II SA/Łd 318/25

II SA/Łd 318/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak
Michał Zbrojewski /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Czystość i porządek
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 399
art. 9g pkt 1, art. 9x ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Sentencja
Dnia 4 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 roku sprawy ze skargi S. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] – obecnie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 lutego 2025 roku znak: KO.463.7.2025 w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 lutego 2025 r., znak KO.463.7.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - powołanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: IOG.6232.36.2024, nakładającą na S.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości 118.128,00 zł za nieosiągnięcie wymaganego w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
1. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 118.128,00 zł za nieosiągnięcie wymaganego w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, o którym mowa w art. 9g pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r., poz. 399 ze zm.) – powołanej dalej jako: "u.c.p.g.". Uzasadniając tę decyzję organ I instancji wskazał, że ze sprawozdania i jego korekt złożonych przez skarżącego jednoznacznie wynika, iż nie osiągnął w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Różnica pomiędzy wymaganym (35%) w 2023 r. a osiągniętym (12%) w 2023 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosiła 23%. Zatem brakująca w 2023 r. masa odpadów komunalnych, wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosiła aż 393,5369 Mg.
2. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim wniósł S.B., prowadzący [...], reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w którym, zaskarżając decyzję organu I instancji w całości, zarzucił naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego. W obszernym uzasadnieniu odwołania przedstawione szeroka argumentację przedstawionych zarzutów, powołując przy tym orzecznictwo na nich poparcie.
3. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
1. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przywołało przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie i stwierdziło, że bezspornym jest, iż skarżący w 2023 r. prowadził na terenie gminy P. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych, która jest wpisana pod numerem [...] do prowadzonego przez Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta P. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady.
2. Kolegium zwróciło uwagę, że wymagany w roku 2023 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosił 35%. Natomiast z danych przedstawionych przez skarżącego w ostatecznie skorygowanym sprawozdaniu podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z dnia 21 czerwca 2024 r. wynika, że w roku 2023 łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosiła 205,2384 Mg, a łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wynosiła 1.711,0300 Mg, a zatem strona w 2023 r. osiągnęła więc poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (P) 12,00%. Różnica pomiędzy wymaganym w 2023 r. do osiągnięcia poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a osiągniętym w % ww. poziomem przez podmiot wynosiła 23% (35%-12%). Tym samym brakująca w 2023 r. masa odpadów komunalnych wyrażona w Mg, wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi; 393,5369 Mg (23% x 1.711,0300 Mg).
3. Wobec tego – jak wskazał organ II instancji - kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 118.127,97 zł (393,5369 Mg x 300,17 zł/Mg). Kara za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2023 r. przez stronę, po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej) wynosi 118.128 zł.
4. Zdaniem organu odwoławczego, bezsporne jest, że strona skarżąca nie osiągnęła w 2023 r. wymaganego prawem 35% poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Nieosiągnięcie przez skarżącego wymaganego prawem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a co za tym idzie niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.p.c.g., w wyżej wyliczonej wysokości.
5. W ocenie Kolegium, bezpodstawny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3, art. 9g u.c.p.g. w zw. z motywem 26 i 45 preambuły Dyrektywy i art. 36 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie prounijnej wykładni przepisów art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9x ust. 3 u.c.p.g. oraz art. 9g u.c.p.g., które doprowadziło do przyjęcia, że strona, będąca przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne, mimo że nie ma wpływu na zachowanie właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, od których odbiera odpady komunalne, w zakresie segregowania przez właścicieli nieruchomości tych odpadów, natomiast ma obowiązek odebrania odpadów nieposegregowanych i przyjęcia ich jako odpady zmieszane (art. 6ka ust. 1 u.c.p.g.), ponosi absolutną odpowiedzialność administracyjną za nieosiągnięcie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, pomimo że nałożona na niego kara jest skutkiem czynów, których nie popełniła i jest nieproporcjonalna w rozumieniu przepisów Konstytucji RP, zasad ogólnych prawa Unii Europejskiej oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, które zobowiązują organy administracyjne i sądy do kompleksowej oceny okoliczności danej sprawy przed nałożeniem na dany podmiot kary.
6. W świetle treści powołanych wyżej przepisów u.c.p.g. – zdaniem organu II instancji - nie może ulegać wątpliwości, że obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obciąża przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości niezależnie od takiego samego obowiązku ciążącego na gminie czy innych przedsiębiorcach również odbierających odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Odpowiedzialność skarżącego zatem za osiągnięcie wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest jego indywidualną odpowiedzialnością wprost wynikającą z przepisów u.c.p.g.
7. W odniesieniu do powyższego Kolegium podkreśliło, że wprowadzone do u.c.p.g. poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych służą realizacji postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy. Celem dyrektywy jest zbliżenie UE do "społeczeństwa recyklingu", dążącego do eliminacji wytwarzania odpadów i do wykorzystywana odpadów jako zasobu (pkt 28 preambuły). Zgodnie z art. 1 dyrektywy, ustanawia ona środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego poprzez zapobieganie powstawaniu i zmniejszenie ilości odpadów oraz negatywnego wpływu ich wytwarzania i gospodarowania nimi oraz przez zmniejszenie całkowitego wpływu użytkowania zasobów i poprawę efektywności takiego użytkowania, co ma zasadnicze znaczenie dla przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz dla zapewnienia konkurencyjności Unii w perspektywie długoterminowej. Powołane wyżej przepisy u.c.p.g. stanowią implementację przepisów powyższej dyrektywy. Nie można zgodzić się zatem ze stroną skarżącą, iż "polski ustawodawca transponował Dyrektywę do polskiego prawa wbrew zasadom, jakie ta Dyrektywa wyznacza". Wszelkie działania polskiego prawodawcy, w tym związane z obowiązkami narzuconymi na przedsiębiorców, stanowią implementację wymogów na poziomie unijnym i służą realizacji wyższych celów, jakimi są przede wszystkim ochrona środowiska, a w konsekwencji również zdrowia ludzkiego. Co za tym idzie, naruszenie tych obowiązków zawsze będzie rzutować na wskazane cele, niezależnie od subiektywnych odczuć i ocen podmiotu, który tych naruszeń się dopuścił.
8. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie naruszono także przepisów art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. oraz art. 6, art. 7, art. 189a w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 oraz art. 189d k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Organ II instancji ocenił, że należy zgodzić się z organem I instancji, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia stronie skarżącej kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2023 r. na podstawie ww. przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
9. Wyjaśniając powyższą kwestię Kolegium wskazało, że z brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, iż dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem Kolegium, w sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku strony skarżącej różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w 2023 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 23% (35% poziom, który strona powinna osiągnąć - 12% poziom, który strona faktycznie osiągnęła), co stanowi 393,5369 Mg odpadów brakujących do osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu. Strona skarżąca osiągnęła więc jedynie niespełna 1/3 wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
10. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (def. recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji RP). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą szeroko pojętej ochronie środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie ww. cele nie zostały osiągnięte.
11. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że cały zhierarchizowany system segregacji odpadów, jak już wyżej wskazano, ostatecznie służy realizacji celów unijnych regulacji, które mają za zadanie ochronę środowiska i zdrowia ludzi poprzez podkreślanie znaczenia właściwego gospodarowania odpadami oraz technik odzysku i recyklingu na rzecz redukcji zapotrzebowania, na zasoby oraz ich lepszego wykorzystywania. Z powyższego wynika, że waga naruszenia prawa poprzez nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu nie jest znikoma.
12. Kolegium wskazało, że skarżący już wcześniej był karany za tego samego typu naruszenia prawa, tj. za nieosiągnięcie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2020 r., 2021 r. i 2022 r., co świadczy o tym, że występuje powtarzalność tego typu naruszeń. Nadto Kolegium wyjaśniło, że znany jest organowi z urzędu fakt (rozpatrywanie odwołań od decyzji), iż skarżący nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych również na terenie gminy Inowłódz w 2020 r. i 2022 r., gminy Wolbórz w 2021 r. oraz na terenie Miasta Tomaszowa Mazowieckiego w latach 2020-2022. Zatem naruszenie prawa przez skarżącego ma charakter powtarzający się.
13. W sprawie – jak ocenił organ odwoławczy - nie doszło też do zaprzestania naruszania prawa, bowiem strona nie osiągnęła w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Strona nie zaprzestała naruszania prawa, ponieważ jest ono nieusuwalne w skutkach.
14. Kolegium podkreśliło, że skarżący w zakończonym roku kalendarzowym 2023 nie osiągnął wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W związku z powyższym zaprzestanie tego naruszania prawa w 2023 r. jest niemożliwe. Nawet, jeżeli strona skarżąca w kolejnym roku kalendarzowym osiągnęłaby wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obowiązek ustawowy zostałby zrealizowany w tym roku, co nie pozwala na stwierdzenie o zaprzestaniu naruszania prawa, które miało miejsce w 2023 r. i zostało udokumentowane w sprawozdaniu.
15. Kolegium stwierdziło również, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., bowiem usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach sprawy niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, ale to mogłoby mieć skutek na stan obecny, a nie na 2023 r. Z uwagi na fakt zastosowania przez ustawodawcę w treści art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. formy dokonanej czasownika, to podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia prawa, tj. prowadzenie akcji promujących działania i postawy proekologiczne mające na celu m.in. zwiększenie świadomości mieszkańców w zakresie prawidłowej segregacji odpadów, nie rodzą skutku usunięcia naruszeń. W tej sytuacji należy zgodzić się z organem I instancji, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
16. Organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie naruszył również art. 189d k.p.a. Przepis ten może mieć bowiem zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej, co innymi słowy oznacza, że wymieniony przepis prawa nie może mieć zastosowanie w przypadkach, gdy przepis szczególny przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się karę w wysokości ściśle określonej w ustawie. Art. 9x ust. 3 u.c.p.g. ściśle określa zasady wymierzenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
17. Nadto organ odwoławczy dodał, że przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie przewiduje badania zawinienia, jako przesłanki odpowiedzialności, co powoduje, że organ zwolniony jest od badania tej okoliczności z urzędu. W sytuacji jednak, gdy osoba zagrożona karą nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu bądź spełnienia pozostałych wymagań określonych w art. 9g u.c.p.g. z powodów, za które nie ponosi odpowiedzialności, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. Jednakże organ nie zajmuje się badaniem strony subiektywnej z urzędu, zatem istnieje tu swoiste domniemanie winy. Jednakże domniemanie to może być obalone przez podmiot zainteresowany.
18. Kolegium stwierdziło, że zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu, strona skarżąca nie przedstawiła okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że strona skarżąca jako przedsiębiorca podejmując się konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi zobowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać jak najwyższy poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru czy chce, czy nie podjąć takie ryzyko. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy recyklingu. Dla zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów strona winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania, wymaganych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Brak wdrożenia już na etapie trwania postępowania administracyjnego środków naprawczych może rodzić za sobą skutki nieosiągnięcia wymaganych poziomów w następnych latach. W razie potrzeby strona może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. W ocenie Kolegium, strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że w tym zakresie podejmowała jakiekolwiek działania. Załączone do stanowiska strony z dnia 5 grudnia 2024 r. fotografie z przeprowadzonej akcji edukacyjnej oraz protokoły potwierdzające prowadzenie akcji edukacyjnej przez stronę z dnia 19 września 2022 r., 21 września 2022 r., 10 października 2022 r., 24 października 2022 r. nie mogą być uznane za dowód potwierdzający przeprowadzenie akcji edukacyjnej z właścicielami nieruchomości z terenu Miasta P. bowiem dotyczą one zajęć edukacyjnych przeprowadzonych w szkołach podstawowych, a nie z właścicielami nieruchomości, którzy są odpowiedzialni za selektywną zbiórkę odpadów. Również zamieszczenie na stronie internetowej [...] zasad segregowania odpadów nie świadczy "o prowadzeniu akcji edukacyjnej wśród właścicieli nieruchomości niezamieszkałych".
19. Kolegium zwróciło uwagę, że z załączonych protokołów wynika, iż strona prowadziła w 2022 r. edukację ekologiczną w sektorze [...] Miasta P. (w [...] i [...] sektorze Miasta edukacja była prowadzona przez inne podmioty wyłonione w postępowaniu przetargowym w imieniu zamawiającego, tj. Miasta P.). Obowiązek przeprowadzenia zajęć o tematyce ekologicznej dot. prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi wynikał wprost z umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., dotyczącej "Odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych odebranych z terenu Miasta P. z nieruchomości, na których zamieszkują w całości lub częściowo mieszkańcy", zawartej pomiędzy Miastem P. a [...] S.B., Prowadzenie edukacji ekologicznej w imieniu Miasta oraz zamieszczenie na stronie internetowej skarżącego zasad segregowania odpadów komunalnych nie stanowi podstaw prawnych do odstąpienia od wymierzenia kary u administracyjnej.
20. W dalszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że podmiot odbierający odpady jest odpowiedzialny za ich zagospodarowanie. Obowiązkiem przedsiębiorstwa odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest przekazanie odpadów do zagospodarowania do instalacji przetwarzającej odpady, która zapewni osiągniecie wymaganych prawem wskaźników. Podmiot odbierający odpady komunalne dokonuje dobrowolnego wyboru instalacji, do której przekazuje odpady do zagospodarowania. Strona jako profesjonalista wyspecjalizowany w sektorze gospodarki odpadami komunalnymi, powinna mieć świadomość i przekazywać odebrane odpady do takich instalacji, które zagospodarują odpady w taki sposób, by można było je zaliczyć do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi.
21. Zdaniem Kolegium, strona nie wykazała, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Strona oprócz zwrócenia uwagi na swoją stronę internetową i akcje edukacyjne w szkołach nie wskazała na jakiekolwiek działania, które podjęła, by osiągnąć wymagany wskaźnik. Nie sygnalizowała organowi administracyjnemu problemów w tej materii celem podjęcia wspólnych działań przeciwdziałających. W aktach sprawy brak informacji, by strona skarżąca przekazała Prezydentowi Miasta Piotrkowa Trybunalskiego informacje o niedopełnieniu przez choćby jednego właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Strona nie może przerzucać na organ I instancji podejmowania wobec właścicieli nieruchomości niezamieszkałych działań zmierzających do osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych.
22. Organ II instancji dodał również, że ustawodawca, w omawianych przepisach, nie wskazał, iż przedsiębiorca może osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu np. tylko w sytuacji, gdy pozwala na to skład odbieranych przez niego odpadów, czy też może podlegać karze, albo wprost, że nie podlega karze, gdy z przyczyn od niego niezależnych nie może dotrzymać określonych poziomów recyklingu. Ustawodawca zaprojektował sytuację odmienną - w ustawie użył sformułowań kategorycznych, jednoznacznych, których nie da się interpretować w różnoraki sposób. Intencją ustawodawcy bezsprzecznie było zobligowanie przedsiębiorców do dotrzymywania poziomów recyklingu oraz nakładanie na nich kar, gdy tych poziomów nie osiągną w sposób bezwarunkowy, bez miarkowania ich odpowiedzialności, czy też uwzględniania okoliczności faktycznych, indywidualnych. Gdyby ustawodawca chciał zastosować odstępstwa od nakładania kar, wówczas przewidziałby taką okoliczność wprost w treści ustawy w kontekście kary nakładanej w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Wojciech Radecki (Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, wyd. V, WK 2016) wskazał, iż istotą deliktu administracyjnego z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. jest nieosiągnięcie wymaganych poziomów. Kara pieniężna przewidziana w art. 9x ust. 2 należy do kategorii bezwzględnie określonych i jest obliczana w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Na poparcie powyższego Kolegium przywołało orzecznictwo.
23. Wyjaśnienia strony, że osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu uzależnione jest od selektywnej zbiórki przez właścicieli nieruchomości – zdaniem Kolegium - nie stanowi podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie organ wskazał, że za nieracjonalne i bezprawne w myśl zasad konstytucyjnych należałoby uznać działanie prawodawcy, gdyby przyjąć, jak tego faktycznie domaga się strona skarżąca, iż w świetle obowiązujących przepisów nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązującego poziomu recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych. W konsekwencji przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce "martwy". Przedsiębiorca mógłby się bowiem zawsze powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu. Skoro skarżący świadomy obowiązujących w tym względzie regulacji zdecydował się na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, a więc w warunkach, w których zgodnie z treścią art. 9g u.c.p.g. to na niej spoczywa obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odbieranych przez siebie odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu, to powinna przedsięwziąć zatem we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające jej osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów. Jak już wyżej wskazano, strona skarżąca nie wykazała, aby zwracała się do Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego o podjęcie konkretnych i zgodnych z u.c.p.g. działań polepszających możliwości osiągnięcia przez nią wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Nie wykazała też, aby sama podejmowała konkretne w tym względzie działania m.in. informacyjne i edukacyjne (jak już wyżej wskazano, edukacja w szkołach podstawowych nie może być uznana za działania edukacyjne właścicieli nieruchomości), zmierzające czy mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających odpady selektywne do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku poprzez kontrolę pod tym kątem odpadów przekazywanych jako niesegregowane (zmieszane), poza zamieszczeniem na stronie internetowej zasad segregowania odpadów. Nadto Kolegium wskazało, że w odwołaniu strona podała, że "prowadziła akcję edukacyjną wśród właścicieli nieruchomości niezamieszkałych informując ich o konieczności segregowania odpadów na stronach internetowych i portalach społecznościowych, które trafiają do najszerszego grona adresatów", jednakże na tę okoliczność nie przedstawiono żadnych dowodów.
24. W ocenie organ odwoławczego, bezpodstawny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 75, art. 80 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., wyrażające się w pominięciu dowodów z wydruków strony internetowej, fotografii z akcji edukacyjnej w szkołach, którą prowadziła strona w celu szerzenia akcji edukacyjnej o segregacji odpadów wśród właścicieli nieruchomości, od których odbierała odpady. Dowody te nie zostały pominięte, lecz jak już wyżej wskazano, nie są one wystarczające dla odstąpienia od nałożenia kary na stronę.
25. Kolegium wyjaśniło także, że zgodnie z przepisami prawa, gmina zobowiązana jest również do osiągnięcia wymaganych przepisami prawa poziomów, takich samych jak przedsiębiorcy odbierający odpady komunalne, a w przypadku ich nieosiągnięcia podlega takim samym karom jak przedsiębiorcy - art. 9z ust. 2 u.c.p.g. Zatem w przypadku nieosiągnięcia przez przedsiębiorców odbierających odpady poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, gmina zmuszona jest do poniesienia kosztów kar za nieosiągnięcie ww. poziomu. W efekcie nienałożenie na stronę kary za nieosiągnięcie wymaganego poziomu wiąże się z przeniesieniem tych kosztów na gminę.
26. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy dodał, że gmina jako jednostka sektora finansów publicznych podlegająca ustawie o finansach publicznych zobowiązana jest do szczególnej dbałości o mienie publiczne. Z tytułu celowości i zasadności gmina podlega okresowym kontrolom, a niedochodzenie należności znajdujących uzasadnienie może być uznane za przejaw naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niepobranie lub niedochodzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo pobranie lub dochodzenie tej należności w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia.
27. W ocenie Kolegium, nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów wyrażającą się w oparciu decyzji organu I instancji i uzasadnienia do niej na przypuszczeniach organu lub twierdzeniach niepopartych materiałem dowodowym, pomijając faktyczny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, co skutkowało tym, że organ wydal decyzję w oparciu o informacje, które nie zostały zgromadzone w materiale dowodowym w aktach postępowania.
28. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stosownie do art. 4d u.c.p.g. wytwórcy odpadów komunalnych są obowiązani do selektywnego zbierania wytworzonych przez siebie odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1. Przepisem tym jest rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (Dz. U. z 2021 r. poz. 906). Z powołanego rozporządzenia wynika, że selektywnie zbiera się: 1) papier; 2) szkło; 3) metale; 4) tworzywa sztuczne; 5) odpady opakowaniowe wielomateriałowe; 6) bioodpady. Tak więc właściciel nieruchomości, zarówno zamieszkałej, jak i niezamieszkałej, jest obowiązany do takiego właśnie zbierania odpadów komunalnych. Właściciel nieruchomości niezamieszkałej, o ile znajduje się poza gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, jest obowiązany do zawarcia umowy z gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanego do rejestru działalności regulowanej. Przy czym oczywistym jest, że umowa z przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości powinna zawierać ustalenia co do odbioru ww. frakcji odpadów komunalnych. Natomiast w rozpatrywanej sprawie, jak wskazuje organ I instancji, w umowach zawieranych przez podmiot obierający odpady komunalne z właścicielami nieruchomości nie znajdują się żadne zapisy umowne, które nakładałyby sankcje na podmiot, który nie zbiera odpadów w sposób selektywny. Organ uważa, że takie zapisy powinny się znaleźć w umowie, ponieważ mobilizowałyby właścicieli nieruchomości niezamieszkałych do właściwego segregowania odpadów komunalnych. Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych na podstawie umowy posiada instrumenty zmuszające do selekcji odpadów komunalnych. W treści umowy nie znalazły się zapisy rygoru wypowiedzenia umowy w sytuacji, gdy właściciele nieruchomości nie wywiązują się z obowiązku selektywnej zbiórki odpadów. Ponadto zapisy zawarte w umowach, np. dot. § 7 nie zachęcają właścicieli nieruchomości do segregowania odpadów, gdyż cena za odbiór pojemnika o objętości 120 l odpadów komunalnych zmieszanych i o objętości 120 l zmieszanych odpadów opakowaniowych jest taka sama. W ocenie zatem Kolegium, wbrew temu co wskazuje strona skarżąca, ww. twierdzenia organu nie są oparte na "wzorcach umowy", lecz organ występował do podmiotów o przedstawienie umów zawartych ze stroną skarżącą.
29. Organ II instancji podkreślił, że organy nie mają obowiązku poszukiwania powodów niewykonania ustawowego obowiązku przez stronę i ustalania okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia przedmiotowej kary. Jeżeli, zdaniem strony, w umowach z właścicielami nieruchomości znajdują się inne zapisy niż te, na które wskazuje organ I instancji, to strona na poparcie swoich twierdzeń winna te dowody przedstawić organowi.
30. Zdaniem Kolegium, nieuprawnione jest również twierdzenie strony skarżącej o naruszeniu art. 8 § 2 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 3 u.c.p.g., art. 22 § 2 ust. 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 189a § 2 w zw. z art. 189f k.p.a., poprzez wydanie decyzji arbitralnej, bez zastosowania zasady proporcjonalności, nałożenie kary niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do zawinienia strony, odstępując od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym, co wyraża, się w całkowitym pominięciu aktualnego orzecznictwa co do stosowania przepisów działu IV k.p.a. i wymierzeniu nieproporcjonalnie dotkliwej kary, sprzecznej z unijną zasadą "zanieczyszczający płaci".
31. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wyjaśnił, że przesłanką wymierzenia kary w przedmiotowej sprawie jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. W konsekwencji - zdaniem organu - należy uznać, że prowadząc postępowanie w sprawie organ właściwy nie bada innych okoliczności sprawy, takich jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. Bez znaczenia jest tu również brak osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy też adekwatność podejmowanych przez nią działań, ponieważ to nie organ ma zbierać dowody "na okoliczność czy właściciele nieruchomości niezamieszkałych w ogóle segregowali odpady". Organy nie mają obowiązku poszukiwania powodów niewykonania ustawowego obowiązku przez stronę i ustalania okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia przedmiotowej kary.
32. Jednocześnie Kolegium dodało, że okolicznością przemawiającą za odstąpieniem od nałożenia kary nie może być również powoływanie się na regulację art. 109 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy Prawo zamówień publicznych, który stanowi, iż z postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający może wykluczyć wykonawcę, wobec którego wydano ostateczną decyzję administracyjną o naruszeniu obowiązków wynikających z prawa ochrony środowiska, prawa pracy lub przepisów o zabezpieczeniu społecznym, jeżeli wymierzono tą decyzją karę pieniężną. Wymierzenie bowiem kary jest następstwem naruszenia prawa, a przy ustalaniu jej wysokości nie uwzględnia się indywidualnych okoliczności.
33. Jak ocenił organ II instancji, nie ma również racji strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a. wyrażające się w pogwałceniu zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony w zakresie stanu faktycznego i ukierunkowanym na ukaranie prowadzeniu postępowania dowodowego, mimo że strona wykazywała, że prowadziła akcję edukacyjną i promocyjną wśród właścicieli nieruchomości niezamieszkałych dotyczącą segregacji odpadów, która to okoliczność, w jej ocenie, niewątpliwie miała wpływ na sytuację strony, tym samym pojawiły się wątpliwości co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony. Zgodnie z art. 81 a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. W sprawie należy zwrócić uwagę na charakter sankcji. Obligatoryjny charakter przepisu i wymóg, by był on ściśle i wyraźnie sformułowany nie ukierunkowuje na wykładnię zakładającą swobodę interpretacyjną, lecz ścisłe rozumienie. W niniejszej sprawie zatem przypadek określony w art. 81 a § 1 k.p.a. nie miał miejsca. Przepis art. 9g u.c.p.g. wskazuje, iż podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych odpowiednich poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Ze złożonego przez stronę skarżącą sprawozdania jednoznacznie wynika, iż strona skarżąca nie osiągnęła w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
34. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji.
35. W ocenie organ odwoławczego, brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w całości i umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary za nieosiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2023 r.
1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył S.B., prowadzący [...] z siedzibą w P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie:
I. prawa materialnego art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9x ust. 3 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (dalej: UCPG) w zw. z art. 9g UCPG w związku z motywem 26 i 45 preambuły Dyrektywy i art. 36 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, Dz. Urz. UE L 312 z 22.11.2008, str. 3 (dalej: Dyrektywa) w zw. z art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. (Dz.Urz.UE.C Nr 83, str. 389) oraz art. 31 ust. 3 i 42 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez brak ich zastosowania i pominięcie prounijnej wykładni przepisów art. art. 9x ust. 2 pkt 1 i art. 9x ust. 3, które doprowadziło organ do przyjęcia, że skarżący, będący przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne, mimo że nie ma wpływu na zachowanie właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, od których odbiera odpady komunalne, w zakresie segregowania przez właścicieli nieruchomości tych odpadów, natomiast ma obowiązek odebrania odpadów nieposegregowanych i przyjęcia ich jako odpady zmieszane (art. 6ka ust. 1 UCPG), ponosi absolutną odpowiedzialność administracyjną za nieosiągnięcie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych; pomimo że nałożona na niego kara jest skutkiem czynów, których skarżący nie popełnił i jest nieproporcjonalna w rozumieniu przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i zasad ogólnych prawa Unii Europejskiej oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, które zobowiązują organy administracyjne i sądy do kompleksowej oceny okoliczności danej sprawy przed nałożeniem na dany podmiot kary,
II. przepisów postępowania art. 189d k.p.a. w zw. art. 9x ust. 3 UCPG w zw. z motywem 26 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy w zw. z art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. (Dz.Urz.UE.C Nr 83, str. 389) oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ nie wziął pod uwagę dyrektyw wymiaru kary wynikających z art. 189d k.p.a., mimo że taki sposób rozpoznawania sprawy indywidualnej narusza zasadę praworządności i proporcjonalności, a skarżącemu nie daje możliwości obrony jego praw i interesów, w przypadku gdy do nałożenia na niego administracyjnej kary pieniężnej doszło w wyniku wcześniejszych zaniechań innych podmiotów (właścicieli nieruchomości), co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem organ tych dyrektyw wymiaru kary w ogóle nie rozpoznał i utrzymał w mocy nałożoną na skarżącego karę, mimo że decyzja nakładająca karę była wydana sprzecznie z wiodącą zasadą prawa unijnego "zanieczyszczający płaci", gdzie w tym przypadku zanieczyszczającym był wytwórca odpadów komunalnych - właściciel nieruchomości niezamieszkałej, a nie skarżący; co doprowadziło do utrzymania w mocy kary nieskutecznej, nieproporcjonalnej, która nie spełnia swojej funkcji prewencyjnej, bowiem została skierowana do adresata (skarżącego), który nie jest bezpośrednim sprawcą czynu, który doprowadził do nieosiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku odpadów komunalnych;
III. przepisów postępowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z motywem 26 i art. 36 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy w zw. z art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 30 marca 2010 r. (Dz.Urz.UE.C Nr 83, str. 389) oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ przy ocenie, czy mamy do czynienia ze znikomą wagą naruszenia prawa nie wziął pod uwagę, że naruszenie prawa było wynikiem naruszenia ustawowego obowiązku selektywnego zbierania odpadów przez inny podmiot niż skarżący (właściciela nieruchomości niezamieszkałej), więc w ogóle nie można mówić o naruszeniu prawa przez samego skarżącego, który na mocy art. 6ka ust. 1 UCPG był ustawowo obowiązany do odbioru nieposegregowanych odpadów jako odpadów zmieszanych, przez co Sąd nie rozważył, kto jest zanieczyszczającym w rozumieniu motywu 26 Dyrektywy, ani też nie rozważył, że waga naruszenia prawa jest znikoma ze względu na kwotowy wymiar kary i pominął wszystkie inne okoliczności naruszenia, takie jak brak środków przymusu po stronie skarżącego, na mocy których mógłby egzekwować wykonanie ustawowego obowiązku przez swoich klientów, brak świadomości społecznej co do obowiązku segregacji, ustawowe zobowiązanie skarżącego do odbioru odpadów nieposegregowanych jako odpadów zmieszanych;
IV. przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 189 f § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 a k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 189d k.p.a. polegające na jego pominięciu wbrew ugruntowanemu orzecznictwu sądów administracyjnych, bowiem organ błędnie stwierdził, że gdyby ustawodawca chciał zastosować odstępstwa od nakładania kar, wówczas przewidziałby taką okoliczność wprost w treści ustawy, co doprowadziło organ do wniosków, że organy nie mogą kar w żaden sposób modyfikować i również sposób obliczenia wysokości kary ma charakter kategoryczny i nie podlega żadnym modyfikacjom i odstępstwom, co stoi w sprzeczności z celem ustanowienia art. 189 f § 1 k.p.a. i art. 189d k.p.a., co w konsekwencji skutkowało tym, że Kolegium wybrało rozwiązanie niekorzystne dla strony i nie odstąpiło od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo konieczności stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących dyrektyw wymiaru kary zawartych w k.p.a.;
V. przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 UCPG wyrażające się w pominięciu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów z wydruków strony internetowej, którą strona prowadziła w celu szerzenia akcji edukacyjnej o segregacji odpadów wśród właścicieli nieruchomości, od których odbierała odpady, wydruków fotografii akcji edukacyjnej prowadzonych w szkołach w gminie, wydruków protokołów potwierdzających prowadzenie akcji edukacyjnych w gminie, przez co organ uniemożliwił stronie wykazanie okoliczności wpływających niewątpliwie w sposób istotny na interpretację sytuacji strony (brak winy strony), która nie mogła obiektywnie osiągnąć zakładanych poziomów w 2023 r., a zatem organ nie zweryfikował okoliczności kluczowych dla sprawy naruszając przepis art. 78 § 1 k.p.a. stanowiący, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zaś organ nie wykazał, jak nakazuje art. 75 k.p.a., aby przeprowadzenie wnioskowanych dowodów było sprzeczne z prawem;
VI. przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów wyrażającą się w oparciu decyzji organu na dokumentach, które nie zostały zgromadzone w materiale dowodowym w aktach postępowania. Organ nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego, bowiem nie posługiwał się dowodami zgromadzonymi w materiale dowodowym na poparcie swoich twierdzeń, w szczególności nie zgromadził w materiale dowodowym umów na odbiór odpadów komunalnych zawartych między stroną a właścicielami nieruchomości niezamieszkałych z terenu Gminy (co do których jak przyznał ma wiedzę z uwagi na "występowanie do podmiotów o przedstawienie umów zawartych ze Stroną"), a na których oparł wydaną przez siebie decyzję, a których nie zgromadzono w aktach postępowania. W konsekwencji organ rażąco uchybił zasadzie czynnego udziału stron postępowania, ponieważ wydał decyzję na podstawie dokumentacji, która nie stanowiła materiału dowodowego, przez co strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przywołanej w decyzji dokumentacji;
VII. przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a. wyrażające się w pogwałceniu zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony w zakresie stanu faktycznego i prowadzeniu postępowania dowodowego ukierunkowanego na ukaranie, bowiem strona wykazywała, że prowadziła akcję edukacyjną i promocyjną wśród właścicieli nieruchomości niezamieszkałych dotyczącą segregacji odpadów, która to okoliczność niewątpliwie miała wpływ na sytuację strony, mimo to jednak organ II instancji świadomie wybrał interpretację na niekorzyść strony, naruszając przy tym wprost przepisy k.p.a.;
VIII. przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 107 § 1 pkt 4 - 6 w zw. z art. 11 k.p.a. w związku z art. 8 § 2 k.p.a. wyrażające się w sporządzeniu uzasadnienia, które nie daje w pełni odpowiedzi na pytanie, dlaczego organ zdecydował się na ukaranie strony, mimo że różnica między poziomem ustawowym a osiągniętym przez stronę wynosiła tylko 23%, co jest sprzeczne z utrwaloną praktyką rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym, bowiem organ nie dokonuje wyczerpującego i przekonującego porównania wszystkich dostępnych źródeł w postaci orzecznictwa i stanowiska doktryny celem wykazania, że stanowisko i wykładnia organu II instancji zasługuje na uznanie, w szczególności organy nie wykazały, jaką różnicę poziomów uznawałyby za znikomą, podczas gdy inne Samorządowe Kolegia Odwoławcze niejednokrotnie wydawały decyzje administracyjne przychylne przedsiębiorcom - jako przykład decyzje SKO w Katowicach, np. z dnia 14 czerwca 2022 r. o sygn. SKO.OS/41.9/776/2021/1722/BL, z dnia 17 czerwca 2022 r. o sygn. SKO.OS/41.9/87/2022/3716BL, w których w analogicznym stanie faktycznym zauważyły konieczność odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej biorąc pod uwagę ocenę możliwości wywiązania się przed przedsiębiorcę z obowiązku uzyskania ustawowych poziomów i "za licznymi wyrokami sądów administracyjnych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stało na stanowisku, że "gdy podmiot zagrożony karą nie mógł osiągnąć danego poziomu recyklingu z powodów, za które odpowiedzialności nie ponosi, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary", które to decyzje SKO strona wskazywała wyraźnie organom obu instancji;
IX. przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 UCPG w zw. z art. 189 a § 2 w zw. z art.189 f § 1 k.p.a. w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 2 lit c) ustawy Prawo zamówień publicznych, wyrażające się w wydaniu decyzji niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do rzeczywistego naruszenia, która to dotkliwość może wywołać dla skarżącego niepowetowaną stratę, bowiem organ odwoławczy całkowicie pomija, że dotkliwość kary nie przejawia się w wymiarze kwotowym sensu stricto, ale w wymiarze skutków wynikających z ustaw odrębnych (Prawo zamówień publicznych) i może skutkować nieodwracalną szkodą dla Spółki.
1. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w całości, przeprowadzenie rozprawy oraz dowodu ze wskazanych dokumentów, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
2. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł, na podstawie art. 267 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dwóch pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szeroką argumentację podniesionych zarzutów.
2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
2. W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest decyzja z dnia 20 lutego 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), [dalej: "K.p.a."], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 30 grudnia 2024 r., znak: IOG.6232.36.2024, nakładającą na S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości 118.128,00 zł za nieosiągnięcie wymaganego w 2023 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
3. Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizie akt administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organy administracji uczyniły zadość wynikającemu z art. 7 K.p.a. nakazowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jak również określonemu w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Nadto organy wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 K.p.a. Uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. W wydanych w sprawie decyzjach w sposób wystarczający wyjaśniona została podstawa prawna decyzji oraz przytoczono przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Stanowisko pełnomocnika skarżącego, który oczekuje odmiennej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Wręcz przeciwnie, organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.
4. Bezspornym w sprawie jest, jak ustaliły organy, że skarżący w 2023 r. prowadził na terenie gminy P. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych, która jest wpisana pod numerem [...] do prowadzonego przez Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta P.. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady.
5. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 399 z późn. zm.), [dalej: "u.u.c.p.g."].
1. Odnosząc się do przepisów cyt. wyżej ustawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy należy wskazać w pierwszej kolejności na treść art. 3b ust. 1 pkt 3, zgodnie z którą gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 35% wagowo - za rok 2023.
2. Zgodnie zaś z art. 9g pkt 1 u.u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1.
3. Art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g. stanowi natomiast, że przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.
4. Stosownie do treści art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.
5. Jak stanowi art. 291 ust. 1 Prawa ochrony środowiska stawki opłat, ustalone w art. 290 ust. 1 oraz określone na podstawie art. 290 ust. 2, za rok poprzedni, podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Natomiast zgodnie z art. 291 ust. 2 cyt. wyżej ustawy minister właściwy do spraw klimatu, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość stawek opłat na rok następny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę, o której mowa w ust. 1.
6. Zgodnie z załącznikiem nr 2 pkt II wiersz 1051 tabeli obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 października 2022 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2023 (M. P. z 2022 r. poz. 1009), stawka opłat za niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne wynosi 300,17 zł/Mg.
7. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1530), dalej zwanego rozporządzeniem, poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oblicza się zgodnie ze wzorem: P = Mr/Mw x 100 gdzie: P - oznacza poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, wyrażony w%, Mr - oznacza łączną masę odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi, wyrażoną w Mg, Mw - oznacza łączną masę wytworzonych odpadów komunalnych, wyrażoną w Mg.
6. Warto w tym miejscu zwrócić także uwagę na treść przepisów K.p.a. określających dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz zasady odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, których naruszenie zarzuca strona skarżąca. Naruszenie ww. przepisów powiązane bowiem jest w ocenie strony skarżącej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, przede wszystkim ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 312, str. 3 z późn. zm.), [dalej: "Dyrektywa"]. Chodzi przede wszystkim o naruszenie art. 189d K.p.a. określającego dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz art. 189f K.p.a. regulującego kwestie związane z odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
I tak zgodnie z art. 189d K.p.a., wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę:
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;
7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.
Stosownie zaś do art. 189f § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
Sąd do zarzucanego naruszenia ww. przepisów odnosi się szczegółowo w dalszej części uzasadnienia.
7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań (z art. 9n ust. 1 u.u.c.p.g.).
W aktach sprawy administracyjnej znajdują się sprawozdania złożone przez skarżącego w dniu 31 stycznia 2024 r. (za rok 2023) oraz w dniu 26 marca 2024 r. oraz w dniu 27 marca 2024 r. oraz w dniu 21 czerwca 2024 r. Trzy pierwsze mają status skorygowane, a ostatnie ma status zatwierdzone. Organ I instancji analizując powyższe sprawozdania stwierdził, że skarżący złożył sprawozdanie w dniu 31 stycznia 2024 r., a następnie dokonał jego korekty w ww. terminach. Pismem z dnia 20 listopada 2024 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji dnia 30 grudnia 2024 r. wydał decyzję nakładającą na skarżącego karę. Stanowisko to podzielił organ II instancji, utrzymując ww. decyzję w mocy.
8. Jak wskazano już wyżej zaskarżoną decyzją została nałożona na skarżącego, prowadzącego jednoosobowo działalność gospodarczą pod firmą [...] S.B. w P., kara za nieosiągnięcie w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na poziomie co najmniej 35 %. Wysokość kary określono na poziomie 118.128,00 zł. Zauważyć przy tym należy, że różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w 2023 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosiła 23%, a brakująca masa odpadów komunalnych wymagana do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniosła 393,5369 Mg. Wobec tego kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosi 118.127,97 zł (393,5369 Mg x 300,17 zł/Mg, po zaokrągleniu do pełnych złotych 118.128 zł). W tym miejscu Sąd stwierdza, że obliczenie przez organy wysokości kary pieniężnej jest zgodne z art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. jak również przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oraz obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 października 2022 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2023. Co więcej sposób obliczenia przez organ wysokości nałożonej kary nie jest co do zasady kwestionowany przez skarżącego, który neguje samą zasadność nałożenia kary pieniężnej jako takiej.
Należy przy tym, w ocenie Sądu, podkreślić, że sposób obliczenia kary pieniężnej jest jednoznacznie uregulowany w przepisach u.u.c.p.g., co oznacza, że organy nie mogą w żaden sposób modyfikować sposobu obliczenia wysokości kary. Jak stanowi bowiem przepis art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.
9. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na kwestię zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, iż adresatem obowiązków wynikających z art. 9g u.u.c.p.g. jest podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi (do poszczególnych zarzutów skargi Sąd odnosi się poniżej) dotyczące braku możliwości osiągnięcia przez skarżącego wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, podnoszone w kontekście absolutnego charakteru odpowiedzialności nałożonej na przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Gdyby przyjąć, że podnoszone przez skarżącego argumenty, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma on obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez niego odpadów komunalnych albo też, że podjęte przez niego działania informacyjne wyczerpują całokształt aktywności przedsiębiorcy w tej mierze i zwalnia do z osiągnięcia wyznaczonego poziomu recyklingu, to w praktyce art. 9x ust. 2 u.u.c.p.g. mógłby – i tu Sąd podziela stanowisko SKO okazać się martwy, a to z tej przyczyny, że przedsiębiorca zawsze mógłby się powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to nieskutecznym podejmowaniem przez niego działań ukierunkowanych na realizację ww. celu. Nie budzi jednak wątpliwości, że podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, aby uniknąć kary musi zorganizować swe przedsiębiorstwo w taki sposób, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Skarżący jako profesjonalista działający na tym rynku od wielu lat winien być świadomy konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu (por. wyrok NSA z 23.07.2025 r., III OSK 3455/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
10. Należy – zdaniem Sądu - zauważyć, że obowiązki wynikające z art. 9g mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3015/17). Kara za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest wymierzana za fakt nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku. Nie mają tu żadnego znaczenia inne okoliczności, takie jak wina ukaranego, istniejące lokalnie uwarunkowania, czy też realizacja obowiązków informacyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27.06.2025 r., II SA/Gl 495/25; wyrok WSA w Łodzi z 17.04.2024 r., II SA/Łd 90/24).
11. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie podjęła działań, które mogłyby zostać potraktowane jako działania uzasadniające wyłączenie czy też ograniczenie odpowiedzialności skarżącego czy też odstąpienie od nałożenia kary. Jako takie działania nie mogą bowiem zostać potraktowane działania polegające na umieszczeniu na stronie internetowej zasad segregacji odpadów czy też podejmowanie działalności edukacyjnej w szkołach.
12. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, Sąd podnosi, co następuje:
1. Co do zarzutu I skargi, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3, art. 9g u.u.c.p.g. w związku z motywem 26 i 45 preambuły i art. 36 ust. 2 dyrektywy w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, zachowanie klientów skarżącego nie ma żadnego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy, a to z tej przyczyny, że skarżący nie wprowadził do umów ze swoimi klientami mechanizmu, który mógłby uchronić go przed skutkami niedopełnienia obowiązku osiągnięcia właściwego poziomu recyklingu odpadów. Skoro skarżący odbierał w imieniu gminy odpady komunalne to – stosownie do powołanych wyżej przepisów u.u.c.p.g. - przejął na siebie obowiązek osiągnięcia określonych poziomów recyklingu odpadów. Obowiązek ten nie obciąża bowiem klientów skarżącego, choć nie można nie zauważyć, że obowiązek selektywnej zbiórki odpadów obciążą również mieszkańców gminy, choć wynika z innego przepisu u.u.c.p.g., a samo niedopełnienie przez mieszkańców gminy ww. obowiązku jest obwarowane innymi sankcjami. Osiąganie zaś poziomów recyklingu w każdym kolejnym roku jest wyłącznym obowiązkiem podmiotu odbierającego odpady. Kwestia umyślności działania skarżącego, czy winy nie ma przy tym żadnego znaczenia, a to z tej przyczyny, że w przypadku takim jak w niniejszej sprawie administracyjna kara pieniężna nie podlega dyrektywom wymiaru administracyjnej kary pieniężnej stosownie do art. 189d k.p.a. i jest ona sankcją za sam fakt niedopełnienia w tej sprawie obowiązku (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 912/23; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Po 603/24).
W skardze uzasadniając ww. zarzuty pełnomocnik skarżącego podniósł, że stosowanie zasady pierwszeństwa prawa unijnego polega na odmowie zastosowania przez sąd sprzecznego z prawem unijnym przepisu prawa krajowego, jeżeli niemożliwe jest usunięcie powstającej kolizji w drodze zastosowania prounijnej wykładni prawa krajowego, w pierwszej kolejności sądy krajowe powinny zmierzać do zapewnienia zgodności prawa krajowego z prawem unijnym w drodze wykładni zgodnej (prounijnej), a dopiero, gdy okaże się to niemożliwe, sięgać po odmowę zastosowania przepisu prawa krajowego. W ocenie Sądu w prawie krajowym znajdują się rozwiązania pozwalające na podjęcie przez przedsiębiorcę zajmującego się odbieraniem odpadów komunalnych działań, o których mowa w art. 6ka u.u.c.p.g. i tym samym istnieje możliwość złagodzenia skutków niewykonania obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. przez późniejsze wykazanie, że naruszenie to powstało z przyczyn niezależnych (o czym będzie mowa niżej), zarzut braku proporcjonalności należy zatem uznać za bezskuteczny. Wobec istnienia regulacji prawa krajowego, nie ma również konieczności odwoływania się bezpośrednio do dyrektyw unijnych (por. wyrok WSA w Łodzi z 19.01.2024 r., II SA/Łd 897/23).
2. W ocenie Sądu nie można również zgodzić się z II zarzutem skargi. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 189d K.p.a., którego treść została już wyżej przytoczona. Art. 189d K.p.a. wskazuje okoliczności jakie organ administracji publicznej zobowiązany jest wziąć pod uwagę wymierzając administracyjną karę pieniężną. Tymczasem okoliczności takie w sprawie zostały już przez ustawodawcę uregulowane w art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. W tym miejscu należy mieć na uwadze treść art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a., stanowiącego, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, przepisów Działu IVA [Administracyjne kary pieniężne – przyp. Sądu] w tym zakresie nie stosuje się. Warto jednocześnie zauważyć, że w przypadku niektórych kar uregulowanych w art. 9x, art. 9xa, art. 9xaa, art. 9xb, art. 9y, czy art. 9z u.u.c.p.g. ustawodawca w art. 9zc tejże ustawy nakazuje dodatkowo wziąć pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Regulacją tą nie objęto jednak kary pieniężnej z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g., co tylko dodatkowo potwierdza, iż w tym przypadku poza okolicznościami wynikającymi z art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. wolą prawodawcy było, aby nie brać pod uwagę przy jej wymierzaniu żadnych innych okoliczności, niezależnie czy będą się one odnosić się do elementów przedmiotowych, czy podmiotowych deliktu administracyjnego. Bez znaczenia w konsekwencji pozostaje ta argumentacja skarżącego, w której w powołaniu na art. 189d K.p.a. zwraca on uwagę na okoliczności naruszenia prawa przez inne podmioty, a tym samym naruszenie zasady "zanieczyszczający płaci" (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt II SA/Po 248/23).
Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 189d k.p.a. w związku z art. 9x ust. 3 u.u.c.p.g. w związku z motywem 26 dyrektywy w związku z art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W przypadkach takich jaki w niniejszej sprawie kara pieniężna nie podlega miarkowaniu. Nie można więc, zdaniem Sądu, przyjąć, że mamy do czynienia z naruszeniem zasady proporcjonalności i praworządności. Skoro skarżący uchybił obowiązkowi osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu odpadów komunalnych, kara pieniężna winna zostać nałożona.
Tym samym nie można również przyjąć, że kara pieniężna była nieskuteczna, a to z tej przyczyny, że została skierowana skarżącego, który nie jest bezpośrednim sprawcą czynu, który doprowadził do nieosiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku odpadów komunalnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 15.01.2025 r., sygn. akt II SA/Po 603/24).
3. Nie jest również zasadny III zarzut skargi sprowadzający się do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z motywem 26 i 36 dyrektywy w związku z art. 49 ust. 3 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie ulega wątpliwości, że to na skarżącym ciąży obowiązek osiągnięcia przewidzianego poziomu recyklingu odpadów komunalnych. Natomiast mieszkańcy gminy, którzy nie wywiązują się z obowiązku selektywnej zbiórki odpadów podlegają innym regulacjom u.u.c.p.g., z których wynika ich odrębna odpowiedzialność prawna. Nałożenie na skarżącego kary nie stanowi naruszenia unijnej zasady "zanieczyszczający płaci". Wspomniana zasada wyraża pewne hasło, które w praktyce może przejawiać się na wiele sposobów (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.01. 2025 r., II SA/Po 603/24).
Mając na uwadze różnicę między wymaganym przez przepisy u.u.c.p.g. a osiągniętym przez skarżącego poziomem recyklingu, że nie można też zgodzić się ze skarżącym, że waga naruszenia prawa była znikoma. Jak bezspornie ustalono w sprawie różnica pomiędzy wymaganym (35%) w 2023 r. a osiągniętym (12%) w 2023 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosiła 23%. Należy przy tym mieć na uwadze, że 12% stanowi zaledwie ok. 34,29% z wymaganego przepisami poziomu 35%. W takim wypadku o znikomej wadze naruszenia prawa mowy być nie może.
W tym miejscu należy też wskazać na obowiązek skarżącego wynikający z przepisu art. 6ka ust. 1 u.u.c.p.g., stosownie do treści którego w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Z akt sprawy nie wynika natomiast, że skarżący, zgodnie z powołanym wyżej art. 6ka ust. 1 u.u.c.p.g. zawiadomił ww. podmioty o zaniechaniu przez swoich klientów realizacji obowiązku selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Nawet w przypadku jednorazowego niewykonania przez właściciela nieruchomości ww. obowiązku skarżący winien zawiadomić o tym właściwe podmioty (zob. np. wyroki NSA z dnia: 18 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 802/22; 4 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1521/22). Wówczas skarżący mógłby uwolnić się od odpowiedzialności, jednakże – jak wskazano wyżej - w niniejszej sprawie nie wykazano, aby skarżący reagował na zaniedbania swoich klientów informując organy, czy też podejmując inne działania w tej mierze (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.01.2025 r., II SA/Po 603/24).
4. W ocenie Sądu nie znajduje również uzasadnienia IV zarzut sformułowany w skardze, co do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7a K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 189d K.p.a. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.
Sąd zauważa, że w przepisach u.u.c.p.g. nie przewidziano przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadku deliktu administracyjnego takiego jak w niniejszej sprawie. Nie można nie zauważyć, że organy obu instancji prawidłowo przed wydaniem kwestionowanych decyzji rozważyły możliwość odstąpienia od nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary pieniężnej, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie regulacje art. 189f k.p.a. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, iż w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie zostały spełnione łącznie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za rok 2023. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że waga naruszenia prawa jest znikoma (o czym mowa była już wyżej). Nie można też nie zauważyć, że nie doszło także do zaprzestania naruszania prawa, ponieważ spełnienie tej przesłanki w roku 2023 nie jest możliwe. Podejmowane działania zmierzające do zwiększenia osiąganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych mogłoby przynieść skutki w kolejnych latach kalendarzowych, lecz nie w minionym roku 2023. Tym samym Sąd nie znajduje podstaw do podzielenia przedstawionej przez skarżącego interpretacji w zakresie oczekiwanego przez skarżącego zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto należy też zauważyć, że – jak podniósł organ II instancji - stwierdzone w powyższym zakresie naruszenie prawa przez skarżącego miało charakter powtarzalny i występowało w innych latach (por. wyrok WSA w Łodzi 16.01.2025 r., sygn. akt II SA/Łd 788/24).
5. Odnosząc się do V zarzutu skargi sprowadzającego się w ocenie skarżącego do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a. i art. 80 K.p.a. i art. 7 K.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g., poprzez pominięcie znajdujących się w aktach sprawy wydruków ze strony internetowej lub z dwóch stron internetowych z zasadami segregacji, to w ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Trudno bowiem nazwać wynikające z tych stron internetowych działania w celu "szerzenia akcji edukacyjnej" wśród mieszkańców. Zgodzić należy się w tym względzie z organem II instancji dowody te nie zostały pominięte, lecz nie są one wystarczające dla odstąpienia od nałożenia kary na stronę.
Wydruki ze strony internetowej o akcjach edukacyjnych nie zwalniają skarżącego z odpowiedzialności za niewypełnienie wymogów dotyczących recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. Jak wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, samo zamieszczenie na stronie internetowej [...] zasad segregowania odpadów nie świadczy "o prowadzeniu akcji edukacyjnej wśród właścicieli nieruchomości niezamieszkałych". Także przeprowadzenie zajęć o tematyce ekologicznej dot. prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi w kilku szkołach podstawowych w P. nie może być uznane za motywowanie właścicieli nieruchomości niezamieszkałych do segregowania odpadów. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż skarżący podjął wszelkie czynności zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów. Powodem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie może brak możliwości wyegzekwowania od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych zbierania odpadów w sposób selektywny. Powyższe, zdaniem Sądu, oznacza, że skarżący nie wykazał więc, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niego niezależnych.
6. Odnosząc się do VI zarzutu skargi w postaci naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 10 §1 K.p.a., co w ocenie skarżącego wynika z tego, że organ nie zgromadził materiału dowodowego w postaci umów na odbiór odpadów, Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny, gdyż umowy takie w aktach administracyjnych znajdują się. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że w rozpatrywanej sprawie w umowach zawieranych przez podmiot obierający odpady komunalne z właścicielami nieruchomości nie znajdują się żadne postanowienia, które nakładałyby sankcje na podmiot, który nie zbiera odpadów w sposób selektywny. Organ słusznie, zdaniem Sądu, uważa, że takie regulacje powinny się znaleźć w umowach, ponieważ mobilizowałyby właścicieli nieruchomości niezamieszkałych do właściwego segregowania odpadów komunalnych. Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych na podstawie umowy posiada wiec instrumenty zmuszające do selekcji odpadów komunalnych. W treści umowy nie znalazły się zapisy rygoru wypowiedzenia umowy w sytuacji, gdy właściciele nieruchomości nie wywiązują się z obowiązku selektywnej zbiórki odpadów. Ponadto postanowienia umowne, np. zawarte w § 7, nie motywują właścicieli nieruchomości do segregowania odpadów, gdyż cena za odbiór odpadów komunalnych zmieszanych i zmieszanych odpadów opakowaniowych jest taka sama. Wbrew temu co wskazuje strona skarżąca, ww. twierdzenia organu nie są oparte na "wzorcach umowy", lecz organ występował do podmiotów o przedstawienie umów zawartych ze stroną skarżącą i takie umowy otrzymał, i znajdują się one w aktach sprawy. Jednocześnie Sąd zauważa, że skarżący nie przedłożył też żadnych dowodów potwierdzających swoje twierdzenia.
7. W VII zarzucie skargi skarżący wskazuje, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 81a § 1 K.p.a. wyrażającego się w pogwałceniu zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony w zakresie stanu faktycznego. W ocenie Sądu takowych wątpliwości w sprawie nie było. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, iż decyzja o nałożeniu przedmiotowej kary nie jest decyzją uznaniową, a natura tego aktu nie pozwala na zastosowanie art. 81a K.p.a., tj. rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony. W tym miejscu raz jeszcze należy przywołać art. 9g u.u.c.p.g. stanowiący, iż podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych odpowiednich poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Natomiast ze złożonego przez stronę skarżącą sprawozdania wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie osiągnął w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Zgodzić się także należy z organami, że okoliczność, iż strona jest niezadowolona ze skierowanej do niej decyzji nie oznacza, że organy dokonały interpretacji przepisów na niekorzyść strony, naruszając przy tym przepisy postępowania i prawa materialnego.
8. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do podzielenia zasadności VIII zarzutu skargi. Z dnia nie ma żadnych wątpliwości, że zaskarżona do Sądu decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy wynikające z art. 107 § 1 K.p.a., natomiast jej uzasadnienie jest zgodne z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a., jest zgodne z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, przekonywujące i traktuje o wszystkich istotnych z puntu widzenia przyjętego rozstrzygnięcia kwestiach. Zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem dokonana przez organy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Z takim przypadkiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy do czynienia nie mamy. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów, które potwierdziłyby jego tezę o braku winy w nieosiągnięciu poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Nie ma również podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Sama tylko okoliczność, że organy administracji negatywnie dla skarżącego rozstrzygnęły sprawę nie wystarcza do uznania, że naruszono art. 8 K.p.a.
9. Ostatni (IX) zarzut skargi sprowadza się do naruszenia przepisu art. 8 § 2 w związku z art. 6 K.p.a. w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g. w związku z art. 189a § 2 w związku z art. 189f § 1 K.p.a. w związku z art. 109 ust. 1 pkt 2 lit. c p.z.p. Zdaniem Sądu, nie można stwierdzić "niewspółmiernej dotkliwości" administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli bezsprzecznie nie ma podstaw do odstąpienia od jej wymierzenia, a miarkowanie kary jest niedopuszczalne. Groźba problemów związanych z braniem udziału w postępowaniach przetargowych jest naturalną konsekwencją niedopełnienia obowiązków, które jako profesjonalny podmiot gospodarczy, skarżący winien mieć na uwadze. Zaniechania skarżącego mają oczywiście przełożenie na obciążenia finansowe związane z koniecznością uiszczenia nałożonej kary pieniężnej, jednakże nie jest i nie to być przesłanką złagodzenia kary. Konsekwencje związane z nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej wynikające dla skarżącego z przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych nie mogą mieć żadnego wpływu na wysokość nakładanej kary pieniężnej. Gdyby było inaczej, skarżący zamierzający brać udział w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego zawsze powoływaliby się na tę okoliczność jako uzasadniającą odstąpienie od nałożenia kary, co doprowadziłoby do oczywistego absurdu. Na marginesie dodać tylko należy, że przepisy Prawa zamówień publicznych zawierają rozwiązania preferujące wykonawców, którzy prowadzą działalność zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa, o czym skarżący jako profesjonalista działający na rynku winien wiedzieć.
13. Końcowo odnosząc się do wniosków zawartych w skardze, należy zauważyć, że nie złościły się przesłanki określone w art. 106 § 3 p.p.s.a., do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów. Odnośnie zaś wniosku o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym należy zauważyć, że nie zachodzi taka konieczność. W rozpatrywanej sprawie nie ziściły się przesłanki uzasadniające wystąpienie przez Sąd z pytaniem prejudycjalnym do TSUE w zakresie odnoszącym się do kwestii, które przedstawione zostały we wniosku. Z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika obowiązek sądu przedstawienia TSUE pytania prejudycjalnego w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów prawnych przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości co do interpretacji przepisów prawa unijnego, w zakresie mającym zastosowanie w sprawie niniejszej, nie zaistniały.
14. Reasumując, zdaniem Sądu, organy słusznie przyjęły, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. uzasadniające odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie, w ocenie Sądu, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego są wystarczające do załatwienia sprawy. Uznać należy, że organy uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ponadto postępowanie prowadzone było zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6 K.p.a., w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz art. 8 k.p.a., a więc w zgodzi z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają w pełni spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organ II instancji szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonych w odwołaniu zarzutów.
15. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
16. Na marginesie Sąd zauważa, że wnoszący skargę a mianowicie S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] S.B. zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej zaprzestał wykonywania gospodarczej z dniem [...] 2025 r., a z dniem [...] lipca 2025 r. wpis dotyczący działalności gospodarczej został ze wskazanego wyżej rejestru wykreślony. Jednocześnie stosownie do treści Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego Numer KRS: [...] dnia [...] czerwca 2025 r. został dokonany wpis do ww. rejestru spółki pod firmą [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która to spółka powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] S.B. (NIP: [...], REGON [...]) w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.