II SA/Łd 282/25

II SA/Łd 282/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Beata Czyżewska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne
Lasy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 250 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 764
par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu  terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 20 ust. 3a
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2025 poz 567
art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 4
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j.)
Sentencja
Dnia 21 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2025 roku sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 21 lutego 2025 roku znak: SKO.4174.18.2024 w przedmiocie zastrzeżeń i wniosków dotyczących uproszczonego projektu urządzenia lasu 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu T.M. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego przy ul. [...] w Ł. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. znak SKO.4174.18.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło w całości decyzję Starosty Łódzkiego [...] z dnia 25 października 2024 r. znak: OŚRiL.6162.22.2023.MP o uznaniu wniosku w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu oraz wydało w tym zakresie decyzję reformatoryjną.
1. Z akt sprawy wynika, że G.S. w dniu 24 listopada 2023 r. złożył zastrzeżenia (wniosek) do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla obrębu [...], gmina K. sporządzonego na okres 1 stycznia 2024 r. – 31 grudnia 2033 r. - działki o nr ewid. [...] obręb [...], gmina K.. W podaniu wniesiono 1) zastrzeżenie co do powierzchni lasu znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...], która jego zdaniem powinna odpowiadać powierzchni, od której naliczany jest mu podatek leśny, a mianowicie 1,2900 ha; 2) wniosek o "ponowne wyliczenie całkowitej powierzchni obszaru", czyli - jak wynika z jego uzasadnienia - powierzchni tej działki ewidencyjnej, która zdaniem strony powinna wynosić 4,9600 ha, a nie 4,9324 ha (taka powierzchnia została wskazana w doręczonym jej piśmie Sądu Rejonowego w B. o sprostowaniu powierzchni przedmiotowej nieruchomości w urządzonej dla niej księdze wieczystej, na podstawie aktualnych danych ewidencji gruntów i budynków).
2. Starosta Łódzki [...] po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w dniu 18 kwietnia 2024 r. wydał decyzję znak: OŚRiL.6162.22.2023.MP.
3. Powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 5 sierpnia 2024 r. znak: SKO.4174.8.2024, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
4. Następnie decyzją z dnia 25 października 2024 r. znak: OSRiL.6162.22.2023.MP, wydaną na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy o lasach, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta Łódzki [...] uznał wniosek strony, jako właściciela lasu, w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu, stwierdzając, że na działce ewidencyjnej nr [...], znajduje się las o powierzchni 1,2900 ha. Organ pierwszej instancji umotywował swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji.
5. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł G.S. W treści odwołania odwołujący się zgodził się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, odnoszącym się do powierzchni lasu na działce nr [...], ale jednocześnie zakwestionował treść uzasadnienia decyzji w zakresie wyjaśnienia, że prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków, w tym co do powierzchni działki ewidencyjnej, na której części znajduje się las, nie może być kwestionowana w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 21 ust. 5 u.l.
6. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. znak SKO.4174.18.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło w całości decyzję Starosty Łódzkiego [...] z dnia 25 października 2024 r. i orzekło o uznaniu zastrzeżenia właściciela lasu do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu ewidencyjnego [...] w gminie K., powiecie łódzkim [...], na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2033 r., co do powierzchni lasu znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...], poprzez potwierdzenie, że wynosi ona 1,2900 ha, a ponadto o nieuznaniu wniosku właściciela lasu o "ponowne wyliczenie całkowitej powierzchni obszaru", tj. powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], gminie K..
1. Organ wyjaśnił, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta Łódzki [...] uwzględnił wskazania Kolegium wyrażone w decyzji uchylającej jego wcześniejszą decyzję z dnia 18 kwietnia 2024 r. Dotyczy to przede wszystkim uzupełnienia, w trybie uregulowanym w art. 64 § 2 K.p.a., braku podania G. S. złożonego w dniu 24 listopada 2023 r. o podpis wnoszącego, a także załączenia do akt sprawy dokumentów niezbędnych do ustalenia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy będącej jego przedmiotem.
2. Z uzupełnionego w ten sposób materiału dowodowego wynika, że K. sp. z o.o. w W., będąca podmiotem, o którym mowa w art. 19 ust. 5 u.l., sporządziła na zlecenie Starosty Łódzkiego [...] projekt uproszczonego planu urządzenia lasu dla obrębu ewidencyjnego [...] w gminie K., powiecie łódzkim [...], na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 grudnia 2033 r.
3. W pierwotnej wersji tego projektu, która została wyłożona do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miejskiego w K. w okresie od dnia 27 października 2023 r. do dnia 26 grudnia 2023 r., opisane było m.in. wydzielenie leśne oznaczone jako 02-a, obejmujące części działek ewidencyjnych nr: [...] i [...], o powierzchni ogólnej 2,7520 ha, z czego powierzchnia lasu na działce nr [...] wynosiła 0,6167 ha.
4. Po przeanalizowaniu kwestii poruszonych przez właściciela lasu organ odwoławczy doszedł do konkluzji, że opisane powyżej w pkt 1 zastrzeżenie jest w pełni uzasadnione, natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia w ramach niniejszego postępowania wniosku opisanego powyżej w pkt 2.
5. Podanie w pierwotnej wersji projektu uproszczonego planu urządzenia lasu błędnej powierzchni 0,6167 ha jako powierzchni lasu znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...], która na dzień jej sporządzenia odpowiadała wskazanej w rejestrze gruntów powierzchni użytku leśnego (LsV) na tej działce, było następstwem nieuwzględnienia przy dokonywaniu w 2021 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze obrębu [...] wiążących dla organu prowadzącego tę ewidencję zapisów w zatwierdzonym uproszczonym planie urządzenia lasu, obowiązującym dla obrębu w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Chodzi o obowiązek wynikający z art. 20 ust. 2 u.l., na mocy którego w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne).
6. Później organ ewidencyjny skorygował jednak swój błąd i już na dzień wydania zaskarżonej decyzji powierzchnia użytku leśnego (LsV) wchodzącego w skład działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] wynosiła prawidłowo 1,2900 ha, czyli była zgodna z powierzchnią lasu podaną w uproszczonym planie urządzenia lasu obowiązującym w okresie przeprowadzania modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz będącą nieprzerwanie podstawą naliczania podatku leśnego od tego gruntu.
7. Stan ten nie uległ zmianie w dacie orzekania przez Kolegium.
8. Słusznie zatem organ pierwszej instancji orzekł o zasadności zastrzeżenia strony (mylnie określonego w zaskarżonej decyzji jako wniosek) dotyczącego powierzchni lasu będącego jej własnością. Zdaniem Kolegium w świetle całokształtu ustalonych okoliczności nie ulega bowiem wątpliwości, że wynosi ona 1,2900 ha (a powierzchna całego wydzielenia leśnego oznaczonego jako 02-a - 3,4253 ha).
9. W ocenie organu na uwzględnienie nie zasługuje natomiast wniosek strony o "ponowne wyliczenie" całkowitej powierzchni działki nr [...] w obrębie [...], przy czym organ podkreślił, że konkluzja ta odnosi się stricte do przedmiotu niniejszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 21 ust. 5 u.l.
10. W granicach tego postępowania Kolegium nie przesądziło bowiem kwestii prawidłowości powierzchni działki, która ujawniona jest w ewidencji gruntów i budynków, a jedynie wyraziło stanowisko, że zarzut podniesiony w tym zakresie przez właściciela lasu nie może odnieść skutku w trybie zgłaszania zastrzeżeń i wniosków w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu. Wynika to przede wszystkim z faktu, że kwestionowany przez niego projekt planu zawiera tylko dane o powierzchni lasu usytuowanego na działce nr [...] i powierzchni wydzielenia leśnego, którego jest on częścią, natomiast brak jest w nim informacji o powierzchni tej działki ewidencyjnej jako całości.
11. Taki zakres danych ujętych w uproszczonym planie urządzenia lasu jest zresztą zgodny z przepisami prawa, w szczególności z § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, w którym określono obligatoryjne elementy tego planu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków czy też zmiany klasyfikacji gruntów.
12. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. W konsekwencji ewentualne błędy w ewidencji mogą być eliminowane wyłącznie w trybie przewidzianym w P.g.k.
13. Organ odwoławczy wskazał na marginesie, że w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji i dokumentów załączonych do akt sprawy kwestionowana przez stronę powierzchnia działki nr [...], wynosząca 4,9324 ha, została wpisana do rejestru gruntów w miejsce dotychczasowej powierzchni, wynoszącej 4,9600 ha, w następstwie przeprowadzenia w 2021 r. wzmiankowanej już modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze obrębu [...]. Zgodnie z art. 24a ust. 6 P.g.k. każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego będącego podstawą modernizacji, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu (w siedzibie starostwa powiatowego) zgłaszać uwagi do tych danych, a w myśl art. 24a ust. 9 P.g.k. każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji o ujawnieniu tych danych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków zgłaszać zarzuty do tych danych. Z przepisów tych wynika, że właściciel nieruchomości został wyposażony przez ustawodawcę w prawne środki kwestionowania zmian dokonywanych z urzędu w ewidencji gruntów i budynków (np. co do powierzchni działki) na etapie jej modernizacji i bezpośrednio po jej przeprowadzeniu. Nawet jeżeli jednak nie zgłosi uwag lub zarzutów w odpowiednich terminach, to nie jest pozbawiony możliwości dochodzenia swoich racji w późniejszym okresie. Jak bowiem stanowi art. 24a ust. 12 P.g.k., zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków.
14. Pomimo generalnej zbieżności stanowisk organów obu instancji w tej sprawie Kolegium uznało za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości (pkt 1 rozstrzygnięcia) i wydanie własnego merytorycznego orzeczenia co do jej istoty (pkt 2 i 3 rozstrzygnięcia). Jest to konsekwencją odniesienia się przez Starostę Łódzkiego [...] w wydanym przezeń rozstrzygnięciu tylko do zastrzeżenia wyrażonego w podaniu strony z dnia 24 listopada 2023 r., przy jednoczesnym pominięciu ustosunkowania się w treści rozstrzygnięcia do jej odrębnego wniosku zgłoszonego w tym samym podaniu. Wadliwość ta została usunięta w decyzji organu odwoławczego, w której zakres i przedmiot rozstrzygnięcia w pełni odpowiada zakresowi i przedmiotowi żądania strony (co nie musi być równoznaczne z uwzględnieniem tego żądania w całości).
1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł G.S., kwestionując ustalenia całkowitej powierzchni działki nr ewid. [...] obręb [...] oraz ustaleń powierzchni lasu. Skarżący podkreślił, że w swym podaniu zawarł zarówno zastrzeżenie i wniosek. W obowiązku Starosty leżało zbadanie sprawy i przesłanie wniosku do odpowiednich komórek w urzędzie w celu wyjaśnienia i zbadania sprawy. Nie zgodził się, że wielkość posiadłości nie ma żadnego znaczenia przy rozstrzyganiu w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu, bowiem nie można stwierdzić jaka jest prawidłowa powierzchnia lasu, w sytuacji gdy nie wiadomo jaka jest prawidłowa wielkość całego obszaru. Wielkość działki wynosi tymczasem 49,600 ha, a nie 49,324 ha. Starostwo uwzględniło wniosek jedynie w części dotyczącej lasów. Skarżący dodał, że wykonawca, któremu Starosta zlecił prace geodezyjne popełnił wiele błędów i dlatego skargę jest zasadna.
2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że nieuznanie wniosku skarżącego dotyczącego powierzchni całkowitej działki nr [...] w obrębie [...] na podstawie art. 21 ust. 5 u.l. (wyłącznie ze względu na fakt, iż tryb ten nie może służyć weryfikacji tej kwestii), nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez niego żądania wszczynającego odrębne postępowanie w odpowiednim trybie, o czym został on pouczony przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
2. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
3. G.S. zaskarżył do tutejszego Sądu decyzję SKO w Łodzi z 21 lutego 2025 r. uchylającą decyzję Starosty Łódzkiego [...] z dnia 25 października 2024 r. w całości i orzekającą o uznaniu zastrzeżenia skarżącego do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie powierzchni lasu znajdującego się na dz. ewid. nr [...], obręb [...], gmina K., poprzez potwierdzenie, że wynosi ona 1,2900 ha, a ponadto o nieuznaniu wniosku skarżącego o wyliczenie całkowitej powierzchni dz. [...].
4. W ocenie Sądu kwestionowana przez skarżącego decyzja reformatoryjna jest co do zasady prawidłowa.
5. Problematyka rozważanego na gruncie rozpatrywanej sprawy zagadnienia została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 567), [dalej: "u.o.l."].
6. W myśl art. 3 u.o.l. lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków;
2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
7. Dla ustalenia, że dany obszar gruntu jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, konieczne jest zatem ustalenie, że spełnia on łącznie określone w powyżej powołanym przepisie kryteria: przestrzenne (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną, ewentualnie przejściowe jej pozbawienie) oraz przeznaczenia (do produkcji leśnej), bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b lub c (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego lub grunt wpisany do rejestru zabytków). Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 u.o.l. Dlatego też, o zakwalifikowaniu danego gruntu jako las decyduje przede wszystkim stan faktyczny na tym gruncie (por. wyrok NSA z 23.06.2017 r., II OSK 2694/15; wyrok NSA z 6.06.2018 r., II OSK 3057/17; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
8. Mając na uwadze powyższe regulacje nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości, że obszar powyższy (obejmujący dz. ewid. nr [...]) jest lasem w rozumieniu prawa administracyjnego.
9. W myśl zaś art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. uproszczonym planem urządzenia lasu określa się plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej
10. W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 21 ust. 4 u.o.l. projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. W terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków (ust. 5).
11. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że skarżący dochował terminu do złożenia wniosków i zastrzeżeń.
12. W niniejszej sprawie organ uznał zastrzeżenia skarżącego jako właściciela lasu do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu ewidencyjnego [...] w gminie K., na okres od dnia jeden stycznia 2024 roku do dnia 31 grudnia 2033 roku, co do powierzchni lasu znajdującego się na dz. ewid. nr [...] poprzez potwierdzenie, że wynosi ona 1,2900 ha. Organy doszły bowiem do słusznego, w ocenie Sądu, przekonania, że na skutek modernizacji ewidencji gruntów i budynków w 2021 r. nie uwzględniono całkowitej powierzchni lasu w pierwotnej wersji projektu uproszczonego planu urządzenia lasu (0,6167 ha zamiast 1,2900 ha), co następnie skorygowano zgodnie z zastrzeżeniami skarżącego.
Należy zauważyć, iż rozstrzygnięcie w powyższym zakresie jest w sprawie bezsporne, nie kwestionuje go również skarżący. Sąd po przeprowadzeniu analizy akt postępowania nie dostrzegł w zakresie powyższego rozstrzygnięcia nieprawidłowości, które powinien wziąć pod uwagę z urzędu.
13. Problem w sprawie sprowadza się natomiast do nieuznania wniosku skarżącego o ponowne wyliczenie całkowitej powierzchni obszaru tj. powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], gminie K..
14. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 u.o.l. w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.
15. Natomiast przepis art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.), [dalej: "P.g.i.k."], stanowi, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Wobec powyższego należy wskazać, że ewidencja gruntów i budynków, jak każda ewidencja, ma charakter deklaratoryjny, pochodny – odzwierciedlający pewien stan, którego nie tworzy (por. wyrok NSA z dnia 23.09.2014 r., I OSK 385/13). Ewidencja gruntów odzwierciedla zatem stan nieruchomości w oparciu o określone dokumenty m.in. uproszczony plan urządzenia lasu, a nie faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości, czy też jej rzeczywisty stan. To prowadzi do wniosku, że art. 20 ust. 2 u.o.l. stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w P.g.i.k. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 u.o.l., dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Tym samym plan urządzenia lasu (analogicznie uproszczony plan urządzania lasu) jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane w ewidencji dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem (por. wyrok WSA w Łodzi z 27.09.2022 r., II SA/Łd 423/22 i powołane tam orzeczenia).
16. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi, kwestionujących nieuznanie przez organ zastrzeżenia skarżącego co do całkowitej powierzchni dz. ewid. nr [...] wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w UPUL nie może zostać podważony wpis w ewidencji gruntów i budynków, a do tego zmierza skarżący. Uproszczony plan urządzenia lasu jest bowiem dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu (por. wyrok NSA z 6.06.2018 r., II OSK 3057/17; wyrok WSA w Łodzi z 27.09.2022 r., II SA/Łd 423/22). Ewentualne błędy w ewidencji, co do uwidocznionego w niej wpisu lasu, jego granic, mogą być eliminowane wyłącznie w trybie przewidzianym w przepisach P.g.i.k. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach (P.g.i.k.) i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Tym samym brak jest możliwości podważania zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w UPUL. Zasadnie zatem organ nie był władny wypowiadać się w kwestii całkowitej powierzchni dz. ewid. nr [...].
17. Należy w tym miejscu jednak zauważyć, że skoro ww. kwestia nie było objęta prowadzonym przez organ postępowaniem w przedmiocie UPUL, to organ winien był umorzyć postępowanie w powyższym zakresie, stwierdzając, że nie jest właściwy w tym zakresie, jednakże rozstrzygnięcie wydane przez Kolegium jest tak samo negatywne w skutkach co "nieuznanie zastrzeżeń" (por. wyrok WSA w Łodzi z 25.01.2012 r., II SA/Łd 1357/11), niewątpliwie bowiem nadal wniosek skarżącego zostałby negatywnie rozpoznany, gdyż ustalony stan faktyczny i prawny jednoznacznie wskazuje na brak podstaw do wydania rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, tym samym nie należy też czynić w powyższym zakresie zarzutu organowi – uchybienie to nie miało bowiem wpływu na obowiązki czy też prawa skarżącego.
18. Należy raz jeszcze podkreśli, iż – co podniosło już Kolegium, którego wskazania w tym zakresie powołano wyżej – skarżący ma prawo kwestionowania wpisów w ewidencji gruntów i budynków w trybie przepisów P.g.i.k.
19. Zdaniem Sądu nie ma też racji pełnomocnik skarżącego, że organ błędnie nie zastosował w sprawie art. 65 § 1 i 2 K.p.a., bowiem jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych przepis art. 65 § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie w fazie wstępnej postępowania administracyjnego, gdy organ z urzędu bada swoją właściwość do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Faza wstępna postępowania administracyjnego trwa do momentu przejścia przez organ do fazy rozpoznawczej, którą wyznacza pierwsza czynność dowodowa w sprawie (por. wyrok NSA z 3.07.2025 r., I OSK 2089/23; wyrok NSA z 10.02.2009 r., II OSK 128/08). Skoro zatem organ nie przekazał podania we wstępnej fazie postępowania, to nie miał możliwości uczynienia tego w dalszym toku postępowania.
20. Wobec wszystkich powyższych okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna. Z tej też przyczyny na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono (pkt 1 sentencji wyroku).
21. O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a przyznając kwotę 480 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, obejmującą wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 764 z późn. zm.).
dc