II SA/Łd 199/19

II SA/Łd 199/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bogusław Klimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Rosińska
Paweł Janicki
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 1573/21 - Wyrok NSA z 2022-12-20
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2502
par 10 par 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7a par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2268
art. 271 ust. 5
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 24 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzenie ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków do rzeki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. na rzecz A Spółki Akcyjnej kwotę 7417 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.B.
Uzasadnienie
Decyzją z [...], Dyrektor B w Ł., na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 5, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.) – zwanej dalej: "p.w." – oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – powoływanej jako: "k.p.a." – określił A W. S.A. (zwanemu również: "Spółką") za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 111528,00 zł za wprowadzenie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U.
Organ wyjaśnił, że 26 listopada 2018 r. B w Ł. (dalej jako: B w Ł.") na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 4 p.w. ustaliło, w formie informacji rocznej A W. S.A. za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 111528,00 zł za wprowadzenie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U.
Spółka złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za wprowadzenie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. ustaloną w powołanej informacji rocznej, podnosząc jednocześnie, że zgodnie z przyjętymi przez organ założeniami roczna opłata stała za wprowadzenie ścieków została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym - tj. 4400 m3/h. Gdyby spółka dokonywała zrzutu oczyszczonych ścieków zgodnie z założeniem organu, to spowodowałoby to znaczące przekroczenie warunków obowiązującego pozwolenia, określonych w odniesieniu do wartości maksymalnej rocznej, tj. 22000000 m3/rok.
Spółka stwierdziła również, że stosownie do art. 271 ust. 5 p.w. opłatę stałą za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i w określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi każdego dnia roku, którego opłata dotyczy, a w niniejszej sprawie maksymalna dzienna ilość ścieków jest w istocie opisana w pozwoleniu wartością maksymalną roczną, gdyż wartości te rzeczywiście wskazują o dopuszczalnym dziennym zrzucie ścieków. Wartość godzinowa maksymalna nie stanowi o ilości ścieków odprowadzonych w ciągu roku, niejednokrotnie odnosi się do sytuacji wyjątkowych, odmiennych od standardowych warunków funkcjonowania instalacji.
Co więcej, ujmowanie takiej ilości ścieków w każdej godzinie, każdego dnia musiałoby prowadzić do istotnego naruszenia pozwolenia wodnoprawnego. Wartością maksymalną w rozumieniu art. 271 ust. 5 p.w. jest zatem z pewnością wartość opisana w pozwoleniu wodnoprawnym jako wartość maksymalna roczna - to ona określa maksymalny zrzut ścieków komunalnych. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z powołanym przepisem wartość maksymalna musi zostać pomnożona przez ilość dni oraz stawkę jednostkową, oczywistym jest, że ujęcie w tych obliczeniach wartości opisanej jako maksymalna godzinowa, prowadziłoby do niezasadnego zawyżenia opłaty i naruszałoby art. 271 ust. 5 p.w.
Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o ustalenie opłaty rocznej stałej za wprowadzenie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. w wysokości 63657,40 zł.
Dyrektor B w Ł. nie uznał reklamacji A W. S.A. podnosząc, że zgodnie z art. 271 ust. 5 p.w., wysokość opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi wyrażonej w m3/s. Oznacza ona maksymalną ilość ścieków, którą podmiot korzystający z tej usługi wodnej może wprowadzić w dowolnym momencie do wód lub do ziemi. Ustawodawca zarówno w obowiązującej ustawie Prawo wodne, jak i w nieobowiązującej już ustawie z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.) wprowadził wymóg, by pozwolenie wodnoprawne ustalało maksymalny chwilowy zrzut ścieków do wód lub do ziemi. W obecnym Prawie wodnym został on wyrażony w m3 na sekundę - art. 403 ust. 2 pkt 1, a w uchylonej ustawie z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w m3 na godzinę - art. 128 ust. 1 pkt 1.
Organ podkreślił, że z ustaleniem w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi w dowolnym momencie wiąże się konieczność zabezpieczenia środowiska wodnego w takim stanie, który umożliwi adresatowi pozwolenia wodnoprawnego wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi w dowolnym momencie i w maksymalnym rozmiarze. Wprowadzona prawem wodnym opłata stała za wprowadzenie ścieków do wód lub ziemi stanowi skutek finansowy za to zabezpieczenie. Jej istotą jest uzyskanie zwrotu kosztów związanych z utrzymaniem środowiska naturalnego.
Dalej organ wyjaśnił, że z treści przepisu art. 271 ust. 5 p.w. jednoznacznie wynika, że obliczenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi dokonuje się przez pomnożenie trzech czynników, tj. jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. Treść wszystkich czynników składających się na wzór służący ustaleniu opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, w tym również w odniesieniu do czynnika "ilości ścieków wprowadzonych do wód lub ziemi wyrażonej w m3/s która może być wprowadzona do wód lub do ziemi na podstawie pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego". W przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne ustala maksymalną ilość wprowadzonych ścieków do wód lub do ziemi w m3 na godzinę a nie na sekundę, to z uwagi na dyspozycję przepisu art. 271 ust. 5 prawa wodnego należy dokonać jego przeliczenia na sekundę. Charakter opłaty stałej wyklucza możliwość przyjęcia do obliczenia opłaty stałej maksymalnej ilości możliwej do wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi na rok wody na rok, która wynika z pozwolenia wodnoprawnego. Opłata stała stanowi rekompensatę za zabezpieczenia środowiska naturalnego w takim stanie, który umożliwi adresatowi pozwolenia wodnoprawnego wprowadzenie ścieków do wód lub ziemi w dowolnym momencie i w maksymalnym rozmiarze, a nie za dopuszczalną ilość możliwą do wprowadzenia ścieków lub wód do ziemi na rok.
Organ wskazał, że Spółka korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z [...] czerwca 2014 r., znak: [...], wydanego przez Marszałka Województwa [...] na wprowadzenie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. w ilości Q max h. = 4400 m3/h, Q śr.d = 22000000 m3/d, Q, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 p.w. obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne.
Dyrektor B w Ł. wyjaśnił, że określenia wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 p.w. oraz § 10 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). W związku z powyższym jednostkowa stawka opłaty za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi.
Na ostateczną decyzję Dyrektora B w Ł. skargę do sądu złożyło A W. S.A., zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 271 ust. 5 w związku z art. 273 ust. 6 p.w. poprzez jego błędną interpretację, niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez organ zaskarżonej decyzji, nakładającej na Spółkę obowiązek uiszczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. wylotem zlokalizowanym w km 43+720 rzeki, w rażąco wygórowanej 111 528 zł, w której przyjęto do wyliczenia, że wprowadzanie ścieków komunalnych dokonuje się przez 365 dni w roku w maksymalnej godzinowej ilości zrzutu w wysokości 44000 m3/h, która po przeliczeniu wynosi 1,22222222 m3/s, podczas gdy na potrzeby naliczenia opłaty stałej zasadnym jest przyjęcie wskazanej w obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym nr 106/14/PŚ z 27 czerwca 2014 r. dopuszczalnej wielkości zrzutu w ilości 22 000000 m3 na rok, która po przeliczeniu wynosi 0,697615424 m3/s;
2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 k.p.a. w związku z art. 273 ust. 6 p.w. poprzez wydanie przez organ zaskarżonej decyzji, w której pomimo wątpliwości co do treści normy prawnej, z której treści nie wynika którą wielkość należy przeliczyć na wymiar m3/s w celu obliczenia opłaty stałej, wątpliwości tych organ nie rozstrzygnął na korzyść skarżącego;
3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 273 ust. 6 p.w. poprzez wydanie przez organ zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, tj. w sposób dowolny nakładającej na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. wylotem zlokalizowanym w km 43+720 rzeki, w rażąco wygórowanej 111 528 zł, w której przyjęto do wyliczenia, że wprowadzanie ścieków komunalnych dokonuje się przez 365 dni w roku w maksymalnej godzinowej ilości zrzutu w wysokości 44000 m3/h, która po przeliczeniu wynosi 1,22222222 m3/s, podczas gdy na potrzeby naliczenia opłaty stałej zasadnym jest przyjęcie wskazanej w obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym nr 106/14/PŚ z 27 czerwca 2014 r. dopuszczalnej wielkości zrzutu w ilości 22 000000 m3 na rok, która po przeliczeniu wynosi 0,697615424 m3/s;
4. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 273 ust. 6 p.w. poprzez wydanie przez organ zaskarżonej decyzji z pominięciem zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej i nakładającej na Spółkę obowiązek uiszczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. wylotem zlokalizowanym w km 43+720 rzeki, w rażąco wygórowanej 111 528 zł, w której przyjęto do wyliczenia, że wprowadzanie ścieków komunalnych dokonuje się przez 365 dni w roku w maksymalnej godzinowej ilości zrzutu w wysokości 44000 m3/h, która po przeliczeniu wynosi 1,22222222 m3/s, podczas gdy na potrzeby naliczenia opłaty stałej zasadnym jest przyjęcie wskazanej w obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym nr 106/14/PŚ z 27 czerwca 2014 r. dopuszczalnej wielkości zrzutu w ilości 22 000000 m3 na rok, która po przeliczeniu wynosi 0,697615424 m3/s;
5. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. art. 273 ust. 6 p.w. poprzez wydanie przez organ zaskarżonej decyzji w oparciu o nienależycie ustalony stan faktyczny sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na Spółkę obowiązku uiszczenia wygórowanej opłaty stałej w wysokości 111 528 zł za wprowadzanie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. wylotem zlokalizowanym w km 43+720 rzeki;
6. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, należytego zebrania materiału dowodowego i przedstawienie ustaleń dokonanych na ich podstawie w uzasadnieniu faktycznym decyzji administracyjnej.
W związku z powyższym Spółka wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor B w Ł. podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Materialno-prawną podstawą zakwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, na mocy którego ustalono stronie skarżącej wysokość opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód i ziemi za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 111 528 zł, stanowił art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne. Według wspomnianego przepisu: wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (ust. 5).
W tym miejscu podkreślić należy, że na tle wykładni przepisu art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne rodzą się wątpliwości interpretacyjne prowadzące do ustalenia różnych wysokości opłaty stałej. Przepis wskazuje na sposób ustalania wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Ustala się ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s, która może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.
Z kolei zgodnie z § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m³/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Rozporządzenie przewiduje zatem stawkę jednostkową opłaty za 1m³/s, a opłata ma wymiar roczny.
Nie budzi tym samym wątpliwości stawka jednostkowa wynikająca z powołanego rozporządzenia, a także czas wyrażony w dniach (365). Wątpliwości interpretacyjne budzi natomiast maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego.
W pozwoleniu wodnoprawnym, tj. decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], udzielono Spółce pozwolenia na wprowadzenie ścieków komunalnych z Oczyszczalni Ścieków w P. do rzeki U. wylotem zlokalizowanym w km 43+720 rzeki w ilości Q max h. = 4400 m3/h, Q śr.r. = 22 000 000 m3/rok.
Opierając się na zapisie maksymalnej godzinowej ilości wód organ określił wysokość spornej opłaty uznając, że przy obliczaniu opłaty stałej winna zostać uwzględniona maksymalna ilość godzinowa. Ustawodawca nie wskazał jednak wprost w art. 271 ust. 5 Prawo wodne, który z wyżej wymienionych wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym winien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty rocznej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi.
Zastosowanie powyższego wskaźnika maksymalnego godzinowego, jak to uczynił organ administracji w zaskarżonej decyzji, wydaje się nie być prawidłowe, gdyż tego rodzaju zrzut ścieków nie ma i nie może mieć charakteru stałego. Niewątpliwie ogranicza go wysokość maksymalnego zrzutu rocznego, przy czym przekroczenie zrzutu rocznego podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 Prawa wodnego.
Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość zrzutu ścieków (maksymalna wielkość wprowadzanych ścieków) na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny zrzut godzinowy i roczny, przy czym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 5 ustawy, zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego (maksymalną wielkość roczną). Ten właśnie wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną, a zatem legalną, ilość odprowadzanych w skali roku do wód lub ziemi ścieków, którego może dokonać strona skarżąca. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji wskaźnika godzinowego doprowadziło zatem do wymierzenia opłaty w wysokości nie odzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi.
Mając na uwadze brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, można także zarzucić organowi, że w przedmiotowej sprawie, wykorzystując do ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi maksymalny godzinowy wskaźnik tego zrzutu (maksymalną ilość) przewidzianą w pozwoleniu wodnoprawnym, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art.271 ust. 5 Prawa wodnego na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiając się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu § 1 nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (pkt 1), w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych (pkt 2). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a.
W konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości za wprowadzanie ścieków komunalnych.
W kontekście powyższych wskazań Sąd za zasadny uznał także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 8 § 1 k.p.a., a konkretnie wyrażonej w nim zasady proporcjonalności. Jak trafnie bowiem wywiódł pełnomocnik skarżącej, celem, który ma zostać osiągnięty poprzez nałożenie na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opłaty stałej za odprowadzenie ścieków do wód, jest swoiste zniwelowanie negatywnych skutków dla środowiska wywołanych niekorzystnym działaniem, jakim jest odprowadzanie do nich ścieków. Oznacza to tym samym, że istotą opłaty jest ustalenie jej na poziomie adekwatnym do faktycznie odprowadzonej ilości ścieków, przy jednoczesnym uwzględnieniu tego, jak ważne dla funkcjonowania społeczeństwa jest środowisko naturalne, a co za tym idzie, że niedopuszczalnym zjawiskiem jest przekroczenie maksymalnych wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." – orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.
O zwrocie poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania sądowego orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).
Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez sąd w uzasadnieniu wyroku.
k.ż.