II SA/Łd 314/23

II SA/Łd 314/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 141
art. 2 ust. 1-3d
Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 438
art. 27a ust. 1
Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 5
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1368
par. 2 pkt 10, par. 6 pkt 5, par. 9
Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 25 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2023 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 13 lutego 2023 r. nr SKO.4146.24.23 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 lutego 2023 r., nr SKO.4146.24.23 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000)- dalej: k.p.a.; art. 2 ust. 3a ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 141)- dalej: u.d.w.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Wodzierady z dnia 1 grudnia 2022 r. , nr GOPS.824.7,DW.82.2022 o odmowie przyznania S.P. przyznania dodatku węglowego.
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego dodatku skarżący wystąpił w dniu 9 listopada 2022 r. W wyniku przeprowadzonego w dniu 9 listopada 2022 r. wywiadu środowiskowego, w miejscu zamieszkania wnioskodawcy ustalono, że skarżący zamieszkuje z niepełnoletnim synem w miejscowości [...]. Pod wskazanym adresem znajduje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, na który składa się tzw. stara cześć zamieszkała przez matkę skarżącego oraz jego brata, jak i część nowa, o którą rozbudowano istniejący budynek mieszkalny, zamieszkała przez wnioskodawcę oraz jego syna. Każda z części przedmiotowego budynku posiada odrębne niezależne wejścia oraz odrębne źródła ciepła. Wspólne natomiast pozostają licznik energii elektrycznej oraz przyłącze wodociągowe. Koszty związane z utrzymaniem posesji, opłaty za media oraz koszty polisy ubezpieczeniowej ponoszą obie rodziny. Niezbędny opał jest nabywany przez kadzą rodzinę osobno, a ujawnione w trakcie wywiadu środowiskowego źródło ciepła gospodarstwa domowego skarżącego jest zgodne ze złożoną w dniu 19 sierpnia 2022 r. deklaracją dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw. Wnioskodawca nie podejmował realnych działań mających na celu ustalenie odrębnego numeru porządkowego dla nieruchomości, w której zamieszkuje. Z posiadanych przez organ pomocowy informacji znanych z urzędu wynika, że matce skarżącego, prowadzącej pod tym samym adresem odrębne gospodarstwo domowe wypłacony został dodatek węglowy w październiku 2022 r.
W oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne Wójt Gminy Wodzierady odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia, argumentując powyższe brakiem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 2 ust. 3c i ust. 3d u.d.w.
Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia S.P. wniósł odwołanie, w którym podnosił, iż spełnia warunki do otrzymania dodatku węglowego, co potwierdzają ustalenia dokonane w trakcie wywiadu środowiskowego. Wskazał ponadto, iż budynek w którym zamieszkuje jest posadowiony na działce o nr ew. [...], której właścicielami pozostają jego rodzice.
Decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało na podstawy materialno-prawne podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności na brzmienie art. 2 ust 3a-3d u.d.w., w brzmieniu obowiązującym od 3 listopada 2022 r., regulujące kwestie wypłaty dodatku węglowego dla odrębnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym samym adresem. W oparciu o powyższe Kolegium wywiodło, iż co do zasady przysługuje jedno świadczenie dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod wskazanym adresem, które jest wypłacane dla gospodarstwa, które jako pierwsze wystąpiło z wnioskiem. Wnioski pozostałych gospodarstw pozostawiane są bez rozpoznania. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na przewidzianą przez ustawodawcę możliwość wypłaty dodatku węglowego dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego zamieszkałych pod jednym adresem, w sytuacji, gdy przed dniem 30 listopada 2022 r. wystąpiono formalnie o ustalenie odrębnego adresu zamieszkania dla każdego z gospodarstw domowych, a wniosek ten nie mógł zostać rozpatrzony do wskazanej wyżej daty.
W ocenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo pod tym samym adresem, pod którym odrębne gospodarstwo domowe prowadzi jego matka, której wypłacony został już dodatek węglowy w oparciu o wcześniejszy wniosek, złożony w dniu 23 sierpnia 2022 r. Organ nie kwestionuje, że budynek, w którym odrębne gospodarstwa domowe prowadzi skarżący oraz jego matka, posiada dwa niezależne wejścia oraz odrębne źródła ciepła, zgodne ze złożoną deklaracją. Jednakże w ocenie organu bezsporną pozostaje ta okoliczność, iż do dnia 30 listopada 2022 r. skarżący nie podjął formalnych kroków w celu ustalenia odrębnego adresu, czy też numeru porządkowego dla budynku, w którym zamieszkuje wraz z synem. Wobec powyższego nie spełnione zostały ustawowe warunki, które uzasadniałyby pozytywne rozpatrzenie żądania skarżącego.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucał naruszenie art. 2 ust. 3c i ust. 3d u.d.w. poprzez ich bledną wykładnię, skutkującą odmową przyznania skarżącemu dodatku węglowego. Pełnomocnik skarżącego podnosił, iż jego mocodawca spełnia wszystkie ustawowe warunki do otrzymania wnioskowanego świadczenia, bowiem główne źródło ogrzewania jego gospodarstwa domowego stanowi zgłoszony do ewidencji kocioł na paliwo stałe. Powyższe potwierdza przeprowadzony, w następstwie złożonego w dniu 9 listopada 2022 r. wniosku o wypłatę dodatku węglowego, wywiad środowiskowy. Dalej pełnomocnik wywodził, iż przystąpienie przez organy do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego, zamiast pozostawienia wniosku bez rozpoznania, skutkuje stwierdzeniem, iż organy procedujące w sprawie uznały, że spełnione zostały przesłanki z art. 2 ust. 3c u.d.w., co w konsekwencji zdaniem strony skarżącej, wobec bezspornie dokonanych ustaleń odnośnie do prowadzenia przez skarżącego odrębnego gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem, obligowało organy do przyznania przedmiotowego dodatku węglowego, mimo wcześniejszej wypłaty tego świadczenia na rzecz matki skarżącego. Przy czym w ocenie pełnomocnika skarżącego bez znaczenia pozostaje kwestia podjęcia przez wnioskodawcę, w terminie do 30 listopada 2022 r. formalnych celem ustalenia odrębnego adresu dla jego miejsca zamieszkania, gdyż obowiązek ten nie wynika ze znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów u.d.w. Jednocześnie procedujące w sprawie organy nie wskazały żadnego innego przepisu, stanowiącego podstawę prawna powyższego wymogu. Co więcej, interpretacja art. 2 ust. 3b u.d.w. może prowadzić do bardziej przychylnej dla obywatela wykładni, zgodnie z którą wystarczy samo uprawdopodobnienie braku możliwości ustalenia odrębnego adresu we wskazanym terminie. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że strona nie miała możliwości przedstawienia odpowiednich dokumentów w powyższym zakresie, co wynikało z dat podjęcia i doręczenia negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Końcowo pełnomocnik skarżącego, odwołując się do wykładni celowościowej przepisów o dodatku węglowym oraz dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych stwierdził, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącego skutkuje uznaniem, iż strona spełnia warunki przyznania wnioskowanego świadczenia, a procedujące w sprawie organy wadliwie zastosowały przepisy prawa materialnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 25 maja 2023 r. na rozprawie pełnomocnik skarżącego popierał zarzuty i argumentację przedstawioną w skardze. Podkreślał, iż budynek, w którym zamieszkuje skarżący, jak i budynek, w którym zamieszkuje matka wnioskodawcy, pomimo posadowienia pod tym samym adresem stanowią dwa odrębne budynki z osobnymi wejściami i odrębnymi źródłami ciepła. Obecny na rozprawie skarżący oświadczył, że nie wystąpił o ustalenie odrębnego adresu dla budynku, w którym zamieszkuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano S.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, przedmiotem skargi uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 13 lutego 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Wodzierady z dnia 1 grudnia 2022 r., o odmowie przyznania skarżącemu dodatku węglowego.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 141) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 listopada 2022 r.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe)- art. 2 ust. 2 u.d.w. Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.).
Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 3a u.d.w. w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 3b u.d.w.). Natomiast zgodnie z ust. 3c powołanego przepisu, w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W takim przypadku, stosownie do treści art. 2 ust. 3 d u.d.w. gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji.
Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż w przypadku, gdy pod jednym adresem zamieszkuje więcej, niż jedno gospodarstwo domowe, co do zasady przysługuje jeden dodatek węglowy, który wypłacany jest temu wnioskodawcy, którego wniosek został złożony jako pierwszy. Przy czym co wymaga podkreślenia, w takiej sytuacji dla możliwości uzyskania przedmiotowego świadczenia ustawodawca posłużył się kryterium adresu, a nie liczby odrębnych gospodarstw domowych, zamieszkujących pod danym adresem. W sytuacji pozytywnego rozpatrzenia pierwszego w kolejności wniosku, wnioski pozostałych gospodarstw domowych winny zostać pozostawione bez rozpoznania.
Wskazać również należy, iż od powyższej zasady ustawodawca przewidział wyjątek, dopuszczając możliwość przyznania przedmiotowego świadczenia poszczególnym gospodarstwom domowym zamieszkującym pod tym samym adresem, jeżeli w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie dla nich odrębnego adresu miejsca zamieszkania. Przy czym w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, ów brak "możliwości ustalenia odrębnego adresu", w terminie, o którym mowa w art. 2 ust. 3c u.d.w., pomimo braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę, należy odczytywać jako brak możliwości zakończenia rzeczywiście podjętych w tym przedmiocie działań przez podmiot zainteresowany, bądź też przez właściwe organy z urzędu.
Uzasadniając powyższe stwierdzenie wskazać w pierwszej kolejności należy, iż zgodnie z art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1990) – dalej: p.g.k., ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy. Natomiast jak wynika z ust. 4 pkt 5 przywołanego przepisu ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera między innymi dane adresowe określające: a) numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania, b) kody pocztowe, c) położenie budynków, o których mowa w lit. a, w państwowym systemie odniesień przestrzennych. Zgodnie z art. 47a ust. 5 ustawy kompetencja do ustalania numerów porządkowych budynków przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z § 2 pkt 10, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 47b ust. 5 p.g.k., rozporządzenia Ministra Pracy, Rozwoju i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz.U. z 2021 r. poz. 1368) pod pojęciem adres rozumie się jednoznaczny opis obiektu, realizowany przez wskazanie miejscowości, kodu pocztowego oraz ulicy lub placu i numeru porządkowego przy tej ulicy lub tym placu, a jeżeli w miejscowości nie nadaje się nazw ulicom lub placom, numeru porządkowego w miejscowości. Ponadto jak wynika z § 6 pkt 5 w/w rozporządzenia w przypadku obiektów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie dwóch lub więcej ulic, posiadających odrębne wejścia od strony sąsiadujących z nimi ulic, albo gdy obiekt położony przy jednej ulicy posiada więcej niż jedno wejście główne, obiektom tym może być nadanych wiele numerów porządkowych, związanych ze wszystkimi głównymi wejściami do obiektu.
Zarówno nadanie, jak i odmowa nadania numeru porządkowego, a także jego zmiana lub też odmowa zmiany, stanowią czynność z zakresu administracji publicznej, podlegającą kontroli sądu administracyjnego (por. wyroki NSA z 2 marca 2021 r., I OSK 3503/18; z 11 stycznia 2017 r., I OSK 430/15; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W oparciu o powyższe Sąd rozpoznający niniejszą skargę, nie pomijając przyjętych przez ustawodawcę założeń i celu przepisów u.d.w., uznaje, iż skoro nadanie numeru porządkowego, jako jednego z zasadniczych elementów adresu, następuje w drodze czynności materialno-technicznej właściwego organu gminy, podejmowanej na wniosek podmiotu zainteresowanego bądź też z urzędu (w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w § 9 powołanego wyżej rozporządzenia), to zasadnym jest stwierdzenie, iż dla uznania wystąpienia określonej w art. 2 ust. 3c u.d.w. przesłanki braku możliwości ustalenia, w terminie do dnia 30 listopada 2022 r., odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem, niezbędne jest uprzednie podjęcie przewidzianych prawem działań zmierzających do ustalenia odrębnego adresu. Nie sposób bowiem mówić o braku możliwości podjęcia przez organ administracji publicznej działania w przewidzianej prawem formie, czy też nawet uznania za wystarczające dla przyznania przedmiotowego świadczenia uprawdopodobnienie braku możliwości ustalenia we wskazanym terminie odrębnego adresu, choćby poprzez złożenie w tym zakresie stosownego oświadczenia strony wnioskującej, w sytuacji, gdy działanie to nie zostało w żaden sposób zainicjowane. Odmienna interpretacja przepisu art. 2 ust. 3c u.d.w. pozostawałaby w ocenie Sądu w sprzeczności z przyjętą przez ustawodawcę zasadą "jeden dodatek węglowy na jeden adres".
Z dokonanych w sprawie bezspornych ustaleń faktycznych wynika, że zgodnie ze złożoną przez skarżącego w dniu 19 sierpnia 2022 r. deklaracją, głównym źródłem ogrzewania prowadzonego przez stronę pod adresem [...], gm. [...] gospodarstwa domowego stanowi kocioł na paliwo stale, zasilany węglem i paliwami węglopochodnymi oraz drewnem kawałkowanym. Bezsporna pozostaje także ta okoliczność, iż pod wskazanym wyżej adresem odrębne gospodarstwo domowe prowadzi również matka skarżącego, która jak wynika z akt sprawy jako pierwsza wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dodatku węglowego, a świadczenie to zostało jej wypłacone w październiku 2022 r. Nie są również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania te okoliczności sprawy, z których wynika, że budynek znajdujący się pod w/w adresem stanowi budynek jednorodzinny, składający się z tzw. starej części oraz części nowo dobudowanej, z których każda posiada odrębne, niezależne wejście oraz odrębne źródła ciepła. Niemniej jednak zgodnie z ustaleniami organów, potwierdzonych oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie w dniu 25 maja 2023 r., strona w zawitym terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie podejmowała jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia przez Wójta Gminy Wodzierady, odrębnego adresu dla prowadzonego przez skarżącego gospodarstwa domowego, pomimo, że został o takiej możliwości poinformowany w trakcie przeprowadzanego wywiadu środowiskowego.
Wobec powyższego, uwzględniając dokonaną przez Sąd wykładnię art. 2 ust. 3c u.d.w., stwierdzić należy, iż procedujące w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że skarżący nie spełniał ustawowych warunków do otrzymania wnioskowanego świadczenia. W konsekwencji powyższego, stosownie do treści art. 2 ust. 3b u.d.w., wniosek skarżącego z dnia 9 listopada 2022 r. winien zostać pozostawiony bez rozpoznania, a nie zostać rozstrzygnięty decyzją o odmowie przyznania dodatku węglowego. Jednakże w ocenie Sądu, w świetle dokonanych ustaleń faktycznych przedmiotowej sprawy, powyższe uchybienie uznać należy za naruszenie przepisów postępowania nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu uchylenie podjętych w sprawie decyzji z wskazaniem na konieczność wydania rozstrzygnięcia o pozostawieniu wniosku skarżącego z dnia 9 listopada 2022 r. bez rozpoznania, prowadziłoby de facto do rozpatrzenia żądania skarżącego z tożsamym, negatywnym skutkiem. Jednocześnie w ocenie Sądu, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, powyższe naruszenie nie może prowadzić do uznania, iż według organów procedujących w sprawie strona spełniała ustawowe warunki do otrzymania wnioskowanego świadczenia, a negatywne rozstrzygnięcie jest następstwem jedynie wadliwego zastosowania prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
is