II SA/Łd 24/19

II SA/Łd 24/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska
Bogusław Klimowicz /przewodniczący/
Magdalena Sieniuć /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3545/19 - Wyrok NSA z 2022-11-17
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 2c, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, art. 9, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 19 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2019 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty oddala skargę. a.tp.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.p.b.", nakazano B. K. rozbiórkę wiaty zlokalizowanej na działce nr ewid. 217/18 w granicy z działką 217/17, obręb [...], ul. A 40, miasto B., w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 19 lipca 2017 r. M. W. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z prośbą o ustalenie zgodności z obowiązującym prawem, budynku zlokalizowanego w B. przy ul. A 40, obręb [...], wybudowanego w granicy działek nr 217/17, 217/18 oraz pasa drogowego.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. organ I instancji zwrócił się do Prezydenta Miasta B. z prośbą o przekazanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej na działce o nr ewid. 217/17 w B. oraz udzielenie informacji, czy budowa przedmiotowego budynku jest zgodna z ustaleniami ww. planu. Ponadto pismem z dnia 1 sierpnia 2017 r. organ I instancji zwrócił się również do Starosty [...] o udzielenie informacji, czy było wydane pozwolenie na budowę lub, czy przyjęto zgłoszenie na budowę budynku gospodarczego lub garażowego murowanego zlokalizowanego na ww. nieruchomości.
W odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta B. przekazał wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru osiedla B. wraz z terenem ograniczonym rzeką A, ul.: B i A oraz linią kolejową, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 5 października 2006 r. i poinformował, że budowa budynku położonego na działce nr 217/18 w granicy z działką nr 217/15 w obrębie [...] w B., znajdującego się między linią rozgraniczającą teren, a nieprzekraczalną linią zabudowy, nie jest zgodna z zapisami obowiązującego planu, gdyż wykracza poza ustalone w powyższym planie linie zabudowy. Ponadto Starosta [...] poinformował, że nie wydano pozwolenia na budowę oraz nie przyjęto zgłoszenia dla przedmiotowej inwestycji i nie posiada dokumentów dotyczących ww. zamierzenia inwestycyjnego w zasobach archiwalnych Starostwa.
W dniu 22 sierpnia 2017 r. B. K. przedłożyła w organie I instancji opinię rzeczoznawcy budowlanego dr inż. M. S. w sprawie wybudowanej wiaty na przedmiotowej działce.
W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 24 sierpnia 2017 r. przez organ I instancji stwierdzono, że w narożniku północno-zachodnim działki nr 217/18 zlokalizowana jest wiata o konstrukcji tradycyjnej murowanej, dachu konstrukcji drewnianej pokrytej blachodachówką. Wiata jest posadowiona na płycie betonowej. Od strony zachodniej graniczy z działką drogową nr 328/20, od strony północnej znajduje się przy granicy działki nr 217/17. Od strony zachodniej wiata posiada ścianę pełną murowaną gr. 25 cm. Od strony północnej posiada ścianę pełną, od połowy szerokości murowaną a w drugiej części drewnianą. Reszta konstrukcji poprzez wieniec żelbetowy oparta jest na 5 słupkach. Wiata posiada następujące wymiary: długość - 4,98 m, szerokość - 4,98 m, wysokość - 2,30 m przy okapie, a 2,80 m w kalenicy. Teren wewnątrz wiaty i od strony południowej i zachodniej utwardzony jest kostką.
Organ I instancji poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr ewid. 217/18 w granicy z działką 217/17, obręb [...], ul. A 40, B.
Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] organ I instancji, na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał B. K. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na dz. nr ewid. 217/18 w granicy z dz. 217/17, obręb [...], ul. A 40, B.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B. K. od powyższej decyzji, decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt winien być traktowany co najwyżej jako wiata pełniąca funkcje użytkowe budynku gospodarczego, a organ I instancji winien sprawdzić, czy spełnia ona przesłanki zawarte w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co pozwoli na ustalenie odpowiedniego trybu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto zwrócono uwagę, że organ I instancji winien pozyskać wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ewid. 217/18, na którym została wytyczona linia nieprzekraczalnej zabudowy i ustalić, ile wynosi odległość między linią rozgraniczającą teren, a ww. nieprzekraczalną linią zabudowy.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy Prezydent Miasta B., w odpowiedzi na zapytanie organu I instancji, pismem z dnia 24 stycznia 2018 r. przekazał ww. wyrys fragmentu obszaru osiedla B. wraz z terenem ograniczonym rzeką A, ul.: B i A oraz linią kolejową, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 5 października 2006 r. Z przekazanego planu wynika, że przedmiotowa wiata położona jest na terenie pomiędzy granicą działki, a ustaloną linią nieprzekraczalnej zabudowy.
Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] organ I instancji, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania obiektu budowlanego zlok. na dz. nr ewid. 217/18 w granicy z dz. 217/17, obręb [...], ul. A 40, miasto B.
Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania M. W., decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując jednocześnie, że z kwestionowanego rozstrzygnięcia nie wynika, jakie postępowanie faktycznie umorzył organ I instancji, co zdaniem organu odwoławczego, uniemożliwiało dokonanie jego oceny co do istoty sprawy.
W wyniku ponownej analizy sprawy, pismem z dnia 9 maja 2018 r. organ I instancji poinformował strony postępowania o zmodyfikowaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 7 sierpnia 2017 r. w taki sposób, że zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania wiaty zlokalizowanej na przedmiotowej działce.
Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania przedmiotowej wiaty.
Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania M. W., decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując jednocześnie, że organ I instancji nie uwzględnił zaleceń organu odwoławczego wynikających z decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., co skutkowało dalszym prowadzeniem postępowania z naruszeniem prawa. Zwrócono również uwagę na błędne stanowisko organu I instancji jakoby przedmiotowa wiata mogła być zlokalizowana na terenie znajdującym się między granicą działki, a nieprzekraczalną linią zabudowy, czyli na terenie nieprzeznaczonym pod jakąkolwiek zabudowę.
Pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta B. - Wydziału Geodezji i Architektury, o zajęcie stanowiska, jako organ stanowiący prawo, czy budowa przedmiotowej wiaty jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi w-ce Prezydent Miasta B. przywołał przepis § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 29 ust. 9 planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru osiedla B. wraz z terenem ograniczonym rzeką A, ul.: B i A oraz linią kolejową (uchwała Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 5 października 2006 r.), oraz definicję linii zabudowy, a następnie wskazał, że analiza zagospodarowania działki o nr ewid. 217/18, wskazuje, że lokalizacja spornej wiaty wykracza poza wyznaczone na rysunku planu granice nieprzekraczalnej linii zabudowy.
Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji w dniu [...] r. decyzją Nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b., nakazał B. K. rozbiórkę przedmiotowej wiaty, w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. K., podnosząc, iż nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem. Odwołująca się zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 u.p.b. Stwierdziła również, że z uwagi na fakt, iż wiata stanowi budowlę, a nie budynek, nie podlega regulacjom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W dniu 19 października 2018 r. do organu II instancji wpłynęło pismo M.W., w którym poinformował, że B. K. złożyła w Urzędzie Miasta B. uwagę dotyczącą dopisania wyrazu "wiata" do definicji "nieprzekraczalnej linii zabudowy" zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu Miasta B. - części osiedli P., B. i Z. Uchwałą nr [...] z dnia 27 września 2018 r. Rada Miasta w B. nie uwzględniała ww. uwagi.
Następnie pismem z dnia 6 listopada 2018 r. B. K. poinformowała, że w dniu 27 września 2018 r. Rada Miasta w B. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta B. - części osiedli P., B. i Z., którą uchwalono nową definicję "nieprzekraczalnej linii zabudowy". Zmiana ta, według odwołującej się, usuwa przyczynę wydania decyzji o rozbiórce. Ponadto B. K. podniosła, że ma zamiar zmienić sposób użytkowania spornej wiaty na altanę ogrodową i wystąpi z takim wnioskiem do Starosty [...].
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji przedmiotem postępowania uczynił legalność i prawidłowość wybudowania wiaty o wymiarach 4,98 m x 4,98 m, zlokalizowanej na działce nr ewid. 217/18 w granicy z działką 217/17 przy ul. A 40 w B.
Odwołując się następnie do ustaleń organu I instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał, że B.K. zrealizowała wiatę, przy czym z takim stanowiskiem zgodził się organ II instancji w swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., w której wyjaśnił pojęcie wiaty i zwrócił uwagę, że z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu z oględzin z dnia 24 sierpnia 2017 r. wynika, iż jest w niej składowane drewno na opał. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy obiekt winien być traktowany co najwyżej jako wiata pełniąca funkcje użytkowe budynku gospodarczego.
Organ II instancji zwrócił uwagę, iż ww. rozstrzygnięciu organ I instancji wskazał, że B. K. nie musiała uzyskać zgody organu architektoniczno-budowlanego na budowę wiaty o powierzchni 24,8 m2. Ponadto organ II instancji stwierdził, że wprawdzie inwestorka spełniła przesłankę z art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. odnoszącą się do powierzchni wiaty, to jednak organ I instancji winien sprawdzić, czy został spełniony warunek dotyczący ilości wiat na działce inwestora w liczbie nieprzekraczającej dwóch na każde 1000 m². W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie uwzględnił w prowadzonym postępowaniu powyższej uwagi wskazanej uprzednio przez organ II instancji, jednakże nie stanowi to przeszkody do prawidłowego zakończenia omawianej sprawy.
W prowadzonym postępowaniu, zdaniem organu odwoławczego, najważniejszym jest bowiem fakt, iż sporna wiata została wybudowana między linią rozgraniczającą teren, a nieprzekraczalną linią zabudowy, co wprost narusza zapisy obowiązującego obecnie, jak i poprzedniego, planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że podczas trwania przedmiotowego postępowania zmianie uległy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr ewid. 217/18 w B. Mianowicie:
- uchwała Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru osiedla B. wraz z terenem ograniczonym rzeką A, ul.: B i A oraz linią kolejową, na której organy nadzoru budowlanego opierały się dotychczas stanowiła, że:
a) jako "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć linię, w której mogą być umieszczone elementy elewacji budynków lub ich części; linia ta nie dotyczy części podziemnych obiektów budowlanych, balkonów, wykuszy, logii, gzymsów, okapów, zadaszeń nad wejściami do budynków;
b) zgodnie z wyrysem z ww. planu, na którym wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy, sporna wiata zlokalizowana jest na terenie znajdującym się między granicą działki nr ewid. 217/18, a oddaloną o 6 m nieprzekraczalną linią zabudowy, czyli na terenie nieprzeznaczonym pod jakąkolwiek zabudowę.
Natomiast uchwała Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 27 września 2018 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta B. - części osiedli: P., B. i Z., która tutejszy organ bierze pod uwagę, stanowi że:
a) jako "nieprzekraczalną linię zabudowy" należy rozumieć linię, w której mogą być umieszczone elementy elewacji budynków lub ich części, bez jej przekraczania w stronę najbliższych linii rozgraniczających; linia ta nie dotyczy części podziemnych obiektów budowlanych, tarasów, balkonów, wykuszy, logii, gzymsów, okapów, zadaszeń nad wejściami do budynków, schodów wejściowych, podjazdów, wind i innych urządzeń dla niepełnosprawnych, altan, pomników, pergoli śmietnikowych -podkreśleniem zaznaczono zmiany, jakie uchwalono;
b) zgodnie z wyrysem z ww. planu, na którym wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy, sporna wiata zlokalizowana jest na terenie znajdującym między granicą działki nr ewid. 217/18, a oddaloną o 6 m nieprzekraczalną linią zabudowy, czyli na terenie nie przeznaczonym pod jakąkolwiek zabudowę.
Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa wiata, ze względu na powierzchnię, mogła zostać wybudowana bez pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Jednakże, co ma kluczowe zanaczenie w sprawie, znajduje się ona między linią rozgraniczającą teren, a nieprzekraczalną linią zabudowy, co potwierdza, że została wybudowana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, tj. niezgodne z zapisami obowiązującego i poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr ewid. 217/18 w B. (co wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b.). Zdaniem organu II instancji, powyższe obligowało zatem organ I instancji do wydania decyzji mającej na celu wyeliminowanie naruszeń przepisów prawa, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż wiata nie może być zaliczana ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych, nie jest również budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., więc należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3 u.p.b. Organ II instancji dodał przy tym, że mimo takiej klasyfikacji wiaty nie można zgodzić się ze stwierdzeniem B. K., jakoby przedmiotowa wiata mogła być zlokalizowana na terenie znajdującym między granicą działki, a nieprzekraczalną linią zabudowy, czyli na terenie nieprzeznaczonym pod jakąkolwiek zabudowę.
W odniesieniu do powyższego organ II instancji zwrócił uwagę, że stosownie do treści przepisu art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że jego przepisy dotyczą wszystkich nieruchomości na terenie objętym planem. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta BB. - części osiedli: P., B. i Z. (uchwała Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 27 września 2018 r.), rzeczona wiata położona jest na obszarze oznaczonym symbolem A9MN, dla którego określono, że lokalizacja zabudowy winna być zgodna z ustaleniami linii zabudowy - wg rysunku planu (§ 30 ust. 2 pkt 2d tiret pierwsze). Oznacza to zatem, że zabudowa, do której można zaliczyć przedmiotową wiatę, zgodnie wyrysem z planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 27 września 2018 r., na którym wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy, musi być sytuowana poza tymi liniami. Organ II instancji podkreślił przy tym, że zgodnie z tzw. zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyby intencją Rady Miejskiej uchwalającej ww. plan, było dopuszczenie zabudowy poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, powinna ona zawrzeć w przepisach planu odpowiednie regulacje. Przy ich braku i obowiązującej treści planu, w ocenie organu odwoławczego należy stwierdzić, że niedopuszczalne jest wybudowanie wiaty poza nieprzekraczalną linią zabudowy. Organ II instancji dodał, że ustanowienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnej linii zabudowy dokonywane jest w celu wyznaczenia terenów, które powinny pozostać wolne od zabudowy i zapewnić spójne zagospodarowanie wszystkich nieruchomości objętych planem.
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zasadnie nakazał B. K. dokonanie rozbiórki przedmiotowej wiaty. Nałożenie tak rygorystycznej sankcji prawnej, jaką jest rozbiórka, wynika z niemożliwości doprowadzenia spornej wiaty do zgodności z przepisami, tj. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizowany obiekt, jak podkreślił organ II instancji, znajduje się bowiem w miejscu wyłączonym z możliwości zabudowy.
Ponadto odnosząc się do zarzutów podniesionych przez B. K. w odwołaniu z dnia 4 października 2018 r., organ odwoławczy wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie ustalają zapisów zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, badają jedynie zgodność obiektów budowlanych z zapisami planu. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że nie mógł uwzględnić argumentów odwołującej się, która podniosła, że jej działka jest "nietypowa i specyficzna". Ponadto organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniami odwołującej się, że w przypadku analizowanej sprawy pojęcie, sposób użytkowania i rozmiary wiaty, pergoli śmietnikowej i altany są pojęciami tożsamymi, podkreślając przy tym, że wystąpienie przez skarżącą o zmianę użytkowania spornej wiaty na altanę ogrodową będzie stanowiło obejście prawa.
Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła B. K., zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez wskazania pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego;
2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez wskazania pouczenia o wysokości wpisu od skargi;
3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek niepodjęcia w toku postępowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezałatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
4. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej;
5. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 75 k.p.a., poprzez dopuszczenie jako dowód pisma M. W. pomimo jego sprzeczności z prawem jako zawierającego informacje pozyskane z naruszeniem RODO;
6. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;
7. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. niezasadne zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 7 u.p.b. oraz ich błędną wykładnię poprzez uznanie, iż przedmiotowa wiata powstała w wyniku prowadzenia robót w sposób istotnie odbiegający od przepisów oraz że w związku z tym podlega nakazowi rozbiórki.
Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wiata nie powstała w wyniku prowadzenia robót w sposób istotnie odbiegający od przepisów. Podniosła przy tym, że organ II instancji nie odniósł się w ogóle do podniesionych przez nią w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, m.in. do zarzutu naruszenia:
a) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiącego, że decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej; organ I instancji nie powołał się w decyzji na art. 104 § 1 k.p.a.;
b) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji nie zawierała pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego;
c) art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 7 k.p.a. wskutek niepodjęcia w toku postępowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezałatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli – organ I instancji nie dokonał własnej analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, do czego był zobowiązany. Nie uwzględnił interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Zdaniem skarżącej, zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zawierało podstawy prawnej. Natomiast "modyfikowanie" zawiadomienia jest niezgodne z prawem, co wpływa na dalsze prowadzenie postępowania.
Następnie skarżąca podniosła, że organ II instancji nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie zgłoszonej przez skarżącą w odwołaniu następującej kwestii, iż organ I instancji niezasadnie zastosował przepis art. 51 ust. 7 u.p.b., ponieważ wskazał, że w dniu kontroli roboty budowlane związane z przedmiotową wiatą zostały zakończone. Zdaniem skarżącej, na ten dzień prace nie były zakończone, zatem organ I instancji nie mógł wydać decyzji o rozbiórce, z pominięciem postanowienia, o którym stanowi przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. W ocenie skarżącej, organ II instancji do powyższej kwestii nie odniósł się.
Skarżąca wskazała także, iż organ II instancji nie dokonał szczegółowej analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego (dalej MPZP). Podała przy tym, że Rada Miejska w B. nie zamieściła wprost regulacji w zakresie możliwości sytuowania wiat, ale także nie zakazała wprost ich umieszczania poza nieprzekraczalną linią zabudowy. Dla jednostki urbanistycznej A9MN(mr,u) w § 29 ust. 9 pkt 2b MPZP wprowadzono jedynie dla całego obszaru zakaz lokalizacji m.in. obiektów o funkcji sal tanecznych, dyskotek, organizacji przyjęć, itd.
W dalszej kolejności skarżąca, powołując się na orzecznictwo, wskazała, że wszelka rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu (wyrok z dnia 22 lutego 2011 roku, sygn. II OSK 353/10).
Jednocześnie skarżąca wskazała, iż zwracała uwagę na fakt, że jej działka jest narożna, "nietypowa i specyficzna", ma nieregularny kształt i można powiedzieć, że przez jej obszar przebiegają "dwie" linie zabudowy. Dodała także, że decyzja o lokalizacja przedmiotowej wiaty (niebędącej budynkiem, niewymagającej pozwolenia na budowę ani zgłoszenia) była podjęta właśnie z poszanowaniem harmonii ładu przestrzennego. W ocenie skarżącej, umiejscowienie wiaty w narożniku działki o nieregularnym kształcie jest jak najbardziej naturalne i słuszne.
Jako kolejny argument skargi skarżąca podniosła, iż organ II instancji dopuścił jako dowód w sprawie pismo otrzymane w dniu 19 października 2018 r. od M.W. pomimo jego sprzeczności z prawem jako zawierającego informacje pozyskane z naruszeniem RODO. W piśmie tym M.W. poinformował, iż skarżąca złożyła w Urzędzie Miasta B. uwagę do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Dodała przy tym, że informacja zawierająca dane osobowe nie podlega udostępnieniu nawet w trybie dostępu do informacji publicznej.
W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że w decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania obiektu budowlanego organ I instancji wskazał, iż "Wiata nie stanowi budynku (...), stąd też ustanowiona w planie miejscowym nieprzekraczalna linia zabudowy nie ma zastosowania do budowy wiaty". Natomiast w decyzji z dnia [...] r. Nr [...] nakazano rozbiórkę wiaty, ponieważ "wiata powstała w wyniku prowadzenia robót w sposób istotnie odbiegający od przepisów (...)". Skarżąca podniosła, że organ I instancji nie dokonał żadnej własnej analizy i interpretacji w tym zakresie.
Następnie skarżąca wskazała, iż wiata jest budowlą, nie budynkiem, tym samym nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczące sytuowania. Dodała przy tym, że brak jest przepisów określających odległość wiaty od granicy działki, zatem może być ona usytuowana przy granicy działki.
Nadto, zdaniem skarżącej, linia zabudowy ma zastosowania jedynie do budynków. Skarżąca dodała także, że w przepisach Prawa budowlanego i przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji pojęć "zabudowa" czy też "nieprzekraczalna linia zabudowy". W związku zatem z brakiem ustawowej definicji "zabudowy", niezbędne jest odwołanie się do powszechnego znaczenia tego określenia, co potwierdza orzecznictwo sądowe.
Jednocześnie skarżąca zauważyła, że w § 2 ust. 1 pkt 6 MPZP zawarta jest jedynie definicja nieprzekraczalnej linii zabudowy. Jednak zdaniem skarżącej wytyczne w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie będą się tyczyć przedmiotowej wiaty, która nie jest budynkiem.
W dalszych motywach skargi skarżąca podniosła, że gdyby przyjąć interpretację organu II instancji, czy wcześniej Urzędu Miasta B. (organ I instancji nie dokonał takiej interpretacji – zdaniem skarżącej), to oznaczałoby, że uwzględniając definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy w MPZP, obowiązującą jeszcze do ubiegłego miesiąca, niedopuszczalne byłoby budowanie np. podjazdów do domu, w tym dla niepełnosprawnych, tarasów, altan, pergoli śmietnikowych jak również ogrodzeń czy także wiat (wyłącznie tych niebędących budynkami). Skarżąca dodała przy tym, że tego typu obiekty znajdują się poza "nieprzekraczalnymi liniami zabudowy" na wielu działkach sąsiadujących ze skarżącą, w tym również na działce Państwa P. i M. W. - na wniosek których organ nadzoru wszczął niniejsze postępowanie w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania pierwotnie budynku, a następnie wiaty. Skarżąca stwierdziła również, że nie jest prawdą, iż w dniu kontroli roboty budowlane związane z przedmiotową wiatą zastały zakończone, ponieważ m.in. na murkach stanowiących siedziska nie były nałożone deski.
Ponadto skarżąca podniosła, iż nawet przy założeniu, że roboty zostały zakończone na dzień kontroli, to w niniejszym stanie faktycznym nie można stwierdzić, że roboty budowlane zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od "przepisów" i to przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. nr [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nakazano B. K. rozbiórkę wiaty, w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r.
W ocenie Sądu, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych przez skarżącą decyzji.
Przedmiotowy obiekt budowlany, objęty nakazem rozbiórki, zdefiniowany został przez organy orzekające w sprawie jako wiata i zakwalifikowany tym samym do budowli, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) – powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.b." Nadto organy orzekające w sprawie ustaliły, iż przedmiotowa wiata nie wymagała pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b.) ani zgłoszenia (art. 30 ust. 1 u.p.b.).
Wskazać przy tym należy, że podstawę nakazu rozbiórki przedmiotowej wiaty w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 u.p.b. Z tego względu w pierwszej kolejności należy odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16 (LEX nr 2116795), w której stwierdzono, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine.
Stosownie zatem do art. 51 ust. 1 u.p.b, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:
1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Natomiast w myśl art. 51 ust. 7 u.p.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Stosownie z kolei do art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b., w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.
W kontrolowanej sprawie przedmiotowa wiata, która - jak prawidłowo ustaliły organu orzekające w sprawie - nie wymagała wprawdzie pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, tym niemniej – jak prawidłowo przyjęły organy - została wybudowana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w przepisach, tj. w przepisach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi przepisy prawa miejscowego. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż użyty przez organy zwrot, iż wiata została wykonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w przepisach, w świetle przywołanej powyżej uchwały z dnia 3 października 2016 r. NSA, należy rozumieć, iż chodzi przede wszystkim o przepisy techniczno-budowlane oraz przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Niezgodność z tymi ostatnimi niewątpliwie ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
W tej sytuacji należało uznać, że organ II instancji prawidłowo przyjął, że lokalizacja spornej wiaty w świetle unormowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na doprowadzenie spornego obiektu do zgodności z przepisami tego prawa.
Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów skargi stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącej w sprawie znajduje zastosowanie art. 51 ust. 7 u.p.b. Z akt sprawy administracyjnej wynika bowiem, że roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty zostały zakończone, a nadto, że obiekt jest użytkowany. Oznacza to więc, że nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania przepis art. 50 u.p.b., który stanowi o wstrzymaniu robót budowlanych, ponieważ roboty nie były prowadzone.
Jednocześnie w ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo stwierdził, iż przepisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia 27 września 2018 r.), jak i poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia 5 października 2006 r.) nie zezwalają na zlokalizowanie przedmiotowej wiaty między linią rozgraniczającą teren a nieprzekraczalną linią zabudowy. Przepis § 2 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 27 września 2018 r. Nr [...] stanowi bowiem, iż nieprzekraczalna linia zabudowy nie dotyczy części podziemnych obiektów budowlanych, tarasów, balkonów, wykuszy, logii, gzymsów, okapów, zadaszeń nad wejściami do budynków, schodów wejściowych, podjazdów, wind i innych urządzeń dla niepełnosprawnych, altan, pomników, pergoli śmietnikowych. Powyższy przepis zawiera zamknięty katalog obiektów budowlanych, ich części czy urządzeń budowlanych. Wśród nich nie został wymieniony obiekt budowlany typu "wiata", o której mowa w niniejszej sprawie.
Dodać również należy, iż zarówno zapisy poprzednio obowiązującego planu, jak i obecnie obowiązującego, zawierają unormowanie, iż lokalizacja zabudowy ma odbywać się zgodnie z liniami zabudowy – według rysunku planu (§ 30 ust. 2 pkt 2 lit. d tiret pierwsze). Powyższe przesądza, iż wiata nie może być sytuowana z przekroczeniem określonej linii zabudowy.
Należy również zwrócić uwagę, że w doktrynie podnosi się, iż linia zabudowy, która powinna być, stosownie do określonej ustawowo woli normodawcy w celu zachowania ładu przestrzennego, ustalana przede wszystkim od frontu nowej zabudowy, to jest od drogi publicznej, od której dla danej inwestycji przewiduje się główny wjazd (wejście). Tak rozumiana linia zabudowy z jednej strony zachowuje odległości nowej zabudowy od drogi publicznej, aby zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego i ludności korzystającej z tej drogi, zaś z drugiej strony gwarantuje zapewnienie walorów wynikających z ładu przestrzennego(...). Linię zabudowy należy rozumieć jako "nieprzekraczalną" wyłącznie w kierunku pasa drogi publicznej (A. Plucińska-Filipowicz, Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Komentarz do § 4 rozporządzenia, LEX/el. 2011). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że pod pojęciem zabudowy należy rozumieć nie tylko budynki, ale również inne obiekty budowlane. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, iż pojęcie "zabudowy" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "budynku" (zob. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 roku, sygn. akt II OSK 2196/13, orzeczenie dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela powyższe poglądy.
Jednocześnie w rozważanym aspekcie należy zauważyć, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza, że poza tą linią nie można lokalizować żadnych obiektów, tym samym wzniesienie jakiegoś obiektu poza linią zabudowy wskazaną w części graficznej planu jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (np. wyrok NSA oz. w Szczecinie z dnia 5 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 41/99, orzeczenie dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie także w pełni podziela. Zauważyć przy tym należy, że na powyższe orzeczenie powołała się również we wniesionej skardze skarżąca, wskazując, że nieprzekraczalna lina zabudowy dotyczy tylko budynków, z czym nie można się zgodzić.
Nadto w rozważanym kontekście nie może umknąć uwadze okoliczność, że sporny obiekt zlokalizowany jest w narożniku północno-zachodnim działki nr 217/18, która położona jest u zbiegu dwóch ulic. Lokalizacja przedmiotowej wiaty może mieć zatem negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego i osób korzystających ze wskazanych dróg, na co trafnie uwagę zwrócił uczestnik postępowania M. W. w toku prowadzonego przez organy postępowania administracyjnego.
W dalszej kolejności za niezasadny uznać należy zarzut skarżącej co do niezgodności z prawem "modyfikacji" zawiadomienia o wszczęciu postępowania i dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o tego rodzaju zawiadomienie. Zauważyć należy, że organ I instancji pismem z dnia 9 maja 2018 r. skonkretyzował przedmiot postępowania, w piśmie z dnia 7 września 2017 r. informującym o wszczęciu postepowania zawarto bowiem zbyt ogólne wskazanie przedmiotu postępowania. Niezbędne zatem było właściwe określenie przedmiotu postępowania i poinformowanie o tym fakcie strony postępowania, co zostało uczynione przez organ I instancji pismem z dnia 9 maja 2018 r. Stanowi to wyraz realizacji zasady oficjalności (art. 7 k.p.a.) i zasady informowania stron postępowania i ich czynnego udziału w sprawie (art. 9 i art. 10 k.p.a.) w przedmiotowym postępowaniu.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w świetle zgromadzonego w aktach sprawy i właściwie ocenionego materiału dowodowego nie znajdują uzasadnienia w niniejszej sprawie zarzuty podniesione przez skarżącą, a dotyczące naruszenia art.107 § 1 pkt 6, art. 7, art. 8, art. 75 i art. 80 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 u.p.b. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż organ nie poinformował skarżącej o wysokości wpisu od skargi przez co naruszył art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a., stwierdzić należy, iż zarzut ten jest wprawdzie zasadny, jednakże naruszenie to nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.
Reasumując, zasadniczą kwestią, która determinowała rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, tj. nakaz rozbiórki wiaty, jest niezgodność zrealizowanego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do podważenia legalności działań organu podjętych w kontrolowanej sprawie, a w konsekwencji kwestionowania zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki spornej wiaty, co powoduje, że zachodzi również brak podstaw do jej wyeliminowania wraz z decyzją organu I instancji z obrotu prawnego, zgodnie z wnioskiem skarżącej.
Konkludując, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie tego rodzaju naruszenie prawa mogło skutkować uwzględnieniem skargi.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
dc