II OSK 505/23

II OSK 505/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Grzegorz Rząsa /sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II SA/Łd 866/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-09-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w L. i Wspólnoty Mieszkaniowej R. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 866/21 w sprawie ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w L. i Wspólnoty Mieszkaniowej R. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2021 r. nr SKO.4150.281.2021 SKO.4150.312.2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargi kasacyjne; 2. oddala wnioski K. B. i D. B. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 20 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 866/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA w Łodzi") oddalił skargi E. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. (dalej: "Spółka") oraz Wspólnoty Mieszkaniowej R. w L. (dalej: "Wspólnota") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "Kolegium") z 27 sierpnia 2021 r. nr SKO.4150.281.2021 SKO.4150.312.2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Decyzją tą, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") z 7 lipca 2021 r. nr DPRG-UA-VIII.1110.2021, którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w L. przy ul. [...], na działkach nr [...], [...] oraz fragmencie działki drogowej nr [...] w obrębie [...].
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Wspólnota zaskarżając go w całości, zarzucając:
1) naruszenie następujących przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez WSA w Łodzi, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji naruszyły normy art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi na wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nieprzeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego w sprawie,
a w efekcie zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niedokonanie wszechstronnej i swobodnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie sprawy, przejawiające się m.in. dowolnym przeprowadzeniu analizy urbanistycznej i dowolnym ustaleniu parametrów zabudowy tych samych jak przy pierwotnej decyzji (decyzji Prezydenta z 16 lipca 2019 r. uchylonej przez WSA w Łodzi wyrokiem z 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 950/19), w sytuacji gdy przedmiotem analizy objęto wszystkie nieruchomości sąsiednie (zgodnie z wytycznymi w/w wyroku), a nie wyłącznie wybrane nieruchomości sąsiednie, co prowadzi do konstatacji, że wyniki analizy urbanistycznej zostały w taki sposób ukształtowane, aby nie zmienić parametrów zabudowy z pierwotnej decyzji, a więc zostały dokonane pod konkretną tezę, a nie wnikliwie rozważone, co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji, które z uwagi na zawarcie w nich zbyt ogólnych stwierdzeń uniemożliwiały realizację zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwowych oraz de facto uniemożliwiały stronom kontrolę tych decyzji, a także miało wpływ na treść wyroku WSA w Łodzi;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i arbitralne przyjęcie przez organ pierwszej instancji i powielenie tej konstatacji przez organ drugiej instancji,
a także przez WSA w Łodzi, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka "dobrego sąsiedztwa" w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także uwzględnia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, podczas gdy planowana inwestycja to trzykondygnacyjna zabudowa wielorodzinna, zaś obecne zagospodarowanie terenu wokół planowanej inwestycji to głównie zabudowa jednorodzinna, wobec czego proponowana zabudowa wielorodzinna nie spełnia wymogów ładu przestrzennego i walorów architektoniczno-krajobrazowych oraz nie stanowi kontynuacji funkcji i cech zabudowy zagospodarowania przestrzennego,
a w konsekwencji czego nie został spełniony tzw. warunek dobrego sąsiedztwa;
• art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na błędnym uznaniu przez WSA w Łodzi, że brak uzgodnienia przez organ pierwszej instancji projektu decyzji z właścicielem drogi, tj. brak wystąpienia do Zarządu Dróg
i Transportu o opinię w przedmiotowej sprawie stanowi uchybienie niemające wpływu na treść rozstrzygnięcia;
- § 3 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588; dalej: "rozporządzenie") poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i niewłaściwe uznanie przez organ pierwszej instancji obszaru analizy urbanistycznej oraz nieuzasadnione odstępstwo przy określeniu każdego parametru ustalonego dla planowanej zabudowy od ogólnej zasady wyznaczania ich na podstawie średniej wielkości
z obszaru analizowanego, a także błędne podtrzymanie i powielenie tej konstatacji przez organ drugiej instancji, a także przez WSA w Łodzi.
Na podstawie przywołanych zarzutów skarżąca kasacyjnie Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez sąd drugiej instancji, w razie uznania, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
3. Skargę kasacyjną wniosła również Spółka zaskarżając wyrok z 20 września 2022 r. w całości, zarzucając:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedoniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów spółki, co uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia;
b) art 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez WSA w Łodzi do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z 22 września 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 950/19;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 11 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji przez Kolegium było prawidłowe w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uchylenia;
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2
i § 7 ust. 4 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 3 stycznia 2022 r.) poprzez błędne przyjęcie, że organy administracji przeprowadziły rzetelne postępowanie dowodowe i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy, wskutek czego wadliwie określono warunki zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości;
2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja spełnia przesłankę "dobrego sąsiedztwa" w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 3 stycznia 2022 r.) poprzez niewłaściwe ustalenie obszaru analizy urbanistycznej oraz nieuzasadnione odstępstwo przy określeniu każdego parametru ustalonego dla planowanej zabudowy od ogólnej zasady wyznaczania ich na podstawie średniej wielkości
z obszaru analizowanego.
Na podstawie przywołanych zarzutów skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła
o rozpoznanie sprawy na rozprawie; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości
i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.
4. Pismami z 6 lutego 2023 r. D. B. i K. B. wnieśli
o oddalenie skarg kasacyjnych, utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy oraz obciążenie kosztami postępowania według norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa radcowskiego.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1. Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie.
5.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
5.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych
w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować
z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
5.4. W sprawie niniejszej wniesiono dwie skargi kasacyjne, które, w zasadniczej części, oparte są na tożsamych zarzutach, dotyczących przede wszystkim naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa (m.in. zarzuty naruszenia art. 61 § 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z odpowiednimi przepisami rozporządzenia oraz w zw. z przepisami k.p.a. regulującymi postępowanie dowodowe w kontekście zasad sporządzenia
i oceny analizy urbanistycznej). W świetle zasady zwięzłości uzasadnienia wyroku sądowego (art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), obejmującej m.in. wymóg unikania powtórzeń, uzasadnione jest, w realiach niniejszej sprawy, co do zasady wspólne odniesienie się do tego kluczowego zarzutu po przedstawieniu oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
5.5. Bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podniesione w skardze kasacyjnej Spółki. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2315/21, CBOSA). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy, po pierwsze, stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Łodzi oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2905/20, CBOSA). Po trzecie, ewentualne wady uzasadnienia polegające na pominięciu niektórych kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą mogą doprowadzić do uchylenia wyroku tylko wówczas, gdyby w świetle akt danej sprawy oraz relewantnych dla oceny legalności danego aktu administracyjnego przepisów prawa, odniesienie się do tych kwestii w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji mogło, z wysokim prawdopodobieństwem, doprowadzić do odmiennego wyniku sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; por. np. wyrok NSA z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 44/22, CBOSA). Sytuacja taka w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi. Spółka w skardze kasacyjnej nie wskazała zresztą na konkretne kwestie, które jej zdaniem zostały pominięte przez WSA w Łodzi. Ponadto, w świetle zasady kauzalności wad procesowych oraz zasady szybkości postępowania (art. 174 pkt 2 oraz art. 7 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), należy przyjąć, że w przypadku wyroku WSA oddalającego skargę, ewentualne nieodniesienie się do pewnych kwestii poruszonych w skardze, a będących uprzednio przedmiotem wyczerpujących rozważań organów w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji, może być, co do zasady, uznane za podzielenie tych rozważań przez WSA
i przyjęcie ich przez ten Sąd za własne (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2366/24, CBOSA). Wówczas oceny organów stają się, w sposób pośredni, elementem składowym uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1612/22, CBOSA). W tym kontekście można dodać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium w sposób kompleksowy
i wyczerpujący odniosło się do wszystkich istotnych kwestii związanych
z zachowaniem zasady dobrego sąsiedztwa (s. 5-13 wspomnianego uzasadnienia). W takim przypadku powtarzanie tych wszystkich wywodów Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku było zbędne.
5.6. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu należy, po pierwsze, podkreślić, że w świetle konstytucyjnej zasady niezawisłości sędziów, którzy w sprawowaniu swojego urzędu podlegają tylko Konstytucji i ustawom (zob. art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), przewidziany w ustawie zakres związania składu orzekającego ocenami prawnymi wyrażonymi w innym orzeczeniu sądu musi być wykładany i stosowany ściśle (por. np. wyrok NSA z 11 września 2024 r., sygn. akt II OSK 1200/24, CBOSA). Po drugie, zasadniczym powodem uchylenia poprzednich decyzji wyrokiem WSA w Łodzi z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 950/19, były stwierdzone wady analizy dotyczące pominięcia niektórych nieruchomości. Ta wada analizy została wyeliminowana przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Natomiast WSA w Łodzi w wyroku z 22 września 2020 r. nie sformułował stanowczych ocen co do dopuszczalności poszczególnych parametrów urbanistycznych oraz architektonicznych spornej inwestycji. Taka konkluzja wynika nie tylko z lektury uzasadnienia tego wyroku, ale jest również oczywista w kontekście motywów, jakie legły u podstaw wydania tego wyroku i wskazań co do dalszego postępowania.
5.7. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. W sytuacji, gdy zarówno do wydania decyzji głównej, jak i postanowienia uzgadniającego właściwy jest ten sam organ albo gdy do uzgodnienia jest właściwa jednostka służbowo podporządkowana organowi prowadzącemu postępowanie główne, to w takiej sytuacji nie powstaje obowiązek uzgodnienia decyzji (por. np. wyrok NSA z 10 września 2024 r., sygn. akt II OSK 1775/23, CBOSA). Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy, gdzie chodzi o teren przylegający do drogi gminnej, będącej w zarządzie Zarządu Dróg
i Transportu, stanowiącego jednostkę organizacyjną Miasta L..
5.8. Bezzasadne okazały się również zarzuty skarg kasacyjnych dotyczących naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 § 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z odpowiednimi przepisami rozporządzenia). Zarzuty te są ściśle związane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania w kontekście oceny analizy urbanistycznej i dlatego zostaną w dalszej części rozpoznane łącznie.
5.9. W realiach niniejszej sprawy nie mogło budzić jakichkolwiek wątpliwości spełnienie warunku kontynuacji funkcji zabudowy. Otóż na terenie analizowanym znajduje się już zabudowa mieszkalna, w tym zabudowa wielorodzinna. Wskazać tu w szczególności należy na zabudowę wielorodzinną istniejącą w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, tj. na działce nr [...]. Na działacie tej posadowiony jest budynek wchodzący w skład skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej R..
5.10. Jeżeli chodzi o poszczególne parametry architektoniczne przyjęte
w zaskarżonej decyzji na zasadzie odstępstw od wartości średnich (zgodnie
z wynikami analizy urbanistycznej), to należy przede wszystkim przypomnieć, że analiza urbanistyczna ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną (zob. art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), a więc charakter zbliżony do dowodu
z opinii biegłego. Organ ma obowiązek poddania tego dowodu, jak każdego innego zgromadzonego w sprawie, ocenie i weryfikacji (art. 80 k.p.a.). Z uwagi jednak na specjalistyczny charakter analizy, jej zakwestionowanie jako dowodu mogącego stanowić podstawę ustaleń w danej sprawie, wymaga, co do zasady, wykazania, że zawarte w niej ustalenia są oczywiście błędne lub nielogiczne (por. np. wyrok NSA
z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 579/24 - CBOSA). Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Po pierwsze, zabudowa na terenie analizowanym ma charakter bardzo zróżnicowany, jeżeli chodzi o gabaryty budynków. W takim przypadku odwołanie się do wartości średnich nie zawsze będzie realizować jedną z podstawowych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego, jaką jest wymóg zachowania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.). Przypomnieć w tym kontekście trzeba, że przez ład przestrzenny rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Po drugie, z tak rozumianym ładem przestrzennym w pełni koresponduje odwołanie się do parametrów zabudowy wielorodzinnej położonej w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji, w tym budynku Wspólnoty (dotyczy to parametrów w postaci wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej). Jeżeli zaś chodzi o wskaźnik szerokości elewacji frontowej (15-17 m), to nie przekracza on wartości występujących na obszarze analizowanym (do 21,5 m), a nadto jest zbliżony do wartości występujących na ul. [...]. W analizie podkreślono przy tym (s. 3), że obok siebie występują już budynki o szerokości 13 m i 21,5 m oraz 14,5 m oraz 18 m. W takim przypadku okoliczność, że budynek Wspólnoty ma szerokość elewacji frontowej wynoszącą 14,5 m nie mogła stać na przeszkodzie w ustaleniu wartości w przedziale 15-17 m. Przyjęte odstępstwo nie nosi znamion dowolności lub arbitralności.
5.11. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
5.12. W punkcie 2 sentencji wyroku oddalono wniosek uczestników o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości uwzględnienia takiego wniosku (zob. art. 199 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.).