II SA/Łd 288/23

II SA/Łd 288/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-08-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Michał Zbrojewski
Robert Adamczewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 50 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Dnia 17 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2023 roku spraw ze skarg K. W., W. W., A. K. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 4 stycznia 2023 r. znak SKO.4151.34-37.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargi. ał
Uzasadnienie
II SA/Łd 288/23
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły dwie skargi: K.W. i W.W. oraz A.K. i K.P. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 4 stycznia 2023 r. (znak: SKO.4151.34-37.2022) utrzymującą w mocy – na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] - decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z 28 października 2022 r. (Nr 9/2022, znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 28 października 2022 r. Burmistrz Miasta i Gminy L., po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z 19 sierpnia 2022 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działki nr ewid. [...] (obręb [...] P.), gmina L.
Odwołania od powyższej decyzji złożyły następujące osoby: K.W. i W.W., A.K. i K.P. oraz W. H. Strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, alternatywnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W.H. nie dochował ustawowego terminu do złożenia odwołania, co zostało stwierdzone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 4 stycznia 2023 r. W. H. nie zaskarżył powyższego rozstrzygnięcia.
W swoim odwołaniu A.K. i K.P. zarzucili naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji:
a) art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.) [dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami] poprzez ich błędną wykładnię i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy objęta wnioskiem inwestycja nie służy realizacji celu publicznego,
b) art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazała możliwość jej realizacji i zgodność z przepisami prawa,
c) art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku] w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 tej ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Racy Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez błędne uznanie, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy dowody, w oparciu o które procedował organ, z uwagi na ich wadliwość, nie mogły stanowić podstawy ww. twierdzenia,
2. przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść decyzji:
d) art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewykazanie, że wydanie zaskarżonej decyzji powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów,
e) art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie konsultacji społecznych, w związku z błędnym uznaniem, że dla planowanej inwestycji nie wymaga się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
f) art. 89 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, podczas gdy zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron, w tym w szczególności wniesienia sprzeciwu przez mieszkańców P., których nieruchomości znajdują się w bezpośrednim oddziaływaniu planowanej inwestycji,
a w konsekwencji naruszenie zasad postępowania administracyjnego, tj.:
g) art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy wyrażający się w braku szczegółowej analizy celu publicznego, dla którego ma służyć projektowane zamierzenie inwestycyjne i od istnienia którego uzależnia się wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego,
h) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, z naruszeniem interesu innych niż wnioskodawca stron postępowania, a w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,
i) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, polegające na udzieleniu krótkiego 3-dniowego terminu na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co w okolicznościach niniejszej sprawy oraz jej złożoności, należy uznać za termin nieadekwatny.
Skarżący wnieśli ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: aktualnej mapy zasięgów sieci [...], fragmentu sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych, kart katalogowych zawierających dane techniczne producenta anten, treści i wyników badań załączonych do niniejszego odwołania oraz udostępnionych w serwisach internetowych, do których linki podano w uzasadnieniu, pisma Europejskiego Instytutu Ochrony Środowiska.
Z kolei w swoim odwołaniu K.W. i W. W. zarzucili naruszenie:
1) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie sporządzenie osnowy decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa, ponieważ strony muszą wiedzieć, jakie konkretne przepisy prawa materialnego miały zastosowanie w sprawie,
2) art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji ilości i mocy EIRP wszystkich anten,
3) art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie sporządzenia decyzji z uwzględnieniem w/w,
4) art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ ustawodawca nie ograniczył go do jakichkolwiek norm tylko do zasięgu (lokalny lub ponad lokalny). Ponadto zdaniem ustawodawcy istnieje obowiązek uwzględnienia zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego w środowisku oraz w odniesieniu do stref środowiska pracy,
5) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia,
6) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie),
7) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich.
Wspomnianą na wstępie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniem Kolegium wyjaśniło, że w pierwszej kolejności niezbędnym jest odniesienie się do kwestii oceny czy inwestycja objęta wnioskiem [...] Sp. z o. o. z 19 sierpnia 2022r. stanowi inwestycję celu publicznego.
Powołując się na art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami Kolegium podniosło, że tylko łączne spełnienie dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego: jej zakres (lokalny, ponadlokalny lub krajowy) oraz realizacja celu, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium wskazało, że bezspornie planowana stacja bazowa telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej - służy więc zaspokojeniu potrzeby powszechnej łączności publicznej, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec powyższego Kolegium uznało, iż planowane do realizacji na części działki nr ewid. [...] (obręb [...] P.), przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, do której zastosowanie znajdują przepisy art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Kolegium wyjaśniło, że na powyższą ocenę bez wpływu pozostaje podnoszony w odwołaniu zarzut, że na terenie miejscowości P. istnieje wystarczający zasięg sieci [...]. Rozpoznając bowiem wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ administracji nie ocenia celowości i zasadności realizacji zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań.
Ponadto Kolegium zaznaczyło, że na dopuszczalność wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma także wpływu zgłaszany w odwołaniu zarzut obniżenia wartości sąsiednich gruntów na skutek wydania decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 (tj. korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone), przepisy art. 36 oraz art. 37 dotyczące roszczeń odszkodowawczych stosuje się odpowiednio.
Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania dotyczących potrzeby uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko nie są wyodrębniane poprzez wskazanie ogólnych kryteriów, a poprzez indywidualne ich wyliczenia. Taką konstrukcję przyjmuje rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 z późn. zm.).
Wobec powyższego Kolegium podkreśliło, że w dacie złożenia wniosku przez inwestora, tj. 19 sierpnia 2022 r. obowiązujące przepisy nie pozostawiały wątpliwości co do kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Bezspornym jest bowiem, że tego rodzaju przedsięwzięcia nie należą do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Taki stan ma miejsce od 4 czerwca 2022 r., tj. od wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071). Na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia uchylono kolejno § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). A zatem od 4 czerwca 2022 r. planowane przedsięwzięcie nie należy już do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium stwierdziło w rezultacie, że planowane przedsięwzięcie, bez względu na jego parametry, w tym poziom równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, nie kwalifikuje go do uzyskania decyzji środowiskowej.
Następnie Kolegium wskazało, że brak zgody odwołujących się na realizację inwestycji w sąsiedztwie ich nieruchomości nie ma w niniejszym postępowaniu znaczenia prawnego i nie może być przesłanką do wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają bowiem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich na planowane usytuowanie inwestycji.
W ocenie organu drugiej instancji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zostały w zaskarżonej decyzji prawidłowo określone w pkt 5 warunków lokalizacji planowanej inwestycji. Warunki dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich winny zostać skonkretyzowane i uszczegółowione zgodnie z art. 5 ustawy - Prawo budowane w dokumentacji sporządzanej dla celów uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji oraz w samej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe dotyczy również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, które znajdą zastosowanie dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o pozwolenie na budowę.
Mając zaś na uwadze zarzut odwołania dotyczący nieprzeprowadzenia przed wydaniem decyzji rozprawy administracyjnej Kolegium wyjaśniło, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierające podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji nie przewidują w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sytuacji, w których rozprawa administracyjna byłaby obowiązkowa. Do postępowania w tego rodzaju sprawach stosuje się przepisy k.p.a. W myśl art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadza w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego, albo gdy wymaga tego przepis prawa. Żadna z tych przesłanek w niniejszej sprawie, zdaniem organu orzekającego, nie zachodziła.
Oceniając przeprowadzone postępowanie przez organ I instancji Kolegium podniosło, że decyzja została wydana po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: Starostą Pabianickim w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele leśne, Dyrektorem Zarządu Zlewni w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sprawach melioracji wodnych, Marszałkiem Województwa Łódzkiego jako właściwym organem administracji geologicznej w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych.
W kwestii zaś dotyczącej ograniczenia stronom udziału w postępowaniu poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, Kolegium zaakcentowało, że art. 10 k.p.a. nie posługuje się konkretnym minimalnym terminem, jaki należy wyznaczyć stronie na wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału wyjaśniającego. W przypadku wyznaczenia, w ocenie strony, terminu zbyt krótkiego na zapoznanie się z aktami sprawy może ona wnioskować o jego przedłużenie. Odwołujący się, po otrzymaniu 21 października 2022 r. informacji o możliwości zapoznania się z aktami zgłosili wprawdzie wniosek o jego przedłużenie, jednakże nie został on przez organ orzekający uwzględniony, co jak należy domniemywać, było wynikiem uznania, że strony będąc aktywne w toku całego postępowania, w istocie zapoznały się z pełnym materiałem dowodowym, czego potwierdzeniem jest korespondencja kierowana do organu zawierająca konkretne wnioski i uwagi pod adresem inwestycji oraz treść zarzutów sformułowanych w odwołaniach. W ocenie Kolegium zatem nie można uznać, że doszło do pozbawienia stron udziału w postępowaniu, w szczególności, że stronom postępowania przysługuje prawo wglądu w akta sprawy w toku całego postępowania a zatem także w postępowaniu odwoławczym, a nawet po jego po zakończeniu.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli zarówno K.W. i W.W. oraz A.K. i K.P..
W swojej skardze K.W. i W.W. zarzucili organowi naruszenie:
1. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 45 ust 1 Konstytucji RP poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania i tym samym przerzucenie tego obowiązku na sąd administracyjny, co w istocie jest niedopuszczalne;
2. art. 4 ust 1 w zw. z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071) w zw. z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez pominięcie wymogów ustawowych, o których mowa powyżej;
3) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie strony postępowania, czyli właściciela obiektu oraz konstrukcji wsporczej, czyli spółki O., co w późniejszym czasie może stanowić przesłankę nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
4) art. 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji RP w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy i odnosił się do roku 1999. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części;
5) art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ jak wynika z treści ustawy nie został on ograniczony do jakiejkolwiek normy tym bardziej, że brak jest w ustawie definicji obszaru oddziaływania obiektu;
6) art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 w/w ustawy w zw. z art. 3 pkt 39 ustawy - Prawo ochrony środowiska;
7) art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy E1RP anten radioliniowych;
8) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie sporządzenie osnowy decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa, ponieważ strony muszą wiedzieć, jakie konkretne przepisy prawa materialnego miały zastosowanie w sprawie;
9) art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie sporządzenia decyzji z uwzględnieniem w/w;
10) art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać. Ponadto zdaniem ustawodawcy istnieje obowiązek uwzględnienia zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego w środowisku oraz w odniesieniu do stref środowiska pracy, zjawiska odbić;
11) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia;
12) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w zw z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie);
13) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów według norm przypisanych.
Z kolei A.K. i K.P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych prawem.
Ponadto skarżący wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - pisma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z 2 czerwca 2021 r. na okoliczność: możliwości do zdalnego zwiększania przez inwestora mocy już wykonanej instalacji, względem mocy deklarowanej dla potrzeb uzyskania pozwolenia na budowę, a w konsekwencji dowolnego i niekontrolowanego zwiększania pola elektromagnetycznego, które może doprowadzić do zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców terenów znajdujących się na obszarze oddziaływania inwestycji.
Skarżący zarzucili organowi decyzji naruszenie:
1. art. 6 ust. 8 konwencji z Aarhus z 25 czerwca 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska poprzez nienależyte uwzględnienie rezultatów uzyskanych w wyniku udziału społeczeństwa, całkowite nie odniesienie się do racji podniesionych przez W. i K.W. w ich odwołaniu, zlekceważenie uwag podnoszonych przez lokalną społeczność, mieszkańców w toku postępowania, całkowite nie odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego kpa podniesionych w moim odwołaniu;
2. art. 6 ust. 3 ww. konwencji poprzez przyjęcie, że organ I instancji wyznaczył odpowiedni termin na zapoznanie się z aktami sprawy, w sytuacji, gdy wyznaczony przez organ termin (zaledwie 3 dni) nie zapewnił dostatecznego okresu czasu na gruntowne i dokładne zapoznanie się z obszerną dokumentacją, przygotowanie się i efektywne uczestniczenie przez strony w podejmowaniu decyzji w toku postępowania,
3. art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa i utrzymanie w mocy decyzji także naruszającej przepisy prawa w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji winna zostać uchylona,
4. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, albowiem Kolegium, jak też organ I instancji zlekceważyły wiele uwag i racji podnoszonych przez strony w toku sprawy, nie traktowały równo stron, nie były bezstronne,
5. art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie, albowiem w niniejszej sprawie organy II i I instancji nie działały wnikliwie, gdyż nie rozpatrzyły sprawy w sposób staranny, dokładny, należyty, prawidłowy, w sposób wyczerpujący oraz nie stały na straży praworządności,
6. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. [...] k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie i nierozpatrzenie sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, albowiem organ materiał dowodowy rozpatrzył w taki sposób, że zignorował część wskazanych przeze strony racji, dokumentów,
7. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3, 4, 5 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 2 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. [...] k.p.a. poprzez wydanie decyzji zarówno przez organ II instancji, jak i I instancji bez należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, albowiem organy bezpodstawnie zignorował w sprawie część przedstawionych przeze strony racji, dokumentów i nie wyjaśniły tego przyczyn, organy nie był wnikliwe, dokładne, staranne, bezstronne, nie stały na straży praworządności i prawa, nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organy nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, a także nie rozpatrzyły sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, lecz organy rozpatrzył sprawę w sposób stronniczy na korzyść inwestora, bezkrytycznie przyjmując za prawdziwe i słuszne jego oświadczenia, nie dokonując własnych sprawdzeń, kontroli, ustaleń w tym zakresie; w toku sprawy nie ustalono rzeczywistego stanu faktycznego oraz prawnego, gdyż przedłożona do akt dokumentacja inwestora [...] jest sfałszowana, poprzez wielokrotne zaniżenie parametrów technicznych anten, a także nie podanie wielu innych - kluczowych dla niniejszej sprawy - parametrów nadajników, nie zawarto stosownych opartych na prawdziwych danych obliczeń związanych z promieniowaniem; brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji w dużej mierze z racji braku należytego ustalenia stanu faktycznego (parametry przedsięwzięcia); organy zignorowały część racji przedstawionych organom przez pozostałe strony, organy w żaden sposób nie wykazały, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z prawem, gdyż ani nie podjęły żadnych kroków ku temu, a ponadto było to niemożliwe z uwagi na przedstawienie przez inwestora [...] sfałszowanej oraz niekompletnej dokumentacji w zakresie danych technicznych przedsięwzięcia,
8. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie, gdyż postępowanie winno zostać przez organ I I instancji umorzone, zgodnie z wnioskiem skarżących, albowiem stało się ono bezprzedmiotowe, gdyż opiera się na sfałszowanych oraz niekompletnych danych technicznych przedsięwzięcia, co uniemożliwia jego ocenę, a ponadto inwestor nienależycie wypełnił wezwanie organu I instancji i wniosek inwestora zawiera poważne braki uniemożliwiające jego rozpatrzenie, które nie zostały usunięte na wezwanie, a część tych braków w ogóle organy I i II instancji nie dostrzegły i nie wezwały inwestora do ich uzupełnienia,
9. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez opatrzenie decyzji Kolegium podpisami osób ją wydających bez wskazania ich imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych, co uniemożliwia rzeczywistą ocenę, kto podpisał się pod decyzją, albowiem podpisy są nieczytelne, a w zakresie identyfikacji podpisów domniemania są niedopuszczalne,
Ponadto skarżący zarzucili decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i uznanie, że wniosek mógł zostać merytorycznie rozpoznany w sytuacji, gdy niemożliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku, albowiem nie określono w nim zapotrzebowania inwestycji na energię elektryczną, z wyszczególnieniem dla każdej anteny wchodzącej w skład inwestycji oraz z uwzględnieniem obciążenia telekomunikacyjnego nadajników (wówczas zużywają więcej energii),
2. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzję organu I instancji i uznanie, że wniosek mógł zostać merytorycznie rozpoznany w sytuacji, gdy niemożliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku, albowiem nie określono w nim charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko,
3. art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ ten zaniechał dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji,
4. art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy nie określała ona rodzaju inwestycji, w tym: liczby, rodzajów anten i ich prawdziwych maksymalnych parametrów,
5. art. 54 pkt 2 lit. b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy nie określała ona warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich,
6. art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji gdy wniosek inwestora nie czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych,
7. art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie projektu decyzji przez osobę, wobec której nie potwierdzono poprzez stosowne dokumenty (np. dyplomy) posiadania kompetencji wynikających z normy prawnej zawartej w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
8. art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, albowiem decyzja organu I instancji powinna być wydana w porozumieniu także w innymi organami wskazanymi w tym przepisie,
9. art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez odstąpienie przez organ od uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko lub co najmniej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W odpowiedzi na obydwie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o ich oddalenie.
Postanowieniem z 17 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączyć sprawę o sygn. akt II SA/Łd 289/23 ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 288/23 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skargi nie są zasadne.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowe skargi zostały przez Sąd rozpoznane na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został zawarty w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący oraz uczestnicy postępowania w ustawowym terminie - mając informację o przedmiotowym wniosku - nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w przedstawionych na wstępie aspektach, Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działki nr ewid. [...] (obręb [...] P.), gmina L.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dacie orzekania przez organ: tj.: Dz.U. z 2022 r., poz.503 ze zm. [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym].
Art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zgodnie natomiast z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisie tym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) [dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami]. Natomiast art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną, służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne -Dz.U. z 2022 r., poz. 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 maja 2021r., sygn. II SA/Sz 37/21).
Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu. Natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.
Treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że stacja bazowa telefonii komórkowej, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 lutego 2015 r., II OSK 1748/13 i z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 1604/14).
Z uwagi na powyższe skład orzekający doszedł do przekonania, że Kolegium prawidłowo przyjęło, iż sporna inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego.
Zgodzić także należy z Kolegium, że zakwestionowana inwestycja nie zalicza obecnie się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowi to konsekwencję opisanej przez Kolegium zmiany stanu prawnego, bowiem na mocy § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022, poz. 1071), w § 2 w ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839), od 4 czerwca 2022 r., uchylono bowiem odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. Prawidłowo więc orzekające w sprawie organy obu instancji przyjęły, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skoro wyżej omówione przepisy nie miały w sprawie zastosowania (gdyż inwestycja wyłączona została z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) uznać należy, że bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia pozostaje zarzut skarżących braku ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko z uwzględnieniem zjawiska odbić i kumulacji.
Wobec zarzutów skarżących należy także wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w niej, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust.1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Przywołując powyższą uchwałę Naczelnego Sądu administracyjnego należy podkreślić, iż na mocy art. 187 § 2 ustawy p.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 ustawy p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. Uchwała taka ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio". Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 1629/22).
W kontekście zarzutów dotyczących możliwości pochylania nadajników, czy nakładania się fal z sąsiednich azymutów i kumulacji promieniowania elektromagnetycznego wskazać należy, że przywołana powyżej uchwała już z samej zasady wyklucza skuteczności takich zarzutów.
Nie można też ze względu na ww. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego powoływać się na wcześniejsze orzecznictwo tego Sądu, którego treści z uwagi na ww. uchwałę uległy dezaktualizacji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym jest związany treścią przywołanej uchwały.
W ocenie Sądu utrzymana w mocy przez Kolegium decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie budzą wątpliwości parametry lokowanej inwestycji, które podano w decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. Projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskał również wymagane uzgodnienia. Ponadto został sporządzony przez osobę spełniającą wymagania z art. 5 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie wykazały, że istniały podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W kontekście stanowiska przedstawionego w skargach zaakcentować należy, że niedopuszczalnym byłoby wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, czy ze względu na sprzeciw mieszkańców okolicznych obszarów (por. przykładowo wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r., SA/Gd 774/20).
Zdaniem Sądu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mają wpływu protesty lokalnej społeczności, ani argumenty o utracie wartości nieruchomości, ani też podważanie celowości inwestycji z uwagi na istnienie innych masztów w okolicy. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności. Powyższe przede wszystkim jednak wynika z tego, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, co oznacza, że organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie bowiem z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków – art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił do uznania organu administracji. Organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji takiej inwestycji jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019).
Innymi słowy, organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., II OSK 2202/10). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., II OSK 1137/17). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia.
W realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, nie zachodzi sprzeczność zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Zgromadzony zaś w sprawie materiał jak również przedstawione w decyzjach rozważania organów, potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inwestora zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc pod uwagę powyższe - wbrew twierdzeniom skargi - nie było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnośnie zarzutu niezbadania obszaru oddziaływania, na jaki inwestycja będzie oddziaływać należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wyznaczenie tego obszaru jest istotne dla ustalenia kręgu stron postepowania. Z treści art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem wprost, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie organ zawiadamia na piśmie wyłącznie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Natomiast pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Powołany przepis reguluje dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień - nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postępowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości zawiadomień - obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od reguły wynikającej z treści art. 49 k.p.a., organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach, wskazanych treścią art. 53 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z 28 listopada 2019 r., II OSK 2873/18).
Wskazane uregulowanie oznacza, zdaniem Sądu, brak konieczności ustalania w sprawie imiennie określonego kręgu stron postępowania, tym bardziej, że instytucja zawiadomienia w drodze ogłoszenia publicznego ma w swej istocie na celu umożliwienie każdemu potencjalnemu zainteresowanemu, który powołuje się (i z tej możliwości skorzystali skarżący w niniejszej sprawie) na posiadanie interesu prawnego w sprawie, możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym.
Trzeba bowiem zaznaczyć, że sam fakt dokonywania zawiadomień przez obwieszczenia na mocy art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza, że nie ma i nie było w postępowaniu innych stron niż inwestor i właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości, na której zlokalizowana będzie inwestycja. W sytuacji objętej hipotezą art. 49 K.p.a., organ zasadniczo nie ma obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postępowania, a co za tym idzie - imiennego wskazywania tych osób. Jedynie dla inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego ustawa wymaga sformalizowanego doręczenia.
W kontekście powyższych rozważań niezrozumiały jest zarzut skarżących, których wnioski o dopuszczenie do udziału w sprawie odniosły pozytywny skutek i umożliwiły aktywny udział w sprawie, o czym będzie dalej. Z akt sprawy wynika, że wskazany przez inwestora zasięg oddziaływania obejmuje jedynie działki [...] i [...], zaś z danych zawartych w ewidencji gruntów wynika, że K.W. jest właścicielką działek [...],[...] i [...], natomiast K.P. i A.K. są właścicielami działek [...],[...],[...]. Skład orzekający w niniejszej sprawie dostrzega, że z akt sprawy nie wynika czy W.W. przysługuje prawo własności nieruchomości w obszarze oddziaływania. Jednak w ocenie sądu dopuszczenie W.W. do udziału w sprawie oraz rozpoznanie jego odwołania byłoby ewentualnie uchybieniem niemającym wpływu na wynik postępowania, skoro równoległe odwołania złożyły także inne osoby, co do których wykazano prawo własności nieruchomości w obszarze oddziaływania przyjętym przez organ.
Wobec zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości sporządzonej w Aarhus z 25 czerwca 1998 r. (Dz.U. z 2003 r., nr 78, poz. 706) należy podnieść, że przywołany przez stronę przepis stanowi, iż procedury umożliwiające udział społeczeństwa zawierać będą rozsądne ramy czasowe dla różnych etapów, które zapewnią dostateczny okres czasu na poinformowanie społeczeństwa, zgodnie z postanowieniami ustępu 2, i na przygotowanie się i efektywne uczestniczenie przez społeczeństwo w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP umowy międzynarodowe są częścią krajowego porządku prawnego i muszą być stosowane w polskim porządku prawnym. W przypadku Konwencji z Aarhus są to normy sformułowane bardzo ogólnie, które wymagają konkretyzacji w systemach prawnych państw, które podpisały tę Konwencję. Realizacja tych obowiązków nastąpiła m.in. w ustawie środowiskowej, która jednak w niniejszym postępowaniu nie miała zastosowania z uwagi na omówioną wcześniej kwalifikację prawną spornej inwestycji. Niemniej jednak warto wyjaśnić, iż kontrolowane postępowanie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak jednocześnie w trybie i na podstawie przepisów k.p.a. Zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu reguluje art. 10 k.p.a.
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 6 maja 2016 r., II GSK 2905/14, z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, z 23 listopada 2007 r., I OSK 1614/06 oraz uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, podjęta na gruncie analogicznej, do zawartej w art. 10 § 1 k.p.a., regulacji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie podali, jakie nowe okoliczności lub dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostałyby przez nich powołane, gdyby przed wydaniem decyzji zapoznali się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Poza tym nie może umknąć uwadze, że po doręczeniu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym K.P. stawił się w organie 26 października 2022 roku i wykonywał kopie dokumentów (protokół z 26 października 2022 roku podpisany przez K.P.). W aktach organu I instancji znajdują się także inne dokumenty wskazujące na to, że wszyscy czworo skarżący brali aktywni udział w postępowaniu: skarżąca K.W. 26 września 2022 roku zapoznała się z aktami w siedzibie organu (protokół z 26 września 2022 roku podpisany przez K.W.); wszyscy skarżący pismami z 3 i 4 października 2022 roku przedstawili swoje stanowisko i wnioski w sprawie. Powyższe oznacza, że zarzucane naruszenie w postaci wyznaczenia 3 dni na zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji organu I instancji nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro skarżący na bieżąco brali czynny udział w postępowaniu administracyjnym, zaś w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie wykazali jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonali, jakich argumentów nie podnieśli i jak wpłynęło to na wynik sprawy.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Wspomniany akt będzie miał zastosowanie dopiero na następnym etapie inwestycyjnym, bowiem został wydany na mocy art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut nieczytelnych podpisów pod zaskarżoną decyzją. Z treści zaskarżonej decyzji niewątpliwie wynika w jakim składzie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, a decyzja ewidentnie zawiera trzy osobiste podpisy. Nazwiskom, imionom orzeczników oraz ich podpisom przyporządkowano odpowiednio cyfry arabskie, dzięki czemu można zidentyfikować kto złożył podpis pod decyzją. Wyjaśnienia tu wymaga, że pod pojęciem podpisu należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, pozwalający dzięki jego indywidualnym cechom na identyfikację tej osoby. Podpis pod decyzją musi być własnoręczny, lecz nie musi być czytelny bądź obejmować pełnego nazwiska.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., decyzja jest zgodna z art. 107 § 1 k.p.a., a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako niezasadną.