II SA/Łd 313/25

II SA/Łd 313/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Michał Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 4 ust. 1, ust. 2, art. 6 ust. 1, ust. 2, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 marca 2025 r. znak: SKO.4150.151.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 4 marca 2025 r. znak: SKO.4150.151.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 5 lutego 2025 r. nr DPRG-UA-VIII.107.2025, znak: DPRG-UA-VIII.6730.207.2024 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce nr [...] w obr. [...].
Z akt sprawy wynika, że 7 października 2024 r. inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, która po zmianie z 29 listopada 2024 r. polega na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce nr [...] w obr. [...]. W piśmie z 30 grudnia 2024 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wyraziła sprzeciw wobec wnioskowanej inwestycji.
Decyzją z 5 lutego 2025 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu stwierdził, że teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąsiednie nieruchomości są zabudowane budynkami o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej, a zatem w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w ww. zakresie. Warunek tzw. dobrego sąsiedztwa należy uznać za spełniony. Teren objęty wnioskiem posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] (droga gminna) - istniejącym zjazdem oraz przylega do ul. [...]. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wskazał, że spełnione zostały pozostałe warunki art. 61 ust. 1 u.p.z.p. umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a projekt decyzji został uzgodniony z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.
Odwołanie od ww. decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" zarzucając naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 k.p.a., art. 61 ust. 1, ust. 5a u.p.z.p. oraz § 12 ust. 3 r.w.t. i nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Przywołując treść art. 52 ust. 1, 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na wniosek inwestora, który określa przedmiot swego żądania, a tym samym i przedmiot postępowania, a treść wniosku determinuje zakres obowiązków spoczywających na organie, który nie może nadawać wnioskowi innego sensu czy też samodzielnie go modyfikować. W konsekwencji organ nie ma możliwości oceny czy intencją inwestora jest faktyczne wykorzystanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem podanym we wniosku czy też będzie użytkowany w inny sposób, niż opisany w podaniu inicjującym postępowanie. Zamiarem inwestora jest rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego na działce nr [...] budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tak opisanego zamierzenia inwestycyjnego skutkuje zatem tym, że inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wyłącznie na budowę obiektu o takim przeznaczeniu. Na podstawie zaskarżonej decyzji nie jest natomiast możliwa rozbiórka istniejącego budynku czy budowa obiektu (nowego). Zarówno rozbiórka jak i budowa obiektu wymagałyby odrębnej decyzji (decyzja o pozwoleniu o rozbiórkę, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego). W sprawie nie istnieje bowiem żadna przesłanka bezprzedmiotowości postępowania.
Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoływanego dalej jako: "r.n.z.".
Granice obszaru analizowanego wyznaczonego odpowiadają wyżej wskazanym wymaganiom. Stanowią one trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji - działki nr [...] - od strony ul. [...], z której to ulicy inwestor wskazał obsługę komunikacyjna planowanej inwestycji. Granice obszaru wyznaczone zostały w pasie 108m wokół terenu inwestycji (3x36 m=108 m). W tak wyznaczonym obszarze analizowanym przeprowadzono wymaganą prawem analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wskazują wyniki analizy, występująca w obszarze analizowanym zabudowa to zabudowa o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej, a ponadto zabudowa o funkcji usługowej oraz funkcji gospodarczo - garażowej. Planowana inwestycja polegająca na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną stanowi zatem kontynuację funkcji zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym występuje funkcja tożsama z wnioskowaną.
Przywołując treść § 1 i § 2 ust. 2 r.n.z. Kolegium wskazało, że rozporządzenie określa sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie: linii zabudowy, maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, udziału powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych), minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, minimalnej liczby miejsc do parkowania.
Jak wynika z tabeli zawartej w części opisowej analizy urbanistycznej sporządzonej w przedmiotowej sprawie, zabudowa o funkcji takiej jak planowana cechuje się następującymi parametrami: wskaźnik intensywności zabudowy waha się w obszarze analizowanym w przedziale od 0,26 do 1,07, średnio wynosi 0,55; wskaźnik nadziemnej intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 0,26 do 0,80, średnio 0,48; wskaźnik udziału powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu kształtuje się w obszarze analizowanym na poziomie od 0,09 do 0,41, średnio 0,23, szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych z obszaru analizy wynosi od 9 m do 16 m, średnio 12 m, wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych z obszaru wynosi od 4,5 m do 9 m, średnio 7,3 m; budynki mieszkalne jednorodzinne w obszarze analizy mają dachy płaskie lub spadziste o kącie nachylenia połaci dachowych od 15° do 35°, a kalenice usytuowane są prostopadle/równolegle do frontów/bocznych granic działek; udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi w obszarze analizowanym od 0,35 do 0,87, średnio 0,64.
Parametry istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy ujęte w tabeli stanowiącej załącznik analizy, stanowiły podstawę do ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji. Ustaleń tych dokonano w oparciu o przepisy § 3 - § 9 r.w.t. ustalając: linie zabudowy: nieprzekraczalna - od strony ul. [...] - zgodnie z załącznikiem graficznym, nieprzekraczalna - od strony ul. [...] - zgodnie z załącznikiem graficznym; maksymalna intensywność zabudowy - 0,80; maksymalna nadziemna intensywność zabudowy - 0,80; minimalna nadziemna intensywność zabudowy - 0,73; udział powierzchni zabudowy - od 0,37 do 0,38; szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] - od 14 m do 19 m; wysokość zabudowy - od 3,5m do 5m; geometria dachu (kąt nachylenia i układ połaci dachowych) - dach płaski o kącie nachylenia głównych połaci dachu od 5° do 10°. Najwyżej położona krawędź dachu równoległa/lub prostopadła do południowej ściany rozbudowywanego budynku; minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 0,34.
Konfrontacja cech istniejącej zabudowy z ustalonymi parametrami pozwala na przyjęcie, że w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie dojdzie do naruszenia ładu przestrzennego w otoczeniu inwestycji. Powyższe gwarantuje ustalenie wymagań dla nowej zabudowy w wielkościach charakterystycznych dla zabudowy o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej istniejącej w obszarze analizowanym. Dotyczy to także kwestionowanego przez stronę odwołującą się parametru wysokości zabudowy. Budynki mieszkaniowe jednorodzinne z obszaru analizy osiągają wysokość od 4,5 m do 9 m, średnio 7,3 m. Zatem ustalona zaskarżoną decyzją maksymalna wysokość zabudowy (5 m) nie przekracza maksymalnej wielkości tego parametru z obszaru i jest znacznie niższa niż średnia. Trudno uznać, że w wyniku realizacji budynku o takiej wysokości dojdzie do naruszenia ładu przestrzennego, szczególnie, że bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji stanowią znacznie wyższe budynki mieszkalne wielorodzinne. Ustalone dla planowanej inwestycji parametry znajdują oparcie w wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy, która to w wyczerpującej formie obrazuje stan zagospodarowania nieruchomości położonych w obszarze analizowanym oraz wskazuje przesłanki, jakimi kierowały się organy orzekające w sprawie przy ustalaniu warunków zabudowy.
Zgromadzony materiał dowodowy pozwala zatem na stwierdzenie, że planowana inwestycja kontynuując funkcję i cechy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istniejącej w obszarze analizowanym, spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czyli warunek tzw. dobrego sąsiedztwa. W przypadku planowanej inwestycji spełnione zostały również pozostałe przesłanki określone w treści art. 61 ust 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] (droga gminna). Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do obsługi planowanej inwestycji. Teren inwestycji (oznaczony jako użytek B[?]tereny mieszkaniowe) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Przepisy odrębne, mające zastosowanie na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, nie sprzeciwiają się realizacji wnioskowanej inwestycji. Inwestycja nie jest też planowana na obszarze, o którym mowa w treści art.61 ust.1 pkt 6 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową – jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, że brak zgody właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, nie ma znaczenia prawnego, gdyż nie może być przesłanką odmowy wydania decyzji. Organy administracji mogą działać wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów i w granicach przez nie wytyczonych. Zgoda czy argumenty słusznościowe nie stanowią w niniejszym postępowaniu podstawy do wydania decyzji lub też odmowy jej wydania. Ponadto decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu nie stanowi zatem aktu naruszającego prawa do korzystania z rzeczy podmiotów uprawnionych wobec nieruchomości znajdujących się w kręgu oddziaływań inwestycji. Nie jest ona rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej, w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji zagrożenia praw dotyczących nieruchomości, na której planuje się inwestycję bądź nieruchomości sąsiedniej, w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ma charakter potencjalny. Dopiero organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę będzie oceniał, czy projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych wydanych na jego podstawie, w tym warunki wynikające z r.w.t. Wskazywane w odwołaniu kwestie związane ze złym stanem technicznym spornego obiektu budowlanego oraz zarzuty dotyczące dostępu światła słonecznego do pomieszczeń w sąsiednich budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, zwłaszcza w kontekście ewentualnej rozbudowy czy nadbudowy tego obiektu pozostają bez wpływu na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Zdaniem Kolegium za nieusprawiedliwiony uznać też należy zarzut dotyczący udziału w przedmiotowym postępowaniu właścicieli odrębnej własności lokalowej w budynkach wielorodzinnych będących w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", a położonych na działkach sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji. Stronami postępowania w sprawie warunków zabudowy oprócz wnioskodawcy mogą być też (ale nie muszą) właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. Przymiot strony tych podmiotów za każdym razem musi być jednak oceniany przez pryzmat wymogów wymienionych w art. 28 k.p.a. W sprawie organ uznał, że w postępowaniu przed organami administracji publicznej członkom spółdzielni mieszkaniowej nie przysługują prawa strony, lecz reprezentowani są przez statutowo właściwe organy spółdzielni. Członków spółdzielni w sprawach związanych z nieruchomościami pozostającymi w ich zasobach, na zewnątrz reprezentuje, co do zasady spółdzielnia, chyba że wykażą swój zindywidualizowany interes prawny. Nieuprawnionym jest więc wywodzenie odrębnego od spółdzielni interesu prawnego dla jej członka, wyłącznie z faktu sąsiedztwa nieruchomości z działką objętą warunkami zabudowy czy z faktu znajdowania się działki w obszarze analizowanym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" zarzucając naruszenie:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, zbieżnych z tymi, które zostały przyjęte, w chwili wydawania decyzji, przez organ I instancji, a więc że zamiarem inwestora jest rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną podczas, gdy rzeczywistym zamiarem inwestora jest całkowita rozbiórka istniejących zabudowań gospodarczych, które z uwagi na ich stan techniczny, nie mogą być przedmiotem rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy, a następnie wybudowanie w ich miejsce całkowicie nowego obiektu budowlanego, niezwiązanego w jakikolwiek sposób z obecnie istniejącym obiektem budowlanym, co ma na celu obejście przepisów związanych z koniecznością uzyskania decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę istniejących zabudowań gospodarczych oraz koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę całkowicie nowego obiektu budowlanego, co wynika zresztą z załączonego przez skarżącego i znajdującego w aktach sprawy, materiału dowodowego, z którego wynika, że stan aktualnie istniejącej zabudowy, biorąc pod uwagę jedynie zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie pozwala na dokonanie w oparciu o istniejące budynki, jakichkolwiek prac budowlanych, które miałyby doprowadzić do ich rozwinięcia konstrukcyjnego;
2. art. 61 § 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zgoda osób trzech nie jest wymaga w przypadku wydania przez organ decyzji ustalającej warunki zabudowy podczas, gdy przedmiotem odwołania była kwestia zaniechania powiadomienia o toczącym się postępowaniu, w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali, znajdujących się w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na nieruchomościach położonych w Ł. przy ulicy [...], [...] [...] i [...] - działka ewidencyjna o numerze [...] w obr. [...] oraz przy ulicy [...] - działka o numerze [...] w obr. [...] w sytuacji, gdy każdemu z tych podmiotów, przysługuje w ocenie strony skarżącej, status strony postępowania, a uniemożliwienie im udziału w tym postępowaniu, stanowi naruszenie jednego z podstawowych, przysługujących tym podmiotom, uprawnień natury procesowej, a przyjęcie odgórnie, że podmiotem, który jest uprawniony do reprezentowania interesów tych właścicieli, w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy nieruchomości sąsiedniej, jest jedynie skarżący, jako spółdzielnia mieszkaniowa, stanowi naruszenia właśnie, wskazanych na wstępie niniejszego zarzutu, przepisów k.p.a., gdyż w ocenie strony skarżącej, powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów powszechnych, że faktycznie, spółdzielnia mieszkaniowa, pełniąca funkcję zarządu powierzonego, reprezentuje właścicieli wyodrębnionych lokali, zarówno przy dokonywaniu czynności zwykłego zarządu, jak również ten zarząd przekraczających, jednakże na gruncie orzeczeń wydawanych przez sądy administracyjne, brak jest takiej jednolitości stanowiska, co powinno skutkować, w niniejszej konkretnej rozpoznawanej sprawie, uchyleniem w całości zarówno decyzji organów obu instancji;
3. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji, a następnie umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak występowania w stanie faktycznym sprawy, podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy działki gruntu o numerze [...], obr. [...], położonej w Ł. przy ulicy [...], w sposób żądany przez inwestora tj. poprzez rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego, który nie może być przedmiotem, tak określonego zakresu prac budowlanych, a właściwym działaniem byłaby w tym miejscu jedynie decyzja określająca warunki nowej zabudowy, pod warunkiem uzyskania stosownej decyzji udzielającej zgody na rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego, lecz z uwagi na związanie organu zakresem wniesionego przez inwestora wniosku, co zostało wyraźnie podkreślone przez organ II instancji, w treści wydanej przez siebie decyzji, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy odbiegająca od treści złożonego przez wnioskodawcę żądania, zostać nie mogła;
4. art. 52 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że związanie organu wnioskiem złożonym przez inwestora o wydanie decyzji w przedmiocie określenia warunków zabudowy, oznacza, że wniosek złożony przez inwestora wiąże organ w tym znaczeniu, że nie tylko zawęża zakres merytoryczny rozstrzygnięcia, ale niejako obliguje organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy i to nawet pomimo tego, że zaznaczony na tym etapie zakres zamierzenia budowlanego, biorąc pod uwagę zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, jest niemożliwy do zrealizowania, a zatem związanie organu w tym zakresie, nie powinno mieć charakteru absolutnego, gdyż organ ma również możliwość odmowy wydania decyzji pozytywnej w sytuacji, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, wykaże, że zamierzenie budowlane, w proponowanym we wniosku kształcie, nie może podlegać realizacji;
5. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy i ustalenie, że został spełniony przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji tzw. warunek dobrego sąsiedztwa dla planowanej inwestycji, ponieważ m.in. teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...] (droga gminna), istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśnie, a także, że sąsiednie nieruchomości są zabudowane budynkami o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej i pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy podczas, gdy całkowicie zostało pominięte przez organ II instancji, że jedynym, bezpośrednim sąsiedztwem nieruchomości, na której ma być przeprowadzona inwestycja, są nieruchomości położone w Ł. przy ulicy [...], [...] [...] i [...] - działka ewidencyjna o numerze [...] w obr. [...] oraz przy ulicy [...] - działka o numerze [...] w obr. [...], które są zabudowane budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi i które będą bezpośrednio odczuwały skutki przeprowadzonej inwestycji, gdyż planowany budynek jednorodzinny, będzie znajdował się tak samo, jak istniejący budynek gospodarczy, w granicy działki, a zatem przylega wprost do wskazanych wyżej nieruchomości i w ocenie skarżącego, zostało także przez organ II instancji nieprawidłowo przyjęte, że ograniczenie dostępu do światła słonecznego nie ma znaczenia w kontekście wydania decyzji w przedmiocie określenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy wysokość zabudowy została określona w przedziale od 3,5 do 5 metrów i jest ona wielokrotnie większa aniżeli wysokość obecnie istniejących zabudowań i w konsekwencji doprowadzi do nadmiernej, negatywnej ingerencji w istniejącą w okolicy architektoniczną całość, a niewykluczone, że również faktycznie ograniczy dostęp do światła słonecznego mieszkańców już wyżej wymienionych nieruchomości;
6. § 12 ust. 3 r.w.t. poprzez jego niezastosowanie i w ogóle nierozpoznanie tego zarzutu przez organ II instancji w sytuacji, gdy inwestycja obejmująca swym zakresem istniejący budynek gospodarczy, nie będzie mogła zostać w istocie wprowadzona w etap realizacji, gdyż nie będzie w żadnym wypadku spełniony warunek polegający na przyleganiu całą długością swojej ściany do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej, gdyż na działce sąsiedniej takiego budynku po prostu nie ma, a zatem uwarunkowania przewidziane we wskazanym przepisie rozporządzenia przy wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy nie zostały spełnione;
Skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.
W ocenie strony skarżącej reprezentowanie właścicieli wyodrębnionych lokali w postępowaniu administracyjnym, które dotyczy wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy działki sąsiadującej, w stosunku do nieruchomości, gdzie znajdują się budynki, z zajmowanymi przez nich lokalami mieszkalnymi, należy do kategorii spraw przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, a przyznanie każdemu z tych podmiotów statusu strony postępowania administracyjnego, jest kluczowe dla należytej ochrony ich interesów i praw, gdyż udział jedynie spółdzielni mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym, która miałby działać w ich imieniu, należy uznać za obiektywnie niewystarczające.
Zdaniem Spółdzielni organ błędnie uznał, że zamiarem inwestora jest rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną podczas, gdy rzeczywistym zamiarem inwestora jest całkowita rozbiórka istniejących zabudowań gospodarczych, które z uwagi na ich stan techniczny, nie mogą być przedmiotem rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy, a następnie wybudowanie w ich miejsce całkowicie nowego obiektu budowlanego, niezwiązanego w jakikolwiek sposób z obecnie istniejącym obiektem budowlanym. Organ II instancji prawie w ogóle nie odniósł się do stanu technicznego istniejącego budynku gospodarczego, który to stan wynika z załączonej przez skarżącego, przy wnoszeniu odwołania, dokumentacji zdjęciowej,
Strona skarżąca wskazała, że na działce bezpośrednio sąsiadującej z istniejącym budynkiem gospodarczym, nie znajduje się i nie będzie znajdować się w przyszłości, budynek, do której nowo wybudowany obiekt budowlany, mógłby przylegać całą długością swojej ściany, która znajdować się będzie w granicy działki, a zatem wymóg wskazany w treści przepisu rozporządzenia, jest niemożliwy do spełnienia przez planowana inwestycję. Okoliczność ta została pozostawiona bez żadnej oceny przez organ II instancji, a w opinii Spółdzielni, ma ona bardzo istotne znaczenie dla wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie wniosku złożonego przez inwestora, co oznacza, że nie wszystkie wymagane prawem warunki, zostały przez inwestora spełnione.
Następnie wskazała, że całkowicie zostało pominięte, że jedynym, bezpośrednim sąsiedztwem nieruchomości, na której ma być przeprowadzona inwestycja, są nieruchomości położone w Ł. przy ulicy [...], [...] [...] i [...] - działka ewidencyjna o numerze [...] w obr. [...] oraz przy ulicy [...] - działka o numerze [...] w obr. [...], które są zabudowane budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi i które niewątpliwie będą bezpośrednio odczuwały skutki przeprowadzonej inwestycji, gdyż planowany budynek jednorodzinny, będzie znajdował się tak samo, jak istniejący budynek gospodarczy, w granicy działki, a zatem przylega wprost do wskazanych wyżej nieruchomości. W ocenie Spółdzielni zostało także przez organ nieprawidłowo przyjęte, że ograniczenie dostępu do światła słonecznego, nie ma znaczenia w kontekście wydania decyzji w przedmiocie określenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy wysokość zabudowy, określona w treści wniosku o wydanie warunków zabudowy, jak w samej decyzji ustalającej te warunki zabudowy, wielokrotnie większa, aniżeli wysokość obecnie istniejących zabudowań. Istotna jest tutaj regulacja zawarta w § 13 i § 60 r.w.t., które dotyczą warunków dostępu do światła słonecznego nieruchomości sąsiednich, jak również kwestię nasłonecznienia samych pomieszczeń.
Konkludując Spółdzielnia wskazała, że kwestia związania wnioskiem złożonym przez inwestora, który w toku postępowania wyjaśniającego powinien zostać uznany za niezgodny z rzeczywistym celem inwestycji, która ma zostać zrealizowana, a zatem ustalenie warunków zabudowy do tak sformułowanego żądania, nie mogło w istocie nastąpić.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie z żądaniem rozpoznania skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze a skarżąca przychyliła się do tego wniosku.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.).
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., skarga - zgodnie z art. 151 ustawy p.p.s.a. - podlega oddaleniu odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest zweryfikowanie dopuszczalności realizacji konkretnej inwestycji na danym terenie, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie trafnie podkreśla się, że zmierza ono do ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na zapewnienie zgodności danej inwestycji z ładem przestrzennym okolicy.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), powołanej dalej jako: "u.p.z.p.". Wyjaśnić jednocześnie należy, że 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca". Zgodnie z treścią art. 59 ust. 2 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: pkt 1 - stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; pkt 2 - nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1.
Poddane sądowej kontroli postępowanie zostało wszczęte na wniosek Inwestora z 7 października 2024 r., Wobec tego, na gruncie rozpatrywanej sprawy, zastosowanie miały przepisy u.p.z.p. po nowelizacji z wyjątkiem art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a, które znajdą zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2024 r., bowiem nie utraciło mocy obowiązującej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi.
Ponadto wyjaśnić należy, że 26 lipca 2024 r. weszło również w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Zgodnie z § 12 tego rozporządzenia do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym w sprawie niniejszej zastosowanie będą miały przepisy nowego rozporządzenia, powoływanego dalej jako: "m.r.i.t.".
Wyjaśnić następnie należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).
W myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
W rozpoznawanej sprawie terenem inwestycji jest działka dla której nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu określenie możliwego sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu winno nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Co za tym idzie, skoro dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania określający dopuszczalne jego przeznaczenie, postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy da odpowiedź na pytanie, czy teren może zostać zagospodarowany w sposób i na warunkach określonych przez inwestora.
Wyjaśnić następnie należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Wniosek ten, stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2735/14, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Z kolei rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się jako działanie bez podstawy prawnej, gdyż w decyzji nie mogą zostać ustalone warunki, które nie są zgodne z wnioskiem. Złożony wniosek wyznacza przedmiot postępowania, determinując jego kierunek, a zatem jest wiążący dla organów orzekających w sprawie. Przy czym w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora zmodyfikowany, stąd obowiązkiem organu jest dokładne określenie intencji strony. Natomiast, gdy powstaną wątpliwości co do treści żądania, organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy, aby ten ją sprecyzował.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).
Natomiast stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.. 5, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy przedmiotowa inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach m.r.i.t., a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na skutek wniosku zawierającego konkretne wskazania dla projektowanej inwestycji i organ związany jest treścią sformułowanego wniosku, co oznacza, że jeżeli wnioskowana funkcja, cechy i parametry planowanej zabudowy nie są możliwe do zaakceptowania na danym terenie to organ odmawia ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Wynika z tego też dalsza konsekwencja, że organ dokonuje oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla konkretnie sformułowanego wniosku i brak ograniczeń w tym ile takich wniosków złożono dla konkretnych inwestycji, z których każda może się różnić, zatem organy nie dokonują porównywania, gdy dla danego terenu wydana zastała już uprzednio decyzja o warunkach zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się bowiem dla konkretnie sformułowanego wniosku, gdy spełnione zostaną wymogi o jakich mowa w art. 61 u.p.z.p.
Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zatem możliwe, a nawet wymagane, w sytuacji łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Z kolei brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli wszystkie ww. przesłanki są spełnione to organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną. Jej sporządzenie ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ jest ona odrębnym dokumentem i na podstawie jej treści i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Analiza urbanistyczna stanowi podstawowy dowód w sprawie wskazując parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym) oraz na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami m.r.i.t. przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy na konkretnym terenie. W aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się – i w niniejszej sprawie znajduje się – taka analiza zawierająca zarówno część tekstową i graficzną zgodnie z § 11 m.r.i.t..
Następnie należy wyjaśnić, że analiza stanowi załącznik do zaskarżonej decyzji organu I instancji sporządzona została w sposób prawidłowy. Zawieraja konkretne parametry istniejącej zabudowy w zakreślonym obszarze wynikające z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wskazuje jednoznacznie, że opisana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycja czyni zadość kryteriom stawianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w skali 1:500, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, nie mniejszej jednak niż 50 metrów art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie granicę obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 108 metrów wokół działki objętej wnioskiem.
W ocenie Sądu przyjęty obszar analizowany jest wystarczający dla oceny jego zagospodarowania oraz parametrów występującej w nim zabudowy oraz ustalenia wymagań dla nowej zabudowy. W analizie ujęto wszystkie zabudowane nieruchomości znajdujące się w obszarze analizowanym, w sposób prawidłowy dokonano oznaczenia terenu analizowanego na właściwej kopii mapy oraz w wymaganej skali.
Przechodząc dalej, wyjaśnić należy, że zadaniem organu administracyjnego jest ustalenie, czy projektowana zabudowa może obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną funkcją istniejącej zabudowy na analizowanym terenie, a także, czy charakter planowanej inwestycji nie ogranicza zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. W ramach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego na właściwej kopii mapy obowiązkiem organu staje się przeprowadzenie analizy istniejącej zabudowy w celu sprawdzenia, czy możliwe jest na jej podstawie ustalenie parametrów dla wnioskowanej inwestycji jako stanowiącej kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania już istniejącego.
Przypomnieć należy, że przedmiotem wniosku inwestor uczynił rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną.
W rozpoznawanej sprawie w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w połączeniu z zabudową towarzyszącą – gospodarczą/garażową, mieszkaniowa wielorodzinna oraz usługowa (m. in. handlowa), w związku z czym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że planowana inwestycja, kontynuuje i uzupełnia funkcję zastaną na analizowanym terenie.
Pozostałe wymagania stawiane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczą tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy "zasada dobrego sąsiedztwa" zakłada zgodność nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Chodzi bowiem o to, że oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, projektowana zabudowa musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przedmiotowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej na terenie analizowanym (por. wyrok WSA z Poznaniu z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 346/23, CBOSA). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że dla projektowanego budynku spełniony jest warunek kontynuacji funkcji zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Następnie należy wskazać, że wymagane cechy i parametry zabudowy istniejącej na analizowanym obszarze wymienione są od § 3 do § 8 m.r.i.t. Zgodnie z § 3 m.r.i.t. Linię zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. W przypadku gdy przebieg linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich tworzy uskok, linię zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne ustalenie linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "ustawą". Linie zabudowy ustala się jako nieprzekraczalne lub obowiązujące. Dopuszcza się dodatkowe ustalenie linii zabudowy dla kondygnacji podziemnych lub innych linii zabudowy wynikających z lokalnych uwarunkowań. W rozpoznawanej sprawie nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono od strony ul. [...] oraz od strony ul. [...] - zgodnie z załącznikiem graficznym. Tak wyznaczone linie zabudowy w ocenie Sądu stanowią kontynuację istniejącego zagospodarowania na działce inwestora jak i wzdłuż ulic przy których planowany jest nowy budynek. Wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z wnioskiem jest dopuszczalne i wpisuje projektowaną inwestycję w istniejący kontekst przestrzenny.
Odnosząc się do kwestii intensywności zabudowy należy wskazać, że zgodnie z § 4 m.r.i.t. Maksymalną intensywność zabudowy oraz maksymalną nadziemną intensywność zabudowy ustala się na podstawie średniego wskaźnika tych intensywności dla obszaru analizowanego z tolerancją do 20 %. Minimalną nadziemną intensywność zabudowy ustala się na podstawie najmniejszej wartości tego wskaźnika dla działki na obszarze analizowanym. Dopuszcza się ustalenie innej maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Odstępstwa od średnich parametrów, jako wyjątki od zasady, powinny być szczegółowo umotywowane, albowiem jeżeli normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od reguł, to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym. W przeprowadzonym postępowaniu organ wskazał, że wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 0,26 do 1,07, średnio wynosi 0,55. Natomiast wskaźnik nadziemnej intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 0,26 do 0,80, średnio 0,48. W decyzji organ ustalił maksymalną intensywność zabudowy - 0,80, maksymalną nadziemną intensywność zabudowy - 0,80 i minimalną nadziemną intensywność zabudowy - 0,73 Ustalone przez organ parametry są wyższe od średnich jak i tolerancji 20% w zakresie analizowanych wartości nie mniej organ uzasadnił odstępstwo w analizie wskazując, że na działce inwestora obecnie występuje intensywność zabudowy na poziomie 0,73 i nadziemna intensywność zabudowy na poziomie 0,73. Wartości te są większe od średnich wartości tych parametrów z terenu analizy oraz większe od średnich wartości tych wskaźników z tolerancją do 20%. Z uwagi na to, że wnioskowana działka ma docelowo być zabudowana 2 budynkami, to można dopuścić wyznaczenie parametru intensywności zabudowy i nadziemnej intensywności zabudowy na poziomie wyższych wskaźników występujących w terenie. Minimalną nadziemną intensywność zabudowy ustalono na poziomie 0,73 - tj. na podstawie obecnie występującej wartości tego wskaźnika dla działki inwestora nr [...] z uwagi na to, że teren działki inwestycji jest zabudowany budynkami nie przeznaczonymi do rozbiórki. W ocenie Sądu, ustalone w decyzji wskaźniki są uzasadniony zastanym stanem zainwestowania na działkach inwestora jak sąsiednich działkach, i gwarantują zachowanie ładu przestrzennego zabudowy jednocześnie uzasadnienie odstępstwa w przedmiotowej sprawie jest wystarczające biorą pod uwagę charakter inwestycji jak i jej sąsiedztwo.
W § 5 m.r.i.t. ustalono, że udział powierzchni zabudowy ustala się na podstawie średniego wskaźnika tego udziału dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się ustalenie innego udziału powierzchni zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Organ wyliczył, że wskaźnik udziału powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu kształtuje się w obszarze analizowanym na poziomie od 0,09 do 0,41, średnio 0,23. Organ ustalił udział powierzchni zabudowy - od 0,37 do 0,38; Organ uzasadnił odstępstwo wskazując, że istniejący na terenie inwestycji udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem wynosi 0,31 - jest większy od średniego wskaźnika z terenu (0,23) i nie przekracza maksymalnej wartości tego parametru dla obszaru analizowanego (0,41). Udział powierzchni zabudowy (istniejącej i wnioskowanej) w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem mieści się w wartości tego parametru w terenie analizowanym i wskazuje na możliwość wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy zbliżonej do powierzchni innych budynków mieszkalnych jednorodzinnych występujących w terenie. Powyższe uzasadnienie zdaniem Sądu jest wystarczające.
W § 6 m.r.i.t. wskazano sposób określania kontynuacji w zakresie szerokości elewacji frontowej. Zgodnie z ust. 1 szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu terenu ustala się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Dopuszcza się ustalenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 2). Organ ustalił szerokość elewacji frontowej od średniej wartości tego parametru charakteryzującej zabudowę całego obszaru analizowanego, tj. od 14 m do 19 m. W ocenie Sądu wskazana wartość spełnia warunek kontynuacji w zakresie gabarytów i formy architektonicznej, a odstępstwo wynikające z § 6 ust. 2 r.n.z. zostało prawidłowo uzasadnione.
Wysokość zabudowy ustala się na podstawie wysokości zabudowy na dostępnych z tej samej drogi publicznej przylegających działkach sąsiednich. (§ 7 ust. 1 m.r.i.t.). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach, o których mowa w ust. 1, przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na tych działkach. (ust. 2). Dopuszcza się ustalenie innej wysokości zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. (ust. 3). Wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych w granicach obszaru objętego analizą zawiera się w zakresie od 4,5 m do 9 m (średnia 7,3 m). W rozpoznawanej sprawie wartość tego parametru organ I instancji ustalił w zakresie od 3,5 m do 7 m. W ocenie Sądu parametry obszaru analizy oraz lokalizacja wnioskowanej inwestycji pozwala na ustalenie tego parametru w przyjętych przez organ widełkach. Stwierdzić zatem należy, że wskazana wartość spełnia warunek kontynuacji w zakresie gabarytów i formy architektonicznej.
Geometrię dachu (kąt nachylenia i układ połaci dachowych) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Geometrię dachu w zakresie układu połaci dachowych ustala się poprzez określenie rodzaju dachu, układu głównych połaci dachu oraz kierunku głównej kalenicy w stosunku do frontu działki. (§ 8 m.r.i.t.). W niniejszej sprawie w obszarze analizy występują dachy płaskie lub spadziste o kącie nachylenia połaci dachowych od 15° do 35°, a kalenice usytuowane są prostopadle/równolegle do frontów/bocznych granic działek. Organ I instancji ustalił dach płaski o kącie nachylenia głównych połaci dachu od 5° do 10°. Najwyżej położona krawędź dachu równoległa/lub prostopadła do południowej ściany rozbudowywanego budynku. W ocenie Sądu przywołane parametry są zgodne z wynikami analizy i zostały określone w sposób prawidłowy.
Zgodnie z § 9 ust. 1 m.r.i.t. .Minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej ustala się na podstawie średniego wskaźnika tego udziału dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się ustalenie innego minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 2). W niniejszej sprawie w obszarze analizy udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi w obszarze analizowanym od 0,35 do 0,87 (średnio 0,64). Organ przyjął jako wzorzec działki zabudowane kilkoma budynkami, o funkcji zbieżnej do wnioskowanej i ustalił minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej ustala się na poziomie 0,34 jako kontynuację tego parametru na działce wzorcowej przy ul. [...]. W ocenie Sądu przywołany parametr jest zgodny z wynikami analizy i został określony w sposób prawidłowy.
Podsumowując tę część uzasadnienia należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez organy i przyjęte parametry odnoszą się do skonkretyzowanych wartości ze wskazaniem konkretnych nieruchomości, nie przekraczają wartości maksymalnych, a odnoszą się w znacznej większości do tożsamej zabudowy i tym samym pozwalają stwierdzić, że budynek będzie wpisywał się w ład przestrzenny terenu analizowanego. Organy prawidłowo i wystarczająco uzasadniły przyjęte parametry zabudowy, odstępstwa od średnich wskaźników, co nie zaburzy istniejącej struktury przestrzennej, w szczególności w odniesieniu do sąsiadujących działek. Przyjęte parametry zostały ustalone prawidłowo, a zasada "dobrego sąsiedztwa" pozostała zachowana.
Stwierdzić ponadto należy spełnienie pozostałych przesłanek a art. 61 u.p.z.p., tj. teren ma dostęp do drogi publicznej istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co potwierdzają przedłożone w toku postępowania zapewnienia gestorów sieci, nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
Jak już wcześniej wskazano, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko kwestię zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie inne kwestie dotyczące warunków technicznych projektowanej zabudowy, w tym np. odległości od granicy z działką sąsiednią, zacieniania i przesłaniania będą mogły być zasadnie podnoszone dopiero na dalszym etapie inwestycji - postępowania budowlanego. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy - do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie może być więc oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 438/08, CBOSA). W toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie są ustalane ani oceniane kwestie zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym m.in. dostęp do światła słonecznego. W tym postępowaniu organy nie badają zarzutów dotyczących naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Badanie tej kwestii pozostaje poza kompetencjami organu ustalającego warunki zabudowy. Jak się wskazuje w orzecznictwie przepisy prawa budowlanego, w tym ustawy Prawo budowlane, dotyczą następnego etapu inwestycyjnego, tj. postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a zatem nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z tych też powodów przepisów prawa budowlanego nie zalicza się do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2726/20; z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt II OSK 142/21). Tym samym to dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor obowiązany jest sporządzić dokumentację projektową przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, w tym opinię geotechniczną, określającą warunki gruntowe realizacji inwestycji, jak i zaprojektować inwestycję w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi m.in. zakazującymi zacieniania działki sąsiedniej, jak również zachowanie norm określających lokalizację obiektu od granicy działki. W ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się również potencjalnego oddziaływania, czy potencjalnych immisji inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Tym samym organy nie naruszyły art. 61 u.p.z.p.
Konkludując, należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko kwestię zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie inne kwestie dotyczące warunków technicznych projektowanej zabudowy będą mogły być zasadnie podnoszone dopiero na dalszym etapie postępowania budowlanego.
W skardze spółdzielnia wskazał również, że każdemu właścicielowi wyodrębnionych lokali, znajdujących się w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przysługuje status strony postępowania. Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że powołana przez Kolegium zasada, wedle której w sprawach o ustalenie warunków zabudowy na nieruchomości wspólnej lub działce sąsiedniej, stroną postępowania jest zarządca nieruchomości (spółdzielnia mieszkaniowa lub wspólnota mieszkaniowa), a nie poszczególni członkowie wspólnoty lub właściciele lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, jest jedynie założeniem ogólnym, zaś w orzecznictwie zwraca się uwagę, iż w pewnych sytuacjach członek spółdzielni mieszkaniowej (właściciel lokalu) winien być dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze strony, tj. wówczas, gdy wykaże swój własny, indywidualny interes prawny w danej sprawie. Wprawdzie uznanie członka spółdzielni mieszkaniowej (właściciela lokalu) za stronę jest zwykle wyjątkiem, to jednak nie jest z góry wykluczone, albowiem może mieć miejsce w sytuacji, gdy wykaże on, że planowana inwestycja będzie miała – w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego – bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki. Innymi słowy, nie można z góry wykluczyć udziału w postępowaniu administracyjnym, obok zarządu spółdzielni lub wspólnoty, także właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych oraz udział w gruncie, jednakże pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie właściciele lokali stanowiących odrębny przedmiot własności w żaden sposób nie wykazali, że mają indywidualny interes prawny a nawet nie wyrazili zainteresowania postępowaniem. Organy natomiast nie są zobligowane do takiego działania jakiego oczekuje od nich skarżąca gdyż zasadą jest udział zarządcy a nie poszczególnych lokatorów. W rozpoznawanej sprawie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy brała udział wspólnota mieszkaniowa, jak i skarżąca spółdzielnia co zapewniało wystarczający udział właścicieli lokali położonych w budynkach znajdujących się w należących do niej nieruchomościach, więc działania organów nie naruszają prawa. Tym samym zarzut w tym zakresie jest chybiony nie został on też faktycznie skonkretyzowany.
Także zarzut dotyczący niejako intencji inwestora nie może zostać uznany za skuteczny szczególnie biorąc pod uwagę opisany wcześniej charakter postępowania dotyczącego warunków zabudowy jak i samej decyzji. Zarzut ten wyrażający wątpliwość odnośnie zakresu wniosku ma charakter przypuszczenia co do rzeczywistych zamiarów inwestora, nie dowodzi to w żaden sposób uchybienia przez orzekające w sprawie organy obu instancji. Zarzut ma charakter wyłącznie hipotetyczny, jest zbudowany na odnoszeniu się do zdarzeń przyszłych i niepewnych.
Wobec powyższych ustaleń Sąd stwierdza zatem, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie sądu skonstruowane zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. odpowiada prawu. W ocenie Sądu organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącej, nie oznacza automatycznie jej wadliwości.
Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji zobowiązany był oddalić skargę.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
dc