II SA/Łd 256/23

II SA/Łd 256/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Beata Czyżewska
Jarosław Czerw
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 156 par. 1, art. 159 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
Art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1094
Art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
Par. 3 ust. 1 pkt 37 lit d, pkt 54 lit. b, pkt 58 lit. b, pkt 62
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Sentencja
Dnia 29 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi L. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023, znak: GPB-III.7721.254.2022 KT w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. P.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 znak: GPB-III.7721.254.2022 KT Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr 332/2022 z 28 września 2022 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmującego budowę hali produkcyjno-magazynowo-usługowej z częścią biurowo-socjalno-techniczną wraz z rampami rozładowczymi, budynkiem portierni, miejscami postojowymi na samochody osobowe i ciężarowe, pompownią i zbiornikiem przeciwpożarowym, budowę instalacji zasilającej zewnętrzne hydranty i tryskacze, zbiorników retencyjnych, instalacji wodociągowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych, separatora, osadnika, przepompowni i studni rozprężnej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazu ziemnego, instalacji oświetlenia terenu, wewnętrznej linii zasilającej i elektroenergetycznej oraz utwardzenie terenu w postaci dróg komunikacyjnych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K..
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:
W dniu 12 lipca 2022 r. I.B., reprezentująca inwestora - P. Sp. z o.o., wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjno-magazynowo-usługowej z częścią biurowo-socjalno-techniczną wraz z rampami rozładowczymi, budynkiem portierni, miejscami postojowymi na samochody osobowe i ciężarowe, pompownią i zbiornikiem przeciwpożarowym, budowę instalacji zasilającej zewnętrzne hydranty i tryskacze, zbiorników retencyjnych, instalacji wodociągowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych, separatora, osadnika, przepompowni i studni rozprężnej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazu ziemnego, instalacji oświetlenia terenu, wewnętrznej linii zasilającej i elektroenergetycznej oraz utwardzenie terenu w postaci dróg komunikacyjnych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K..
Do wniosku dołączono 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej, decyzję Burmistrza K. o warunkach zabudowy nr 72/2021 z dnia 29 grudnia 2021 r. oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta K. zatwierdzonego Uchwałą nr XIX/162/12 Rady Miejskiej w K. z dnia 26 kwietnia 2012 r.
W dniu 12 lipca 2022 r. Starosta [...] wezwaniem znak: [...], zobowiązał inwestora w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma do przedłożenia:
• pełnomocnictwa uprawniającego do podpisywania oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne pod odpowiedzialnością karną, zgodnie z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 ze zm.),
• zgody na dysponowanie przez inwestora gruntem na cele budowalne,
• decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej przez Burmistrza Miasta K. zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane,
• oświadczenia projektanta dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej,
• potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej za pozwolenie na budowę w wysokości 455 zł na konto Urzędu Miasta w P..
Stosowna odpowiedź wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu 1 sierpnia 2022 r.
W dniu 8 sierpnia 2022 r. Starosta [...] wezwał inwestora - P. Sp. z o.o., do przedłożenia wypisów z ewidencji gruntów dla działek zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie od północnej części terenu objętego opracowaniem, a będących już na terenie powiatu [...]ego.
Organ pierwszej instancji, zawiadomieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie wnioskowanego pozwolenia na budowę oraz zawiadomił, iż w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a także uzyskać informacje i wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej inwestycji.
W tym samym czasie, organ pierwszej instancji przekazał zawiadomienie w formie obwieszczenia, dotyczące przedmiotowej sprawy, do Urzędu Miejskiego w K. i Urzędu Miejskiego w A., z prośbą o umieszczenie ww. pisma na tablicy ogłoszeń.
W następnej kolejności, postanowieniem nr 143/2022 z dnia 8 września 2022r., Starosta [...] zobowiązał inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości:
– według danych z ewidencji gruntów, dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] stanowią użytki rolne. Brak decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej części działek przeznaczonych pod budowę,
– na terenie objętym wnioskiem występują urządzenia melioracji wodnych. Inwestor jest zobowiązany załączyć informację, pozyskaną z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarządu Zlewni w S., o przebiegu urządzeń melioracji wodnych na terenie przewidzianym pod inwestycję.
Termin na uzupełnienie ww. braków wyznaczono do 26 września 2022 r.
W aktach sprawy widnieją pisma M.K., K.C., M.L. i A.J., S.S., I.S., M.P. oraz L.R., K.R. i M.E. o niewyrażeniu zgody na realizację przedmiotowej inwestycji na sąsiednich działkach i wskazaniu uciążliwości m.in. przekroczenia norm hałasu oraz obniżenia wartości działek.
W dniu 15 września 2022 r., pełnomocnik inwestora – P. Z. zapoznała się z ww. pismami wniesionymi przez strony postępowania.
W dniu 26 września 2022 r. pełnomocnik inwestora złożył w Starostwie Powiatowym w P. decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarządu Zlewni w S., znak: [...], w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych. Po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o., Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w swej decyzji postanowiło udzielić P. Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na usunięcie melioracji, budowę kolektora melioracyjnego i wykonanie odcinka zarurowanego rowu na terenie posesji zlokalizowanej na działkach inwestycyjnych, nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K., polegającej na:
1. likwidacji urządzeń melioracji wodnych zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
2. likwidacji fragmentu urządzeń wodnych, tj. rowów melioracyjnych [...] i [...] zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
3. wykonaniu urządzenia wodnego tj. kolektora melioracyjnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
4. wykonaniu urządzenia wodnego tj. zarurowanego rowu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...],
5. wykonaniu urządzenia wodnego tj. zarurowanego rowu prowadzonego po śladzie istniejących urządzeń wodnych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...].
Dodatkowo pełnomocnik inwestora załączył decyzję Starosty [...] nr [...] z 26 września 2022 r., zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej 128 904 m2 gruntów rolnych, pod urządzeniami melioracji wodnych, w tym 43 205 m2 gruntów pochodzenia organicznego i 85 699 m2 pochodzenia mineralnego, położonych na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] w K., zgodnie z wnioskiem i załącznikiem graficznym.
Pismami z dnia 26 września 2022 r., w odpowiedzi na wnioski M.P. i K.R. o uznanie za stronę przedmiotowego postępowania, Starosta [...] poinformował wnioskodawczynie, że nie może ich uznać za strony postępowania, bowiem nie występują w wykazie osób pozostających w obszarze oddziaływania, w oparciu o analizę dokonaną w procedurze postępowania w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz procedury uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także w oparciu o informacje przedstawione przez projektanta dotyczące obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości wnoszących.
Po przeanalizowaniu pełnej dokumentacji, Starosta [...] decyzją nr 332/2022 w dniu 28 września 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P. Sp. z o.o., pozwolenia na budowę obejmującą budowę hali produkcyjno-magazynowo-usługowej z częścią biurowo-socjalno-techniczną wraz z rampami rozładowczymi, budynkiem portierni, miejscami postojowymi na samochody osobowe i ciężarowe, pompownią i zbiornikiem przeciwpożarowym, budowę instalacji zasilającej zewnętrzne hydranty i tryskacze, zbiorników retencyjnych, instalacji wodociągowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych, separatora, osadnika, przepompowni i studni rozprężnej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazu ziemnego, instalacji oświetlenia terenu, wewnętrznej linii zasilającej i elektroenergetycznej oraz utwardzenie terenu w postaci dróg komunikacyjnych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K..
Od ww. decyzji w ustawowym terminie odwołania złożyli S.S. i L.R., zaskarżając w całości wydaną decyzję Starosty [...]. Odwołujący stwierdzili, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, poprzez "brak oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko". Dodatkowo, zdaniem S.S., budowa hali spowoduje spadek wartości działki i niemożność budowy i zamieszkania z uwagi na hałas. Ponadto L.R. wskazał, że pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem zasad współżycia społecznego oraz rażącym naruszeniem prawa w szczególności z naruszeniem przepisów: art. 63 ustawy o ochronie środowiska w zakresie wydania decyzji środowiskowej i jednocześnie nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oraz bezpodstawne stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzania tej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo, nieuwzględnienie wskazań Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko i poprzez brak konsultacji społecznych. Wobec powyższych zarzutów, odwołujący wnieśli o uchylenie wydanej decyzji w całości.
W dniu 14 listopada 2022 r. do Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi wpłynęło pismo L.R., w którym poinformował on organ drugiej instancji, iż w związku ze złożonym odwołaniem w dniu 24 października 2022 r. załącza kopię korespondencji w sprawie wszczęcia sprawy z urzędu o stwierdzenie nieważności decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych Burmistrza K. z dnia 16 sierpnia 2021 r. oraz o wstrzymanie wykonania decyzji 332/2022 Starosty [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę do czasu rozpatrzenia wniosku przekazanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Ponadto skarżący przedłożył korespondencję w sprawie wszczęcia sprawy z urzędu o uchylenie decyzji Burmistrza K. z dnia 16 sierpnia 2021 r. o uwarunkowaniach środowiskowych, przekazaną do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi.
W dniu 22 listopada 2022 r. pełnomocnik inwestora P. Z. zapoznała się ze złożoną dokumentacją skarżącego i wykonała fotokopie ww. załączników. W związku z powyższym, w dniu 6 grudnia 2022 r., wpłynęło do Wojewody Łódzkiego stanowisko inwestora wobec przedłożonych przez skarżącego pism, w którym pełnomocnik inwestora stwierdził, że wniosek L.R. o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, jest całkowicie niezasadny i nie może być procedowany oraz rozpatrywany z punktu widzenia przepisów postępowania administracyjnego.
L.R. w dniu 8 grudnia 2022 r., za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePuap, poinformował, że w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi, zostało wszczęte z urzędu postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 16 sierpnia 2021 r., znak: [...]. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w zakresie decyzji organu odwoławczego, do czasu podjęcia prawomocnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie ważności decyzji Burmistrza o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wezwaniem z dnia 13 grudnia 2022 r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. w związku z art. 98 § 1 k.p.a., organ drugiej instancji, wobec wniosku skarżącego, wezwał wszystkie strony postępowania do zajęcia stanowiska, w terminie 5 dni od dnia doręczenia ww. pisma, w przedmiocie zgody na zawieszenie ww. postępowania. W wyznaczonym terminie do Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi wpłynęły pisma inwestora – P. Sp. z o.o., T. i M.W., M. Ł. oraz A. i T. S. dotyczące braku zgody na zawieszenie przedmiotowego postępowania.
Wobec powyższego, Wojewoda Łódzki w dniu 10 stycznia 2023 r., na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. wydał postanowienie nr 3/2023 o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego w powyższej sprawie.
W odpowiedzi na ww. wezwanie L.R. przesłał pismo z dnia 5 stycznia 2023 r., w którym stwierdził, że stanowisko Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi jest błędne, gdyż fakt "wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza K. przez SKO należy w tym wypadku do zagadnienia wstępnego". Dodatkowo w swym piśmie L.R. ponownie wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, może spowodować bezprzedmiotowość rozpatrywania przez Wojewodę Łódzkiego odwołania od decyzji o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, skarżący podtrzymał swój wniosek o zawieszenie postępowania Wojewody Łódzkiego do czasu rozstrzygnięcia przez SKO, czy istnieje w obrocie prawnym prawomocna decyzja środowiskowa, czy też została stwierdzona jej nieważność.
W dniu 23 stycznia 2023 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, do Wojewody Łódzkiego wpłynęło pismo L.R. z informacją, że w dniu 19 stycznia 2023 r. złożył on do SKO wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K.. W ocenie L.R., decyzja SKO w sprawie istnienia ważnej decyzji środowiskowej, jest kluczowym dokumentem w zakresie wydania pozwolenia na budowę. Brak ważnej decyzji środowiskowej unieważni cały proces wydania pozwolenia na budowę, od którego L.R. wniósł odwołanie, a podtrzymanie tego pozwolenia na tym etapie, spowoduje nieodwracalne skutki prawne dla jego sytuacji procesowej. Jednocześnie wpłynęły kolejne wnioski o zawieszenie z urzędu przedmiotowego postępowania.
Organ drugiej instancji nie znalazł jednak podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia wydanego przez Starostę [...] i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie swoich rozważań Wojewoda Łódzki podkreślił, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Zabudowa nieruchomości może nastąpić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej zobowiązany jest zweryfikować spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej również jako "Prawo budowlane"). Organ winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz w razie konieczności, stosownie do treści art. 35 ust. 3 ww. ustawy, wydać postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, w myśl art. 35 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Planowana inwestycja obejmuje budowę budynku produkcyjno-magazynowo-usługowego z częścią biurowo-socjalno-techniczną, zbiornika przeciwpożarowego wraz z pompownią oraz portiernią, dróg, chodników oraz parkingów, zadaszonego miejsca na rowery, zewnętrznej instalacji elektrycznej (przyłącza wg odrębnego opracowania), oświetlenia zewnętrznego, zewnętrznej instalacji wodociągowej bytowej i ppoż. (przyłącza wg odrębnego opracowania), zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej (ze szczelnym zbiornikiem), zewnętrznej instalacji gazowej (przyłącza wg odrębnego opracowania), zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej z niezbędnymi urządzeniami oraz zbiorników retencyjnych na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w K..
Obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, w niewielkiej części (ok. 4,6 %) jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla pozostałej części, Burmistrz K. decyzją nr 72/2021, znak: [...] z dnia 29 grudnia 2021 r., ustalił warunki zabudowy, przedstawiając poniższe wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu:
1) linie zabudowy - nie wyznacza się,
2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu - do 49% powierzchni terenu objętego zakresem decyzji (wielkość powierzchni zabudowy wynosi 48,9% - warunek spełniony),
3) szerokość elewacji frontowej - od 29 m do 150 m (szerokość wynosi 144,56 m - warunek spełniony),
4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) - do 15 m od poziomu terenu (wysokość górnej krawędzi attyki wynosi 14,4 m — warunek spełniony),
5) geometria dachu - dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych od dachu płaskiego do 30°. Kierunek podstawowej kalenicy równoległy lub prostopadły do jednej z granic bocznych (kąt nachylenia głównych połaci dachowych 2° - warunek spełniony),
6) inne - na terenie objętym inwestycją należy zapewnić miejsca parkingowe w liczbie:
a) minimum 10 miejsc postojowych na 100 osób zatrudnionych w części produkcyjno-magazynowej (wymagane 77 miejsc parkingowych),
b) minimum 1 miejsce postojowe dla samochodów ciężarowych na każde rozpoczęte 10 000 m2 powierzchni użytkowej (wymagane 7 miejsc parkingowych),
c) minimum 1 miejsce postojowe na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni biurowej (wymagane 72 miejsca parkingowych).
Na terenie inwestycji zaprojektowano 150 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 16 dla osób niepełnosprawnych oraz 7 miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych - warunek spełniony.
Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji:
1) planowana inwestycja obsługiwana będzie w zakresie infrastruktury technicznej na bazie projektowanych przyłączy:
a) zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci miejskiej (budynek będzie zasilany z sieci średniego napięcia, zgodnie z wydanymi warunkami przyłączenia z dnia 4 października 2021 r. - warunek spełniony),
b) zaopatrzenie w wodę z sieci miejskiej (projektuje się zewnętrzną instalację wodociągową na cele socjalno-bytowe - warunek spełniony),
c) odprowadzanie ścieków do szczelnych szamb, a po wybudowaniu miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej w ul. [...] podłączenie do sieci miejskiej (ścieki będą odprowadzane do bezodpływowych szczelnych zbiorników na nieczystości ciekłe - warunek spełniony),
d) gromadzenie odpadów na posesjach w urządzeniach przystosowanych do ich gromadzenia zgodnie z zasadami określonymi przez Gminę K. i wywóz nieczystości przez uprawnione firmy (warunek spełniony),
e) należy rozwiązać zgodnie z obowiązującymi przepisami odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu własnej nieruchomości (projektuje się zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej, tj. rurociągi grawitacyjne odprowadzające wody opadowe i roztopowe do zbiornika retencyjnego - warunek spełniony),
f) ogrzewanie budynku lokalne z zastosowaniem paliwa ekologicznego (projektuje się wodne grzejniki płytowe zasilane z kotła gazowego - warunek spełniony),
g) dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez działkę nr ewid. [...], przez projektowany zjazd publiczny (połączenie z drogą publiczną poprzez zjazd na działkę drogową nr ewid. [...], na podstawie decyzji nr [...] wydanej przez Zarząd Powiatu w P. -warunek spełniony).
W ocenie Wojewody Łódzkiego, projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy nr 72/2021, znak: [...] z dnia 29 grudnia 2021 r., co wypełnia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane.
Organ odwoławczy przeanalizował również zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą nr XIX/162/12 Rady Miejskiej w K. z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Dla fragmentów działek nr ewid. [...], [...], [...] i [...] oznaczonych na rysunku planu symbolem 2MN, plan ustala przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna, a przeznaczenie uzupełniające: możliwość realizacji usług w budynkach mieszkalnych lub samodzielnych budynkach, stanowiących nie więcej niż 30 % powierzchni zabudowy przeznaczonej pod funkcję mieszkaniową. Dla fragmentów działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oznaczonych na rysunku planu symbolem 1U, plan ustala przeznaczenie podstawowe pod zabudowę usługową i dopuszcza realizację obiektów usługowych dla prowadzenia działalności w zakresie np. handlu, gastronomii, usług rzemieślniczych, bankowości. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na działkach inwestycyjnych w części objętej planem miejscowym zaprojektowano m.in.: podziemne szczelne zbiorniki retencyjne, część otwartego szczelnego zbiornika retencyjnego, drzewa, szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe, ekrany akustyczne, powierzchnia utwardzona (droga). Zgodnie z projektem, przedmiotowa inwestycja spełnia ustalenia planu miejscowego, tj.:
– powierzchnia zabudowy nie większa niż 35 % powierzchni działki (warunek spełniony - wg projektu: 0 %),
– powierzchnia biologicznie czynna nie mniejsza niż 50 % powierzchni działki (warunek spełniony - wg projektu: 74,39 %),
– wskaźnik intensywności zabudowy nie większy niż 0,7 (warunek spełniony - wg projektu: 0).
W dniu 16 sierpnia 2021 r. Burmistrz K. wydał decyzję znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, orzekając realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 17 września 2021 r.
Zgodnie z zapisami ww. decyzji, planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których w mowa w § 3 ust. 1 pkt 31, 37 lit. d, pkt 54 lit. b, pkt 58 lit b, pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm., dalej również jako: "r.p.z.o.ś."), dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest fakultatywne. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że Burmistrz K. wystąpił o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz do Zarządu Zlewni Wód Polskich w S..
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi pismem z dnia 4 lutego 2021r., znak: [...], wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z uzupełnieniem karty informacyjnej przedsięwzięcia Burmistrz K. wystąpił z ponowną prośbą o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia tejże oceny. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi pismem z dnia 1 czerwca 2021 r., podtrzymał stanowisko o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pismem z dnia 3 lutego 2021 r., znak: [...], wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia proponuje odstąpić od przeprowadzenia oceny oddziaływania. Pismem z dnia 14 czerwca 2021 r., organ podtrzymał swoje stanowisko.
Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. znak: [...], wyraził opinię, w której nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Burmistrz K., uwzględniając łączne uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 2373 ze zm., powoływana dalej jako: "u.o.o.ś.", lub "ustawa środowiskowa") oraz po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. uznał, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Organ odwoławczy wskazuje, że rodzaj i zakres planowanego przedsięwzięcia jest zgodny z ww. decyzją środowiskową wydaną przez Burmistrza K.. Przedmiotowa inwestycja w zakresie m.in. bilansu terenu spełnia ustalenia zawarte w decyzji środowiskowej, m.in.:
• powierzchnia planowanego przedsięwzięcia (do przekształcenia) będzie wynosić łącznie ok. 13,11 ha (wg projektu: 131 105,00 m2), w tym powierzchnie:
– powierzchnia zabudowy zadaszonej łącznie: ok. 6,40 ha (ok. 49%) - wg projektu: 64 039,12 m2 - 48,85 %;
– - powierzchnia utwardzeń łącznie: ok. 4,09 ha (ok. 31%) - wg projektu: 39 867,68 m2 - 30,40 %;
– powierzchnia biologicznie czynna: min. 2,62 ha (min. 20%) - wg projektu: 26 398,20 m2 - 20,14%;
w tym: hala produkcyjno-magazynowo-usługowa wraz z segmentami socjalno-biurowymi oraz częściami pomieszczeń technicznych, o powierzchni łącznej ok. 6,4 ha - wg projektu: 63 647,33 m2.
W następnej kolejności organ odwoławczy przystąpił do sprawdzenia zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm.). Z materiału dowodowego wynika, iż dla planowanej inwestycji została wydana opisana szczegółowo powyżej decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarząd Zlewni w S. znak: [...], w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 21 czerwca 2022 r. Po analizie treści ww. decyzji, organ odwoławczy stwierdził zgodność przedmiotowego zamierzenia z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym.
W następnej kolejności, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej również jako: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r."), m.in. w zakresie zachowania wymaganych odległości dotyczących usytuowania budynków i miejsc postojowych oraz ochrony ppoż. i ochrony sanitarnej.
Przechodząc do analizy oddziaływania inwestycji w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda wskazał, iż ze względu na znaczną odległość projektowanej hali od zabudowań mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych w południowej części opracowania, wynoszącą około 165 m i jej wysokość, projektowana hala wraz z infrastrukturą jej towarzyszącą nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem, wyrażonym w § 13 ust. 1 warunków technicznych, ani nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 rozporządzenia).
Jak natomiast wynika z projektu zagospodarowania terenu, inwestor zapewnił dojście i dojazd do projektowanej hali produkcyjno-magazynowo-usługowej. W aktach sprawy widnieje decyzja Zarządu Powiatu w P. nr [...] z dnia 26 października 2021 r., o wyrażeniu zgody na realizację i lokalizację zjazdu publicznego z drogi nr [...], z działki drogowej nr [...] na działkę nr ewid. [...] w K., ul. [...] w gminie K.. Decyzja stała się ostateczna w dniu 16 listopada 2021 r.
Jak podkreślił organ odwoławczy, lokalizacja stanowisk postojowych zewnętrznych powinna być również zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Zgodnie z projektem budowlanym, na terenie działki inwestycyjnej przewidziano 150 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym 16 dla osób niepełnosprawnych oraz 7 miejsc parkingowych dla samochodów ciężarowych. Z rysunku projektu zagospodarowania wynika, że wymagania dotyczące odległości zostały spełnione. Dodatkowo, organ drugiej instancji stwierdził zgodność projektu z przepisami dotyczącymi wymaganych wymiarów ww. stanowisk postojowych (§ 21 rozporządzenia). Jak stanowi bowiem załączona dokumentacja, projektuje się stanowiska postojowe dla samochodów osobowych o wymiarach 2,5 m x 5 m, dla osób niepełnosprawnych o wymiarach 3,6 m x 5 m, a dla samochodów ciężarowych planuje się budowę miejsc o wymiarach 3,5 m x 18 m.
Dodatkowo, lokalizacja kontenerów przeznaczonych do gromadzenia odpadów stałych została zaprojektowana zgodnie z § 23 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.
Sporna inwestycja jest również zgodna z wymaganiami określonymi w § 271- 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, projektowaną halę zakwalifikowano do grupy PM i do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, w klasie odporności pożarowej "D". Jednokondygnacyjna hala o gęstości obciążenia ogniowego do 4000 MJ/m2 została zaprojektowana w klasie E odporności pożarowej. Jak wynika z projektu, projektuje się zastosowanie samoczynnych urządzeń oddymiających oraz stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych. Budynek został podzielony na 10 stref pożarowych. Jako odrębne strefy pożarowe projektuje się budynki biurowe, wydzielone ścianami oddzielenia pożarowego w klasie REI 240 z drzwiami w klasie El 120. Jak stanowi § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), oznaczonych symbolem ZL i PM Q > 4000, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 20 m. Zgodnie z przedłożonym projektem architektoniczno-budowlanym oraz projektem zagospodarowania terenu, Wojewoda Łódzki uznał zgodność z ww. przepisami, gdyż najbliższy budynek mieszkalny jednorodzinny znajduje się w odległości około 165 m od projektowanego budynku hali.
Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno - budowlanymi, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Projekt został również uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. S. [...] G. oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych mgr inż. A. K.
Z przedłożonej dokumentacji wynika, że inwestor załączył oświadczenie projektanta o braku możliwości podłączenia obiektu do istniejącej sieci ciepłowniczej, opatrzonego datą i podpisem, co stanowi o wypełnieniu zapisów zawartych w art. 33 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów.
Projektowana hala produkcyjno-magazynowo-usługowa została zaopatrzona w instalacje ppoż., czyli hydranty wewnętrzne i zewnętrzne, zbiornik na wodę do celów przeciwpożarowych oraz drogę pożarową, zgodnie z wymaganiami zawartymi w § 4,5, 10 i 12-15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030).
Z dołączonego do akt sprawy pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 17 grudnia 2020 r., znak: [...] wynika, że działki inwestycyjne znajdują się przy granicy dwóch stanowisk archeologicznych. Z uwagi na powyższe, w dniu 1 sierpnia 2022 r. Łódzki Wojewódzki Konserwator Zabytków, wydał pozwolenie znak: [...], na prowadzenie badań archeologicznych w formie nadzoru nad pracami ziemnymi i związanymi z realizacją inwestycji, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K..
Wojewoda Łódzki podkreślił, iż w złożonym odwołaniu L.R. wskazuje, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i jednocześnie nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nieuwzględnienie wskazań Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska o konieczności przeprowadzenia tejże oceny stanowi rażące naruszenie prawa.
Ponadto, pismem z dnia 8 grudnia 2022 r., L.R. poinformował organ drugiej instancji, że w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi zostało wszczęte postępowanie z urzędu w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 16 sierpnia 2021 r., znak: [...]. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w zakresie decyzji organu odwoławczego, do czasu podjęcia prawomocnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie ważności decyzji Burmistrza o środowiskowych uwarunkowaniach. L.R., w swym piśmie z dnia 5 stycznia 2023 r., uważa, że wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza K. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy w tym wypadku do zagadnienia wstępnego. Kolejno, pismami złożonymi w dniu 23 stycznia 2023 r., skarżący ponownie wnosił o zawieszenie postępowania odwoławczego.
Wojewoda Łódzki podkreślił, iż decyzja Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 16 sierpnia 2021 r., znak: [...], jest decyzją ostateczną, zatem organ drugiej instancji nie może kwestionować treści zapisów w niej zawartych. Decyzja ta na dzień wydania rozstrzygnięcia organu drugiej instancji pozostaje w obrocie prawnym i zgodnie z art. 86 pkt 2 u.o.o.ś. wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.
W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, z uwagi na brak zgody wszystkich stron postępowania, Wojewoda Łódzki postanowieniem nr 3/2023 z dnia 10 stycznia 2023 r., odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego w powyższej sprawie. Z uwagi na powyższe, kolejne wnioski L.R. o zawieszenie postępowania, organ drugiej instancji pozostawił bez rozpoznania.
Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W przepisie tym chodzi o zagadnienia, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. Podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe. Jeżeli natomiast organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy (czy to w sposób pozytywny, czy negatywny) to oznacza, że związek przyczynowy nie występuje, a zastosowanie instytucji zawieszenia jest wówczas niedopuszczalne. Zagadnieniem wstępnym nie może być zatem wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. Podobnie, nie może być podstawą do zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. samo wszczęcie w trybie nadzwyczajnym postępowania mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która uprzednio rozstrzygnęła zagadnienie wstępne istotne dla załatwienia tej sprawy. Dopóki bowiem decyzja ostateczna (stanowiąca o zagadnieniu wstępnym) nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wstrzymane jej wykonanie, dopóty zawieszenie przez organ postępowania jedynie z powodu wszczęcia takiego postępowania, naruszałoby nie tylko art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale również zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. Dopóki zatem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja środowiskowa, dopóty organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest zobowiązany do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż kwestionowanie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych Burmistrza K. z dnia 16 sierpnia 2021 r., pozostaje bez wpływu na możliwość uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszczęcie przez inwestora postępowania administracyjnego, mającego za przedmiot wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i wykorzystanie w jego toku ww. ostatecznej decyzji, rodzi po stronie organu administracji publicznej obowiązek merytorycznego rozstrzygania sprawy.
Analizując kwestie formalne, Wojewoda podkreślił, że do dokumentacji załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestycja została zaprojektowana przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożone zostały oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679).
Organ odwoławczy po raz kolejny wskazał, iż decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda Łódzki podkreślił, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób - art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm., dalej również jako: "u.p.z.p."). Ochrona tych interesów obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień, obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno - budowlanych, jednak nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie można rozumieć w ten sposób, że interes osób trzecich nim chroniony może naruszać prawo inwestora wynikające z art. 4 ustawy. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której pozbawione merytorycznej zasadności argumenty wywodzone przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej, miałyby ograniczać uprawnienia wnioskodawcy do decydowania o przedmiocie jego własności.
L.R. w uzupełnieniu złożonego odwołania wskazał również, że Starosta [...] ograniczył możliwość złożenia odwołania wyłącznie do działek graniczących bezpośrednio z działkami będącymi przedmiotem wydanego pozwolenia na budowę i odrzucił np. wniosek współposiadaczki działki [...] (poprzednio [...] ) o uznanie jej jako strony postępowania. Z pism znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Starosta [...] w odpowiedzi na wnioski M.P. i K.R. o uznanie za stronę przedmiotowego postępowania poinformował wnioskodawczynie, że nie może ich uznać za strony postępowania, bowiem nie występują w wykazie osób pozostających w obszarze oddziaływania, w oparciu o analizę dokonaną w procedurze postępowania w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz procedury uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także informacje przedstawione przez projektanta dotyczące obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości wnoszących.
Prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu pozwala ustalić strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz umożliwia stronom zapoznanie się z aktami sprawy, zgłaszanie pism i wniosków wymagających ustosunkowania się przez odpowiednie organy, składanie odwołań od wydanych decyzji, bądź korzystanie ze środków zaskarżenia do sądu administracyjnego. Ustalenia organu co do obszaru oddziaływania obiektu mogą być inne niż ustalenia dokonane przez projektanta. Organ może zwiększyć wielkość tego obszaru jak i wyznaczyć go w zakresie mniejszym niż projektant. Po analizie projektu budowlanego, w ocenie Wojewody Łódzkiego, Starosta [...] zasadnie odmówił ww. wnioskodawcom udziału w postępowaniu na prawach strony. Nieruchomości wnoszących nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego, pomimo niewłaściwego uzasadnienia przez organ takiego stanowiska, zarzut skarżącego w tym zakresie pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.
Z uwagi na powyższe okoliczności, Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję złożył L.R., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji Starosty [...] nr 332/2022 w całości. Zaskarżonej decyzji L.R. zarzucił naruszenie przepisów prawa:
1. art. 7 k.p.a.
– poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej,
– poprzez przyjęcie "a priori" że decyzja środowiskowa została wydana w sposób bezsporny, z zachowaniem procedur,
– poprzez niepoddanie analizie i weryfikacji oraz sprawdzeniu procedury wydania decyzji środowiskowej, w szczególności w zakresie odstąpienia przez Burmistrza od sporządzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko,
– brak podjęcia działań w zakresie braku oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko w procedurze odwoławczej,
– poprzez przyjęcie, że procedura wydania pozwolenia na budowę ogranicza się wyłącznie i tylko do "odhaczenia wymaganych dokumentów",
– poprzez brak weryfikacji obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w zakresie powierzchni i odległości oraz sposobu określenia tego oddziaływania przez Starostę [...]ego, gdzie plac budowy będzie oddalony od istniejącej zabudowy mieszkalnej (nowe domy szeregowe wybudowane w 2022 roku) o 20 (dwadzieścia) metrów.
Wojewoda Łódzki odstąpił w ten sposób od zasady ustalenia prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej wynikających z art. 7 i 8 k.p.a.
2. art. 97 pkt. 4 k.p.a. "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd" - odwołanie od pozwolenia na budowę dotyczy trybu i zakresu wydania decyzji środowiskowej przez Burmistrza.
W ocenie skarżącego wniosek o zawieszenie postępowania ze względu na złożony wniosek do SKO o wszczęcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza, został błędnie zakwalifikowany jako nienależący do zagadnienia wstępnego, a ponadto nie został rozpatrzony przed podjęciem decyzji w zakresie odwołania skarżącego. Organ w rażący sposób naruszył przez to k.p.a., pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpoznania. Pierwszy wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania został, w jego ocenie, błędnie zinterpretowany, co doprowadziło do odmowy zawieszenia postępowania z uwagi na brak zgody ze strony inwestora.
3. art. 37 u.o.o.ś. poprzez:
– niesprawdzenie i przeanalizowanie procesu wydawania decyzji środowiskowej,
– niesprawdzenie procedur np. kiedy i ile debat publicznych odbył Burmistrz z obywatelami w tej sprawie,
4. art. 63 ustawy u.o.o.ś. w zakresie oceny spełnienia przez organy (Burmistrz, Starosta [...]) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez niesprawdzenie i przeanalizowanie procesu wydawania decyzji środowiskowej oraz wpływu na otoczenie przy pozwoleniu:
– jakie analizy wewnętrzne przygotował Burmistrz w procesie wydawania decyzji środowiskowej?
– jakie doświadczenie zawodowe mają eksperci, do których zwrócił się Burmistrz o opinię, przed podjęciem decyzji o odstąpieniu od sporządzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko?
– ile podobnych ocen eksperci wykonali?
– czy doświadczenie Burmistrza jest większe niż RDOŚ, który dwukrotnie wskazywał na konieczność sporządzenia oceny?
– na jakiej podstawie Starosta [...] określił obszar oddziaływania przedsięwzięcia, że działka o numerze [...] podlega wpływowi a działka [...] już nie, czego wynikiem było nieuznanie wielu osób za stronę postępowania przez Starostę.
– czy na każdym etapie zapewniono realny dostęp społeczeństwa do udziału w procesie wydawania decyzji środowiskowej i pozwolenia na budowę.
Skarżący wskazał również, iż nie zostały uwzględnione skutki powstania drugiego magazynu dla układu dróg lokalnych. Dziś drogi te to drogi dwukierunkowe z jednym pasem ruchu: [...], droga łącząca [...] i [...] oraz [...] i [...]. Droga [...] przyjmuje cały ruch lokalny z K. do Ł. - w Ł. ul. [...]. Obecnie zjazd w K. to jedyny zjazd do Ł. z [...], gdyż zjazd do Ł. (węzeł [...]) nie został jeszcze zaprojektowany, zostanie zbudowany dopiero najwcześniej po 2026 roku, a to oznacza, że ciężarówki zajmą całą drogę [...] z Ł. i w kierunku Ł. od ronda od zjazdu z [...] przez najbliższe cztery lata.
Skarżący wskazał na dużą ilość potencjalnych ciężarówek, które będą zmierzać do i z planowanego magazynu, co będzie miało zgubny wpływ na ruch w okolicy inwestycji oraz na układ dróg lokalnych. W ocenie skarżącego Burmistrz K., nie dokonując oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, nie rozpoznał ryzyka wzrostu natężenia ruchu w kierunku z Ł. i A. Obecny układ drogowy nie jest przystosowany do obsługi takiego natężenia ruchu związanego z powstającym magazynem, podczas gdy jeden magazyn już stoi.
Skarżący jeszcze raz podkreślił, iż w Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło jego wniosek i wszczęło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej.
W uzasadnieniu swojej skargi L.R. wskazał, iż Wojewoda Łódzki niezasadnie przyjął "a priori", iż rodzaj i zakres planowanego przedsięwzięcia jest zgodny z decyzją środowiskową, a tym samym, że decyzja środowiskowa została wydana w sposób bezsporny, z zachowaniem procedur. Burmistrz zaś odstąpił od oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja środowiskowa została wydana przez Burmistrza poza kontrolą i wiedzą społeczną, bez zapewnienia realnego udziału społeczeństwa zakresie oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko i to był główny powód złożenia odwołania. W ocenie skarżącego Wojewoda Łódzki zawęził swoje działania wyłącznie do formalnego sprawdzenia istnienia dokumentów niezbędnych do wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy organ drugiej instancji zobowiązany jest zebrać i ocenić wszystkie dokumenty zebrane w sprawie, nie tylko w zakresie ich kompletności, lecz także winien zweryfikować, sprawdzić, dokonać analizy czy w procesie ich wytworzenia nie następowały naruszenia prawa i czy udział społeczeństwa zgodnie z u.o.o.ś. był realny i rzeczywisty, czy jedynie pozorowany.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dwukrotnie wskazywał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czego Burmistrz nie uwzględnił, podczas gdy Burmistrz nie ma merytorycznej wiedzy, jaką dysponuje RDOŚ. Skarżący podkreśla, że również Wojewoda Łódzki nie jest specjalistą od ochrony środowiska i nie wie, że ocena nie jest konieczna, bo wpływu przedsięwzięcia na środowisko nie będzie. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma wzmianki o żadnych specjalistycznych ekspertyzach w tym zakresie.
L.R. podkreślił, że Burmistrz wydając decyzję środowiskową naruszył art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Ponadto art. 37 u.o.o.ś. poprzez niezapewnienie realnej możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności poprzez nieskuteczne zawiadomienie społeczeństwa o prowadzonym postępowaniu i jego zakresie, jak również art. 63 u.o.o.ś. w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącego Burmistrz K. w całym okresie nie zrobił niczego, aby naprawdę zagwarantować udział społeczeństwa tym postępowaniu, to dotyczy też zachowania Burmistrza A. Organy nie przeprowadziły rozprawy, po uprzednim zawiadomieniu o jej terminie zainteresowanych stron, nie zawiadamiały również o podejmowanych czynnościach procesowych.
Skarżący wskazał, iż posiada działkę o numerze [...] , która została kupiona w 2008 roku jeszcze przez jego rodziców w celu wybudowania na niej domu. Jednak wybudowanie znacznych rozmiarów magazynu z wentylacją na dachu i pracującego 365 dni w roku, całodobowo, a także sąsiedztwo, hałas jeżdżących ciężarówek i emisja spalin uniemożliwi wykorzystanie działki skarżącego w funkcji mieszkalnej oraz znacząco obniży jej wartość w przypadku zamiaru jej sprzedaży.
Wprawdzie po stronie powiatu [...] brak jest planu miejscowego na tym obszarze, jednak, w ocenie skarżącego, to nie powinno zwalniać, a wręcz winno zobowiązywać Burmistrza K. do takiego planowania zabudowy na terenie biegnącym wzdłuż granic powiatu [...] i Gminy K., aby brać pod uwagę już istniejące, oraz nowobudowane w odległości poniżej 100 metrów domy szeregowe i planowane w podobnej odległości domy wolnostojące. Skarżący podkreślił, iż plac budowy będzie zlokalizowany w odległości 20 metrów od najbliższego sąsiedztwa z prawem zabudowy, oznaczonym w planie miejscowym symbolem "MN". Działki te są położone jednak w innym powiecie tj. powiecie [...]m. Na tym obszarze, na którym znajduje się też działka skarżącego, jest ponad 500 działek, o powierzchni od 1500 do 2600 m2, na powierzchni łącznie ponad 100 ha. Podział tych działek nastąpił w roku 2000, a Burmistrz A. (powiat [...]) przygotował plan, ustalający dla tego obszaru funkcję "MN", przed 2010 rokiem. Ponad 200 domów zostało wybudowanych, ostatnio osiem zbudowano w roku 2022, i teraz stoją w odległości mniejszej niż 100 metrów od terenu przyszłej hali.
L.R. podkreślił, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zabudowa przemysłowa (w tym magazynowa) o powierzchni terenu zajętej przez obiekty budowlane oraz przeznaczonej do przekształcenia w ramach inwestycji/przedsięwzięcia powyżej 10000 m2, niezależnie od rodzaju materiałów, jakie będą w niej przechowywane wymaga uzyskanie decyzji środowiskowej. Taki olbrzymi obiekt będzie bowiem w oczywisty sposób znacząco wpływał na środowisko, szczególnie na domy i ich mieszkańców poprzez przekroczenie norm hałasu zarówno w mieszkaniu w nocy, jak i w dzień, emisję spalin samochodów ciężarowych, oświetlenie terenu nocą, zacienienie terenu, całodobową pracę wentylatorów na dachu hali.
Burmistrz K. w uzasadnieniu swojej decyzji podaje nieprawdziwe dane, że wokół inwestycji są "tereny niezabudowane gruntów rolnych, nieużytków" dodając jednocześnie, że "granica planowanych terenów MN od granicy przedsięwzięcia występuje w odległości ok. 20 metrów". Powyższe stwierdzenia łącznie wykluczają się, nie biorą pod uwagę stanu faktycznego - położonych wokół ponad 500 działek z funkcją MN i istniejących już ponad 200 domów.
W oparciu o wskazane okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza K. o środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia z dnia 16 sierpnia 2021 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2023 r., skarżący dodał, iż jednym z najważniejszych czynników przy kupnie działki w 2008 roku była lokalizacja działki blisko Ł. i funkcja mieszkaniowa oraz grunty rolne i duża odległość (ponad 400 metrów) do istniejącego już przy ul. [...] zakładu produkcyjnego S. Planowana inwestycja, w ocenie skarżącego, dyskwalifikuje tę działkę jako miejsce na budowę domu. Na dowód tego, że działka nr [...] należąca do skarżącego, leży w obszarze oddziaływania inwestycji, skarżący przedłożył odpis księgi wieczystej.
Skarżący uzupełnił zaprezentowane w skardze stanowisko również w pismach z 22 lutego 2023 r. oraz 3 marca 2023 r. i 5 czerwca 2023 r. W ostatnim z wymienionych pism L.R. wskazał, iż w jego ocenie inwestor stosuje praktykę zwaną "salami slicing", bowiem w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji posadowiony jest drugi magazyn P. Sp. z o.o. Obie inwestycje mają powierzchnię łączną ok. 160.000 m2. Natomiast w ostatnich miesiącach Spółka "B." złożyła wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla swojej inwestycji, polegającej na wybudowaniu hali magazynowej o powierzchni ok. 52.000 m2, oddalonej od zabudowań, lecz w tym przypadku organ administracji dopatrzył się konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący ponownie podkreślił, iż Burmistrz K. przy wydawaniu decyzji środowiskowej nie uwzględnił skumulowanego wpływu na środowisko obu hal magazynowych – tej, która jest dopiero planowana oraz tej, która już została wybudowana. Kolejny raz skarżący wskazał również na możliwy spadek wartości jego działki, spowodowany zrealizowaniem spornej inwestycji.
Postanowieniem nr 17/2023 z dnia 28 lutego 2023 r. Wojewoda Łódzki odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Łd 4/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego z 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 znak: [...] i decyzji Starosty [...] z dnia 28 września 2022 r. nr 332/2022 znak: [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Łd 5/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek L.R. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza K. z 16 sierpnia 2021 roku nr [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn.zm. – dalej: "p.p.s.a.") - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 15/2023 znak: GPB-III.7721.254.2022 KT, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr 332/2022 z 28 września 2022 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmującego budowę hali produkcyjno-magazynowo-usługowej z częścią biurowo-socjalno-techniczną wraz z rampami rozładowczymi, budynkiem portierni, miejscami postojowymi na samochody osobowe i ciężarowe, pompownią i zbiornikiem przeciwpożarowym, budowę instalacji zasilającej zewnętrzne hydranty i tryskacze, zbiorników retencyjnych, instalacji wodociągowej, kanalizacji deszczowej i sanitarnej ze szczelnym zbiornikiem do gromadzenia nieczystości ciekłych, separatora, osadnika, przepompowni i studni rozprężnej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazu ziemnego, instalacji oświetlenia terenu, wewnętrznej linii zasilającej i elektroenergetycznej oraz utwardzenie terenu w postaci dróg komunikacyjnych, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w związku z czym brak jest powodów do usunięcia jej z obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 tejże ustawy pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto złoży w tym przedmiocie stosowny wniosek oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.o.ś.,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
(...)
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
(...)
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi zaś, że
w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z powyższych unormowań wynika, że organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę jest obowiązany jedynie do zbadania spełnienia przez inwestora wymagań o których mowa w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jeśli zostały one spełnione, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 2763/22, dostępny, podobnie jak inne orzeczenia przywoływane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej również jako: "CBOSA").
W ocenie Sądu Wojewoda Łódzki prawidłowo ocenił projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno – budowlany, przy czym nie ograniczył się jedynie do potwierdzenia słuszności stanowiska przedstawionego przez Starostę [...], lecz samodzielnie, wyczerpująco przeanalizował projekt pod kątem spełnienia każdej z przesłanek z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i decyzją środowiskową, a także postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów działek, które są nim objęte. Skoro zaś nie stwierdził niezgodności projektu z przepisami prawa, w tym normami techniczno – budowlanymi i ustaleniami wymienionych decyzji oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mógł wydać rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora.
W tym miejscu podkreślić należy, że znakomita większość podniesionych w skardze zarzutów dotyczy ostatecznej decyzji Burmistrza K. z dnia 16 sierpnia 2021 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia i procedury jej wydania. W ocenie skarżącego decyzja ta obarczona jest rażącymi błędami, bowiem nie została poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, pomimo że RDOŚ w swoim stanowisku dwukrotnie opowiadał się za koniecznością przeprowadzenia takiej oceny.
Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko, przedstawione przez organy administracji w niniejszej sprawie, zgodnie z którym w chwili wydawania decyzji administracyjnych, zatwierdzających projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany, decyzja środowiskowa miała status decyzji ostatecznej i pozostawała w obrocie prawnym, wobec czego organy były zobowiązane do zastosowania się do jej postanowień. Decyzja Burmistrza K. z dnia 16 sierpnia 2021 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pozostaje również poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Wprawdzie jej uzyskanie było konieczne do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jednak brak jest tożsamości przedmiotowej w rozumieniu materialnoprawnym pomiędzy sprawą dotyczącą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia i sprawą w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Odpowiadając jednak na podniesione w skardze zarzuty, Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 86 pkt 2 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m.in. organ wydający pozwolenie na budowę. Stanowi ona instrument prawny ochrony środowiska w toku procesu inwestycyjno-budowlanego, od którego uzależnione jest wydanie innych aktów administracyjnych w toku tego procesu. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest natomiast jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu. Jednocześnie organ ten jest związany rozstrzygnięciem organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach także w przypadku, gdy organ ten, zgodnie z przepisem art. 84 ustawy środowiskowej, stwierdzi brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z powyższego istnieje niepodważalne iunctim pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia a decyzją o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., sygn. II OSK 1947/21; wyrok NSA z 10 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 1578/13; wyrok WSA w Gdańsku z 20 września 2017 r., sygn. II SA/Gd 498/17; wyrok WSA w Łodzi z 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 527/14, publ. CBOSA).
Stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Jak trafnie zauważył Wojewoda Łódzki, planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których w mowa w § 3 ust. 1 pkt 31, 37 lit. d, pkt 54 lit. b, pkt 58 lit b, pkt 62 r.p.z.o.ś., dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane, lecz przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko – fakultatywne. Przepis art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. stanowi, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wymienione w tym przepisie. Art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. stanowi z kolei, iż postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii m.in regionalnego dyrektora ochrony środowiska.
Zgodnie zaś z art. 64 ust. 3 u.o.o.ś. organy, o których mowa w ust. 1 i 1a, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. O ile jednak organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany do zasięgnięcia opinii, o których mowa w art. 64 ust. 3 u.o.o.ś., to tymi opiniami nie jest związany i do niego należy ostateczna ocena w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej kryteria, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Przedstawione przez organy w tym przedmiocie opinie podlegają ocenie jak każdy inny dowód w sprawie (por. wyrok NSA z 28 października 2020 r., sygn. II OSK 2104/19).
Burmistrz K. nie był zatem związany opinią RDOŚ o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Również Starosta [...] i Wojewoda Łódzki nie byli zobligowani do zasięgania specjalistycznych opinii ekspertów ds. ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Nawet pomimo tego, iż stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.o.ś. Zatem organ nie powinien poprzestać wyłącznie na zbadaniu zgodności projektu budowlanego z postanowieniami decyzji środowiskowej, a zobligowany jest do oceny przedsięwzięcia pod kątem zgodności z szeroko rozumianymi wymaganiami ochrony środowiska. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, brak jest jednak przesłanek wskazujących na naruszanie norm ochrony środowiska przez planowaną inwestycję. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odniósł się wprost do tej kwestii, podkreślając iż rodzaj i zakres planowanego przedsięwzięcia jest zgodny z decyzją środowiskową wydaną przez Burmistrza K., a przedmiotowa inwestycja spełnia ustalenia zawarte w decyzji środowiskowej. Wskazać również należy, iż opinie w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zostały wydane, poza Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Łodzi, również przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz Zarząd Zlewni Wód Polskich w S.. Podmioty te nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia takiej oceny.
Chybione są również zarzuty skarżącego, dotyczące braku zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. Organy administracji trafnie oceniły, iż rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dla sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o tę decyzję środowiskową. Jakkolwiek decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia jest w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę konieczna, gdy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie ma bezpośredniego przełożenia na postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie tej decyzji. Jest to skutkiem unormowania, zawartego w art. 159 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Powołany przepis dowodzi, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może mieć prawne znaczenie dopiero, gdy zostanie wstrzymane wykonanie decyzji, której takie postępowanie dotyczy. Podobnego do wstrzymania wykonania decyzji skutku nie można zatem osiągać przy pomocy zawieszenia postępowania. Jest to uzasadnione przede wszystkim tym, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem, co nie może być podważone jedynie wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Z kolei, jak wynika z powołanego art. 159 § 1 k.p.a., wstrzymanie wykonania decyzji, co do której wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, nie jest oparte jedynie na fakcie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, ale zależy od oceny prawdopodobieństwa stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z 23 października 2019 r., sygn. II OSK 913/18, publ. CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, iż nie wykazano, aby wykonanie decyzji środowiskowej zostało wstrzymane z uwagi na wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Decyzja ta jest zatem ostateczna i korzysta z domniemania zgodności z prawem. Słusznie zatem Starosta [...] i Wojewoda Łódzki stwierdzili, iż nie mają podstaw do jej kwestionowania, lecz są zobowiązani uwzględnić jej postanowienia, stosownie do treści art. 86 u.o.o.ś. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest informacji o tym, jak zakończyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, jednak skoro na dzień wydawania decyzji przez organ drugiej instancji decyzja środowiskowa pozostawała w obrocie prawnym i jej wykonanie nie zostało wstrzymane, należy uznać, iż postępowanie Wojewody Łódzkiego było prawidłowe.
Jak zatem wskazano powyżej, skoro projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany był zgodny z ostateczną, obowiązującą decyzją środowiskową, decyzją o warunkach zabudowy oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami prawa budowlanego, to organ zobligowany był do zatwierdzenia projektu, zgodnie z wnioskiem inwestora. Należy podkreślić, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest również zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i norm techniczno – budowlanych. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok NSA w Katowicach z 17 stycznia 2003 r., sygn. II SA/Ke 1[...] /02).
Wojewoda Łódzki wnikliwie przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wymagań norm techniczno – budowlanych, a następnie wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko, odnosząc się kolejno do każdej z przesłanek wymienionych w przywołanym przepisie. Wprawdzie skarżący twierdzi, iż organy administracji nie uwzględniły zabudowy mieszkaniowej, istniejącej w pobliżu inwestycji – zdaniem skarżącego w odległości niecałych 100 metrów od planowanego zamierzenia budowlanego. Wojewoda Łódzki wskazał jednak, iż najbliższa zabudowa mieszkaniowa w postaci budynków mieszkalnych jednorodzinnych znajduje się w odległości ok. 165 m od projektowanej hali, a biorąc pod uwagę jej parametry, w tym wysokość, nie sposób uznać, aby oddziaływania wytwarzane przez halę przekraczały określone prawem normy. Ponadto inwestor, podobnie jak organy, jest związany postanowieniami decyzji środowiskowej. Wskazano w niej, iż karta informacyjna przedsięwzięcia przewiduje usytuowanie ekranów akustycznych w celu ochrony działek sąsiednich przed hałasem, który może towarzyszyć inwestycji w fazie jej eksploatacji. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika również, iż oddziaływania wywołane przez planowaną inwestycję nie przekroczą przewidzianych prawem norm w obszarze oddziaływania inwestycji. Dotyczy to także dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów chronionych akustycznie.
Skarżący podkreśla, iż Burmistrz K. w uzasadnieniu decyzji środowiskowej przeczy sam sobie, wskazując z jednej strony, iż najbliższa zabudowa na kierunku północnym od spornej inwestycji znajduje się w odległości ok. 90 metrów od planowanego przedsięwzięcia, a z drugiej strony, iż granica planowanego terenu inwestycyjnego znajduje się ok. 20 metrów od działek zaliczonych do funkcji "MN". Z powyższym twierdzeniem nie sposób się jednak zgodzić. Czym innym jest bowiem sąsiedztwo istniejącej już zabudowy, a czym innym sąsiedztwo niezabudowanej działki, przeznaczonej do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W decyzji środowiskowej wskazano bowiem, iż w odległości ok. 20 metrów od planowanego przedsięwzięcia znajduje się granica planowanych terenów, oznaczonych symbolem "MN", nie zaś istniejąca już zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
Nie zasługują na uwzględnienie także argumenty skarżącego, zgodnie z którymi wartość jego działki znacząco spadnie po zrealizowaniu planowanej inwestycji. Pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślić bowiem należy, iż wahania wartości nieruchomości w związku z planowaną inwestycją w świetle Prawa budowlanego nie warunkują udzielenia pozwolenia na budowę. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi, iż obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z treści ww. przepisu wynika zatem, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz uzasadnione normatywnie interesy osób trzecich. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, bowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie ma charakteru absolutnego. Nie może ona sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami, co wynika wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto interes osób trzecich, chroniony powyższym przepisem, nie może naruszać wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. II SA/Rz 1342/22; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2019 r., sygn. II SA/Gd 88/19, publ. CBOSA).
Końcowo należy wskazać, iż wprawdzie organy administracji nie odniosły się do twierdzeń skarżącego, dotyczących skumulowanego odziaływania projektowanej inwestycji z istniejącą inwestycją w postaci magazynu, również należącego do P. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, jednak w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest danych, uzasadniających twierdzenie, iż oddziaływania w postaci hałasu bądź innych emisji przekroczą dopuszczalny poziom, nawet biorąc pod uwagę ich kumulację z obu hal. Nawet jeśli nie wszystkie zarzuty odwołania zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, w sposób jaki oczekuje skarżący, to uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Organ stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt spełnia wymogi określone przepisami prawa i zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, a także ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami Prawa budowlanego, w tymi normami techniczno – budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować ustalenia faktyczne i ocenę prawną, dokonaną przez organy administracji w niniejszej sprawie. Natomiast w ocenie Sądu wzmożony ruch samochodów ciężarowych, związany z eksploatacją planowanej inwestycji, sam w sobie nie może przesądzać o odmowie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę.
Z tych wszystkich względów, uznając iż zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.