II SA/Łd 293/06

II SA/Łd 293/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Markiewicz
Jolanta Rosińska /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Kubot-Szustowska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 28 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. i S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...], Nr [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz L. i S. M. solidarnie kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2005 roku W. i D. małżonkowie A. wystąpili do Starostwa Powiatowego w S. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych typu "Falkon" wraz z budową bezodpływowego zbiornika o pojemności 2,0 m3 oraz o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich znajdujące się na działce o nr ewidencyjnym 857 położonej w M. gmina W..
Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta S. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych typu "Falkon" wraz z budową bezodpływowego zbiornika o pojemności 2,0 m3 oraz na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich znajdujące się na działce o nr ewidencyjnym 857 w M. gmina W..
W dniu 18 lipca 2005 roku L. i S. małżonkowie M., właściciele działki o nr ewidencyjnym 856 bezpośrednio graniczącej z działką państwa A. zwrócili się do Starostwa Powiatowego w S. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty S. z dnia [...] i dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu w charakterze strony.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Starosta S. działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 4, art. 147, art. 149 i art. 150 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych typu "Falkon" wraz z budową bezodpływowego zbiornika o pojemności 2,0 m3 oraz o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich znajdujące się na działce o nr ewidencyjnym 857 w M. gmina W..
Na powyższe postanowienie W. i D. małżonkowie A. wnieśli zażalenie.
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty S. z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.
W wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta S. działając w oparciu o treść art. 145 i art. 151 § 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Starosty S. z dnia [...] nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych typu "Falkon" wraz z budową bezodpływowego zbiornika o pojemności 2,0 m3 oraz o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich znajdujące się na działce o nr ewidencyjnym 857 w M. gmina W..
Od powyższej decyzji L. i S. małżonkowie M. wnieśli odwołanie podnosząc w uzasadnieniu, że będąca ich własnością działka o nr ewidencyjnym 856 bezpośrednio sąsiaduje z działką o nr ewidencyjnym 857 stanowiącą własność państwa A.. Odległość zaś od budynku mieszkalnego znajdującego na działce o nr ewidencyjnym 856 do traku do cięcia bloków granitowych znajdującego się na sąsiedniej działce o nr ewidencyjnym 857 wynosi około 15 m. Skarżący wskazali, iż D. A. w kwietniu 2001 roku samowolnie uruchomił działalność gospodarczą prowadzoną w zakresie usług kamieniarskich. Podczas prowadzonej przez około pół roku działalności uciążliwy hałas i zatrucie środowiska uniemożliwiały skarżącym przebywanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na sąsiadującej działce. Wznowienie tego rodzaju działalności spowoduje zdaniem skarżących oprócz uciążliwego hałasu i zapylenia również uszkodzenie konstrukcji ich budynku wywołane na skutek pracy urządzeń i maszyn dźwigowych.
Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że zgodnie z treścią art. 35 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1. Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie a dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska;
2. Zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
3. Kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 12 ust.7;
4. Wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub sprawdzenia, zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W rozpoznawanej sprawie wykonany projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy i Miasta w W. z dnia [...] w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta W. obejmujących obszary położone w miejscowościach M. i U.. Ponadto na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę przedłożył projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia i kwalifikacje, a Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S. w piśmie z dnia 23 maja 2005 roku poinformował inwestorów, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest budowa żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych, bezodpływowego zbiornika oraz zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich na działce stanowiącej własność W. i D. małżonków A.. Z załączonego projektu budowlanego wynika natomiast, że planowana inwestycja nie pogorszy warunków użytkowania działki stanowiącej własność L. i S. małżonków M., ponieważ nie ograniczy sposobu korzystania z działki sąsiedniej ponad przeciętną miarę i została zaprojektowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego uciążliwego hałasu, zapylenia i zatrucia środowiska związanego z planowaną inwestycją Wojewoda [...] podkreślił, że decyzją z dnia [...] Starosta S. mając na uwadze możliwość przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu związanych z prowadzoną działalnością zobowiązał inwestora do pomiaru emisji hałasu przed przystąpieniem do użytkowania, a w przypadku ich przekroczenia wykonania czynności mających na celu usunięcie uciążliwości i zlikwidowanie jej wykraczania poza granice działki inwestora.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S.. Podnieśli, iż nie zostali poinformowani o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę traku i uruchomieniu maszyn służących do produkcji kamieniarskiej. Podkreślili, iż stanowiąca ich własność działka o nr ewidencyjnym 856 bezpośrednio sąsiaduje z działką o nr ewidencyjnym 857, a odległość od granicy działki do traku służącego do cięcia bloków granitowych wynosi około 15 m. Skarżący wskazali, iż działka stanowiąca własność państwa A. jest długa, a usytuowanie traku w drugim jej końcu nie przeszkadzałoby właścicielom działek sąsiednich.
W odpowiedzi na skargę [...] Urząd Wojewódzki w Ł. Delegatura w S. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Podnieść bowiem należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art.145 §1 k.p.a.).Celem postępowania wznowieniowego jest zatem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Zaznaczyć przy tym trzeba, że wznowienie postępowania z powodu braku udziału strony bez jej winy w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też nie.
W niniejszej sprawie składający wniosek o wznowienie postępowania L. i S. małżonkowie M. - właściciele działki o nr ewidencyjnym 856 bezpośrednio graniczącej z działką Państwa A. nie brali udziału w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych, budowę bezodpływowego zbiornika oraz zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich znajdujące się na działce o nr ewidencyjnym 857 w M. gmina W..
Po rozpoznaniu wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...], opartą na nieprawidłowej podstawie prawnej (art. 145 i art. 151 § 1 k.p.a.) Starosta S. odmówił jedynie uchylenia decyzji Starosty S. z dnia [...] nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych, budowę bezodpływowego zbiornika oraz o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich, nie wskazując w uzasadnieniu decyzji czy wadliwość procesowa, jakim był brak bez własnej winy udziału skarżących w tym postępowaniu wpłynął na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu powyższa decyzja jest wadliwa, wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a. mającym zastosowanie w sprawie, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. W tym przypadku zatem organ stwierdzając istnienie okoliczności, w wyniku których nie można uchylić ostatecznej decyzji, powinien wydać decyzję stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazać w jej uzasadnieniu okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji i wykazać, że dotychczasowa decyzja posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości pozbawiona jest wadliwości materialnej.
Odnosząc się zaś do pozostałych stwierdzonych naruszeń przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, należy podkreślić, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. To na organie administracji publicznej, na mocy art. 77 k.p.a., ciąży ciężar dowodu, nie może on więc jedynie biernie oczekiwać na dowody zgłoszone przez stronę. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, zatem aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 roku, sygn. akt V SA 948/00).
W rozpoznawanej sprawie, z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta w W. z dnia [...] w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta W. obejmujących obszary położone w miejscowościach M. i U. wynika między innymi, iż "na terenie zabudowy produkcyjno – usługowej (oznaczonej na rysunku planu symbolem PU) uciążliwość prowadzonej działalności gospodarczej nie może wykroczyć poza granice działki, zaś powierzchnia zabudowy produkcyjno-usługowej nie może przekroczyć 50% terenu oznaczonego na rysunku symbolem PU".
Mając na uwadze zapis w powołanej uchwale i możliwość wystąpienia uciążliwości w związku z planowaną inwestycją organ administracji wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę żelbetowego fundamentu pod maszynę do cięcia bloków granitowych, bezodpływowego zbiornika oraz pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na pomieszczenie dla maszyn kamieniarskich wystąpił w do Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska o zaopiniowanie projektu inwestycji.
W piśmie z dnia 23 maja 2005 roku Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S. stwierdził, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) "planowana inwestycja nie należy do tego rodzaju przedsięwzięć, dla których raport oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagany". "Informująco" zaznaczono jednak, że na skutek prowadzonej działalności powstawać będzie znaczna emisja hałasu i zanieczyszczeń w postaci gazów i pyłów do środowiska. Emisja ta może być uciążliwa dla otoczenia, dlatego zalecono nałożenie na inwestora obowiązku dokonania po uruchomieniu inwestycji pomiaru emisji hałasu.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd zauważył jednak, że zarówno organ pierwszej jak drugiej instancji precyzując w swej decyzji liczne i szczegółowe warunki, jakie muszą zostać spełnione przez inwestora przy realizacji projektowanej inwestycji (decyzją z dnia [...] nałożono na inwestora przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obowiązek dokonania pomiaru emisji hałasu), w ogóle nie odniósł się do kwestii związanej z potrzebą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności nie wskazano żadnych okoliczności i argumentów, z których wynikałoby, że interesy tych osób nie zostaną naruszone w stopniu wykraczającym poza dopuszczalne normy poza tym, że ograniczono się do stwierdzenia, iż "z załączonego projektu budowlanego wynika, że planowana inwestycja nie pogorszy użytkowania działki będącej własnością L. i S. małżonków M. i nie ograniczy korzystania z sąsiedniej działki ponad przeciętną miarę, została zaprojektowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich". Organ odwoławczy, pomimo bardzo konkretnych zarzutów sformułowanych przez skarżących dotyczących emisji hałasu oraz zapylenia i zatrucia środowiska znajdujących również potwierdzenie w informacji zawartej w piśmie z dnia 23 maja 2005 roku Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S., jaką uzyskał na potrzeby prowadzonego postępowania nie poddał ich merytorycznej ocenie, ograniczając się do stwierdzenia, że podniesione zarzuty są tylko przypuszczeniami nie popartymi żadnymi dowodami, mając zaś na uwadze możliwość przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu w związku z planowaną inwestycją, decyzją z dnia [...] Starosta S. zobowiązał inwestora do dokonania przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie pomiaru emisji hałasu, a w przypadku przekroczenia ogólnie przyjętych norm wykonania czynności mających na celu usunięcie uciążliwości i zlikwidowanie jej wykraczania poza granice działki inwestora.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem jednego z zasadniczych i podstawowych wymogów prawa budowlanego, jakim jest art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), który stanowi, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej wiąże się także z poszanowaniem prawa do korzystania z tej działki według zasad wynikających z przepisów regulujących kwestie wykonywania prawa własności lub innego prawa do nieruchomości. Powyższe okoliczności, czyli ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich winna być brana pod uwagę na etapie prac projektowych oraz przez organ przygotowujący decyzję o pozwoleniu na budowę i powinna wynikać z uzasadnienia decyzji. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega bowiem badanie, czy dochodzi względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości.
W rozpoznawanej sprawie pomimo zarzutów w tym zakresie zawartych w odwołaniu jak i w skardze, organ nie poddał ich merytorycznej ocenie, nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego, polegającego na zapewnieniu stronom czynnego w nim udziału wraz z możliwością składania wniosków dowodowych. Natomiast w przypadku braku dowodów lub stwierdzenia, że są niewystarczające lub niewiarygodne organ powinien we własnym zakresie przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście w wyniku realizacji planowanej inwestycji powstanie uciążliwość wykraczająca poza granice działki w postaci znacznej emisji hałasu i zanieczyszczeń w postaci gazów i pyłów do środowiska. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta W. wyraźnie wszak stanowi, że uciążliwość prowadzonej działalności gospodarczej nie może wykroczyć poza granice działki, na której inwestycja ma być zrealizowana. Warunkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę było zatem jednoznaczne ustalenie, że uciążliwość planowanej inwestycji nie wykracza poza granice działki inwestorów.
Z uwagi zatem na fakt, iż sprawa nie została rozpatrzona w stopniu koniecznym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów art.7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Sąd zobligowany był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, zaś orzeczenie o kosztach postępowania oparto na przepisie art. 200 powołanej ustawy.