II SA/Łd 297/21

II SA/Łd 297/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-09-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Magdalena Sieniuć
Robert Adamczewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 308/22 - Wyrok NSA z 2023-05-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2 , art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 283
art. 72 ust. 1 pkt 1,  art. 61 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 297/21
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga E. S. na decyzję Wojewody [...] z [...] r. (Nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. (Nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Z akt sprawy wynika, że na wniosek A.P. z 16 września 2020 r. Starosta [...] decyzją z [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi (do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym), zlokalizowanego na działce nr ewid. 1091 w obrębie [...] O., gm. U.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta [...] wskazał, że inwestor przedłożył komplet wymaganych dokumentów, określonych w art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo budowlane], m.in. prawomocną decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta U., 4 egz. projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W ocenie organu I instancji, obszar oddziaływania ww. inwestycji obejmuje działki nr ewid. [...],[...],[...], obręb [...] O., gm. U. i właścicieli tych nieruchomości uznał za strony w prowadzonym postępowaniu.
Od powyższej decyzji Starosty [...] w ustawowym terminie odwołanie wniósł E.S., który podniósł następujące zarzuty:
1) naruszenie przepisów postępowania:
a) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zawierającego nieścisłości w zakresie stanu faktycznego oraz ustaleń czynionych przez organ, a także należytego uzasadnienia prawnego, co podważyło zasadę przekonywania,
b) art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wydanie decyzji pomimo braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
2) naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1, oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) [dalej: ustawa środowiskowa] i § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2019 r., poz. 1839) [dalej: rozporządzenie środowiskowe], poprzez brak ich zastosowania i nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
b) art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez błędne ich zastosowanie i nieprawidłowe określenie obszaru oddziaływania zamierzonej inwestycji i nieprawidłowe ustalenie kręgu stron niniejszego postępowania,
c) art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane i § 4 ust. 1 i § 6 ust. 1, § 8 ust. 1 i 3, § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 kwietnia 2012 r. i § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, poprzez oparcie decyzji na projekcie budowlanym sporządzonym niezgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. przez osoby nieposiadające zaświadczeń potwierdzających wpis na listę członków izby samorządu zawodowego, aktualnych na dzień opracowania rysunków zawartych w projekcie, który nie posiadał informacji oraz formy obligatoryjnych na mocy ww. przepisów oraz opinii geotechnicznej i wskazania warunków gruntowych,
d) art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo braku spełnienia wymogów określonych w przywołanych przepisach,
e) art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej w zw. z art. 201 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 3 i art. 79 ust. 1 ustawy, poprzez pominięcie okoliczności, iż inwestycja stanowi przedsięwzięcie - inwestycję technologiczną, które będzie oddziaływać na środowisko, a więc zachodzi konieczność zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu oraz ewentualne uzyskanie pozwolenia zintegrowanego.
Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy podkreślił, że planowana inwestycja polega na budowie budynku inwentarskiego przeznaczonego na hodowlę gęsi, na działce nr ewid. 1091 w obrębie [...] O., gm. U.. Projektowany budynek inwentarski ma uzupełnić istniejące siedlisko i przewiduje się w nim hodowlę gęsi w ilości 2.000 sztuk.
Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie planowanej inwestycji, Burmistrz Miasta U. [...] kwietnia 2013 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy. Przedmiotowe zamierzenie, zgodnie z ww. decyzją obejmuje budowę budynku inwentarskiego o obsadzie do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym.
Analizując ustalenia ww. decyzji w zakresie warunków dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, parametrów obiektu kubaturowego, ustaleń dotyczących środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, a także ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z wytycznymi w niej zawartymi.
Wojewoda podkreślił także, że ważną kwestią w przedmiotowej sprawie jest zbadanie zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć, o których mowa powyżej, zawiera powoływane wyżej rozporządzenie środowiskowe. W myśl § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt (...) w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się chów lub hodowlę zwierząt:
a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP, jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od:
- terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych (...),
- zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,
- na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP – na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
Wojewoda przyjął, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić.
Organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego przeznaczonego na hodowlę gęsi do 40 DJP w całym gospodarstwie rolnym usytuowanego w odległości mniejszej niż 210 m od terenów rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne i innych zabudowanych. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, teren inwestycji jest zabudowany. Na nieruchomości znajdują się: budynek mieszkalny, 3 budynki gospodarcze (w tym jeden budynek inwentarski), wiata oraz istniejąca płyta gnojowa wraz ze zbiornikiem na gnojówkę. Zgodnie z projektem budowlanym, istniejący budynek gospodarczy, o powierzchni zabudowy 338 m², przeznaczony jest na hodowlę gęsi w ilości 2.500 szt. (tj. 20 DJP). Jednocześnie w projektowanym budynku inwentarskim o powierzchni zabudowy 540 m² (powierzchni użytkowej 496,50 m²) przewiduje się hodowlę gęsi w ilości 2.000 szt. (tj. 16 DJP). Łącznie, obsada gęsi w gospodarstwie wyniesie zatem 4.500 szt., co daje 36 DJP. W projekcie stwierdzono, iż po realizacji inwestycji obsada inwentarza nie przekroczy 40 DJP i wskazano, że z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz jego lokalizację, jak również formy objęte ochroną, planowana inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.
Wojewoda zauważył, że niezależnie od zadeklarowanej przez Inwestora obsady inwentarza, organ I instancji dokonał analizy możliwej obsady inwentarza w obrębie całego gospodarstwa, wynikającej z wielkości przeznaczonej pod chów gęsi obiektów i stosowanych przeliczników. Przy przyjęciu przelicznika 4-5 szt./m² dla gąsiąt od 4-10 tygodnia chowu dla obliczenia obsady gęsi w budynku inwentarskim istniejącym (powierzchnia hodowlana: 320 m²) i projektowanym (powierzchnia hodowlana: 496,50 m²), DJP dla całego gospodarstwa, wyniesie 31,12 DJP.
Prowadząc postępowanie, organ odwoławczy działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał inwestora do złożenia pisemnych wyjaśnień w zakresie sposobu wyliczenia DJP w gospodarstwie (stan istniejący i projektowany) z uwzględnieniem m.in.: powierzchni użytkowej budynków inwentarskich oraz liczby i wieku zwierząt istniejącej i planowanej obsady. W odpowiedzi na wezwanie inwestor wyjaśnił sposób wyliczenia DJP na terenie inwestycji dla budynku istniejącego i projektowanego, mając na uwadze końcową wagę gęsi podczas hodowli wynoszącą 6,5 kg, czas hodowli 17 tygodni i maksymalną możliwą obsadę - 19,5 kg/m² czyli 3 szt. Dla budynku istniejącego, maksymalna obsada w budynku wynosi 1.014 szt. (8,112 DJP), a dla budynku projektowanego maksymalna obsada w budynku wynosi 1.489,5 szt. (11,916 DJP) i obsada na wybiegu otwartym: 1.000 szt. (8DJP). Łączna obsada gęsi w gospodarstwie, zdaniem Inwestora wyniesie więc 28 DJP.
Pomimo rozbieżności w wyliczeniach inwestora oraz w analizie Starosty [...], Wojewoda [...] stwierdził, że ze względu na wielkość istniejącego i projektowanego budynku inwentarskiego, w związku z ww. przepisami, w gospodarstwie nie zostanie przekroczona wielkość 40 DJP. Wobec powyższego, inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zachodzi zatem potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego, zarzuty skarżącego w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
Wojewoda [...] stwierdził ponadto zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065).
Zdaniem organu odwoławczego, Starosta [...] prowadząc postępowanie, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, wykazując ten fakt w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Równocześnie organ pierwszej instancji zapewnił możliwość czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył E.S., podnosząc zarzuty jak w odwołaniu.
W ocenie skarżącego planowana inwestycja spełnia przesłankę przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 104 Iii. a rozporządzenia środowiskowego. Zgodnie z decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestor prowadzić może na działce oznaczonej nr ewid. grunt. 1091 w obr. [...] hodowlę gęsi do 40 DJP. Nie bez znaczenia pozostaje, że w naruszanych przez organ przepisach wprost jest wskazane, iż decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest obowiązkowa w przypadku przedsięwzięcia chowu lub hodowli m.in. drobiu w liczbie wynoszącej minimum 40 DJP, a więc liczbie co najmniej równej 40 DJP. Tym samym spełniona została przesłanka obligatoryjności uzyskania przez organ opinii o uwarunkowaniach środowiskowych.
Zdaniem skarżącego bez znaczenia pozostaje w ocenie powyższego argumentacja organu, jakoby inwestor wyjaśniał w toku postępowania, że zgodnie z przeprowadzonym przez niego obrachunkami obsada gęsi w gospodarstwie wyniesie 28 DJP. Nieistotnym jest również, że zgodnie z projektem budowlanym istniejący budynek gospodarczy przeznaczony jest na hodowlę 20 DJP gęsi, zaś projektowany budynek inwentarski na 16 DJP gęsi, co łącznie daje 36 DJP gęsi.
W ocenie skarżącego, wobec braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której uzyskanie było obligatoryjne zgodnie z przedstawionym wyżej rozumowaniem, doszło do nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, gdyż oddziaływanie inwestycji może być większe niż wynika to wyłącznie z wypisu z rejestru gruntu. Podkreślenia wymaga, że to na organie spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu osób zainteresowanych w toczącym się postępowaniu. Natomiast zaniechanie organu stanowi poważne zaniechanie rzutujące na wadliwość wydanej decyzji i całego postępowania.
W rezultacie - według skarżącego - błędne było również zastosowanie przez organ art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo braku spełnienia wymogów określonych w powołanych przepisach, w szczególności braku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji w całości wobec naruszenia przepisów prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a także. o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 27 sierpnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 21 lipca 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że organ oraz uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 27 sierpnia 2021 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 21 lipca 2021 r.).
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.
W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że skarżący odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia kwestii istnienia po stronie inwestora konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi, zlokalizowanej na działce nr ewid. 1091, w obrębie [...] O., gm. U. Zarzuty skargi odnoszą się zarówno do przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) [dalej: ustawa środowiskowa], rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2019 r., poz. 1839) [dalej: rozporządzenie środowiskowe], jak i przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo budowlane]. Niemniej jednak wszystkie one dotyczą tej samej kwestii i koncentrują się wokół zagadnienia konieczności uzyskania w związku z ubieganiem się o pozwolenia na budowę przez inwestora uzyskania także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.
Przechodząc zatem do rozważań merytorycznych wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Natomiast przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy środowiskowej.
Z przywołanych przepisów wynika, że do podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed podjęciem decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę należy zbadanie zgodności planowanej zabudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności ustalenie czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W realiach niniejszej sprawy organy, po przeprowadzeniu analizy zgodności planowanej inwestycji z decyzją Burmistrza Miasta U. z [...] kwietnia 2013 r. o warunkach zabudowy, stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wytycznymi w niej zawartymi.
W następnej kolejności, organy zbadały zgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności właśnie w zakresie ustalenia, czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zgodnie natomiast z art. 71 ust 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć, o których mowa powyżej, zawiera powoływane wyżej rozporządzenie środowiskowe. W myśl § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt (...) w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się chów lub hodowlę zwierząt:
a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP, jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od:
- terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych (...),
- zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,
- na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP – na obszarach innych niż wymienione w lit. a.
W myśl przywołanego powyżej rozporządzenia, za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt, zaś współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP zostały określone w załączniku do powoływanego rozporządzenia. Dla gęsi ww. przelicznik wynosi 0,008.
Istotne jest przy tym, a sąd podziela w tym względzie stanowisko organu odwoławczego, ugruntowane zresztą w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki: NSA z 4 lipca 2017 r., II OSK 95/17; WSA w Poznaniu z 6 grudnia 2017 r., IV SA/Po 200/17), że w świetle przepisów rozporządzenia środowiskowego, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, ponieważ każdorazowo należy uwzględnić "maksymalną możliwą obsadę inwentarza", którą powinien ustalić organ administracji przed zatwierdzeniem projektu budowlanego. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora ilości zwierząt, które zamierza on hodować i podanie w związku z tym przez inwestora wartości DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić.
W realiach niniejszej sprawy natomiast, z załączonej dokumentacji wynika, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy budynku inwentarskiego z przeznaczeniem na hodowlę gęsi. Z uwagi jednak na charakter inwestycji – budowę nowego, kolejnego budynku inwentarskiego, obok już istniejącego na działce należało wziąć pod uwagę przy dokonywaniu analizy i obliczeniu faktycznych wartości DJP nie tylko nowy budynek, ale i istniejący budynek inwentarski, jak również tzw. wybieg otwarty dla gęsi, sumując dopuszczalne wartości DJP dla tak wskazanych pomieszczeń i wybiegu.
Jednocześnie należy jednak mieć na uwadze, że w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1966), w przypadku utrzymywania gęsi w systemie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni pomieszczenia powinno wynosić: 19 kg.
Organ przedstawił w tym zakresie stosowne wyliczenia zarówno dokonane przez organ I instancji jak i przez samego inwestora. Wyliczenia organu I instancji zakładały, że przy przyjęciu przelicznika 4-5 szt./m2 dla gąsiąt od 4-10 tygodnia chowu dla obliczenia obsady gęsi w budynku inwentarskim istniejącym (powierzchnia hodowlana: 320 m2) i projektowanym (powierzchnia hodowlana: 496,50 m2), DJP dla całego gospodarstwa, wyniesie 31,12 DJP. Z kolei wyliczenia samego inwestora, przedłożone w toku postępowania, które objęły zarówno istniejący budynek, budynek projektowany i wybieg dla gęsi stanowią, iż mając na uwadze końcową wagę gęsi podczas hodowli wynoszącą 6,5 kg, czas hodowli 17 tygodni i maksymalną możliwą obsadę - 19,5 kg/m2 czyli 3 szt., dla budynku istniejącego, maksymalna obsada w budynku wynosi 1.014 szt. (8,112 DJP), a dla budynku projektowanego maksymalna obsada w budynku wynosi 1.489,5 szt. (11,916 DJP) i obsada na wybiegu otwartym: 1.000 szt. (8 DJP). Łączna obsada gęsi w gospodarstwie, zdaniem Inwestora wyniesie zatem 28 DJP.
Zgodzić się należy z Wojewodą, że przyjmując do obliczeń odpowiednie maksymalne zagęszczenie obsady nie dojdzie do przekroczenia wielkości 40 DJP. Inwestycja nie zalicza się zatem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zachodzi zatem potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Sąd pragnie zauważyć w tym miejscu, że dostrzega przy tym rozbieżności w wyliczeniach dokonanych przez samego inwestora w projekcie budowlanym, następnie dokonane przez organ I instancji i dane skorygowane przez samego inwestora na żądanie organu I instancji. Wszystkie te dostrzegł także organ odwoławczy dokonując końcowego rozstrzygnięcia. Nie mniej jednak, na co zwrócił z całą mocą także uwagę organ II instancji, w każdym z analizowanych przypadków nie dochodziło do przekroczenia wskazanej przez przepisy wartości DJP, przy której wymagane byłoby uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Natomiast wiążące dla końcowego rozstrzygnięcia i ustalenia, czy faktycznie istnieje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest faktyczne ustalenie przez organy maksymalnej wartości DJP dla danej inwestycji na bazie konkretnych, rzeczywistych danych co do powierzchni, w której prowadzona będzie hodowla. Takowe wyliczenie zostało wskazane w decyzji i niewątpliwie wskazana wartość nie przekracza 40 DJP. Nie może mieć przy tym znaczenia podnoszony przez stronę skarżącą argument, że inwestor w pierwotnie przedłożonym projekcie zawarł sformułowanie, że maksymalna wartość DJP wyniesie "do 40 DJP". Po pierwsze, na co wskazuje także sama strona skarżąca, odwołując się do orzeczenia NSA z 4 lipca 2017 r., II OSK 95/17, a co należy raz jeszcze podkreślić, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nieistotną jest deklarowana przez inwestora obsada. Znaczenie ma natomiast maksymalna możliwość inwentarza, a ta jak wynika z wyliczeń może wynieść maksymalnie 28 DJP. Po drugie natomiast zauważyć należy, iż inwestor w swoim wniosku był nieprecyzyjny w pierwotnym wyliczeniu wartości DJP (we wniosku podał wartość 36 DJP), a następnie po skorygowaniu wniosku na żądanie organu wykazał, że w praktyce będzie to nie więcej niż 28 DJP. Ponadto samo wskazanie do "40 DJP" obrazowało, jak też wynika z danych podanych przez samego inwestora, wartość "do 40", a zatem przed tą wartością.
Zauważyć przy tym należy, iż w aktach znajduje się także wyliczenie (przedłożone przez inwestora) co do ewentualnej wielkości DJP przy hodowli w analizowanym budynku innych zwierząt – kaczek, albowiem do takowej hodowli mogły także zostać wykorzystane budynki na ternie inwestycji. Także w tym przypadku wartości DJP są znacznie poniżej 40.
Z tych też względów za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia środowiskowego poprzez brak ich zastosowania i nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowym postępowaniu, podczas gdy jest to obowiązkowe w sytuacji realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do których zalicza się inwestycja. W konsekwencji także jako nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty sformułowane w pkt 2, 3 i 4 zarzutów skargi, tj. art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy -Prawo budowlane poprzez błędne ich zastosowanie i nieprawidłowe określenie obszaru oddziaływania zamierzonej inwestycji i nieprawidłowe ustalenie kręgu stron niniejszego postępowania w oparciu wyłącznie o wypis z rejestru gruntów uzyskanego z Wydziału Geodezji Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w P., pomimo braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo braku spełnienia wymogów określonych w powołanych przepisach, w szczególności braku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej w zw. z art. 201 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie okoliczności, iż inwestycja stanowi przedsięwzięcie - inwestycję technologiczną, która będzie oddziaływała na środowisko, a więc zachodzi konieczność zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu oraz ewentualnie uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Skoro bowiem bezspornie ustalono, iż nie było konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to zarzuty naruszenia wskazanych powyżej przepisów, które bezpośrednio odnosiły się od faktu konieczności wydania takowej decyzji w konsekwencji nie mogły znaleźć uzasadnienia.
Końcowo zauważyć należy jedynie, że Wojewoda [...] poddał również analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Z projektu budowlanego wynikało, iż usytuowanie projektowanego budynku inwentarskiego na działce inwestora spełnia wymagania zawarte w § 12, § 13, § 29, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż spełniono również wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, które zostały określone w § 271 ust. 1 i § 282 - § 285 ww. rozporządzenia.
Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy -Prawo budowlane i jest zgodny z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U z 2012 r., poz. 462 ze zm. ). Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono również, aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego, zaświadczenia potwierdzające wpis na listę członków izby samorządu zawodowego.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
dc