II SA/Łd 31/23

II SA/Łd 31/23 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-31
Data wpływu
2023-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 31 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K., W. M., S. M. i A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 listopada 2022 roku znak: SKO.4160.244.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji dotyczącego wniosku o uchylenie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W. M., S. M. i A. N.. ał
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga I. K., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik W. M., S. M. i A. N. - potencjalnych spadkobierców po zmarłym J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: organ) z dnia 9 listopada 2022 roku, znak: SKO.4160.244.2022,
w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji dotyczącego wniosku
o uchylenie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 1 marca 2023 r. I. K. poinformowała sąd, że postępowanie w przedmiocie nabycia spadku po zmarłym J. M. zostało zakończone wydaniem prawomocnego postanowienia, zgodnie z którym skarżąca nabyła spadek w całości z dobrodziejstwem inwentarza. Załączyła jednocześnie kopię postanowienia Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt I Ns 1154/22. Z kolei w piśmie z dnia 29 marca 2023 r. I. K. oświadczyła, że cofa skargę złożoną w imieniu W. M., A. N. i S. M. wobec faktu, że nie są spadkobiercami J. M.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga W. M., S. M. i A. N. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powyższe oznacza, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 142-143, uw. 3).
Pojęcie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony, nie zostało ustawowo zdefiniowane. O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny to zatem interes, który jest chroniony przez prawo, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, w ramach którego podmiot jest tylko bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie można wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności od organu administracji. Ponadto, stwierdzenie, że dany podmiot posiada interes prawny polega na ustaleniu związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, wówczas
nie można mówić o interesie prawnym strony, a więc także o statusie strony
w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej.
W zaskarżonej do sądu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, powołując się na art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uznało między innymi, że J. M. jako właściciel nieruchomości nr [...] sąsiadującej z działką nr [...], objętą decyzją podziałową, nie jest i nie mógł być stroną postępowania podziałowego, bowiem nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu, a zatem nie posiada interesu prawnego w postępowaniu podziałowym. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Kolegium stwierdziło, że właściciel nieruchomości przylegającej bezpośrednio do innej nieruchomości gruntowej, w odniesieniu do której na wniosek jej właściciela wszczęte zostało postępowanie o podział, nie jest co do zasady stroną tego postępowania w rozumieniu przepisów k.p.a. Przedmiotem rozważań organu w zaskarżonej do sądu decyzji była zatem legitymacja do żądania wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej podziału nieruchomości (dz. [...]) wywodzona w oparciu o prawo własności nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki objętej decyzją podziałową tj. działki nr [...], której właścicielem w toku postępowania administracyjnego był zmarły J. M. Jak wynika natomiast z akt sprawy skarżący W. M., S. M. i A. N. nie są spadkobiercami zmarłego J. M., a zatem nie przysługuje im żadne prawo rzeczowe do wspomnianej nieruchomości. W związku z powyższym uznać należy, że wspomniani skarżący nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji i nie mogą być uznani za stronę tego postępowania. Skoro nie są spadkobiercami zmarłego J. M., a co za tym idzie nie są właścicielami działki nr [...], to w sprawie zachodzi oczywisty brak legitymacji skargowej po stronie skarżących W. M., S. M. i A. N., który skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej z przyczyn podmiotowych.
W piśmie z dnia 29 marca 2023 r. pełnomocnik W. M., S. M. i A. N. oświadczył co prawda, że cofa wniesioną w ich imieniu skargę, jednak warto zauważyć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem skarga w niniejszej sprawie, jak zostało wspomniane, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wobec tego oświadczenie o cofnięciu skargi
nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
ał