II SA/Łd 317/22

II SA/Łd 317/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Olejniczak
Michał Zbrojewski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
par. 3 ust. 1 pkt 44
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
Dz.U. 2016 poz 71
par. 4
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2019 poz 1839
par. 4
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, 9, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 247
art. 66, art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Dnia 7 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2022 roku sprawy ze skargi K. S. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 10 lutego 2022 roku nr KO.4113.57.2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 317/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 21 września 2021 r. wydanej na wniosek B. Sp. z o.o. z siedziba w W., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Istniejąca biogazownia rolnicza" znajdującego się na działce nr ewid. [...] w K., gmina R.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, co następuje:
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14.01.2020 r. sygn. akt II OSK 507/18 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez inwestora – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22.09.2017 r. sygn. akt II SA/Łd 330/17, który stał się prawomocny. WSA powyższym wyrokiem uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 26.01.2017 r. znak: SKO.4009-52,63/16 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 01.07.2016 r. znak: OŚ.6220.6.44.2013/2014/2015/2016 określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia należącego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn.: "Budowa Biogazowni Rolniczej na działce nr [...] w K.". W uzasadnieniu ww. wyroku WSA wskazał m.in., iż w stanie faktycznym sprawy, przedmiotowe przedsięwzięcie zostało już zrealizowane. WSA nadmienił, że SKO uprzednio utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, którym nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. WSA prawomocnym wyrokiem z dnia 11.11.2014 r. sygn. akt II SA/Łd 679/14 oddalił skargę stron przeciwnych na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA wskazał, iż sporne przedsięwzięcie zostało zrealizowane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a przede wszystkim na podstawie wymaganych przez prawo budowlane zezwoleń, decyzji i jest zgodnie z prawem użytkowane. Powyższe w ocenie WSA oznacza, iż przedmiotowego przedsięwzięcia nie należy traktować jako zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Nie budzi jednak wątpliwości WSA, iż po wyeliminowaniu z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji organu umarzającej postępowanie środowiskowe, organ ten zasadnie przystąpił do rozpatrzenia niezałatwionego decyzją ostateczną wniosku inwestora z dnia 10.12.2009 r. Jak podkreślił WSA rozpatrzenie wskazanego wniosku winno odnosić się do stanu rzeczywistego oraz rozważyć, czy i w jaki sposób w tej sytuacji środowisko może być chronione, a ponowne procedowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań winno uwzględniać zmiany, jakie zaszły w toku postępowania w stosunku do środowiska na skutek upływu czasu i podejmowanych działań. Sąd ten podkreślił też, iż z punktu widzenia obowiązku uwzględnienia w postępowaniu środowiskowym stanu rzeczywistego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia już funkcjonującego, obojętne jest przy tym czy odrębne przepisy nakładają na podmiot prowadzący instalację, obowiązek prowadzenia pomiaru emisji, czy też wymogu takiego nie przewidują. Ocena oddziaływania na środowisko takiej inwestycji winna dotyczyć elementów środowiska określonych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. w oparciu o stan istniejący, a nie hipotetyczny i teoretyczny, po to jedynie by zadośćuczynić obowiązkowi uzyskania decyzji środowiskowej post factum. Taka interpretacja przepisów prowadziłaby bowiem do obejścia prawa, które sygnalizował Trybunał Sprawiedliwości w jednym z wyroków. Z kolei NSA w przywołanym wyroku wskazał, że określenie uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji zrealizowanej należy uznać za celowe i pożądane ze względu na możliwość wskazania czynników, które mogą wystąpić w trakcie jego eksploatacji, a które mogą mieć znaczenie dla ochrony środowiska. Środkiem dla osiągnięcia wskazanego rezultatu jest obowiązek sporządzenia pełnego zakresu raportu, przewidzianego przepisem art. 66 ust. 1 ustawy. Sąd ten poparł stanowisko WSA, iż organ orzekający powinien dążyć do tego, aby toczące się postępowanie w zakresie środowiskowych uwarunkowań (dotyczące aktualnie nie przedsięwzięcia planowanego, ale przedsięwzięcia docelowo zamierzonego przez inwestora), a w konsekwencji decyzja, mająca zastąpić decyzję wydaną przed rozpoczęciem realizacji planowanego przedsięwzięcia, nie były tylko dostosowaniem formalności do istniejącego stanu faktycznego, ale zawierały warunki i zalecenia nadające się do wykonania i gwarantujące spełnienie nadrzędnego celu, jakim jest ochrona środowiska. Nadto w tego typu sprawach kluczowa jest ocena przez organ raportu, który z kolei winien się odnosić do przedsięwzięcia zrealizowanego i jego celem winno być określenie oddziaływania zrealizowanego i funkcjonującego przedsięwzięcia na stan środowiska i weryfikacja istniejących w zakładzie rozwiązań wykonanych pod kątem zabezpieczenia środowiska przed zanieczyszczeniem.
W ponownym postępowaniu organ I instancji pismami z dnia 06.03.2020 r. oraz 04.09.2020 r. zobowiązał inwestora do przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej zrealizowanej istniejącej inwestycji z uwzględnieniem oceny zawartej w powołanych wyrokach WSA i NSA. B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika R. K. pismem z dnia 16.10.2020 r. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla: Istniejącej biogazowni rolniczej" na działce nr [...] obręb [...] K., gmina R. oraz przedłożyła m.in. raport w wersji papierowej i elektronicznej. We wniosku wskazano, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), biogazownie rolnicze kwalifikowane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ I instancji w dniu 05.11.2020 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie o uzgodnienie warunków realizacji ww. "Istniejącej Biogazowni Rolniczej" w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji, a do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o zaopiniowanie wskazanych warunków.
Wody Polskie w dniu 14.12.2020 r. wezwały organ I instancji do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, a organ ten w dniu 04.01.2021 r. zobowiązał do powyższego inwestora. PPIS w dniu 23.12.2020 r. pozytywnie zaopiniował przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, warunki funkcjonowania inwestycji Istniejącej Biogazowni Rolniczej w miejscowości K., gmina R. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.
W dniu 28.01.2021 r. organ I instancji przesłał do ww. organów uzgadniających, uzupełnienie do raportu oraz zwrócił się o uzgodnienie przez te organy warunków realizacji ww. inwestycji dla celów wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dniu 10.02.2021 r. RDOŚ zwrócił się do organu I instancji o wyjaśnienie i uzupełnienie kwestii związanych z inwestycją oraz o przesłanie uzupełnienia raportu.
Następnie Wody Polskie w dniu 22.03.2021 r. wyraziły opinię, że dla "Istniejącej Biogazowni Rolniczej nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazały na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. oraz o nałożeniu obowiązku działań, w których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.u.i.ś. z uwzględnieniem elementów określonych w pkt 1 -9 ww. opinii.
W dniu 31.03.2021 r. inwestor przedłożył organowi I instancji uzupełnienie raportu. W dniu 07.04.2021 r. organ I instancji zwrócił się ponownie do ww. organów o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji.
Postanowieniem z dnia 13.05.2021 r. RDOŚ uzgodnił przedmiotowe przedsięwzięcie oraz określił jego warunki środowiskowe. Z kolei Wody Polskie w piśmie z dnia 08.06.2021 r. podtrzymały swoje stanowisko zawarte w opinii z dnia 22.03.2021 r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko "Istniejącej Biogazowni Rolniczej".
Następnie do organu I instancji wpłynęło pismo Sekretarza Stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska z dnia 10.08.2021 r. dot. interwencji obywatelskiej przeciwko przedmiotowej inwestycji, w którym znajduje się informacja, iż inwestorem pierwotnym ww. inwestycji była firma B. sp. z o.o., a obecnie właścicielem jest O. S.A.
Organ I instancji decyzją z dnia 06.09.2021 r. znak: OŚ.6220.6.67.2013/2021 wydaną na wniosek B. Sp. z o.o. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Istniejąca biogazownia rolnicza" znajdującego się na działce nr ewid. [...] w K., gmina R. Decyzja ta sprostowana została postanowieniem tego organu z dnia 29.10.2021r. znak:OŚ.6220.6.70.2013/2021, utrzymanym w mocy postanowieniem SKO w Skierniewicach z dnia 26.01.2022 r. znak: KO.4113.69.2021.
W decyzji tej organ określił: I. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; II. wybrał jego wariant; III. określił warunki zmian w raporcie oraz w decyzji; IV. ustalił, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania, jak również postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko; V. wskazał, iż załącznik do decyzji stanowi Charakterystyka przedsięwzięcia. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.) - dalej: u.u.i.ś., § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2004 r. nr 257 poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) oraz art. 104 Kpa.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji m.in. opisał prowadzone postępowanie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wykazał zgodność planowanego przedsięwzięcia z przeznaczeniem przedmiotowego terenu wynikającym z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał na uzyskane opinie i uzgodnienia właściwych organów. Opisał prowadzone postępowanie z udziałem społeczeństwa. Omówił podstawy faktyczne i prawne wydanej decyzji.
K. S. i A. L. występujący jako: "Komitet Przeciw Budowie Biogazowni w K., [...], R. ", lecz będący również indywidualnie stronami niniejszego postępowania jako osoby fizyczne wnieśli w ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, żądając uchylenia decyzji z dnia 06.09.2021 r. "zatwierdzającej raport środowiskowy dotyczący wybudowanej w bezprawiu i oddanej do użytku bez odbioru porealizacyjnego biogazowni". Nie zgadzają się z wykonaniem kolejny raz raportów dotyczących tego samego obiektu. Zdaniem odwołujących się "treść raportu przekonuje, że chodzi nie tylko o uprawomocnienie istniejącej budowli, ale o jej rozbudowę". Wskazują, że " już w styczniu 2021 r. media poinformowały, że biogazownia będzie rozbudowana, czyli właściciel był pewien życzliwości urzędników przygotowujących jego zawartość. Nie oczekując na oficjalną wersję raportu wycięto podobno bez zezwolenia - 2 ha lasu z pasa ochronnego przy oczyszczalni ścieków. Po co w raporcie umieszczono opisy procesów sądowych, danych technicznych, parametrów urządzeń itp.? W raporcie nie ma wzmianki o najważniejszej sprawie, czyli o wpływie tak szkodliwej instytucji na środowisko. Brak przeprowadzonych badań dotyczących np. siarkowodoru czy kwasu octowego, który jest czuć całą dobę. Podanie parametrów urządzeń nie zastąpi badań powietrza! Działający w ciągu ośmiu lat zakład przyniósł wiele szkód okolicznej ludności. Praktycznie w jego otoczeniu nie ma ludzi zdrowych a śmiertelność jest prawie czterokrotnie wyższa niż przeciętna w kraju (obliczenia wykonano za lata 2018, 2019). Hałas i spaliny przemieszczających się pojazdów rozjeżdżają drogi, opary kwasu siarkowego i innych trujących związków unoszących się w powietrzu z pewnością wpływały, wpływają i będą wpływać na zdrowie zamieszkałej wokół ludności a niewątpliwie szkodzą najbardziej dzieciom z pobliskiego przedszkola i szkoły (odległość obiektu około 50 Om). Raport nie wspomina o tym, że w ogóle nie ma należytej drogi dojazdowej do biogazowni, że nie ma stref ochronnych, że nie ma przeprowadzonych żadnych wywiadów ani konsultacji z okoliczną ludnością. W raporcie urzędnicy opiniujący wydali wiele zaleceń , które z pewnością powstały przed tym zapisem. Wójt stwierdził, że wszystko będzie w porządku jeśli zalecenia będą realizowane a czy będą? (...) Domagamy się przeprowadzenia badań powietrza przy biogazowni jak również przy najbliższym budynku nieznacznie oddalonym od biogazowni. Uwzględniając powyższe S.K.P.B.B. prosi o unieważnienie w/w decyzji wójta. Mieszkańcy domagają się zamknięcia biogazowni".
W piśmie z dnia 05.11.2021 r. B. Sp. z o.o. w odpowiedzi na odwołanie wskazała m.in., iż w jej ocenie przygotowany w toku prowadzonego postępowania administracyjnego raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sposób precyzyjny oraz wyczerpujący odnosi się do kwestii oddziaływania zrealizowanej inwestycji na środowisko, odpowiada on obowiązującym przepisom prawa oraz wymogom orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie. Spółka zarzuca, że skarżący naruszyli jej dobra osobiste, w tym renomę poprzez zarzucenie bezprawnych działań, a zarzuty skarżących są całkowicie bezprawne i w sposób istotny naruszają dobra osobiste Spółki, jednocześnie nie wnosząc nic do prowadzonego postępowania. W ocenie Spółki skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, z których wynikałaby możliwość naruszenia przepisów postępowania, bądź przepisów w zakresie wydania decyzji środowiskowych. Wyjaśnia, że fakt występowania konfliktu społecznego w związku z budową biogazowni jest całkowicie irrelewantny w związku z prowadzonym postępowaniem o wydanie decyzji środowiskowej, co również wynika z jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wg której: "sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia." Nie zgadza się ze stanowiskiem odwołujących się, że organ I instancji zobowiązany był uwzględnić rzekome uciążliwości odorowe, bowiem jak podkreśla, w obowiązującym w Polsce stanie prawnym brak jest jakichkolwiek norm prawnych, które regulowałyby kwestie emisji substancji zapachowych. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów odwołujących w tym zakresie. Wskazuje, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych unormowanie zawarte w art. 85 u.u.i.ś. nie wprowadziło odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami lecz tylko przed określonymi substancjami w powietrzu, natomiast zapach czy odór jest substancją i niemierzalną, a zapachy pomimo, że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Pomijając powyższe Spółka wskazuje, że kwestia odorowa została kompleksowo przedstawiona w raporcie, jak również została poddana szczegółowej analizie w zaskarżonej decyzji. Organ I instancji, jak również RDOŚ nie wnieśli żadnych zastrzeżeń do istniejącego sposobu funkcjonowania przedsięwzięcia Spółki. Nadto zwraca uwagę, iż wskazano, że wszelkie uciążliwości związane z funkcjonowaniem biogazowni rolniczej zostały zminimalizowane, w szczególności poprzez zastosowane rozwiązania techniczne, jak również poprzez sposób transportu płynnego surowca. Celem zminimalizowania przedsięwzięcia na środowisko w tym zakresie organ I instancji w zaskarżonej decyzji przyjął, że: instalacja do prowadzenia procesu fermentacji i przechowywania materiału winna być hermetyczna; rozładunek i zasyp substratów do fermentatorów powinien odbywać się w zamkniętej hali; materiał wsadowy do biogazowni nie będzie magazynowany na terenie biogazowni. Oświadcza, że wszelkie te wymogi są wypełniane przez Spółkę w prowadzonej biogazowni rolniczej. Nadto wyjaśnia, że przy sporządzaniu raportu uwzględnione zostały m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). W ocenie Spółki autor raportu precyzyjnie określił wszelkie kwestie dotyczące zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, a w wyniku przeprowadzonych analiz podsumował, iż emisje zanieczyszczeń do powietrza ze źródeł zlokalizowanych na terenie biogazowni nie stanowią uciążliwości dla otoczenia; dotrzymane są dopuszczalne normy w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza. Podnosi, iż odwołujący w żaden sposób nie wykazali, że powyższe analizy i wnioski zostały przeprowadzone w sposób wadliwy. Na marginesie wskazuje, że powyższe okoliczności potwierdził Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł., który w ramach prowadzonej kontroli interwencyjnej potwierdził już kilka lat temu, że wyniki pomiarów nie wykazały przekroczenia poziomu stężenia substancji (NDS i NDSCh), jaki został określony w rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 czerwca 2014 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Podkreśla również, że autorzy raportu i organ I instancji przeanalizowali dane dotyczące emisji hałasu, w wyniku czego jednoznacznie stwierdzono, że zastosowane rozwiązania nie powodują konieczności minimalizowania oddziaływania akustycznego instalacji na sąsiednią zabudowę, gdyż zostały dotrzymane wartości dopuszczalne poziomów dźwięku na obszarze zabudowy chronionej akustycznie i tym samym inwestycja nie oddziałuje na tereny chronione akustycznie. Spółka podkreśla, że raport był opiniowany przez RDOŚ (pod kątem zgodności z przepisami prawa ochrony środowiska), PPIS (pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych) oraz Wody Polskie, a warunki nałożone przez ww. organy uwzględnione zostały w zaskarżonej decyzji. Podkreśla, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na przedmiotowa istniejącą inwestycję.
Po rozpoznaniu odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach stwierdziło, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu.
Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana podmiotu wnioskującego pierwotnie o wydanie decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, ani z inicjatywy poprzedniego ani obecnego właściciela instalacji składającej się na tę inwestycję. Z przepisów u.u.i.ś. nie wynika, iż wnioskodawcą o wydanie takiej decyzji winien być bezwzględnie aktualny właściciel inwestycji bowiem art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. stanowił i stanowi jedynie, iż: "Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia".
Wniosek o wydanie decyzji środowiskowej w rozpatrywanej sprawie pochodzi z dnia 10.12.2009 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 509 pkt 8 w związku z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) - dalej: u.p.w., do postępowań w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2018 r. zasadniczo stosuje się przepisy u.o.u.ś. obowiązujące przed tą datą. Ten ostatni przepis stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566) - dalej: u.u.iś., stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. W niniejszym postępowaniu w dalszym ciągu rozpoznaniu podlega wniosek inwestora z dnia 10.12.2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. już zrealizowanej przedmiotowej inwestycji.
W myśl zatem art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, ust. 2 tego przepisu stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis art. 59 ust. 1 u.u.i.ś stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Natomiast w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego zakres wynika z art. 66 u.u.i.ś. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uzgadniają i opiniuje w zależności od wymagań ustawowych, z organami wskazanymi w art. 77 ust. 11 i art. 78 u.u.i.ś. Organ ten zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w którym przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po przeprowadzeniu postępowania właściwy organ wydaje decyzję w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś, następujące elementy: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art.77 ust. jl; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony z wyjątkami, które nie dotyczą niniejszej sprawy (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w brzmieniu obowiązującym obecnie, ogłoszonym w Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.), z wyjątkami ujętymi we wskazanym przepisie prawa, nie mającymi jednakże zastosowania w niniejszej sprawie - w myśl art. 545 ust. 1a u.p.w.). Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno być zgodne z art. 82 u.u.i.ś., bowiem przesądza się w niej, czy i na jakich warunkach środowiskowych może być zrealizowane konkretne przedsięwzięcie. Natomiast uzasadnienie decyzji środowiskowej zgodnie z art. 85 u.u.i.ś. niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa - w przypadku, gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko -powinno m.in. zawierać: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Z kolei art. 74 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kpa. Z nadesłanych akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w ramach którego został przedstawiony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnienie, a postępowanie zostało przeprowadzone z udziałem społeczeństwa. Uzyskał też wymienione wcześniej uzgodnienia i opinie właściwych współdziałających organów specjalistycznych.
Przedmiotowa inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 44 obowiązującego w mniejszej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573), dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Istniejąca przedmiotowa inwestycja wprawdzie nazwana jest: "biogazownią rolniczą", nie jest jednak budowlą rolniczą wykorzystywaną na cele rolnicze, lecz według opinii prawnej WSA wyrażonej w powołanym wcześniej wyroku jest budowlą przemysłową nastawioną na produkcję ciepła i energii elektrycznej, która jedynie wykorzystuje surowce pochodzenia rolniczego.
Inwestycja została zrealizowana na terenie działki nr ewid. [...] o powierzchni 0,9809 położonej w obrębie geodezyjnym – [...], gmina R.. Wskazany teren objęty jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzonego uchwałą Nr XXXI//165/05 Rady Gminy R. z dnia 25 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., dotyczącego fragmentu wsi K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 03.01.2006 r. Nr 2 poz. 10). Zgodnie ze wskazanym m.p.z.p. działki położone w obrębie [...] oznaczone jako: "P,O,K,S,E" określone są jako: "tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z wyłączeniem produkcji spożywczej oraz artykułów kosmetyczno-higienicznych, dopuszczeniem usług handlu hurtowego artykułami przemysłowymi z włączeniem handlu hurtowego i detalicznego produktami spożywczymi". Natomiast tereny oznaczone jako "O" oznaczają: "teren gospodarowania odpadami", tereny oznaczone jako "E": "tereny przeznaczone w m.p.z.p. do realizacji istniejących i projektowanych obiektów budowlanych służących do produkcji, przesyłu energii elektrycznej". Z uwagi na powyższe SKO przyjęło, że istniejąca inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem przedmiotowego terenu określonym w obowiązującym ww. m.p.z.p.
W ocenie Kolegium w zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły się wszystkie obligatoryjne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wynikające z art. 82 ust. 1 i 3 u.u.i.ś. Nadto w zaskarżonej decyzji ujęto warunki wynikające z uzyskanych uzgodnień i opinii organów współdziałających. Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję środowiskową był związany uzgodnieniami dokonanym przez wskazane organy współdziałające.
Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienia zostały w ocenie Kolegium sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 66 u.u.i.ś. i zawierają one niezbędne elementy określone w tym przepisie. Z raportu i jego uzupełnień wynika, że jego autorami są specjaliści ochrony środowiska i jego ustalenia odnoszą się do inwestycji już istniejącej i funkcjonującej. W ocenie składu sporządzony w sprawie raport jest logiczny, spójny, nie jest wewnętrznie sprzeczny i w sposób wiarygodny odzwierciedla oddziaływanie istniejącej inwestycji na środowisko.
Po zapoznaniu się z raportem, kompetentne specjalistyczne organy współdziałające przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pozytywnie zaopiniowały i uzgodniły przedmiotową inwestycję. W ocenie Kolegium organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo i kompletnie uwzględnił wymogi zawarte w uzgodnieniach i opiniach. Wydane uzgodnienia wiązały organ I instancji i praktycznie jego decyzję kształtowały (por. wyrok NSA z dnia 21.02.2012 r., sygn. akt 2544/11, publ. System Informacji Prawnej LEX nr 1138181). Tym samym spełnione zostały wymogi art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.u.i.ś., bowiem z uzasadnienia decyzji wynika, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz uzgodnienia i opinie organów współdziałających.
Zdaniem Kolegium postępowanie w przedmiocie wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. Wyciągnięte przez organ I instancji wnioski z przeprowadzonych dowodów są w ocenie Kolegium prawidłowe i opierają się zarówno na ustaleniach raportu, jak i na analizie pozostałej dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunek określony w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) u.u.i.ś. , ponieważ zawiera informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz w uzgodnieniach i opiniach organów współdziałających. Uzasadnienie decyzji zawiera też informacje o przeprowadzonym postępowaniu z udziałem społeczeństwa wskazując, że mieszkańcy wsi złożyli swój sprzeciw co do przedmiotowej inwestycji oraz uwagi do raportu, a organ odniósł się do nich. W ocenie składu Kolegium, organ I instancji w zaskarżonej decyzji odniósł się do uwag i sprzeciwu społeczeństwa poprzez m.in. uzależnienie możliwości realizacji przedsięwzięcia od spełnienia licznych warunków wskazanych w tej decyzji.
Postępowanie wyjaśniające wykazało, że funkcjonowanie istniejącej przedmiotowej inwestycji nie powoduje naruszenia zasad i standardów jakości i ochrony środowiska. Przeprowadzona w postępowaniu wyjaśniającym analiza wpływu inwestycji na środowisko wskazuje, że przy zastosowaniu założonych rozwiązań techniczno-technologicznych eksploatacja zakładu powinna zapewnić dotrzymanie dopuszczalnych norm środowiskowych oraz zachowanie równowagi w otaczającym środowisku. W tym stanie rzeczy trudno jest wskazać obiektywne przesłanki do rezygnacji z funkcjonowania przedsięwzięcia. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że działka inwestycyjna jest terenem przemysłowym, co wynika zarówno ze stanu faktycznego, jak i prawnego - ustaleń m.p.z.p., w których nie przewidziano w tym obszarze stref ograniczonego użytkowania. Ustalono, że uciążliwości zapachowe nie wykraczają poza granice inwestycji ze względu na zastosowana technologię związaną z procesem produkcji. Z przedłożonego raportu wynika, że uciążliwości dla środowiska ze strony inwestycji zostały zminimalizowane, technologia produkcji oraz zastosowane rozwiązania techniczne powodują, że siarkowodór nie wydostaje się do powietrza. Prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, iż w obowiązującym w Polsce prawie brak jest przepisów normujących wielkość i rozmiar dopuszczalnego stopnia ich intensywności.
W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W toku postępowania wyjaśniającego stopień uciążliwości oraz poziom i rodzaje zagrożeń inwestycji zostały zidentyfikowane podczas oceny oddziaływania na środowisko, a także przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach. Organ wydający decyzję na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zawarł w zaskarżonej decyzji warunki, których spełnienie ma gwarantować, że funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Nadto minimalizacja ewentualnych uciążliwości oraz zabezpieczenie środowiska przed ich ewentualnym negatywnym wpływem powinny odbywać się poprzez spełnienie przez inwestora wymogów przywołanych w zaskarżonej decyzji, określonych w licznych ustawach i aktach wykonawczych do nich wydanych, przy jednoczesnym wykorzystaniu najlepszych dostępnych rozwiązań technicznych i technologicznych.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia określa warunki wykorzystania terenu, na którym zaplanowano inwestycję w zakresie ochrony przyrody, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ma ona również na celu ustalenie, czy inwestycja wskazana we wniosku inwestora zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. W ocenie składu Kolegium wszystkim powyższym wymaganiom czyni zadość przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie i wydana w jego wyniku decyzja.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż istniejąca inwestycja po zastosowaniu wymienionych w decyzji zabezpieczeń nie będzie zagrażała życiu i zdrowiu ludzi oraz szeroko rozumianemu środowisku. Obawy przedstawione w odwołaniu są uwzględnione w warunkach nałożonych przez ww. organy specjalistyczne, opiniujące i uzgadniające inwestycję, które zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji organu I instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podniesiono zarzut naruszenia:
1) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 6 września 2021 r. znak: OŚ.6220.6.67.2013/2021 i orzeczenia o nieważności tej decyzji w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa albowiem skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie;
2) art. 61a § 1 k.p.a. polegające na niewydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku B. sp. z o.o. z dnia 16.10.2020 r. w sytuacji, gdy w sprawie toczyło się inne postępowanie administracyjne dotyczące tej samej sprawy;
3) art. 105 § 1 k.p.a. polegające na braku wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku B. sp. z o.o. z dnia 10.12.2009 r. w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z uwagi na zrealizowanie przedsięwzięcia inwestycyjnego i brak możliwości wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestycji przed jej realizacją;
4) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie, dlaczego zdaniem organów l i II instancji funkcjonowanie istniejącej biogazowni nie powoduje naruszenia zasad i standardów jakości i ochrony środowiska;
5) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Istniejąca biogazownia rolnicza" znajdującej się na działce nr ew. [...] w K. (gm. R.);
6) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach, w sytuacji gdy raz uchylono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z powodu licznych błędów organu l instancji, a obecnie utrzymano taką decyzję w sytuacji gdy znane są już groźne skutki funkcjonowania instalacji biogazowni.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji w całości, a na wypadek uznania przez sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że SKO w sposób całkowicie bezzasadny przyjęło, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją prowadzono postępowanie na podstawie wniosku B. sp. z o.o. w W. złożonego przez spółkę w dniu 10.12.2009 r. Organ II instancji całkowicie bezpodstawnie konkluduje, że w sprawie należy stosować przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r., a rozpoznaniu podlega wniosek inwestora z dnia 10.12.2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla już zrealizowanej inwestycji. Uwadze organu całkowicie umknął fakt (albo został pominięty celowo), że wniosek z 2009 r., dotyczył przedsięwzięcia inwestora polegającego na budowie biogazowni rolniczej na działce nr [...] w K., a nie oceny środowiskowej funkcjonującej instalacji. W sytuacji gdy wyrok WSA w Łodzi z dnia 22.09.2017 r. sygn. akt II SA/Łd 330/17 stał się prawomocny i w jego konsekwencji wyeliminowano z porządku i obrotu prawnego decyzję SKO w Skierniewicach z dnia 26.01.2017 r. znak: SKO.4009-52,63/16 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 01.07.2016 r. znak: OŚ.6220.6.44.2013/2014/2015/2016 określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia należącego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn.: "Budowa Biogazowni Rolniczej na działce nr [...] w K.", to organowi l instancji nie pozostało nic innego jak umorzyć postępowanie administracyjne z wniosku inwestora z 2009 r. jako bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że inwestycja została już zrealizowana i nie można wydać dla niej decyzji określającej ramy środowiskowe przyszłego przedsięwzięcia. Jak wskazuje wyraźnie kodeks postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość w niniejszej sprawie z wniosku inwestora z 2009 r. dotyczy braku elementu materialnego stosunku prawnego w postaci przedsięwzięcia budowy biogazowni, co do której wystąpiono z wnioskiem o środowiskowe uwarunkowania PRZED rozpoczęciem jej budowy. Skoro budowę zrealizowano to postępowanie w sprawie PLANOWANEJ inwestycji siłą rzeczy stało się bezprzedmiotowe i jako takie winno zostać umorzone. Organ l instancji takiej decyzji o umorzeniu postępowania nie wydał pomimo istnienia takiego obowiązku, a organ II instancji podtrzymał błędny tok postępowania w niniejszej sprawie uznając, że całe postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji toczyło się na podstawie wniosku inwestora z 2009 r. To, czego nie dostrzegły organy administracji publicznej dostrzegł jednak sam inwestor składając w dniu 16.10.2020 r. nowy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla "Istniejącej biogazowni rolniczej na działce nr [...] w K.". Inwestor był zatem świadomy, że w sprawie nie może toczyć się postępowanie w oparciu o stary wniosek inwestora złożony w 2009 r. przed realizacją inwestycji w sytuacji, gdy instalacja biogazowni została już zrealizowana i decyzja dotycząca środowiskowych uregulowań winna dotyczyć inwestycji już zrealizowanej. Przedłożył zatem organowi l instancji raport dotyczący inwestycji już zrealizowanej. Wyjątkowo razi zatem niekonsekwencja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach, które w uzasadnieniu swojej decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji twierdzi, że "w niniejszym postępowaniu rozpoznaniu podlega wniosek inwestora z dnia 10.12.2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. już zrealizowanej przedmiotowej inwestycji" (str. 6 akapit 3 uzasadnienia), a z drugiej strony SKO doskonale wie (co potwierdza na stronie nr 2 akapit i uzasadnienia), że w sprawie złożony został nowy wniosek o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dotyczący już zrealizowanej inwestycji i odnosi się do dokumentów (raportu) oraz uzgodnień i opinii dokonanych po wpływie nowego wniosku.
Stanowisko organu II instancji, że całe postępowanie toczy się na podstawie wniosku inwestora z 2009 r., ale w oparciu o raport dołączony do nowego wniosku, uzgodnienia i opinie wyrażone po wpływie nowego wniosku jest zupełnie nielogiczne i niejasne. Należy zatem przyjąć, że w sprawie toczą się aktualnie dwa postępowania administracyjne dotyczące tej samej sprawy. Tak więc organ l instancji po wpływie wniosku inwestora z 2020 r. winien odmówić wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych - na podstawie art. 61a par. 1 k.p.a. z uwagi na fakt, że niedopuszczalność wszczęcia postępowania wynikała z "innych uzasadnionych przyczyn", tj. faktu, że w sprawie będącej przedmiotem oceny organów administracji toczyło się już postępowanie administracyjne (wszczęte wnioskiem inwestora z 2009 r.). Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zdaniem Skarżących w sprawie doszło do uchybienia znacznie większego kalibru. Decyzja organu l instancji oraz decyzja organu II instancji zostały skierowane do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, czyli do spółki B. sp. z o.o. w W., który złożył wniosek w 2020 r. Jak wynika z doniesień prasowych w grudniu 2020 r. nastąpiło zbycie gruntu oraz instalacji biogazowni na rzecz spółki O. S.A. z siedzibą w T. i to ta właśnie spółka winna być stroną w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie spółka B. sp. z o.o. do której skierowano decyzje organów administracji.
Oczywistą kwestią jest, że to organ prowadzący postępowanie administracyjne powinien precyzyjnie ustalić jego strony i krąg adresatów decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie doszło do przejęcia ogółu praw i obowiązków z poprzedniej spółki na O. S.A. i ta strona winna uczestniczyć w postępowaniu. Z pewnością stroną tego postępowania nie jest już B. i skierowanie decyzji zarówno Wójta Gminy jak i SKO do tego podmiotu stanowi sprecyzowaną w art. 156 par. 1 pkt 4 przesłankę stwierdzenia nieważności takich decyzji. Brak bowiem wbrew twierdzeniom SKO uzasadnienia do twierdzenia, że stroną takiego postępowania nie musi być obecny właściciel ocenianej pod względem ochrony środowiska instalacji biogazowej.
Nie chcąc podnosić po raz kolejny argumentów przeciwko budowie i eksploatacji biogazowni w sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych oraz szkoły i przedszkola, skarżący wnieśli o zapoznanie się z argumentacją w poprzedniej korespondencji z gminą, SKO i sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że podejmując zaskarżoną decyzję kierowało się okolicznością, iż sprawa z wniosku B. Sp. z o.o. z/s w W. z dnia 10.12.2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia przed jego realizacją nie została zakończona decyzją ostateczną. Natomiast "wniosek" inwestora z dnia 16.10.2020 r. zakwalifikowano, jako doprecyzowanie i uzupełnienie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, biorąc pod uwagę fakt zrealizowania już przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Kolegium brak było podstaw do umorzenia postępowania środowiskowego z wniosku z 2009 r., jak również do odmowy wszczęcia takiego postępowania w stosunku do "wniosku" z 2020 r.
Kolegium związane było również oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 14.01.2020 r. sygn. akt II OSK 507/18 oddalającego skargę kasacyjną wniesioną przez inwestora – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (dalej: WSA) z dnia 22.09.2017 r. sygn. akt II SA/Łd 330/17, który stał się prawomocny. WSA powyższym wyrokiem uchylił decyzję Kolegium z dnia 26.01.2017 r. znak: SKO.4009-52,63/16 oraz decyzję organu I instancji z dnia 01.07.2016 r. znak: OŚ.6220.6.44.2013/2014/2015/2016 określające środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn.: "Budowa Biogazowni Rolniczej na działce nr [...] w K.". W uzasadnieniu ww. wyroku WSA wskazał m.in., iż w stanie faktycznym sprawy przedmiotowe przedsięwzięcie zostało już zrealizowane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym przede wszystkim na podstawie wymaganych przez prawo budowlane zezwoleń, decyzji i jest zgodnie z prawem użytkowane. Powyższe w ocenie WSA oznacza, iż przedmiotowego przedsięwzięcia nie należy traktować jako zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Nie budzi jednak wątpliwości WSA, iż po wyeliminowaniu z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji organu umarzającej postępowanie środowiskowe, organ ten zasadnie przystąpił do rozpatrzenia niezałatwionego decyzją ostateczną wniosku inwestora z dnia 10.12.2009 r. Jak podkreślił WSA rozpatrzenie wskazanego wniosku (z 2009 r.) winno odnosić się do stanu rzeczywistego (stanu wybudowania inwestycji) oraz powinno rozważyć, czy i w jaki sposób w tej sytuacji środowisko może być chronione, a ponowne procedowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań winno uwzględniać zmiany, jakie zaszły w toku postępowania w stosunku do środowiska na skutek upływu czasu i podejmowanych działań. WSA podkreślił obowiązek uwzględnienia w postępowaniu środowiskowym stanu rzeczywistego oddziaływania na środowisko inwestycji już funkcjonującej. WSA zaznaczył, że ocena oddziaływania na środowisko takiej inwestycji winna dotyczyć elementów środowiska określonych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. w oparciu o stan istniejący (stan zrealizowania inwestycji), a nie hipotetyczny i teoretyczny. Z kolei NSA w ww. wyroku wskazał, że określenie uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji zrealizowanej należy uznać za celowe i pożądane ze względu na możliwość wskazania czynników, które mogą wystąpić w trakcie jego eksploatacji, a które mogą mieć znaczenie dla ochrony środowiska. W ocenie NSA środkiem dla osiągnięcia wskazanego rezultatu jest obowiązek sporządzenia pełnego zakresu raportu, przewidzianego przepisem art. 66 ust. 1 ustawy. Sąd ten poparł stanowisko WSA, iż organ orzekający powinien dążyć do tego, aby toczące się postępowanie w zakresie środowiskowych uwarunkowań (dotyczące aktualnie nie przedsięwzięcia planowanego, ale przedsięwzięcia docelowo zamierzonego przez inwestora), a w konsekwencji decyzja, mająca zastąpić decyzję wydaną przed rozpoczęciem realizacji planowanego przedsięwzięcia, zawierała warunki i zalecenia nadające się do wykonania i gwarantujące spełnienie nadrzędnego celu, jakim jest ochrona środowiska. Nadto, jak podkreślił NSA w tego typu sprawach kluczowa jest ocena przez organ raportu, który z winien się odnosić do przedsięwzięcia zrealizowanego i jego celem winno być określenie oddziaływania zrealizowanego i funkcjonującego przedsięwzięcia na stan środowiska i weryfikacja istniejących w zakładzie rozwiązań wykonanych pod kątem zabezpieczenia środowiska przed zanieczyszczeniem.
Ze scharakteryzowanych powyżej treści uzasadnień wskazanych wyroków WSA i NSA nie wynika dla organów obu instancji obowiązek umorzenia postępowania środowiskowego toczącego się na wniosek z 2009 r. w stosunku do inwestycji planowanej i wszczęcia nowego postępowania środowiskowego w stosunku do tożsamej inwestycji, lecz już po jej wybudowaniu.
W przekonaniu Kolegium zarówno decyzja organu I instancji, jak i zaskarżona decyzja posiadają wszystkie niezbędne elementy, analizy i wyjaśnienia wymagane przepisami obowiązującego prawa. Zawierają również wystarczające na tym etapie merytoryczne argumenty związane ze środowiskowymi uwarunkowaniami funkcjonowania zrealizowanej przedmiotowej inwestycji.
Jednocześnie organ podtrzymał stanowisko, że w sprawie nie nastąpiła zmiana podmiotu wnioskującego o wydanie decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji ani z inicjatywy poprzedniego, ani obecnego właściciela instalacji składającej się na tę inwestycję. Z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nie wynika, iż wnioskodawcą o wydanie takiej decyzji winien być bezwzględnie aktualny właściciel inwestycji, bowiem art. 73 ust. 1 tej ustawy stanowił i stanowi jedynie, iż:" Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia". Powyższe oznacza, iż w postępowaniu środowiskowym nie bada się i nie analizuje stosunków własnościowych osób i podmiotów planujących podjęcie realizacji przedsięwzięcia (wnioskodawców).
Pismem z dnia 21 listopada 2022 r. B. sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Uczestnik postępowania zwrócił uwagę, że dopuszczalność wydania decyzji środowiskowej, a wręcz konieczność jej uzyskania dla spornej już zrealizowanej inwestycji wynika z zapadłych już wcześniej orzeczeń sądowych – wyroku z dnia 17 listopada 2014 r., II SA/Łd 679/14. Spółka podkreśliła również, że o ile procedowanie powinno uwzględniać zmiany, jakie zaszły w toku postępowania w stosunku do środowiska na skutek upływu czasu i podejmowanych działań, to jednak nie można utożsamiać raportu i decyzji środowiskowej z analizą porealizacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 7 października 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że nie wszyscy uczestnicy postępowania potwierdzili możliwości techniczne w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 7 listopada 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 7 października 2022 r.).
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z uwagi na fakt, że sprawa była już przedmiotem badania przez tut. Sąd w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 22 września 2017 r., II SA/Łd 330/17, a kwestie istotne dla sprawy zostały rozstrzygnięte również w wyroku tut. Sądu z dnia 17 listopada 2014 r., II SA/Łd 679/14 w kontrolowanej sprawie znaczenie ma również regulacja zawarta w art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W myśl zaś art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że związanie samego sądu administracyjnego oceną i wskazaniami co dalszego postępowania, w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w kontrolowanej sprawie. Z kolei zaś istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu określona w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, a także co istotne organ orzekający w przedmiotowej sprawie w całości uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 września 2017 r., co tym samym uzasadnia oddalenie skargi.
Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi przypomnienie, że sporne przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2004 r. nr 257 poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś.
Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. Wójt Gminy Rawa Mazowiecka, na podstawie art. 63 ust. 1 i ust. 4, art. 66, art. 68 u.u.i.ś., nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla istniejącego przedsięwzięcia i ustalił pełny zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Prawidłowość kwalifikacji spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, które zostało już zrealizowane i jest użytkowane oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko została potwierdzona wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 listopada 2014 r., II SA/Łd 679/14.
W wyroku tym jednoznacznie stwierdzono również, że fakt rozpoczęcia realizacji inwestycji, jak i jej zrealizowanie, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazano, iż sporne przedsięwzięcie zostało zrealizowane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a przede wszystkim na podstawie wymaganych przez prawo budowlane zezwoleń, decyzji i jest zgodnie z prawem użytkowane. Oznacza to, iż przedmiotowego przedsięwzięcia nie należy traktować jako zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Co również istotne, Sąd jednoznacznie ocenił, że po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji umarzającej postępowanie środowiskowe, organ ten zasadnie przystąpił do rozpatrzenia niezałatwionego w istocie decyzją ostateczną wniosku inwestora z dnia 10 grudnia 2009 r., aczkolwiek jego rozpatrzenie winno wszakże odnosić się do stanu rzeczywistego i rozważyć, czy i w jaki sposób w tej sytuacji środowisko może być chronione.
Z wyroku tut. Sądu z dnia 17 listopada 2014 r., który to pogląd konsekwentnie przyjęty został w wyroku z dnia 22 września 2017 r. wynikają zatem bezpośrednio dwa twierdzenia, które co do zasady stanowią odpowiedź na zarzuty formułowane w skardze: po pierwsze, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w sytuacji, gdy przedsięwzięcie zostało już zrealizowane, po drugie zaś – że prawidłowe jest procedowanie w oparciu o pierwotnie złożony wniosek z dnia 10 grudnia 2009 r. Stąd też jako prawidłowe należy uznać potraktowanie pisma/"wniosku" inwestora z dnia 16 października 2020 r. jako doprecyzowania i uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Tym samym na akceptację zasługuje stanowisko Kolegium, że brak było podstaw do umorzenia postępowania środowiskowego z wniosku z 2009 r., jak również do odmowy wszczęcia takiego postępowania w stosunku do "wniosku" z 2020 r.
Nie zasługuje również na uznanie argumentacja skargi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach skierowana została do podmiotu niebędącego stroną postępowania, a więc dotknięta jest wadą nieważności. Stosownie do art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Adresatem kwestionowanej decyzji jest B. sp. z o.o. w W., która – co pozostaje bezsporne – wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej jako inwestor. Z przepisów u.u.i.ś. nie wynika zaś, iż wnioskodawcą o wydanie takiej decyzji, a w konsekwencji jej adresatem, winien być bezwzględnie aktualny właściciel inwestycji.
Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że podstawy materialnoprawne decyzji podlegającej kontroli stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 i art. 80 u.u.i.ś. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do art. 80 ust. 1 u.u.i.ś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Dodatkowo, przedsięwzięcie nie może pozostawać w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 80 ust. 2 i 3 u.u.i.ś.
Istnieją również formalne wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 85 u.u.i.ś. niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. w przypadku, gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie powinno m.in. zawierać: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.
Z nadesłanych akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w ramach którego zostały przedstawione przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego liczne uzupełnienia oraz przeprowadził postępowanie z udziałem społeczeństwa. Organ uzyskał też wymienione wcześniej uzgodnienia i opinie właściwych współdziałających organów specjalistycznych.
Analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji środowiskowej organu I instancji wskazuje, że organy uwzględniły wszystkie określone wyżej przesłanki warunkujące wydanie decyzji środowiskowej.
Istniejąca inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem przedmiotowego terenu określonym w obowiązującym m.p.z.p., co przesądził już tut. Sąd w wyroku o sygn. akt II SA/Łd 330/17. Stwierdzono w nim, że lokalizacja inwestycji nie narusza postanowień planu miejscowego. Oczywistym jest bowiem, że sporna inwestycja nie jest budowlą rolniczą, wykorzystywaną na cele rolnicze. Jest budowlą przemysłową, nastawioną na produkcję ciepła i energii elektrycznej, która jedynie wykorzystuje do swojego działania surowce pochodzenia rolniczego. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 1634/14 i z dnia 26 listopada 2015r., sygn. akt II OSK 770/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy R., przyjęty uchwałą nr XXXI/165/05 Rady Gminy R. z dnia 25 listopada 2005 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., dotyczący fragmentu wsi K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006r., nr 2, poz. 10), określa, że działka nr [...] położona jest w jednostce planistycznej oznaczonej jako P,0,KS,E - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z wyłączeniem produkcji spożywczej oraz artykułów kosmetyczno-higienicznych, z dopuszczeniem usług handlu hurtowego artykułami przemysłowymi, z wyłączeniem handlu hurtowego i detalicznego produktami spożywczymi, teren gospodarowania odpadami, teren obsługi komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, teren elektroenergetyki, oznacza to, że inwestycja nie narusza postanowień planu. Z uwagi zaś na jej przemysłowy charakter, nie ma też żadnych podstaw do stosowania doń regulacji, zawartej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zdefiniowane we wspomnianym akcie budowle rolnicze wznoszone są bowiem dla potrzeb rolnictwa i przechowywania produktów rolnych (§ 3 rozporządzenia), zatem celów, których przedmiotowa inwestycja nie realizuje.
Jeśli zaś chodzi o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to przypomnienia jedynie wymaga, że raport jest podstawowym dokumentem w procedurze oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten jest przygotowywany przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną na temat przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jako najbardziej istotny i doniosły dokument jest wprawdzie sporządzany na zlecenie inwestora, jednakże podlega ocenie organów prowadzących postępowanie w sprawie zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie przedłożony i uzupełniany na żądanie organów raport o oddziaływaniu na środowisko odpowiada wymogom określonym w art. 66 u.u.i.ś., a więc nie można zarzucać organom wydającym w sprawie decyzje, że finalnie uznały ów raport za wiarygodny, a okoliczności w nim podniesione za udowodnione. Pamiętać należy, iż raport o oddziaływaniu na środowisko, jak każdy dowód, może być podważony przeciwdowodem. Tymczasem strona skarżąca w żadnym zakresie nie podważyła skutecznie ustaleń raportu, a kwestionowanie jego ustaleń nie zostało poparte żadnym przeciwdowodem (wymagających wiedzy specjalistycznej dotyczących oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko). Skoro tak, to nie można żądać od organu, aby ten nie uwzględniał postanowień wynikających z raportu, nie przedstawiając jednocześnie żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o ich nieprawdziwości. Nie można również żądać od organu, aby przeprowadził dowód z innego raportu, skoro raport złożony przez inwestora uznaje za prawidłowy.
Warto przy tym podkreślić, że obowiązek weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, choć jest istotnym elementem oceny oddziaływania na środowisko, nie może się sprowadzać do samoistnego kwestionowania przez organ ustaleń i wniosków wynikających z raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jak wyjaśnił WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 kwietnia 2022 r., II SA/Wr 4/21 wójt (burmistrz, prezydent) jest organem administracji ogólnej, a nie specjalnej, tak więc nie sposób oczekiwać od niego, że przeprowadzi specjalistyczną ocenę raportu oddziaływania na środowisko. Weryfikacja przez wójta (burmistrza, prezydenta) raportu oddziaływania na środowisko w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań niczym nie różni od oceny innych dowodów. W przypadku postępowania administracyjnego normatywną podstawę oceny wiarygodności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi art. 80 k.p.a. Wynika z niego, że organ administracji ma obowiązek dokonania ustaleń na postawie "oceny" całokształtu materiału dowodowego. Dowód z raportu należy ocenić tak samo jak ocenia się dowód z innego dokumentu, dowód z zeznań świadka, czy dowód z oględzin. Każdy z tych dowodów ma być oceniony przez pryzmat innych dowodów zebranych w postępowaniu, a to z tego względu, że tylko takie postępowanie daje rękojmię dokonania ustaleń zgodnych z prawdą (art. 7 k.p.a.). Swobodna ocena dowodów nie jest oczywiście oceną dowolną. Wprawdzie przepis art. 80 k.p.a. nie wyraża wprost kryteriów swobodnej oceny dowodów, to jednak wynikają one z jej istoty i celu jakiemu ma służyć. Nie sposób wyobrazić sobie, by w ramach tak definiowanej oceny organ opierał swe ustalenia na dowodach niezgodnych z przepisami prawa albo też dokonywał ustaleń sprzecznych z elementarną (ogólną) wiedzą, doświadczeniem życiowym, czy zdrowym rozsądkiem (logiką). Te kryteria właśnie powinny być brane pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego, w tym przy ocenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Procesowa ocena raportu musi obejmować jego zgodność z obowiązującymi przepisami prawa, weryfikowana powinna być warstwa merytoryczna raportu, ale tylko w takim zakresie, w jakim pozwalają na to inne dowody. Elementy oceny specjalistycznej raportu zostały natomiast przez ustawodawcę zapewnione, poprzez uzależnienie możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od uprzedniego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem administracji specjalnej. Jakkolwiek stanowisko to nie zawsze ma charakter wiążący, to jednak stanowi każdorazowo istotny element materiału procesowego. Obrazuje bowiem stanowisko organu specjalistycznego w kwestii realizacji przedsięwzięcia, a w szczególności w kwestii ustaleń zawartych w raporcie. Ustrojowa pozycja organu uzgadniającego zapewnia zarazem optymalne warunki do formułowania ocen w sposób obiektywny i bezstronny, a więc wolny od zarzutów ewentualnego powiązania czy to z osobą inwestora czy też ze stronami postępowania kontestującymi przedsięwzięcie. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który dodatkowo został uzgodniony, ma niewątpliwie szczególną moc dowodową, tak więc zakwestionowanie jego ustaleń wymaga przeciwdowodu o dużym stopniu wiarygodności.
W toku postępowania poza sporem pozostaje fakt, iż organ I instancji występował do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, a do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o zaopiniowanie wskazanych warunków. PPIS w dniu 5 maja 2021 r. pozytywnie zaopiniował przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, warunki funkcjonowania inwestycji Istniejącej Biogazowni Rolniczej w miejscowości K., gmina R. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wody Polskie w dniu 22 marca 2021 r. wyraziły opinię, że dla "Istniejącej Biogazowni Rolniczej nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazały na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt l lit. b u.u.i.ś. oraz o nałożeniu obowiązku działań, w których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit.b u.u.i.ś. z uwzględnieniem elementów określonych w pkt 1-9 ww. opinii. Postanowieniem z dnia 13 maja 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. uzgodnił przedmiotowe przedsięwzięcie oraz określił jego warunki środowiskowe.
Podobnie sąd administracyjny nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu w zakresie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe. Sąd administracyjny kontroluje bowiem ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, sam zaś nie dokonuje takich ustaleń (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2018 r., II OSK 907/16).
W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organy nie miały podstaw do uznania ustaleń i wniosków raportu za niewiarygodne czy nieprawdziwe. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienia zostały sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 66 u.u.i.ś. i zawierają niezbędne elementy określone w tym przepisie. Z raportu i jego uzupełnień wynika, że jego autorami są specjaliści ochrony środowiska, zaś jego ustalenia zgodnie z wytycznymi wynikającymi z wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Łd 330/17 odnoszą się do inwestycji już istniejącej i funkcjonującej. W ocenie Sądu sporządzony w sprawie raport jest logiczny i spójny, w sposób wiarygodny odzwierciedla oddziaływanie istniejącej inwestycji na środowisko.
Podzielić należy również stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że uzasadnienie decyzji organu I instancji spełnia warunek określony w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) u.u.i.ś. , ponieważ zawiera informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz w uzgodnieniach i opiniach organów współdziałających. Uzasadnienie decyzji zawiera też informacje o przeprowadzonym postępowaniu z udziałem społeczeństwa wskazując, że mieszkańcy wsi złożyli swój sprzeciw co do przedmiotowej inwestycji oraz uwagi do raportu, a organ odniósł się do nich.
Należy natomiast uznać również, że postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo. Dokonywano stosownych obwieszczeń, umożliwiono składanie wniosków i wyjaśnień, stworzono możliwość udzielenia wyjaśnień ze strony inwestora. Już na wcześniejszym etapie, bo w dniu 23 lipca 2015 r. odbyła się m.in. otwarta dla społeczeństwa rozprawa administracyjna z udziałem inwestora i stron, zaś w dniu 26 sierpnia 2015 r. – rozprawa z udziałem inwestora, stron, ale i autora raportu . Żadna ze stron nie podjęła próby formalnego podważenia raportu o oddziaływaniu na środowisko z października 2020 r. Nie doszło zatem do naruszenia uprawnień społeczności lokalnej do udziału w postępowaniu. Jak zwrócono uwagę w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, po wydaniu wyroku z dnia 14 stycznia 2020 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny (o sygn. akt II OSK 507/18) aktywność społeczeństwa ograniczyła się głównie do składania pism w toku sprawy. W pismach z dnia 13 stycznia 2021 r., z dnia 27 kwietnia 2021 r. czy z dnia 6 lipca 2021 r. kwestionowana była w sposób ogólny zasadność istnienia biogazowni, bez wnioskowania o przeprowadzenie nowych dowodów. W dniu 17 czerwca 2021 r. zostało wydane Obwieszczenie o możliwości zapoznania się z weryfikacją środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oraz aktami sprawy, jednak w przewidzianym w obwieszczeniu okresie nikt się nie zgłosił.
Istotnym jest również fakt, że ustawodawca nakazał tylko zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nałożył obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Wydanie zatem środowiskowych uwarunkowań pomimo protestów, nie stanowi automatycznie o nieuwzględnieniu interesu społecznego i przedłożeniu interesu inwestora nad interesem lokalnej społeczności. W judykaturze podkreśla się, że negatywne stanowisko społeczeństwa może zatem wpłynąć na konkretne uwarunkowania i wymogi danej inwestycji, jednak nie może stanowić negatywnej przesłanki wydania decyzji (np. wyroki NSA z dnia 25 marca 2015 r. II OSK 2031/13, z dnia 11 października 2017 r. II OSK 2113/16).
W tym miejscu, odrębnie wypada odnieść się do kwestii uciążliwości odorowej, jaka towarzyszy inwestycji, na którą wskazywali skarżący. W tym zakresie trzeba podkreślić, że przepisy środowiskowe nie wprowadziły odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. II OSK 223/09 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13). Skoro w aktualnym stanie prawnym zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, to w świetle obowiązujących przepisów, z samej tylko uciążliwości zapachowej i spowodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Natomiast warto zauważyć, że organ I instancji ustalił, że zgodnie z przeprowadzoną analizą oddziaływania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza nie stwierdzono przekroczenia stężenia substancji w powietrzu atmosferycznym poza granicami terenu inwestycji w odniesieniu do wartości wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Jak wynika z raportu emisje zanieczyszczeń do powietrza ze źródeł zlokalizowanych na terenie biogazowni nie stanowią uciążliwości dla otoczenia, dotrzymane są dopuszczalne prawem normy w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza. Brak również dowodów wynikających z pomiarów na okoliczność tego, że eksploatacja istniejącej już biogazowni prowadzi do wystąpienia przekroczenia norm wskazanych w w/w rozporządzeniu.
Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia zasad ogólnych k.p.a. sprowadzających się de facto do zarzutu prowadzenia postępowania czy sporządzenia uzasadnienia w sposób, który nie realizuje obowiązku przekonania stron o tym, że funkcjonowanie istniejącej biogazowni nie powoduje naruszenia zasad i standardów jakości i ochrony środowiska warto odwołać się do wyroku WSA w Łodzi z dnia 2 października 2013 r., II SA/Łd 631/13, w którym sąd stwierdził, że kwestia realizacji zasady przekonywania nie oznacza przekonania osoby o tym, że decyzja jest słuszna. Zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania osoby do prawidłowości podjętej decyzji" (por. też wyrok NSA z 29.06.2010 r., I OSK 124/10). W ocenie Sądu sporządzone uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie naruszają przywoływanych w skardze przepisów. W sposób obszerny i dostateczny zostało bowiem wyjaśnione w oparciu o obowiązujące i znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy, a także zapadłe we wcześniejszych etapach orzeczenia sądowe, dlaczego brak było podstaw do wydania decyzji o odmiennej treści, tym bardziej, że skarżący nie przedstawili kontrraportu, sporządzonego przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora.
Reasumując, w ocenie Sądu, organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, zwłaszcza podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony w całości (art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy oceniły, że zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.). W toku postępowania wyjaśniającego stopień uciążliwości oraz poziom i rodzaje zagrożeń inwestycji zostały zidentyfikowane podczas oceny oddziaływania na środowisko, a także przedstawione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach. Jak trafnie zauważyło Kolegium, organ I instancji zawarł w decyzji warunki, których spełnienie ma gwarantować, że funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Nadto minimalizacja ewentualnych uciążliwości oraz zabezpieczenie środowiska przed ich ewentualnym negatywnym wpływem powinny odbywać się poprzez spełnienie przez inwestora określonych wymogów, określonych w licznych ustawach i aktach wykonawczych do nich wydanych, przy jednoczesnym wykorzystaniu najlepszych dostępnych rozwiązań technicznych i technologicznych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.
ES