II SA/Łd 255/21

II SA/Łd 255/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Robert Adamczewski /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 310/22 - Wyrok NSA z 2024-11-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. A 16 w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 255/21
Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. A 16 w O. złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. (Nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję z [...] r. (Nr [...]), którą Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla A.K. na budowę budynku przedszkola wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczną, gazową, wentylacji mechanicznej, zewnętrzną instalacją gazu i węzłem cieplnym oraz infrastrukturą techniczną – placem zabaw, ogrodzeniem i miejscami postojowymi w miejscowości O., na działce nr ewid. 520/45, obręb [...].
Z akt sprawy wynika, że 24 marca 2016 r. do Starostwa Powiatowego w O. wpłynął, podpisany przez A.K. i M.P., wniosek o pozwolenie na budowę budynku przedszkola z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczną, gazową i wentylacji mechanicznej, zewnętrznej instalacji gazu i węzła cieplnego, budowę placu zabaw, ogrodzenia i miejsc postojowych w miejscowości O., na działce nr ewid. 520/45, obroku 10. Do wniosku o pozwolenia na budowę inwestor dołączył m.in. ostateczną decyzję Burmistrza O. z [...] października 2014 r. ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji.
Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2016 r. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. B 16 w O. od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, prawomocnym wyrokiem z 9 marca 2017 roku, II SA/Łd 725/16, uchylił tę decyzję, wskazując, że skala planowanej inwestycji pozwala uznać, że oddziaływanie obiektu nie zamyka się w granicach działki, w tym obejmuje m.in. działkę strony skarżącej.
Po wydaniu pozwolenia na budowę i uzyskaniu przez nią statusu decyzji ostatecznej (wobec decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2016 r., która wówczas jeszcze funkcjonowała w obrocie prawnym) - Rada Miejska w O., uchwałą nr [...] z 28 października 2016 r. (Dz.Urz. Woj. [...] z 18 listopada 2016 roku, poz. [...]) zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedli mieszkaniowych położonych w rejonie ulic: [...],[...],[...] w O. (dalej: MPZP).
Plan ten objął swym zasięgiem również działkę nr ewid. 520/45, w obrębie [...], na której zaprojektowano przedszkole. Działka ta znajduje się w terenie oznaczonym w planie symbolem MW2, dla którego w § 21 ust. 2 tekstu plan ustalił "zakaz rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych wielorodzinnych i budowy nowych budynków za wyjątkiem budynków infrastruktury technicznej".
W związku z powyższym na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zm.) [dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym], decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Burmistrz O. stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...] października 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Decyzją z [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z [...] sierpnia 2017 r. o wygaszeniu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższą decyzję zaskarżyły inwestorki.
Następnie decyzją z [...] lutego 2018 r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji (tj. decyzję Starosty [...] z [...] maja 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku przedszkola wraz z infrastrukturą do realizacji na działce nr 520/45, obręb [...] O.) i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż projekt budowlany musi być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu.
Wyrokiem z 22 marca 2018 r., II SA/Łd 123/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w O. z 28 października 2016 r. w § 21 ust. 1 pkt 2), w części w jakiej przewiduje on lokalizowanie usług jako wbudowanych w budynkach mieszkalnych oraz w § 21 ust. 2 – obydwa przepisy w odniesieniu do terenu o symbolu MW2 w zakresie nieruchomości o numerze ewidencyjnym 520/45 obrębu [...] w O., a więc w zakresie, w jakim uchwała ta obejmowała działkę skarżących, na której miało być zlokalizowane przedszkole. Wyrokiem z 11 lipca 2019 r., II OSK 1700/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Gminy O. od wyroku z 22 marca 2018 r., II SA/Łd 123/18.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 57/18 i wyrokiem z 27 listopada 2019 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza O. z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego.
Prawomocnym wyrokiem z 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 360/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie uchylenia pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] i odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.
Wówczas sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organ administracji zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną oraz skutki wynikające z prawomocnym wyroków WSA w Łodzi z 22 marca 2018 r., II SA/Łd 123/18 i z 27 listopada 2019 r., II SA/Łd 57/18 oraz NSA z 11 lipca 2019 r., II OSK 1700/18. Organ administracji zobowiązany również będzie rozpatrzyć odwołanie uczestnika postępowania stosownie do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 marca 2017 r., II SA/Łd 725/16 oraz zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).
Wojewoda zatem przeszedł do ponownego rozpatrzenia odwołania złożonego Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. A 16 w O.
Pełnomocnik, reprezentujący wówczas Wspólnotę Mieszkaniową, zaskarżając decyzję o pozwoleniu na budowę zarzucił jej naruszenie:
- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie pełnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy, w tym błędne przyjęcie, iż realizacja inwestycji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę nie narusza interesów osób trzecich, a także poprzez zaniechanie uzasadnienia na jakich podstawach ustalono obszar oddziaływania inwestycji – odnosząc się do tego zarzutu organ wojewódzki uznał go za bezpodstawny. Wskazał, że usytuowanie projektowanego budynku inwestora nie wpływa negatywnie na działkę skarżących, usytuowany on został w największym zbliżeniu w odległości 8 m od budynku wielorodzinnego znajdującego się na działce skarżących i 6 m od granicy działki. Z analizy przesłaniania, znajdującej w projekcie budowlanym wynika również, iż zjawisko to nie będzie miało miejsca w omawianym przypadku;
- naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 290) [dalej: ustawa - Prawo budowlane] przez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przez niedopuszczenie odwołującego do udziału w postępowaniu w charakterze strony - mając na względzie treść wyroku WSA w Łodzi z 9 marca 2017 r., II SA/Łd 725/16, (który uchylając decyzję stwierdził, iż nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, co skutkuje przyznaniem jej statusu strony postępowania) organ wojewódzki uznał, iż Wspólnota Mieszkaniowa winna była być stroną postępowania pozwolenia w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i brać czynny udział w prowadzonym postępowaniu;
- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane przez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich, a w konsekwencji udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, która te interesy narusza. Zarzut ten uznał za bezzasadny gdyż z dokumentacji sprawy wynika, iż planowana inwestycja nie narusza praw właścicieli nieruchomości sąsiadującej;
W dniu [...] r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla A. K. na budowę budynku przedszkola wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczną, gazową, wentylacji mechanicznej, zewnętrzną instalacją gazu i węzłem cieplnym oraz infrastrukturą techniczną – placem zabaw, ogrodzeniem i miejscami postojowymi w miejscowości O., na działce nr ewid. 520/45, obręb [...].
Badając zgodność przedmiotowej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy organ wojewódzki ustalił, iż ten warunek został spełniony. Badając warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego Wojewoda wskazał:
1. przeznaczenie działki - teren działki nr ew. 520/45, obręb [...] O. w liniach rozgraniczających inwestycji przeznacza się pod zabudowę usługową – warunek spełniony,
2. powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - do 40% - warunek spełniony – z projektu budowlanego wynika, iż wskaźnik ten wynosi 34% (opis do PZT pkt. 5.0 – zestawienie powierzchni terenu TOM I projektu budowlanego str. 55),
3. powierzchnia biologicznie czynna - minimum 25% powierzchni terenu inwestycji – warunek spełniony – z projektu budowlanego wynika, iż wskaźnik ten wynosi 40,05% (opis do PZT pkt. 5.0 – zestawienie powierzchni terenu TOM I projektu budowlanego str. 55);
4. wymagania dla nowej zabudowy:
- szerokość elewacji frontowej – 20 m z tolerancją do 20% (tj. 16,00 m-24,00 m) - warunek spełniony – z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano 24,00 m z nadwieszeniem na piętrze, na parterze 23,00 m (projekt budowlany TOM II architektura, pkt. 5.0 – parametry techniczne str. 118),
- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej gzymsu, attyki lub okapu - do 7,5 m – warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż projektowana wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do attyki wynosi 7,50 m n.p.t., zaś do okapu 7,10 m n.p.t. (projekt budowlany TOM II architektura, pkt. 5.0 – parametry techniczne str. 118),
- dach o konstrukcji płaskiej, dwuspadowej lub wielospadowej, ze spadkiem połaci a=2º do 5°, kalenica główna na poziomie do 7,5 m, równoległa lub prostopadła do frontu działki – warunek spełniony, zaprojektowano dach o konstrukcji płaskiej, wielospadowy - dwa dachy dwuspadowe przenikające się, ze spadkiem połaci a=3º, kalenica główna na poziomie 7,50 m, w części głównej prostopadła do frontu działki, w części dachu równoległa do frontu działki (projekt budowlany TOM II architektura, pkt. 5.0 – parametry techniczne str. 118),
- w zakresie obsługi komunikacyjnej: z drogi gminnej - ul. A lub z drogi gminnej położonej na działce nr ewid. 520/32 – warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano zjazd publiczny z działki nr ewid. 520/32 – droga wewnętrzna (zmiana numeru 520/52) droga gminna o nawierzchni asfaltowej (projekt budowlany TOM I architektura, pkt. 6.0 – projektowana infrastruktura str. 56),
- w zagospodarowaniu terenu inwestycji należy przewidzieć min. pięć miejsc postojowych i/lub garażowych dla samochodów – warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż na terenie inwestycji zaprojektowano 6 miejsc postojowych, w tym jedna dla osób niepełnosprawnych (PZT, rys. P-01, projekt budowlany TOM I str. 62). Miejsca postojowe zlokalizowane są w na działce inwestora w części wschodniej, a dojazd do nich zapewniony jest bezpośrednio z drogi gminnej, tj. z działki o numerze ewid. 520/32 (PZT, rys. P-01, projekt budowlany TOM I str. 62 oraz opis do PZT projekt budowlany TOM I str. 56).
Wojewoda wskazał, że sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 roku, poz. 1839) i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.).
W ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt budowlany jest ponadto zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z projektu budowlanego - PZT wynika, iż działka objęta inwestycją o numerze ewid. 520/45 od północy sąsiaduje z działką o numerze ewid. 520/70, zabudowaną budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, od południa z działką o numerze ewid. 520/46 (niezabudowaną), za którą na działce o numerze ewid. 520/11 zlokalizowany jest budynek wielorodzinny. Od wschodniej strony teren inwestycji graniczy z działką drogową o numerze ewid. 520/32 (zmiana numeru 520/52), zaś od zachodu z działką drogową o numerze ewid. 520/31.
Jak wynika z projektu budowlanego, planowane usytuowanie projektowanego budynku na działce spełnia powyższe wymagania. Teren objęty opracowaniem oznaczono na PZT literami ABCDEF. Budynek przedszkola, w rzucie głównym w kształcie litery "L" usytuowany jest szczytem do ulicy A, równolegle do budynku wielorodzinnego zlokalizowanego ul. A 16, na działce numer ewid. 520/7 (graniczącej z inwestycją od północy), w największym zbliżeniu w odległości 8.00 m od niego i 6,00 m od granicy działki. Odległość projektowanego budynku od granicy działki 520/46 (południowa strona) wynosi w największym zbliżeniu 4,17 m. Od strony zachodniej znajduje się ul. A, gminna o nawierzchni asfaltowej z miejscami parkingowymi ogólnodostępnymi. Linia zabudowy od tej ulicy zlokalizowana 6,00 m od miejsc postojowych. Budynek projektowany styka się z linią zabudowy w narożniku północno-zachodnim.
Załączony projekt budowlany zawiera analizę oddziaływania obiektu (projekt budowlany TOM I pkt 16.0 – obszar oddziaływania obiektu stroku 59 i 60 oraz rysunki P-01a, P-01b – analiza zacieniania).
Z załączonej do projektu budowlanego analizy przesłaniania wynika, iż projektowany budynek nie będzie przesłaniał budynków znajdujących się na działkach sąsiednich (rys. P-01a, str. 62 a projektu budowlanego TOM I oraz rysunek P-01b, str. 62b projektu budowlanego TOM I).
W analizowanym przypadku, z uwagi na powyższe ustalenia, spełnione są również warunki w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia). Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w przedszkolu powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°°-16°°, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7°°-17ºº. Paragraf 57 ust. 2 warunków technicznych stanowi, w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8 (...). Z projektu budowlanego wynika, iż w projektowanym budynku przedszkola, w pomieszczeniach dla dzieci wynosi on 1:4. Warunek nasłonecznienia jest również spełniony. Projektowany budynek, o wysokości od terenu 7,06 m do wierzchu okapu, oddalony jest od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na sąsiedniej działce (północ dz. nr ewid. 520/7) o 8,00 i 9,20 m. Pomieszczenia zlokalizowane od tej strony nie są pomieszczeniami pracy - czyli czas przebywania osób w tych pomieszczeniach do dwóch godzin, pomieszczenia mogłyby być zupełnie bez okien, czyli pełna ściana.
Dodatkowo projekt budowlany jest zgodny z § 29 ww. rozporządzenia w zakresie odprowadzenia wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora, inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej oraz dostęp do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).
Odnośnie obsługi komunikacyjnej, projekt budowlany stanowi, iż dostęp komunikacyjny do nieruchomości zapewniony został przez drogę gminną ul. A oraz z drogi położonej na działce nr 520/32 (zmiana numeru na 520/52). Dojście do budynku od strony ulicy A zapewnione zostało poprzez wykonanie furtki w ogrodzeniu. Od drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce nr 520/32 (zmiana numeru na 520/52) o nawierzchni asfaltowej przewidziano zjazd publiczny będący również zjazdem gospodarczym. Z tej działki zapewniono również bezpośredni zjazd na miejsca postojowe. Zlokalizowane od strony wschodniej miejsca postojowe mają odpowiednie wymiary, wynikające z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (§ 21). Spełnione zostały również postanowienia §19 ust. 1 rozporządzenia regulującego odległość miejsc parkingowych od zabudowań. Zgodnie z jego treścią, odległość stanowisk postojowych (...) od placu zabaw dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w (...) budynku oświaty i wychowania, dla samochodów osobowych, nie może być mniejsza niż 7 m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk włącznie. Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne mogą być zbliżone be żadnych ograniczeń do okien i innych budynków (§ 20 rozporządzenia). Analiza akta sprawy (PZT) wykazała, iż warunki te zostały spełnione. Miejsca parkingowe dla samochodów osobowych zaprojektowano w największym zbliżeniu w odległości 7 m od ściany budynku, z wyłączeniem miejsca dla osoby niepełnosprawnej, które zlokalizowane jest w bliższej odległości, na co pozwala brzmienie przytoczonego powyżej § 20 rozporządzenia. Jednocześnie organ wskazał, że plac zabaw zaprojektowany został w części południowo zachodniej działki, a zatem z drugiej strony części projektowanego budynku.
Zdaniem Wojewody projektowana inwestycja również spełnia warunki określone w ust. 2 i 7 omawianego § 19 rozporządzenia dotyczącego odległości miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki, które nie muszą być zachowane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działka drogową. Tak też jest w omawianym przypadku. Zlokalizowane po wschodniej części działki w granicy z działką drogową projektowana lokalizacja miejsc postojowych oraz miejsc gromadzenia odpadów stałych, spełnia warunki określone w ww. rozporządzeniu i nie spowoduje ograniczenia zabudowy działek sąsiednich. Miejsca na odpady stałe zlokalizowane zostało we wschodniej części działki, w największym zbliżeniu w odległości 10 m od okien i drzwi budynku, co stanowi spełnienie § 23 ust.1 pkt 1 rozporządzenia.
W rozdziale 7 warunków technicznych zdefiniowane zostały zasady usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Z § 271 ust. 1 warunków technicznych określono generalną zasadę, z której wynika, iż minimalna odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków ZL, niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej E winna wynosić 8 m. Organ zwróci9ł uwagę, że odległości te muszą być zachowane między projektowanym budynkiem na danej działce budowlanej, a budynkiem usytuowanym na działce sąsiedniej.
Zgodnie z projektem budowlanym, budynek przedszkola zaprojektowano w oddaleniu od najbliższego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 8.00 m (budynek ZL na działce nr 520/7) oraz od drugiego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 18.13 m (budynek ZL na działce 520/11), co stanowi spełnienie wskazanego przepisu.
Na terenie przedmiotowej inwestycji zaprojektowano również plac zabaw dla dzieci, dostępnego tylko dla dzieci z przedszkola. Na placu zabaw zainstalowane zostaną urządzenia do zabaw dla dzieci przedszkolnych. Plac zabaw nie będzie ogrodzony, ponieważ znajduje się na ogrodzonym terenie rekreacyjnym (ogrodzony teren działki inwestora – ogrodzenie standardowe, ażurowe, panelowe). Plac zabaw zlokalizowano od strony południowo-zachodniej posesji. Od strony północno-wschodniej znajduje się projektowany budynek przedszkola. Wyjście na plac zabaw z budynku poprzez szatnię oraz taras. W projektowanym budynku przewidziano sanitariat dostępny dla dzieci tylko z placu zabaw, przystosowany również dla dzieci niepełnosprawnych. W obrębie terenu przeznaczonego na plac zabaw nie ma studzienek rewizyjnych. Plac zabaw zlokalizowano zachowując odległość 10,00 m od ulicy A i zlokalizowanej przy niej miejsc postojowych oraz w odległości 13,87 m od budynku wielorodzinnego.
Zastosowane w przedstawionym projekcie budowlanym rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U z 2018 roku, poz. 1935 ze zm.). Do wniosku o pozwolenie na budowę załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. A 16 w O. złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Starosty [...].
Zaskarżonej decyzji wspólnota zarzuciła:
- naruszenie art. 78 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie skarżącej prawa do obrony swoich interesów przed organem I instancji,
- naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego co doprowadziło do pozbawienia skarżącej wspólnoty przymiotu strony w postępowaniu przed organem I instancji i obrony swoich interesów przed organem I instancji,
- naruszenie art. 153 ustawy p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 marca 2017 r., II SA/Łd 725/16, z której to oceny prawnej wynika, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa powinna być traktowana jako strona postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Zdaniem wspólnoty, Wojewoda wydając ponownie decyzję powinien, zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Łodzi z 9 marca 2017 r. II SA/Łd 725/16 uznać Wspólnotę Mieszkaniową jako stronę postępowania, a ponieważ jako strona przed organem I instancji nie występowała, uchylić decyzję Starosty [...] z [...] maja 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Co prawda, zgodnie z oceną prawna i wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 marca 2017 r., II SA/Łd 725/16, organ II instancji potraktował Wspólnotę jako stronę, ale w zupełności pominął zasadę wynikającą z art. 15 k.p.a. i nie zagwarantował Wspólnocie prawa do rozpatrzenia jej sprawy w dwu instancjach.
Wspólnota stwierdziła, że w realiach mniejszej sprawy, postępowanie wyjaśniające powinno być przeprowadzone w całości i to przed organem I instancji i w tej sytuacji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne, ponieważ całe postępowanie dowodowe i wyjaśniające powinno być prowadzone ponownie przez organ I instancji w ramach którego skarżąca Wspólnota będzie miała przymiot strony postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zaś odnosząc się do zarzutu polegającego na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, Wojewoda wyjaśnił, że nowy dowód w sprawie stanowił jedynie wyrok WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2020 r., II SA/Łd 360/18, który został stronom postępowania udostępniony przy piśmie organu wojewódzkiego z 17 grudnia 2020 r. wraz z zawiadomieniem o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów wyznaczając na powyższe termin 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone Wspólnocie Mieszkaniowej 30 grudnia 2020 r. W wyznaczonym terminie żadna ze stron (w tym również strona skarżąca) nie zgłosiła uwag czy wniosków ani nie wyraziła chęci zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 3 września 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 15 lipca 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że strona skarżąca oraz organ nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 3 września 2021 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 15 lipca 2021 r.).
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 roku, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 roku, poz. 2325) [dalej: ustawa p.p.s.a.] kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną.
Wyjaśnienia wymaga, że art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 473 ze zm.) [dalej: ustawa - Prawo budowlane], określa granice działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zgodnie z przyjętą konstrukcją, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma prawa ingerencji w merytoryczną część projektu, a jedynie sprawdza jego prawidłowość pod względem zgodności z przepisami prawa, i to w zakresie ściśle przez ustawę określonym. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku przedszkola, w sytuacji gdy wcześniej prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych przesądzono już, że dla badania legalności spornej inwestycji nie można zastosować przepisów uchwały nr [...] z 28 października 2016 r. (Dz.Urz. Woj. [...] z 18 listopada 2016 r., poz. [...]) zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla osiedli mieszkaniowych położonych w rejonie ulic: [...],[...],[...] w O. z uwagi na stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w § 21 ust. 1 pkt 2), w części w jakiej przewiduje on lokalizowanie usług jako wbudowanych w budynkach mieszkalnych oraz w § 21 ust. 2 – obydwa przepisy w odniesieniu do terenu o symbolu MW2 w zakresie nieruchomości o numerze ewidencyjnym 520/45 obrębu nr [...] w O. (por. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 22 marca 2018, II SA/Łd 123/18).
W tej sytuacji należało zbadać zgodność spornego projektu z ostateczną decyzją Burmistrza O. nr [...] z [...] października 2014 roku ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku przedszkola wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr 520/45 obręb [...], O., gmina O. Powyższe wynika z także z faktu uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 27 listopada 2019 r., II SA/Łd 57/18.
Co więcej, rozpoznając sprawę ponownie organ administracji zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną oraz skutki wynikające z prawomocnym wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 marca 2018 r., II SA/Łd 123/18 i z 27 listopada 2019 r., II SA/Łd 57/18 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2019 r., II OSK 1700/18, a także rozpatrzyć odwołanie skarżącej wspólnoty stosownie do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 marca 2017 r., II SA/Łd 725/16 oraz zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).
Wykonując powyższe wskazania sądu Wojewoda poddał ocenie przedłożony projekt budowlany i doszedł do wniosku, że projekt ten jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy.
Skarżąca Wspólnota w swej skardze zarzuciła, że Wojewoda powinien był nie tylko uznać Wspólnotę Mieszkaniową jako stronę postępowania, lecz ponadto uchylić decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, aby umożliwić stronie występowanie w postępowaniu także pierwszoinstancyjnym.
Wbrew argumentacji skargi brak jest podstaw do stwierdzenia, że w sprawie zaistniała tego rodzaju wada, która miałaby wpływ na treść podjętego przez organy administracyjne rozstrzygnięcia. Wskazywane w skardze uchybienie zasadniczo opiera na twierdzeniu, że skarżąca wspólnota została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Należy jednak uwzględnić, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W tej zaś sprawie nie można doszukać się zasadniczo takiej wady postępowania skoro przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy skarżąca wspólnota pismem z 17 grudnia 2020 r. została poinformowana przez organ o możliwości zapoznania się aktami sprawy i złożenia stanowiska. Po tych czynnościach organ wyczekał więcej niż 14 dni, dając skarżącej wspólnocie możliwość wypowiedzenia się w sprawie. Jednak z akt sprawy wynika, że żaden przedstawiciel wspólnoty nie skorzystał z tej możliwości. Natomiast wypowiedzenie pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi wspólnoty ze skutkiem od 15 stycznia 2021 r. (o czym organ powziął wiedzę 26 stycznia 2021 r.) w tej sytuacji nie miało zupełnie wpływu na ocenę poprawności działań organu, skoro zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. doręczono skutecznie 30 grudnia 2020 r. jeszcze pełnomocnikowi wspólnoty wraz z pouczeniem, że wyznaczono termin 14 dni na składanie wniosków i zastrzeżeń.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, a który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie lub wadliwe zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por: np.: wyroki NSA: z 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10; z 17 maja 2016 r., I OSK 1994/14; z 28 lutego 2019 r., I OSK 1027/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 września 2016 r., II SA/Bd 787/16).
W kontrolowanej sprawie skarżąca wspólnota nie wykazała, ażeby niezapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, miało jakikolwiek wpływ na wynik zapadłego rozstrzygnięcia.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 15.).
W niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia ani art. 10 ani art. 15 k.p.a., skoro Wojewoda uczynił odwołanie skarżącej przedmiotem swoich rozważań i odniósł się spornych kwestii, co znalazło swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W szczególności z dotychczasowego postępowania wynika, że skarżącą wspólnotę nurtowały następujące sprawy:
1. odległość budynku projektowanego od granicy;
2. zachowanie bezpieczeństwa pożarowego;
3. zacienianie budynku wspólnoty.
Ad. 1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda zawarł swe rozważania odnośnie prawidłowości posadowienia nowej zabudowy. Z treści przedłożonego projektu budowlanego (k. 59 tom I projektu) wynika, że projektowany budynek będzie odsunięty od granicy działki powyżej 4 m, co jest zgodne z treścią § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Z projektu zagospodarowania terenu znajdującego się w aktach wynika wręcz, że to budynek wspólnoty znajduje się około 2 metrów od granicy działki.
Ad. 2. Wojewoda pochylił się także nad usytuowaniem budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe i wyjaśnił, że zgodnie z § 271 ust. 1 warunków technicznych określono generalną zasadę, z której wynika, iż minimalna odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków ZL, niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej E winna wynosić 8 m. Zwrócić uwagę należy, iż odległości te muszą być zachowane między projektowanym budynkiem na danej działce budowlanej, a budynkiem usytuowanym na działce sąsiedniej.
Zgodnie z projektem budowlanym, budynek przedszkola zaprojektowano w oddaleniu od najbliższego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 8.00 m (budynek ZL na działce nr 520/7) oraz od drugiego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 18,13 m (budynek ZL na działce 520/11), co stanowi spełnienie wskazanego przepisu.
Ponadto, odpowiadając na wątpliwości skarżącej wspólnoty co do drogi pożarowej, warto nadmienić, iż zgodnie z § 12-13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 roku, Nr 124, poz. 1030) minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m i w przypadku budynku skarżącej wspólnoty musi być ona zlokalizowana wzdłuż jego dłuższego boku. Wspomniane przepisy nie wymagają, aby prowadzić drogą pożarową po obu stronach budynku, jeżeli jest on krótszy niż 60 m. Z projektu zagospodarowania terenu znajdującego się w aktach wynika, że budynek wspólnoty ma długość około 52,5 m, a zatem – zgodnie z cytowanymi przepisami - powinna wystarczyć istniejąca droga od północnej strony tego budynku.
Ad.3. Ponadto Wojewoda zajął się wnikliwie kwestią potencjalnego zacieniania budynku wspólnoty przez planowaną nową zabudowę. Z analizy zacieniania karty 62a i 62b tomu I projektu wynika, że sporna inwestycja będzie zacieniać południową fasadę budynku wspólnoty najpóźniej do g. 10 rano równonocy 21 marca, zaś równonocy 21 września najpóźniej do 9 rano. Ponadto z projektu wynika, że sporny obiekt jest planowany w odległości od 8 do 9.2 m od budynku wspólnoty, a więc jest to odległość nie mniejsza niż wysokość przesłaniania (wysokość kalenicy projektowanego obiektu to 7.5 m) Zatem organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, że projektowany obiekt nie narusza warunków technicznych ustalonych przez § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, zaś argumentacja podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
dcc