III FZ 231/23

III FZ 231/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
I SA/Gd 878/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 235a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 878/21 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 878/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2021 r., nr 2201-IEE.711.2.86.2021.MW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 878/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił skargę kasacyjną A. S. (dalej: "Skarżący") od wyroku WSA z dnia 28 września 2022 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor") z 30 kwietnia 2021 r. w przedmiocie przyznania własności nieruchomości. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik Skarżącego – wnoszącego skargę kasacyjną został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis skargi kasacyjnej w kwocie 4 zł, stosownie do § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. 2019 r. poz. 1090), w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Odpis ww. zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Skarżącego drogą elektroniczną w dniu 1 lutego 2023 r.
W związku z powyższym, zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpisy skargi kasacyjnej upływał dnia 8 lutego 2023 r. Jak wynika natomiast z notatki urzędowej sporządzonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy WSA z dnia 13 lutego 2023 r., w okresie od dnia 17 stycznia 2023 r. do dnia 10 lutego 2023 r. ani Skarżący, ani jego pełnomocnik nie uiścili wymaganej wpłaty w wysokości 4 zł. Skoro termin do uiszczenia opłaty kancelaryjnej upłynął dla Skarżącego bezskutecznie z dniem 8 lutego 2023 r., to tym samym, w ocenie WSA, ziściła się przesłanka do odrzucenia wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na postanowienia pełnomocnik Skarżącego wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 47 § 3 tej ustawy, w przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się. W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r., poz. 57), tj. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180). Natomiast zgodnie z art. 235a p.p.s.a., opłatę kancelaryjną pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism.
Konsekwencje nieuiszczenia tej opłaty określa art. 220 § 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednocześnie zgodnie z art. 49 § 1 tej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W niniejszej sprawie Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpisy skargi kasacyjnej, ponieważ środek zaskarżenia został wniesiony w formie elektronicznej, zaś uczestnik postępowania nie posługiwał się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. A zatem w związku z treścią art. 235a p.p.s.a. zachodziły w okolicznościach przedmiotowej sprawy podstawy do wezwania Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi kasacyjnej celem doręczenia go uczestnikowi postępowania. Zarządzenie to określało bowiem wprost, że chodzi o opłatę kancelaryjną za wydruk powyższego pisma, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się do wezwania. Treść powyższego wezwania była zatem jednoznaczna. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że skoro braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały uzupełnione w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, to Sąd ten był zobligowany odrzucić skargę kasacyjną, co też uczynił.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.