sąsiednim nie należy do kognicji sądów administracyjnych.
Podsumowując stwierdzić należy, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.