II SA/Łd 224/06

II SA/Łd 224/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Ewa Markiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi I. M. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...], z dnia [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., działając na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I.M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] stwierdzającej wykonanie przez F. M. obowiązku nałożonego decyzją Nr [...] z dnia [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wszczął postępowanie administracyjne z urzędu, w którego toku ustalono, że roboty budowlane przy budowie budynku mieszkalnego, na działce nr [...], położonej przy ulicy A w O., są prowadzone niezgodnie z pozwoleniem na budowę Nr [...], z dnia [...]. W związku z tymi nieprawidłowościami roboty budowlane zostały wstrzymane postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...]. Wykonane do tego momentu roboty budowlane obejmowały konstrukcję dwóch kondygnacji - parteru i piętra, a także zmianę układu pomieszczeń (między innymi nastąpiło przeniesienie klatki schodowej w inne miejsce) oraz zmianę układu okien.
Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną dla F. M., z uwagi na odstępstwa w realizacji budynku od wydanego wcześniej pozwolenia na budowę.
W dalszym toku postępowania organ I instancji wydał decyzję nakładającą na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności. Decyzja ta stała się ostateczną. Inwestor wykonał nakazane czynności.
Dalej organ wskazał, iż z przedłożonych opracowań wynika, że inwestorzy planują realizację obiektu wyższego o jedną kondygnację niż otaczająca zabudowa, a także wyższego o jedną kondygnację od rozwiązań przewidywanych przez projekt, na podstawie którego uzyskali decyzję o pozwoleniu na budowę
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał, na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że F.M. spełniła nałożone na nią obowiązki, oraz wyjaśnił, że obowiązująca w dacie wydawania decyzji procedura - na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane - nie przewidywała instytucji "istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę". Zatem przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania jest wyłączenie zbadanie, czy inwestor wykonał nałożone obowiązki.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wskazał także, że wykonane czynności wyczerpują w całości nakazy zawarte w decyzji z dnia [...]. Organ wyjaśnił również, że w toku postępowania legalizacyjnego nie badano zgodności inwestycji z przepisami zagospodarowania przestrzennego, gdyż okoliczności te mają istotne znaczenia na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę, a nadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów, na których znajduje się inwestycja utracił swą ważność. Organ wskazał nadto, iż bez znaczenia dla oceny prawidłowości przedłożonych dokumentów jest fakt, że inwestor wykonał obowiązek z uchybieniem terminu.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła I. M. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołująca się opisała stan faktyczny sprawy i wskazała, że organ I instancji naruszył szereg przepisów prawa. W pierwszej kolejności odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, ponieważ podstawą do wydania decyzji, powinien być przepis art. 51 ust. 4 lub 5 tejże ustawy, gdyż zaskarżona decyzja dotyczyła obowiązków, o których mowa w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, w brzmieniu po nowelizacjach z lat 2003 i 2004. Zdaniem odwołującej się organ był uprawniony do zastosowania przepisu art. 51 ust 4 lub 5 ustawy - Prawo budowlane. Odwołująca się wskazała, że zawarcie pouczenia w decyzji organu I instancji, że właściwym do dalszego rozpoznania sprawy jest organ administracji architektoniczno - budowlanej jest wadliwe.
I. M. wskazała także, że brak było podstaw do uznania stwierdzenia wykonania obowiązków w zaskarżonej decyzji. Przedłożony przez inwestora projekt nie mógł - w jej ocenie - zostać uznany za prawidłowy, gdyż odległość od granicy działki jest mniejsza niż 4 metry, co stanowi naruszeniu przepisu par. 12 ust. 3 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75. poz. 690 ze zm.). Poza tym usytuowanie budynku jest mniejsze niż 6 metrów od krawędzi drogi gminnej. Taki projekt stanowi naruszenie bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 ze zm.). W ocenie odwołującej się organ I instancji powinien, na podstawie przepisu art. 51 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wydać decyzje nakazującą rozbiórkę.
Odwołująca się wskazała nadto, iż kwestionowana decyzja narusza prawo również z tego względu, że inwestor przekroczył tarnin wyznaczony przez organ I instancji do przedłożenia dokumentacji inwentaryzacji i orzeczenia technicznego dotyczącego budynku. Nadto odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisu art. 107 par. 3 k.p.a. ze względu na brak prawnego uzasadnienia decyzji. Wskazała również, iż niewątpliwy wpływ na niniejsze rozstrzygnięcie ma wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2005 roku, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 278/05, stwierdzający nieważność decyzji[...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...]
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., w następstwie rozpoznania odwołania wskazał, iż nie może ono zostać uwzględnione. Podniósł, iż kwestionowania decyzja była już przedmiotem postępowania odwoławczego, które zakończone zostało decyzją z dnia [...], Nr [...]. Wówczas organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji uznając, że narusza ona przepisy proceduralne, przede wszystkim przepis art. 107 par. 3 k.p.a.. Jednocześnie organ ustosunkował się do zarzutów I. M., które w swej treści były tożsame z obecnymi. Stąd też organ podniósł, iż nadal pozostają aktualne jego rozważania dotyczące zmiany przepisów prawa oraz ich interpretacji.
Na wstępie organ odwoławczy zauważył, iż w toku trwania niniejszego postępowania zmianie uległy przepisy Prawa budowlanego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 roku, Nr 93, poz. 888) do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie przywołanej ustawy stosuje się przepisy "nowe", z zastrzeżeniem ust. 2 - 4 (dotyczących zmiany sposobu użytkowania). W wyniku tejże nowelizacji zmianie uległa treść przepisu art. 51 Prawa budowlanego, zgodnie z którą przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w przepisie art. 50 ust. 1 tejże ustawy, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian, W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w przepisie art. 50 a pkt 2, decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, wydaje się po wykonaniu obowiązku określonego w tym nakazie. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo jeżeli budowa została zakończona o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepisów ust. 4 i 5 dotyczących pozwolenia na użytkowanie nie stosuje się do robót budowlanych innych niż budowa bądź przebudowa obiektu budowlanego lub jego części. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 3.
W oparciu o powyższe przytoczenie organ odwoławczy wskazał, iż w omawianej sprawie obowiązki, o których mowa w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane zostały nałożone decyzją z dnia [...]. Ówcześnie obowiązujące przepisy nie przewidywały sytuacji istotnego dostąpienia od pozwolenia na budowę, stąd też każdorazowa zmiana (legalnej) inwestycji w trakcie jej wykonywania, była rozpatrywana w oparciu o przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Obecnie, ustalenie czy roboty budowlane wykonywane są bez pozwolenia na budowę bądź z naruszeniem jego warunków skutkuje zastosowaniem odpowiedniego trybu, określonego w przepisie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, to jest, bądź obowiązkiem wykonania określonych czynności, bądź obowiązkiem przedłożenia zamiennego projektu budowlanego. Zdaniem organu nie można jednakże przyjąć - jak żąda tego odwołująca się - że decyzja z 2000 roku w istocie nakładała obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż prowadziłoby to do zbyt daleko idącej wykładni prawa. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane wyraźnie wskazuje, że znowelizowane Prawo budowlane stosuje się w toku postępowania. Nie przewidują jednakże sytuacji "zamiany" starych przepisów na nowe i nie wskazuje także, że w przypadkach decyzji opartych o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w sytuacji odstąpienia od projektu budowlanego należy takie decyzje traktować jako obowiązek przedłożenia projektu zamiennego. W ocenie organu odwoławczego interpretacja taka nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zmiana dotychczasowych przepisów polegała bowiem na rozszerzeniu katalogu możliwych obowiązków nakładanych na inwestorów, a nie na zamianie obowiązku wykonywania określonych czynności na obowiązek przedłożenia projektu zamiennego Dlatego też do wcześniejszej decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności ma zastosowanie przepis art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż wydanie decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku kończy postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie. W przypadku braku pozwolenia na budowę, gdy inwestycja nie została zakończona, roboty budowlane można kontynuować dopiero, gdy inwestor uzyska decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez właściwy organ administracji architektoniczne - budowlanej. Powyższe potwierdza zatem wcześniejszą argumentację organu co do zróżnicowania decyzji, o których mowa w art. 51 Prawa budowlanego.
W ocenie organu odwoławczego, w przypadku wykonania przez Inwestora nałożonego obowiązku, organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego miał obowiązek wydać zaskarżoną decyzję. Inne rozwiązanie byłoby możliwe, jedynie wówczas, gdyby F.M. nie wykonała żądanych czynności. Organ wskazał nadto, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. posiada wiedzę i uprawnienia budowlane pozwalające na ocenę prawidłowości przedłożonych dokumentów. Stąd też, w przypadku wykonania przez inwestora nałożonych obowiązków był władny je ocenić i wydać zaskarżoną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2005 roku, "wobec jego nieprawomocności", nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że dotyczy innych rozstrzygnięć niż obecnie rozpatrywane.
W dniu 21 września 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. wywiodła I. M. zarzucając naruszenie przepisów prawa polegające na:
1) rażącym naruszeniu przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegającym na zignorowaniu oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2005 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 278/05, w którym sąd wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nie był upoważniony do zatwierdzania, bądź nie przedstawionego przez F. M. projektu budowlanego zamiennego, mógł jedynie wydać decyzję zezwalającą na wznowienie robót budowlanych, a następnie decyzję zezwalającą na użytkowanie obiektu,
2) błędnym zastosowaniu przepisu art. 138 par. 1 k.p.a. i przyjęciu, że istniały przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, mimo, że z obrotu prawnego wycofano - poprzez stwierdzenie nieważności - decyzje Wojewódzkiego i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego.
3) rażącym naruszeniu przepisu par. 12 ust. 3 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez uznanie wykonania obowiązków mimo, iż inwestor w przedłożonym projekcie i w rzeczywistości przekroczył odległość 4 metrów od granicy działki, a tym samym rażąco naruszył bezwzględnie obowiązujący przepis prawa.
4) rażące naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 638 ze zm.) przez uznanie wykonania obowiązków, mimo, iż inwestor w przedłożonym projekcie i w rzeczywistości przekroczył odległość 6 metrów od drogi gminnej, a tym samym rażąco naruszył bezwzględnie obowiązujący przepis prawa.
5) naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 oraz art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przez przyjęcie, że były podstawy do wydania decyzji o wykonaniu obowiązku.
6) naruszenie przepisu art. 107 par. 3 k.p.a. przez wyrażenie błędnego poglądu, w uzasadnieniu decyzji, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2005 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 278/05 nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonych decyzji mimo, iż w uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzedzająca wydanie zaskarżonych decyzji, w tym samym postępowaniu, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, który uprawomocnił się w dniu 30 sierpnia 2005 roku.
7) błędne uznanie przez organy nadzoru budowlanego, że przedłożony projekt odpowiada prawu, skoro decyzja o warunkach zabudowy wydana dla F.M. pozostaje w obrocie prawnym i wyraźnie wskazuje, że na działce Nr [...] niezbędne jest, w związku z zabudową szeregową, zaprojektowanie budynku, jako jednego zespołu w sposób, który umożliwia samodzielną realizację i nieuwzględnienie treści przepisu art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane stanowiącego, że obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną, dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy,
8) naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 1 lipca 1994 roku - Prawo budowlane przez przyjęcie, że przedłożony przez inwestora projekt budynku realizowany w zabudowie szeregowej, o jedną kondygnację przekraczającą sąsiedni budynek, nie narusza interesów osób trzecich i jest zgodny z zasadami sztuki architektonicznej,
9) naruszenie przepisów art. 35 ust. 3 i art. 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane przez wydanie decyzji o wypełnieniu obowiązków mimo, iż F.M., jako inwestor przekroczyła termin wyznaczony do przedłożenia dokumentacji inwentaryzacji i orzeczenia technicznego dotyczącego przebudowy budynku, to jest termin do dnia 29 kwietnia 2000 roku, określony w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] oraz przedłożyła projekt dotyczący wznowienia robót wykonawczych również po upływie terminów,
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanych decyzji zarówno organu I, jak i II instancji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności przybliżono stan faktyczny, na którego tle doszło do wydania kwestionowanych decyzji I tak skarżąca wskazała, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta O. na wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. uchylił decyzję własną Nr [...], z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą F. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej, na działce o nr [...].
Skarżąca podniosła, iż wcześniej, bo w dniu [...], decyzją Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nałożył na F. M. obowiązek dostarczenia dokumentacji inwentaryzacji i orzeczenia technicznego dotyczącego przebudowy budynku w terminie do dnia 29 kwietnia 2000 roku. Zdaniem skarżącej termin ten, który uznawany jest jako termin prawa materialnego, nie został dotrzymany i powyższa dokumentacja została złożona na początku maja 2000 roku. Dalej skarżąca wskazała, iż dopiero w dniu 24 lipca 2000 roku inwestorka złożyła wniosek o wznowienie robót budowlanych.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., działając na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz art. 123 k.p.a. nałożył na F. M. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentach dołączonych do wniosku. Zakreślając na usunięcie nieprawidłowości termin do dnia 30 września 2000 roku. Wśród niezbędnych do usunięcia nieprawidłowości organ wskazał na konieczność:
1) doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z:
a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w zakresie: ilości kondygnacji i przekroczenia linii zabudowy (schody, schowek piwniczny oraz daszki),
2) przedłożenia uzgodnienia z zarządcą ciepłociągu dotyczącego odległości usytuowania budynku od kanału sieci cieplnej,
3) przedłożenia oryginału zapewnienia dostaw i warunków przyłączenia do sieci energetycznej,
4) przedłożenia załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...],
5) wyłączenia z opracowania projektowego garażu, gdyż nie jest on objęty zakresem pozwolenia na wznowienie robót, tym bardziej, że brak jest uzgodnienia odległości od ciepłociągu.
Skarżąca podniosła, iż w uzasadnieniu powyższego postanowienia pokreślono, że przedłożona dokumentacja projektowa nie spełnia wymogów określonych w przepisie art. 34 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 1998 roku, Nr 140, poz. 906). Poza tym nie spełnia ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. wraz z częścią szczegółową obejmującą Wschodnią Dzielnicę Przemysłowo - Składową, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. Nr XLVI/266/93, z dnia 17 czerwca 1993 roku (Dz. Urz. Woj. Opol. Nr 19, z dnia 15 listopada 1993 roku) w zakresie wysokości zabudowy i przekroczenia linii zabudowy (vide: decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...], z dnia [...]).
Następnie skarżąca podniosła, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. odmówił F. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nawiązując w uzasadnieniu decyzji do decyzji o warunkach zabudowy, która wyraźnie wskazuje, że na działce nr [...] niezbędne jest, w związku z zabudową szeregową, zaprojektowanie budynku jako jednego zespołu, w sposób, który umożliwia samodzielną realizację. Organ wskazał również, iż w decyzjach, już zrealizowanych budynków sąsiednich w zabudowie szeregowej, przewidziano, że budynki nie mogą przekroczyć dwóch kondygnacji naziemnych, a przedłożona dokumentacja nie spełnia tych wymogów, bo przewiduje trzy kondygnacje naziemne.
Zdaniem skarżącej inwestorka nie spełniła też innych braków dokumentacji, określonych w postanowieniu z dnia [...], Nr [...].
Dalej strona skarżąca wskazała, iż decyzją z dnia [...], Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] odmawiającą F. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, wyrażając w uzasadnieniu pogląd, że organ I instancji nie może nawiązywać do decyzji o warunkach zabudowy sąsiedniej działki i powinien badać zgodność takiego projektu z planem zagospodarowania terenu.
Kontynuując skarżąca podniosła, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. odmówił inwestorce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych ze względu na to, że nie spełnia wymogów, gdyż zaprojektowany dom ma trzy kondygnacje naziemne i schody zewnętrzne od strony ulicy A oraz usytuowane pod nimi pomieszczenia piwniczne przekraczają linię zabudowy.
Następnie decyzją z dnia [...], Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję organu I instancji.
Powyższa decyzja została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 6 lipca 2005 roku, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 278/05 stwierdził nieważność decyzji[...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...]. Jednocześnie sąd orzekł, że powyższe decyzje nie mogą być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku, co nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2005 roku.
Skarżąca podkreśliła, iż w uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nie był upoważniony do zatwierdzania, bądź nie przedstawionego przez F. M. projektu budowlanego zamiennego, a jedynie mógł wydać decyzję zezwalającą na wznowienie robót budowlanych, a następnie decyzję zezwalającą na użytkowanie obiektu.
Skarżąca dalej wskazała, iż postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w O. zezwolił inwestorce na bliższą lokalizację schodów od drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącej na powyższe postanowienie. Skarżąca podniosła, iż ponieważ postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w O. nie zostało doręczone żadnej ze stron, nie funkcjonuje w obrocie prawnym i zgodnie z przepisem art. 110, w związku z art. 126 k.p.a. nie jest wiążące ani dla stron, ani dla organu, który je wydal. A zatem nie można było w żadnym wypadku uznać, że inwestorka lokalizując schody uzyskała zgodę na przekroczenie odległości do drogi publicznej.
Kontynuując strona skarżąca wskazała, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona zobowiązana przedstawiła wymagane dokumenty. Ponadto stwierdzono, że w przypadku dalszej realizacji inwestycji należy wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę do organu administracji architektoniczno - budowlanej. Decyzją z dnia [...], Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uchylił powyższą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...].
Następnie decyzją z dnia [...], Nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż zapadły prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie może mieć znaczenia dla sprawy.
Konkludując skarżąca powtórzyła zarzuty przytoczone wobec kwestionowanej decyzji w petitum skargi.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2005 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosków sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. o wyłączenie od rozpoznania sprawy zainicjowanej powyższą skargą I.M.
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyłączył od rozpoznania sprawy ze skargi I.M. sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi do rozpoznania sprawy ze skargi I.M.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a zatem wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
Analizę postępowania organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie wypada rozpocząć od wskazania, iż okolicznością o fundamentalnym znaczeniu dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia jest treść decyzji Nr [...]wydanej przez organu nadzoru budowlanego I instancji w dniu [...], nakładającej na F. M.- jako inwestorkę - obowiązek przedłożenia dokumentacji inwentaryzacji i orzeczenia technicznego dotyczącego przebudowanej części budynku w zabudowie szeregowej, położonego na działce nr [...], przy ulicyAw O.. W decyzji tej organ zobowiązał inwestorkę do uwzględnienia w powyższych dokumentach elementów budynku przebudowanych inaczej niż w zatwierdzonym projekcie i określenia wpływu dokonanych zmian na całość inwestycji. Ponadto organ wskazał, iż zalecenia zawarte w orzeczeniu technicznym winny być zgodne z rozwiązaniami architektoniczno - budowlanymi, przepisami techniczno - budowlanymi, Polskimi Normami oraz z zasadami wiedzy technicznej. W powyższej decyzji organ zakreślił termin do wykonania obowiązku na dzień 29 kwietnia 2000 roku.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, iż powyższa decyzja została doręczona inwestorce w dniu 9 marca 200o roku, a w dniu 11 kwietnia 2000 roku złożyła ona w organie nadzoru budowlanego I instancji dokumenty w postaci: "metryki projektu budowlanego" oraz orzeczenia technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej opracowanego w marcu 2000 roku przez inż. Annę Leśniak - Konefał. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika aby w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją Nr [...], wydaną przez organu nadzoru budowlanego I instancji w dniu [...], inwestorka podejmowała jakiekolwiek dalsze działania.
Owszem inwestorka składała w organie nadzoru budowlanego I instancji dalsze dokumenty związane z przedmiotowym budynkiem, ale nie czyniła tego w wykonaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nr [...], z dnia [...], lecz w celu uzupełnienia wniosku z dnia 24 lipca 2000 roku o zezwolenie na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych. Kwestia ta jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i w ramach czynionych rozważań pojawia się wyłącznie incydentalnie.
W tym miejscu wymaga przybliżenia ówczesne brzmienie przepisu art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), który został uznany przez organ nadzoru budowlanego I instancji za podstawę do nałożenia obowiązku. Otóż w momencie nakładania na inwestorkę obowiązku decyzją z dnia [...] przepis art. 51 ustawy - Prawo budowlane stanowił, iż przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 tejże ustawy, właściwy organ wydaje decyzję:
1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo
2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. W ust. 1a przepis ten stanowił, iż po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, zaś w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części (ust. 2).
Analiza powyższych zapisów ustawy prowadzi do wniosku, iż obowiązek nałożony na inwestorkę był obowiązkiem "wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem" w rozumieniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem "nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem" nie może oznaczać obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen, ponieważ poprzez nałożenie obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem (vide: wyroki WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2004 roku w sprawie sygn. akt IV SA 74/03, LEX nr 148875 oraz z dnia 5 listopada 2004 roku w sprawie sygn. akt IV SA 1212/03, LEX nr 164697). Tym samym nałożenie obowiązku "wykonania określonych czynności" w rozumieniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane winno polegać na określeniu konkretnych czynności związanych z wykonywanymi robotami budowlanymi (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2004 roku w sprawie sygn. akt IV SA 2262/03, LEX nr 164663).
Niezależnie od powyższych uwag, nie można było na gruncie ówczesnej treści przepisu art. 51 Prawa budowlanego wykluczyć i takich sytuacji, że samo przedłożenie przez inwestora określonych dokumentów mogło doprowadzić budowaną z odstępstwami od projektu inwestycję do stanu zgodnego z prawem. W realiach niniejszej sprawy można jasno powiedzieć, iż samo złożenie żądanej przez organ dokumentacji inwentaryzacyjnej i oceny technicznej mogło być działaniem podjętym na gruncie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ale nie mogło być działaniem wystarczającym aby doprowadzić obiekt budowlany do stanu zgodnego z prawem i niewątpliwie potrzebne były dalsze działania ze strony inwestorski.
Powyższa konkluzja wynika w sposób nie budzący wątpliwości z treści postanowienia Nr [...], jakie organ I instancji wydał w dniu [...] nakładając na inwestorkę dalsze obowiązki. Przy czym należy dobitnie wskazać, że wbrew temu co twierdzą organy nadzoru budowlanego postanowienie to nie jest wezwaniem do uzupełnienia braków stwierdzonych w dokumentacji budowlanej przedłożonej w wykonaniu obowiązków określonych w decyzji tegoż organu z dnia [...], lecz jest postanowieniem wydanym w celu uzupełnienia wniosku inwestorki z dnia 24 lipca 2000 roku domagającej się wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, w związku ze stwierdzonymi brakami dostarczonej łącznie z tym wnioskiem dokumentacji budowlanej. Niezależnie jednak od tego, w jakim trybie organ nadzoru budowlanego wezwał inwestorkę do przedłożenia dalszej dokumentacji, to wskazać wypada, iż organy miały świadomość, że samo wykonanie przez inwestorkę obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] będzie niewystarczające do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Niezależnie od powyższych uwag wskazać należy, iż organy ferujące kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje poruszały się w zmienionym stanie prawnym. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) wprowadził bowiem generalną zasadę, iż do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, to jest przed dniem 1 maja 2004 roku stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Zmieniony przepis art. 51 ust. 1 stanowi obecnie, iż przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:
1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Dalej w ust. 3 przepis ten stanowi, iż po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję:
1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo
2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Przepis ten stanowi nadto, iż po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (ust. 4 ), zaś w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (ust. 5).
Przywołany już powyżej przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) przesądza, iż organy nadzoru budowlanego rozpoznając niniejszą sprawę zobowiązane są stosować przepisy tejże ustawy, w tym również do niniejszej sprawy, pomimo, iż decyzja nakładająca określone obowiązki wydana została w dniu [...]. Przywołany już powyżej przepis art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi aktualnie, iż po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję:
1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo
2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 stanowi natomiast, iż przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis ten ekspresis verbis rozszerza katalog zachowań inwestora, które władne są doprowadzić wykonywane roboty budowlanych do stanu zgodnego z prawem wymieniając obok kategorii "czynności" znanych prawu przed dniem 1 maja 2004 roku, również i kategorię "roboty budowlane". Tym samym ustawodawca jednoznacznie wskazał, iż doprowadzić roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem można nie tylko poprzez wykonanie określonych robót budowlanych ale również i poprzez wykonanie określonych czynności innych niż roboty budowlane, a wiec w tym poprzez przedłożenie określonej dokumentacji.
Tym samym na gruncie aktualnie obowiązującego prawa wskazać należy, iż organy nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] mogły domagać się od inwestorki przedłożenia określonej dokumentacji budowlanej w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Kwestią zupełnie inną jest to, czy zakres nałożonego w tejże decyzji na inwestorkę obowiązku był wystarczający po temu aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem, ale z całą pewności obowiązek taki mógł zostać nałożony w trybie powyższego przepisu. Skoro zaś tak, to organ nadzoru budowlanego władny jest po upływie terminu zakreślonego do wykonania obowiązku lub na wniosek inwestora, po sprawdzeniu wykonania obowiązku, wydać decyzję:
1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo
2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Zakres wskazanego w decyzji z dnia [...] obowiązku nałożonego na inwestorkę został jasno określony i opiewał na przedłożenie inwentaryzacji i orzeczenia technicznego. Z obowiązku tego - o czym już była mowa - inwestorka wywiązała się w dniu 11 kwietnia 2000 roku, a więc przed upływem terminu zakreślonego w wydanej decyzji. Tym samym uznać wypada za zupełnie dowolne zarzuty zarówno organów, jak i strony skarżącej, iż inwestorka z powyższego obowiązku wywiązała się przekraczając termin. Jednocześnie organy nadzoru budowlanego zasadnie stwierdziły w trybie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wykonanie przez inwestorkę obowiązku określonego w decyzji z dnia [...]. Skoro więc kwestionowane decyzje stwierdzają wyłącznie wykonanie przez inwestorkę konkretnego obowiązku określonego w przywołanej powyżej decyzji, a jednocześnie obowiązek ten został rzeczywiście przez inwestorkę wykonany w zakreślonym terminie, to tym samym brak jest podstaw do zarzucania zaskarżonej decyzji naruszenia prawa.
Jednocześnie wbrew twierdzeniom organów, wyrażonym w uzasadnieniu kwestionowanych przez skarżącą decyzji, nie można zgodzić się z tym, że zakres obowiązków wykonanych przez inwestorkę, a nakazanych decyzją z dnia [...] jest wysterczający do stwierdzenia, iż przedmiotowa inwestycja, po przedłożeniu owej dokumentacji zaczęła odpowiadać prawu. Tym samym wypada zgodzić się jedynie z organem, gdy stwierdza, że inwestorka wykonała obowiązki nałożone na nią decyzją z dnia [...]. Przez to organ stwierdził wykonanie przez inwestorkę jedynie części z tych obowiązków, których wykonanie może doprowadzić roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Nie może więc organ zasadnie twierdzić, iż zaskarżoną decyzją zakończył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązków mających doprowadzić roboty budowlane do zgodności z prawem.
Z tego też względu za przedwczesne uznać wypada zarzuty jakie skarżąca podniosła wobec wydanych decyzji. Jak bowiem wynika z akt postępowania administracyjnego tylko w dniu [...] organy nadzoru budowlanego wydały rozstrzygnięcie oparte o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a tylko wobec obowiązków nałożonych w tym trybie możliwe jest wydanie decyzji stwierdzającej ich wykonanie na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (w aktualnym brzmieniu). Skoro zatem nałożenie na inwestorkę obowiązku określonego w postanowieniu Nr [...], z dnia [...]nastąpiło w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, to tym samym wobec tych obowiązków nie ma podstawy do wydania decyzji w trybie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 1 tejże ustawy. Już chociażby z tego powodu uznać wypada, iż zaskarżone w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie dotyczy jedynie fragmentu obowiązków, których wykonanie przez inwestorkę może doprowadzić roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Jak jednak widać z powyższych rozważań przed organem nadzoru budowlanego cięgle stoi zadanie określenia pozostałych (nie wymienionych w decyzji z dnia [...]) czynności lub robót budowlanych niezbędnych do wykonania przez inwestorkę, w celu doprowadzenia wykonywanych już robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a więc wydania całościowego rozstrzygnięcia w trybie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Niezależnie od powyższego wskazania organ winien udzielić odpowiedzi na jeszcze wcześniejsze pytanie, która z regulacji prawnych istniejących w ramach przepisu art. 51 Prawa budowlanego, w aktualnym brzmieniu, winna stanowić podstawę do prowadzenia dalszych działań legalizacyjnych wobec przedmiotowej inwestycji. Okoliczność, iż na obecnym etapie postępowania żadna z dróg załatwienia sprawy nie jest wykluczona skłania do refleksji, iż konieczne jest raczej ze strony organu nadzoru budowlanego ustalenie, czy odstępstwa od projektu budowlanego mają charakter istotny i czy tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakładający obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, czy też wystarczające będzie jedynie - tak jak dotychczas - wydanie rozstrzygnięcia i nałożenie obowiązków w trybie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Okoliczność, iż dotychczas żadne z możliwych rozstrzygnięć nie zostało ostatecznie podjęte pozwala na uwzględnienie w niniejszej sprawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) i uznanie - wbrew temu co twierdzą organy administracji - że do załatwienia niniejszej sprawy zastosowanie mogą znaleźć przepisy aktualne (to jest obowiązujące od dnia maja 2004 roku) nawet wówczas, gdy przepisy dotychczasowe nie przewidywały odrębnego trybu postępowania w ramach przepisu art. 51 Prawa budowlanego w odniesieniu do tych inwestycji, które były realizowane z "istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę" (art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 4).
Mając na uwadze, iż tryby postępowania wyznaczone przez omawiane przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 1 pkt 3 nie są konkurencyjne, bowiem o takim stosunku nie stanowi żaden z przepisów tejże ustawy należy dojść do przekonania, iż owe tryby postępowania mogą być wdrażane przez organy w zależności od przesłanek stwierdzonych w konkretnym postępowaniu. Tak więc nie można zgodzić się ze skarżącą, iż wyłączną podstawą dla dalszych działań organów w niniejszej sprawie winien być przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego.
Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, iż organy nadzoru budowlanego ferując zaskarżone rozstrzygnięcie naruszyły przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegającym na zignorowaniu oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2005 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 278/05. Owszem w uzasadnieniu tegoż wyroku sąd zawarł zapatrywanie prawne, iż "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nie był upoważniony do zatwierdzania, bądź nie przedstawionego przez F. M.projektu budowlanego zamiennego, mógł jedynie wydać decyzję zezwalającą na wznowienie robót budowlanych, a następnie decyzję zezwalającą na użytkowanie obiektu", to jednak nie sposób dojść do wniosku, iż powyższe wskazanie jest czymś więcej jak tylko egzemplifikacją możliwych rozstrzygnięć przysługujących organom nadzoru budowlanego. Z całą pewnością powyższe zapatrywanie sądu nie mogło pozbawić organu nadzoru budowlanego możliwości wydania rozstrzygnięcia w trybie przepisu art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nawet wówczas gdy nie zostało ono wymienione w zaprezentowanym przez sąd zapatrywaniu prawnym.
Natomiast wypada zgodzić się ze stroną skarżącą, iż zupełnie dowolne jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż powyższy wyrok sądu, "wobec jego nieprawomocności" nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie. Owszem wpływ taki ów wyrok mógłby mieć, a to chociażby z uwagi na przepis art. 152 p.p.s.a. i zawarty w wyroku zapis, iż decyzja, wobec której stwierdzono nieważność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Powyższe błędne stwierdzenie organu nie może jednak być podstawą do wzruszenia zaskarżonej decyzji, tym bardziej, iż pomiędzy zaskarżoną decyzją, a decyzją, której nieważność stwierdził sąd w wyroku z dnia 6 lipca 2005 roku, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 278/05 brak było związku innego niż funkcjonalny wynikający z tożsamości inwestycji, w odniesieniu do której ferowane były rozstrzygnięcia. Ponadto skoro decyzja rozpoznana w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 6 lipca 2005 roku okazała się nieważna (skutek ex tunc), to nie można znaleźć podstawy dla obrony tezy, iż organ odwoławczy błędnie zastosował przepis art. 138 par. 1 k.p.a. przyjmując istnienie przesłanek do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, mimo, że z obrotu prawnego wycofano decyzje organów nadzoru budowlanego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego.
Pozostałe zarzuty skargi z uwagi na ograniczony zasięg niniejszego postępowania, wyznaczony jedynie zakresem obowiązków nałożonych na inwestorkę decyzją z dnia [...], uznać wypada co najmniej za przedwczesne. Ich aktualność zależeć będzie od tego, którą z możliwych dróg załatwienia niniejszej sprawy zdecydują się podążyć organy administracji właściwe do jej załatwienia.
Z tych wszystkich względów nie znajdując podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji orzeczono jak powyżej (art. 151 p.p.s.a.).