II SA/Łd 2/25

II SA/Łd 2/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Michał Zbrojewski
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 1, ust. 4, art. 32 ust. 4, art. 9 ust. 1-2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Dnia 14 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza Paulina Kutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2025 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] "N." w O. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 października 2024 roku nr 306/2024 znak GPB-III.7721.231.2024 JD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 października 2024 r., nr 306/2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ) – dalej: k.p.a.; art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 725) – dalej: p.b.; Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Opoczyńskiego z dnia 5 sierpnia 2024 r., nr 367/2024 o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę stanowisk postojowych powyżej 10 stanowisk (33 stanowiska) dla mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w O., na działce ew. nr [...], obręb [...].
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wyżej wskazanej inwestycji Wspólnota Mieszkaniowa [...] w O. (uczestnik postępowania) wystąpiła do Starosty Opoczyńskiego w dniu 5 czerwca 2024 r. Do wniosku strona załączyła: 1) projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w 3 egzemplarzach, 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4) postanowienie Starosty Opoczyńskiego z dnia 15 maja 2024 r. udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.
W toku wszczętego w dniu 17 czerwca 2024 r. postępowania administracyjnego sprzeciw i zastrzeżenia, co do realizacji przedmiotowej inwestycji wyrażali: Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "N." w O. oraz mieszkańcy budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w O. zlokalizowanego na działce ew. nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Podnoszono, że realizacja tak dużej ilości miejsc parkingowych wpłynie na zagrożenie zdrowia i życia, jak również pogorszenie warunków sanitarnych i bytowych mieszkańców bloku przy ul. [...]. Realizacja miejsc postojowych zgodnie z przedłożonym projektem, tuż przy granicy działki ew. nr [...] skutkować będzie tym, że okna i balkony budynku przy ul. [...] będą wychodziły bezpośrednio na parking, a jego mieszkańcy, narażeni na hałas zmuszeni będą wdychać spaliny z parkujących samochodów należących do mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Kwestionowano także zasadność udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji planowanych do realizacji miejsc parkingowych.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 5 sierpnia 2024 r. Starosta Opoczyński zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając organ wskazał, iż przeprowadzona analiza przedłożonej dokumentacji, uzupełnionej i poprawionej zgodnie z wskazaniami organu w zakreślonym terminie, wykazała iż spełnia ona wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b., co obligowało organ do uwzględnienia żądania inwestorów. Dodatkowo organ przedstawił argumentację, co do zasadności udzielenia wnioskowanego odstępstwa od przepisów techniczno-budowalnych w zakresie odległości usytuowania parkingu od granicy działki sąsiedniej o nr ew. [...] jak również odniósł się do podnoszonych w toku postępowania sprzeciwów i zastrzeżeń.
Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "N." w O. (dalej również strona skarżąca) wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie:
- art. 9 ust. 1 p.b. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej: rozporządzenie z 2002 r., poprzez wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i dopuszczenie usytuowania miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 6 m od granicy działki budowlanej, w sytuacji gdy nie zachodził szczególny przypadek uzasadniający odstępstwo;
- art. 6, art. 7, art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie zagospodarowania działki ew. nr [...] oraz wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i życie mieszkańców bloku położonego przy ul. [...];
- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego skutkujące bezpodstawnym uznaniem, że budowa stanowisk postojowych dla pojazdów osobowych działki ew. nr [...] tuż przy granicy nieruchomością przy ul. [...] nie spowoduje uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, a także z zanieczyszczeniem powietrza i gleby.
W uzasadnieniu strona skarżąca podtrzymywała dotychczas prezentowaną argumentację, co do pogorszenia warunków życiowych i bytowych mieszkańców bloku przy ul. [...], jak również negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ich zdrowie i życie. Zaznaczyła, iż pomimo zgłaszanych wielokrotnie interwencji organ architektoniczno-budowlany nie przeprowadził jakichkolwiek obiektywnych ustaleń i badań, w tym opinii niezależnych biegłych czy też ekspertów, w zakresie ewentualnego wpływu planowanej inwestycji zarówno na zanieczyszczenie środowiska, jak i na mieszkańców nieruchomości sąsiedniej, w tym komfort ich życia, w szczególności uciążliwości związane z hałasem czy wibracjami. Zdaniem skarżącej w toku postępowania pominięto również dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu planowanej inwestycji jak i wcześniej podejmowane przez inwestora nielegalne działania w zakresie budowy parkingu, który został uznany za samowolę budowlaną i objęty nakazem rozbiórki na mocy ostatecznej decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego. Zasadność pojętego w tym zakresie rozstrzygnięcia potwierdzają wydane w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Teren planowanej inwestycji stanowił wcześniej teren zieleni, służącej jako miejsce rekreacji i wypoczynku, którego funkcje nie zostaną zastąpione przez nałożony na inwestora obowiązek wykonania oddzielenia inwestycji od strony działki nr ew. [...] "ekranem zieleni". Strona skarżąca kwestionowała również zasadność udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie przewidzianej prawem odległości parkingu od granicy terenu budowlanego podkreślając, iż brak było podstaw do jego udzielenia, a samo odstępstwo pomija w całości uzasadnione interesy i prawa sąsiadów planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącej chęć budowy miejsc postojowych nie stanowi sama w sobie szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 p.b. Nie jest to inwestycja niezbędna i szczególnie konieczna, gdyż w pobliżu nieruchomości znajdują się miejsca postojowe, z których dotychczas korzystali mieszkańcy bloku przy ul. [...]. Fakt posiadania większej ilości pojazdów na rodzinę, czy też chęć posiadania indywidualnie przypisanego miejsca parkingowego nie uzasadnia realizacji inwestycji sprzecznej z przepisami prawa budowlanego, na terenach które dotychczas stanowiły tereny zielone. Za udzieleniem odstępstwa nie przemawia również podnoszony istniejący stan zagospodarowania terenu, gdyż do istniejącego stanu rzeczy doprowadziły wskazywane wcześniej nielegalne działania inwestora. Aktualne działania skarżąca postrzega jako kolejna próbę omijania obowiązujących przepisów prawa, zmierzająca do realizacji spornej inwestycji kosztem mieszkańców nieruchomości sąsiedniej. Skarżąca podkreśliła, że nie sprzeciwia się samej budowie parkingu jednakże oczekuje, że nastąpi to zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z uwagi na powyższe wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 31 października 2024 r., Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na dotychczas dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz na podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, w tym na art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz na art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1, ust. 4 oraz art. 32 ust. 4 p.b.
Dalej organ stwierdził, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektową planowana przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w O. inwestycja obejmuje budowę 33 miejsc postojowych ( w tym 1 dostosowanego dla osób niepełnosprawnych) dla pojazdów osobowych. Z części opisowej projektu wynika, że budowa przedmiotowych miejsc postojowych ma na celu usprawnienie układu komunikacyjnego, w sposób poprawiający bezpieczeństwo i komfort mieszkańców wspólnoty. W ramach realizacji inwestycji projektuje się odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do istniejących wpustów deszczowych podłączonych do kanału deszczowego. Z uwagi na istniejące uzbrojenie terenu nawierzchnia miejsc postojowych wraz z jej warstwami konstrukcyjnymi zaprojektowana została z materiałów łatwo odtwarzalnych płyt ażurowych i kostki brukowej. Wzdłuż granicy z działka ew. nr [...] występuje, posadzona w roku 2017, zieleń mająca na celu izolację i osłonę terenów zabudowy mieszkaniowej przed rozprzestrzenianiem się zanieczyszczeń powietrza i percepcja hałasu. Organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Opocznie z dnia 28 października 2016 r., nr XXV/302/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedli położonych w rejonie ul. [...], [...], [...]. Przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z przeznaczeniem uzupełniającym terenu (§ 21 ust. 1 pkt 1-2, § 18 planu), a wynikająca z projektu zagospodarowania terenu inwestycji 33,02 % powierzchnia biologicznie czynna spełnia określone w § 21 ust. 1 pkt 4 lit e planu, 20% minimum. Powierzchnia użytkowa planowanej inwestycji nie przekracza 0,5 ha, co oznacza, iż nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). W konsekwencji planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1112). Zdaniem organu planowane zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi określonymi rozporządzeniem z 2002 r. W tym zakresie organ przywołał udzieloną inwestorowi, wydanym na podstawie art. 9 ust. 1-2 p.b. oraz upoważnienia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 kwietnia 2024 r., postanowieniem Starosty Opoczyńskiego z dnia 15 maja 2024 r. zgodę na odstępstwo polegające na wykonanie w ramach realizowanej inwestycji, 23 miejsc parkingowych w odległości minimum 1,3 m (zamiast wymaganych 6 m) od granicy działki budowlanej zlokalizowanej od strony działki ew. nr [...] (§ 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2002 r.) oraz 10 stanowisk postojowych w odległości 8,10 m (zamiast minimalnej 10 m) od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce ew. nr [...] (§ 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2002 r.). Jednocześnie organ podkreślił, iż pomimo udzielonego odstępstwa, 33 projektowane stanowiska postojowe usytuowane będą w odległości 11,3 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce ew. nr [...], a inwestor zobowiązany został do wykonania zwartej zieleni izolacyjnej od strony tej działki. W kwestii podnoszonej przez skarżącą braku zasadności udzielonego odstępstwa organ odwoławczy podkreślał, że lokalizacja planowanych miejsc postojowych przewidziana jest na nieruchomości inwestora, co do której inwestor ma prawo do dysponowania na cele budowlane. Z zgromadzonej w sprawie dokumentacji bezspornie wynika, że na części działki inwestycyjnej aktualnie znajdują się tereny utwardzone tworzące układ komunikacyjny służący do obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]. Zamierzone przedsięwzięcie ma na celu usprawnienie obsługi komunikacyjnej działki oraz uporządkowanie sposobu zagospodarowania terenu w zakresie parkowania pojazdów. Usytuowanie miejsc parkingowych, stosownie do udzielonego odstępstwa, w sposób odmienny niż wynika to z obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych uwarunkowane jest określonymi prawem wymiarami miejsc postojowych (§ 21 rozporządzenia z 2002 r.), jak również koniecznością zapewnienia drogi przeciwpożarowej o szerokości 4 m, zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030). Zdaniem organu odwoławczego, pomimo udzielonej zgody na odstępstwo planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności nie ograniczy dostępu do drogi publicznej nieruchomości sąsiednich oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Nie spowoduje również zagrożenia życia ludzi, bezpieczeństwa mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, jak również nie ograniczy możliwości zabudowy działek sąsiednich. Jednocześnie organ stwierdził, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest kompletna, jak również posiada wszystkie przewidziane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą kwestii samowoli budowlanej, objętej zrealizowanym nakazem rozbiórki, organ odwoławczy wskazał, iż pozostają one poza zakresem rozpoznawanej sprawy i jako takie nie mają wpływu na jej wynik.
Reasumując Wojewoda Łódzki stwierdził, iż podnoszone w odwołaniu skarżącej zarzuty co do naruszenia tak przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie, a fakt spełnienia przez inwestora wymagań z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. nakładał na organy architektoniczno-budowlane obowiązek pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 5 czerwca 2024 r.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "N." w O. ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co do naruszenia:
- art. 9 ust. 1 p.b. w zw. z § 19 rozporządzenia z 2002 r. poprzez błędne uznanie, iż w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek udzielenia zgody na usytuowanie miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 6 m od granicy działki budowlanej;
- art. 6, art. 7, art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i życie mieszkańców bloku położonego przy ul. [...];
- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego skutkujące bezpodstawnym uznaniem, że działania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w latach poprzednich polegające na wycince nasadzeń zielonych jak również budowa miejsc postojowych w ramach samowoli budowlanej nie są przedmiotem niniejszego postępowania, w sytuacji gdy aktualnie udzielone pozwolenie uzasadniane jest istniejącym sposobem zagospodarowania terenu; jaki również uznaniem, że budowa stanowisk postojowych dla pojazdów osobowych działki ew. nr [...] tuż przy granicy nieruchomością przy ul. [...] nie spowoduje uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, a także z zanieczyszczeniem powietrza i gleby.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie Łódzkiemu. Strona wnosiła nadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając podniesione zarzuty strona powtórzyła dotychczas prezentowaną argumentację, co do pogorszenia warunków życiowych i bytowych mieszkańców bloku przy ul. [...], jak również negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ich zdrowie i życie. Wskazywała na brak przeprowadzenia jakichkolwiek obiektywnych ustaleń i badań, w tym opinii niezależnych biegłych czy też ekspertów, w zakresie ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na mieszkańców nieruchomości sąsiedniej , jak i na środowisko. Wskazywała również na pominięcie przez organy administracji dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu planowanej inwestycji jak i wcześniej podejmowanych przez inwestora sprzecznych z prawem działań w zakresie budowy parkingu. Tym bardziej, że powoływany przez organy, na okoliczność udzielonej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, aktualnie istniejący sposób zagospodarowania terenu jest wynikiem owych nielegalnych działań inwestora. Skarżąca kwestionowała także zasadność udzielonego odstępstwa wskazując, iż w jej ocenie brak było podstaw do jego udzielenia, a samo odstępstwo pomija w całości uzasadnione interesy i prawa sąsiadów planowanej inwestycji. Ponownie zaznaczyła, że chęć budowy miejsc postojowych nie stanowi sama w sobie szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 p.b., a fakt posiadania większej ilości pojazdów na rodzinę, czy też potrzeba posiadania indywidualnie przypisanego miejsca parkingowego nie uzasadnia realizacji inwestycji sprzecznej z przepisami prawa budowlanego, na terenach które dotychczas stanowiły tereny zielone. W jej ocenie działania inwestora należy postrzegać jako próbę realizacji spornej inwestycji z pominięciem obowiązujących przepisów prawa, zmierzającą do realizacji spornej inwestycji kosztem mieszkańców nieruchomości sąsiedniej. Strona skarżąca podkreśliła, że nie sprzeciwia się samej budowie parkingu jednakże oczekuje, że nastąpi to zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 14 marca 2024 r. obecny na rozprawie profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej popierał wniesioną skargę oraz zawartą w niej argumentację. Oświadczył, że w jego ocenie sporna inwestycja z założenia narusza obowiązujące przepisy prawa, a działania inwestora postrzega jako próbę obejścia prawa. Kwestionuje także zasadność udzielonej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w oparciu o faktyczny sposób użytkowania terenu. Obecny na rozprawie Prezes Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] "N." w O. popierał wniesioną skargę i zawartą w niej argumentację.
Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "N." w O. uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Opoczyńskiego z dnia 5 sierpnia 2024 r. o zatwierdzeniu, na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w O. z dnia 5 czerwca 2024 r., projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę - stanowisk postojowych powyżej 10 stanowisk (33 stanowiska) w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w O., na działce ew. nr [...], obręb [...].
Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: p.b.
Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt pkt 2 p.b.). Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).
Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada/sąsiadów, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów p.b., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej rozporządzenie z 2002 r., czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych bezspornie wynika, że wraz z kierowanym do Starosty Opoczyńskiego wnioskiem z dnia 5 czerwca 2024 r. o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę 33 stanowisk postojowych na działce ew. nr [...] w O., inwestor – Wspólnota Mieszkaniowa [...] w O. (uczestnik niniejszego postępowania) przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określone w projekcie. Przeprowadzona przez Sąd analiza przedłożonego projektu wykazała jego zgodność z obowiązującymi na terenie planowanej inwestycji ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Opocznie z dnia 28 października 2016 r., nr XXV/302/2016 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedli położonych w rejonie ul. [...], [...], [...] (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 18 listopada 2016 poz. 4827). Z części graficznej planu wynika bowiem, że wskazana we wniosku inwestora działka ew. nr [...] położona jest w jednostce planistycznej MW1 o przeznaczeniu podstawowym - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; przeznaczenie uzupełniające – usługi z wyłączeniem usług gastronomicznych, jako wbudowane w budynkach mieszkalnych (§ 21 ust. 1 pkt 1-2 uchwały). Zgodnie z § 18 uchwały budowę obiektów infrastruktury technicznej, obiektów niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę niebędących budynkami i tymczasowymi obiektami budowlanymi, parkingów, ścieżek, dojść i dojazdów do budynków i działek budowalnych traktuje się jako zagospodarowanie terenu uzupełniające i towarzyszące zagospodarowaniu terenu wynikającego z przeznaczenia terenu i dopuszcza się na wszystkich terenach, jeżeli nie stoi to w sprzeczności z ustaleniami planu oraz jeżeli przepisy odrębne nie wykluczają możliwości realizacji tego typu inwestycji. Ponadto jak wynika z przedłożonej dokumentacji projektowej, po uwzględnieniu powierzchni utwardzeń wynikających z zakresu planowanego zamierzenia inwestycyjnego, powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie 33,02%, co odpowiada wymogowi określonemu w § 21 ust. 1 pkt 4 lit. d uchwały. Z uwagi na fakt, iż powierzchnia użytkowa planowanej inwestycji nie przekracza 0,5 ha, zasadnym jest stwierdzenie, iż nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). W konsekwencji planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1112). Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedłożony projekt spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1679), jest kompletny, w stanie faktycznym sprawy, pod względem wymaganych prawem oświadczeń, opinii, uzgodnień i pozwoleń. Ponadto jak zasadnie uznały procedujące w sprawie organy architektoniczno-budowlane przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymiarów miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym użytkowanych przez osoby niepełnosprawne (§ 21 ust. 1 pkt 1-2 rozporządzenia z 2002 r.), jak również w zakresie wymogów odnośnie do powierzchni stanowisk postojowych i dojazdów manewrowych wraz z obowiązkiem zachowania spływu wód (§ 21 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r.). Jednocześnie zaprojektowana droga pożarowa odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030).
Powyższe ustalenia były przedmiotem szczegółowej analizy przedstawionej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego i co istotne nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Sporną pozostaje natomiast kwestia uznania przez procedujące w sprawie organy architektoniczno-budowlane zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zachowania niezbędnych odległości usytuowania planowanych miejsc parkingowych od granicy działki budowlanej, od strony działki ewidencyjnej nr [...] (§ 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2002 r. )
W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 p.b. w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, oraz nie może powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgody na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 9 ust. 2 p.b.). Stosownie do treści art. 9 ust. 3 p.b. wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo organ administracji architektoniczno-budowlanej składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Wniosek zawiera: 1) charakterystykę obiektu oraz, w miarę potrzeby, projekt zagospodarowania działki lub terenu, a jeżeli odstępstwo mogłoby mieć wpływ na środowisko lub nieruchomości sąsiednie - również projekty zagospodarowania tych nieruchomości, z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy; 2) opinię organu wnioskującego wraz ze szczegółowym uzasadnieniem o konieczności wprowadzenia odstępstwa; 3) propozycje rozwiązań zamiennych; 4) w przypadku obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków lub do gminnej ewidencji zabytków oraz innych obiektów budowlanych usytuowanych na obszarach objętych ochroną konserwatorską - pozytywną opinię wojewódzkiego konserwatora zabytków w zakresie wnioskowanego odstępstwa; 5) w przypadku odstępstwa od przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego: a) ekspertyzę rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz b) postanowienie wyrażające zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, o którym mowa w art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 275) - w przypadku obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 6g ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej; 6) w przypadku odstępstw dotyczących wymagań higienicznych i zdrowotnych - pozytywną opinię w zakresie proponowanych rozwiązań państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego (art. 9 ust. 3 p.b.). Minister, o którym mowa w ust. 2, może uzależnić udzielenie upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo od spełnienia dodatkowych warunków (art. 9 ust. 4 p.b.).
Powyżej powołany przepis art. 9 ust. 1 p.b. stanowi regulację szczególną, umożliwiającą organom architektoniczno-budowlanym na dopuszczenie do zrealizowania obiektu budowlanego, mimo uchybienia wymogom określonym dla wszystkich obiektów tego rodzaju co projektowany. Dotyczy on takich stanów faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie ogólnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, jednakże z uwagi na występujące w konkretnej sprawie różnego rodzaju szczególnie ważne okoliczności, zasadna jest ich modyfikacja. Przy czym podkreślenia wymaga, że zastosowania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nie można traktować jako zasady. Z uwagi na fakt, iż użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w przypadkach szczególnie uzasadnionych" jest pojęciem nieostrym stwierdzić należy, iż inwestor chcąc skorzystać z przewidzianej prawem możliwości, winien zatem każdorazowo wskazać na zaistniałe w sprawie względy natury faktycznej, technicznej, czy też użytkowej, które czynią zasadnym odstąpienie od wymagań wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Z kolei ocena czy w danej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek należy do organu administracji architektoniczno-budowlanego. Obowiązkiem organu jest zatem wyjaśnienie okoliczności danej sprawy i ocena, czy można je uznać za szczególnie uzasadniony przypadek, przemawiający za zastosowaniem trybu określonego w art. 9 p.b. Dokonując tej oceny organ winien w szczególności uwzględnić treść przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, jak również dopuszczalność proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej. Organy muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 p.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodność ta polega m.in. na poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Przy czym, co wymaga podkreślenia odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych może, choć nie musi automatycznie prowadzić do kolizji z nakazem poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Owa ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Wskazać również należy, że rozstrzygnięcie organu architektonicznego w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo następuje w drodze postanowienia, po uprzednim uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane. Z uwagi na niezaskarżalny charakter tego postanowienia rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych kontrolowane jest wraz z decyzją główna zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zezwolenia na budowę (por. wyroki NSA z 14 lipca 2020 r., II OSK 662/20; z 28 kwietnia 2019 r., II OSK 1230/19; z 23 kwietnia 2020 r. , II OSK 1995/19; z 19 listopada 2020 r., II OSK2749/18; wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2020 r., VII SA/Wa 2224/19; wyrok WSA w Łodzi z 6 maja 2021 r., II SA/Łd 376/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, iż działając na wniosek inwestora, Starosta Opoczyński po uprzednim uzyskaniu upoważnienia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 kwietnia 2024 r. (znak DAB-IV-713.749.2024), postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych polegające na wykonaniu w ramach realizowanej inwestycji, 23 spośród 33 planowanych do realizacji miejsc parkingowych w odległości minimum 1,3 m (zamiast wymaganych 6 m) od granicy działki budowlanej zlokalizowanej od strony działki ew. nr [...] (§ 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2002 r.) oraz 10 stanowisk postojowych w odległości 8,10 m (zamiast minimalnej 10 m) od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce inwestora o nr ew. [...] (§ 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2002 r.). Przy czym co należy wyraźnie zaznaczyć pomimo udzielonego odstępstwa, 33 projektowane stanowiska postojowe usytuowane będą w odległości 11,3 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce ew. nr [...] (przy ul. [...]), a inwestor zobowiązany został do wykonania zwartej zieleni izolacyjnej od strony tej działki. Co więcej, występując o udzielenie zgody na odstępstwo inwestor przedstawił dwa warianty realizacji planowanego zamierzenia budowlanego, w ramach których wnosił o udzielenie zgody na usytuowanie 23 miejsc parkingowych ukośnie w stosunku do granicy z działki ew. [...] (wariant A), bądź też 8 miejsc parkingowych równolegle do granicy tej działki (wariant B). Z treści udzielonego Staroście Opoczyńskiemu upoważnienia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 kwietnia 2024 r. wprost wynika, iż udzielone upoważnienie dotyczyło wariantu A. Jednocześnie w ocenie Sądu za zasadnością udzielonego odstępstwa przemawiają wskazywane przez organ okoliczności, co do: aktualnego faktycznego sposobu zagospodarowania części działki inwestycyjnej z przeznaczeniem na szeroko pojęty układ komunikacyjny służący do obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]; zamiaru usprawnienia obsługi komunikacyjnej działki oraz jej uporządkowania w zakresie parkowania pojazdów; określonych prawem wymiarów miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym wykorzystywanych przez osoby niepełnosprawne; konieczności zapewnienia drogi pożarowej o określonych prawem parametrach. Ponadto jak słusznie wskazał organ administracji planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności nie ograniczy dostępu do drogi publicznej nieruchomości sąsiednich oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Nie spowoduje również zagrożenia życia ludzi, bezpieczeństwa mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, jak i nie ograniczy możliwości zabudowy działek sąsiednich.
Tym samym, wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie spełnione zostały określone w art. 9 p.b. warunki udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w omawianym wyżej zakresie, co w ocenie Sądu czyni zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 p.b. w zw. z § 19 rozporządzenia z 2002 r. chybionym. Powyższemu stwierdzeniu nie przeczą podnoszone zarówno w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego argumenty strony skarżącej, co do braku uzyskania przez organy jakichkolwiek miarodajnych obiektywnych opinii (biegłych lub ekspertów) odnośnie wpływu planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców nieruchomości sąsiedniej, czy też na środowisko naturalne. Jak już bowiem wcześniej wskazano zakres przedmiotowego przedsięwzięcia nie kwalifikuje go do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie inwestycja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Jednocześnie w stanie prawnym obowiązującym od dnia 10 sierpnia 2022 r., na etapie sprawdzania przez organy architektoniczno-budowlane spełnienia wymagań niezbędnych dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ustawodawca zrezygnował z obowiązku załączania do dokumentacji projektowej informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. Przy czym, co raz jeszcze należy wyraźnie zaznaczyć, pomimo udzielonego odstępstwa na realizację 23 miejsc postojowych w odległości mniejszej niż wymagane prawem 6 m od granicy z działką ew. nr [...], wszystkie objęte przedmiotowym zamierzeniem 33 stanowiska parkingowe usytuowane będą w odległości 11,3 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce ew. nr [...] ( przy ul. [...]), a więc z zachowaniem odległości, o której mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2002 r. Wbrew argumentacji strony skarżącej bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestia wcześniej podejmowanych działań inwestora w zakresie budowy parkingu i ich następstw, którym to działaniom w odrębnym, prawomocnie zakończonym postępowaniu tak administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 1 września 2022 r., II OSK 3277/19) przypisano przymiot samowoli budowlanej, rodzącej określone skutki prawne, które nie mogą zostać poddane ocenie w toku przedmiotowego postępowania. Powyższe dotyczy również wskazywanej przez skarżącą kwestii dokonanej wcześniej wycinki nasadzeń zielonych na działce inwestora, która to kwestia, co Sądowi rozpoznającemu niniejszą skargę wiadomo z urzędu, była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem NSA z 17 października 2019 r., II OSK2442/18. W obu wskazanych wyżej postępowaniach skarżąca brała udział w charakterze strony. Także pozostałe argumenty skargi, odnoszące się do kwestii wyrażanych obaw co do pogorszenia warunków życiowych i bytowych mieszkańców nieruchomości sąsiedniej, jak i wskazywanych przez skarżącą intencji inwestora, w tym zamiaru obejścia obowiązujących przepisów prawa, czy też potrzeby zapewnienia większej ilości miejsc postojowych dla każdej rodziny zamieszkującej w budynku wielorodzinnym przy ul. [...], jako argumenty poza prawne pozostają bez wpływu na kwestionowane skargą rozstrzygnięcie.
Stąd też, w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę za nieuzasadnione uznać należało zarzuty, co do naruszenia wskazanych w niej art. 6, art. 7, art. 107 oraz art. 80 k.p.a. Wbrew argumentacji skargi, procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6 k.p.a. W toku postępowania zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarowanie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Jednocześnie, stosownie do wymogu wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a, strona skarżąca miała zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Reasumując Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa spełnia niezbędne wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., co w myśl przywołanego wcześniej art. 35 ust. 4 p.b., obligowało organy do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora, zgodnie z jego wnioskiem z dnia 5 czerwca 2024 r., to jest do zatwierdzenia przedłożonych projektów oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
dc