II SA/Łd 184/25

II SA/Łd 184/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Czyżewska
Michał Zbrojewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61a § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2025 poz 418
art. 56, art. 59 ust. 1, art. 59a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 4 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2025 roku nr 12/2025 znak WOP.7722.11.2025.DM w przedmiocie odmowy sprawdzenia zgodności z prawem budowlanym i przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej kontenera rozprężalni tlenu oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 stycznia 2025 r., nr 12/2025, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako: "k.p.a." - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z 23 grudnia 2024 r., nr 90/2024, którym na podstawie art. 61a § 1 kpa, odmówiono H.B. "sprawdzenia i odpowiedzi dotyczącej zgodności z prawem budowlanym usytuowania - odległości kontenera rozprężalni tlenu od pierwszego okna w budynku mieszkalnym - pokoju przeznaczonego na całodobowy pobyt osób; sprawdzenia i odpowiedzi dotyczącej bezpieczeństwa przeciwpożarowego kontenera tlenu względem budynku mieszkalnego na działce nr [...] i dokumentacji dotyczącej zakupów atestowanych butli tlenu w latach 2015-2024 wraz z ujawnieniem firmy dostarczającej butle tlenu i atestów dostarczanych butli tlenu oraz wymaganych uprawień i wpisów osoby dokonującej wymiany butli tlenowych".
Organ II instancji wyjaśnił, że podstawę prawną badanego postanowienia organu I instancji stanowi przepis art. 61a § 1 k.p.a. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Skoro jednak na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Natomiast złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie obliguje organ do zbadania, czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie, a także czy zachodzą formalne przesłanki do wydania decyzji.
Następnie organ II instancji wskazał, że powodem odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było stwierdzenie przez PINB w Wieluniu, że przedmiotowy wniosek H.B. dotyczy postępowania, które zostało już zakończone decyzją. Kwestia objęta wnioskiem skarżącego dotyczy bowiem inwestycji budowy Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], miasto W. Wyżej wymieniony obiekt (a także urządzenie techniczne - kontener rozprężalni tlenu) został zrealizowany na podstawie funkcjonującej w obrocie decyzji Starosty Wieluńskiego z 15 maja 2014 r., nr 455/2014, znak: AB.6740.333.2014, o pozwoleniu na budowę, zmienionej decyzją Starosty Wieluńskiego z 6 marca 2015 r., nr 172/1015, znak: AB.6740.57.2015, bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia, co wynika z protokołu kontroli z 26 maja 2015 r. Zaś decyzją z 28 maja 2015 r., nr 96/2015, znak: PINB.5121.28.2015 PINB w Wieluniu udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z częścią mieszkalną na działce nr [...], obr. [...], m. W.
W związku z powyższym organ II instancji uznał, że istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jako swoistego potwierdzenia legalności obiektu budowlanego nie pozwala na prowadzenie postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy. Nie można bowiem prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Jest to sprzeczne z regułami porządku prawnego, zasadami legalności i praworządności (art. 6 i art. 7 k.p.a.) oraz podważa zaufanie do organów państwa.
W świetle powyższych okoliczności, organ II instancji stwierdził, że organ stopnia powiatowego prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania z wniosku H.B. zgodności z prawem kontenera rozprężalni tlenu. Z tego względu nie jest możliwe wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie, która została uprzednio rozstrzygnięta ww. decyzją administracyjną, bowiem konsekwencją wydania nowej decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną byłaby nieważność późniejszej decyzji z powodu powagi rzeczy osądzonej. Ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko wtedy, gdy pierwotna decyzja zostanie uchylona w ustalonym przez prawo trybie. Funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w sposób ostateczny powoduje, że kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. Takie postępowanie podlega umorzeniu, jeśli przeszkód do jego prowadzenia organ nie dostrzegł bezpośrednio po złożeniu wniosku i podjął czynności procesowe. W przeciwnym razie organ winien zastosować art. 61a k.p.a., to jest postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania.
Na ostateczne postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył H. B., zarzucając:
1. Błędną ocenę i nieujawnienie przez organy istotnych odstępstw od projektu budowlanego w projekcie zamiennym, wskazanymi we wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę z 30 stycznia 2015 r. W ocenie skarżącego stwierdzenie, że inwestycja została zrealizowana bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego jest błędne, ponieważ w rzeczywistości wniosek o zmianę decyzji zamiennej zawiera istotne odstępstwa od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego, które miały wpływ na wykonanie instalacji tlenu medycznego i usytuowanie kontenera rozprężalni tlenu. W szczególności, zmiana lokalizacji kontenera względem budynku mieszkalnego oraz inne zmiany, dotyczące usytuowania obiektów na działce, są zmianami, które powinny zostać szczegółowo sprawdzone przez organ administracji.
2. Nieprawidłowe rozstrzygnięcie dotyczące kontenera. Według skarżącego zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie kontenera rozprężalni tlenu, który został usytuowany w odległości 2,85 metra od okien budynku mieszkalnego. Przedmiotowa decyzja administracyjna dotyczyła jednak całego obiektu, a nie samego kontenera. Kontener rozprężalni tlenu jest urządzeniem technicznym, które w żaden sposób nie zostało uwzględnione w pierwotnej decyzji pozwolenia na budowę, a zatem wymaga osobnego rozpatrzenia pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego i przeciwpożarowego.
3. Naruszenie prawa budowlanego. Zgodnie z przepisami prawa budowlanego, wszelkie istotne zmiany w projekcie budowlanym, szczególnie takie, które dotyczą lokalizacji i odległości obiektów od innych budynków, muszą być weryfikowane pod kątem zgodności z przepisami bezpieczeństwa. W tym przypadku kontener rozprężalni tlenu znajduje się w odległości 2,85 m od ściany budynku mieszkalnego z oknami, co budzi poważne wątpliwości co do jego zgodności z przepisami prawa budowlanego, w tym w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Zgodnie z przepisami prawa budowlanego, kontener rozprężalni tlenu, jako element techniczny, powinien spełniać określone normy dotyczące odległości od innych obiektów budowlanych, w tym od budynków mieszkalnych. Usytuowanie tego kontenera w odległości 2,85 metra od ściany i okna pokoju przeznaczonego na całodobowy pobyt osób może stanowić zagrożenie, w szczególności z uwagi na kwestie związane z bezpieczeństwem pożarowym. Z uwagi na to, kontener ten nie spełnia wymaganych odległości, co stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w celu weryfikacji zgodności z prawem.
4. Naruszenie zasad procedury administracyjnej. Zdaniem skarżącego decyzja o odmowie wszczęcia postępowania została podjęta z pominięciem kluczowych okoliczności, w tym nieprzeprowadzenia pełnej analizy dotyczącej istotnych zmian w projekcie budowlanym. Postanowienie nie uwzględnia również faktu, że kontener rozprężalni tlenu może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców budynku, a tego typu zmiany powinny być dokładnie zbadane przez odpowiednie organy nadzoru budowlanego.
5. Brak wyjaśnienia przyczyn odmowy wszczęcia postępowania. W ocenie skarżącego organy administracyjne powinny wyjaśnić, dlaczego decyzja o odmowie wszczęcia postępowania została podjęta, szczególnie w kontekście wcześniej wskazanych istotnych odstępstw oraz potencjalnego zagrożenia, jakie mogą one stwarzać. Brak tych wyjaśnień w zaskarżonym postanowieniu prowadzi do naruszenia zasad przejrzystości i rzetelności postępowania administracyjnego.
W związku z powyższymi zastrzeżeniami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i ponowne rozpatrzenie sprawy, w szczególności poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w odniesieniu do samego kontenera rozprężalni tlenu, uwzględniając odpowiednią weryfikację odległości od okien i ściany budynku mieszkalnego oraz spełnienia wymagań przeciwpożarowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz przepisami ochrony przeciwpożarowej.
Ponadto skarżący wniósł o zlecenie przeprowadzenia pełnej analizy zgodności z przepisami prawa budowlanego w odniesieniu do usytuowania kontenera rozprężalni tlenu na działce nr [...], uwzględniając wszystkie zmiany w projekcie budowlanym, które mogłyby wpłynąć na bezpieczeństwo budynku mieszkalnego i jego mieszkańców.
Według skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa budowlanego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 61a k.p.a., ponieważ odnosi się do kwestii, które nie zostały odpowiednio uwzględnione w decyzji administracyjnej. Skoro kontener rozprężalni tlenu nie jest częścią wnioskowanej decyzji budowlanej, powinien zostać poddany odrębnej analizie, zgodnie z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z 17 kwietnia 2025 r. skarżący odwołał się do treści § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych budynków i stwierdził, że prawo nie jest respektowane przez organy w przypadku dowolnego usytuowania urządzenia technicznego - kontenera rozprężalni tlenu, urządzenia które nie zostało ujawnione na żadnej obowiązującej mapie, w tym mapie ewidencji gruntów. Według istniejących map kontener rozprężalni tlenu nie istnieje. W przypadku urządzenia technicznego organy zezwalają na dowolne usytuowanie względem granicy i budynku sąsiada. Organy pomimo istotnych odstępstw i obowiązującego prawa, odmawiają sprawdzenia zgodności usytuowania kontenera na działce nr [...], ale za to od 2013 r., prowadzą postępowanie w sprawie legalności powstania w 1924 r., budynku mieszkalnego na działce nr [...].
Zdaniem skarżącego brak konturów kontenera rozprężalni tlenu potwierdza mapa - załącznik nr 1, załączona do ekspertyzy technicznej jego budynku mieszkalnego nałożonej na niego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu, na której nie ma konturu rozprężalni tlenu (kolorem pomarańczowym opisano miejsce rzeczywistego usytuowania kontenera), w przeciwieństwie do istniejącej wiaty oznaczonej na naszej działce nr [...] (kontur wiaty oznaczony żółtym zakreślaczem).
W kolejnym piśmie procesowym z 28 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł o uwzględnienie i analizę wniosku dowodowego zawierającego brak ujawnienia podczas ustaleń kontrolno-rozpoznawczych pomimo ujawnienia w protokóle ustaleń decyzji zamiennej nr 172/2015 z 6 marca 2015 r., zatwierdzającej istotne zmiany, usytuowania kontenera rozprężalni tlenu, opisnego na mapie projektu zamiennego nr 8, którego istnienie i zgodność usytuowania nie zostało ujawnione w dokumencie końcowym z 12 maja 2015 r., (kopia w załączeniu), tj. stanowisko w zakresie ochrony przeciwpożarowej, przesłanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu.
W uzasadnieniu pisma skarżący zarzucił wielokrotny brak wypełnienia obowiązku ujawnienia istnienia kontenera rozprężalni tlenu na działce nr [...], przez organy Państwowej Straży Pożarnej w Wieluniu, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu, Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, jak również Ośrodek Geodezji w Wieluniu.
W piśmie procesowym z 17 maja 2025 r. skarżący oświadczył, że pozyskał z akt sprawy dotyczącej poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego, fotokopii pisma Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Wieluniu z [...] maja 2025 r., opisanego nr k. 27-28, w którym Naczelnik Wydziału przeprowadzający w 2015 i 2025 r., na działce nr [...] w W. kontrolę usytuowania kontenera rozprężalni tlenu, potwierdza na stronie k-28 jego usytuowanie w odległości od 2,80 do 2,85m od budynku mieszkalnego na działce nr [...], a na stronie k-29 potwierdza, że ¡ego ustalenia usytuowania kontenera rozprężalni tlenu są zbieżne z informacjami przekazanymi przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Wieluniu (pismo nr [...] z [...] lutego 2025 r.).
Wobec powyższego i ujawnienia przez funkcjonariuszy publicznych niezgodności usytuowania kontenera rozprężalni tlenu z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczącym usytuowania urządzeń technicznych, skarżący wniósł o uwzględnienie w rozpoznawanej sprawie dotyczącej zgodności z prawem budowlanym i przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej kontenera rozprężalni tlenu, załączonej do niniejszego pisma fotokopii pisma Naczelnika Wydziału [...] T.Z.
Skarżący nadmienił, że pismo Naczelnika Wydziału Powiatowej Straży Pożarnej w Wieluniu z [...] maja 2025 r., nie zawiera porównania odległości usytuowania kontenera rozprężalni tlenu pomierzonej w 2025 r., względem odległości pomierzonej w 2015 r. co może wskazywać, że kontener w 2015 r. mógł znajdować się w innym miejscu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Jak słusznie zauważył organ II instancji w powołanym wyżej przepisie ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania – pierwsza o charakterze podmiotowym, druga o charakterze przedmiotowym, występująca gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało co prawda ustawowo zdefiniowane, jednak odmowę wszczęcia postępowania na tej podstawie należy wiązać z sytuacją, w której zachodzą przyczyny uniemożliwiające uruchomienie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.
Powodem odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było stwierdzenie przez PINB w Wieluniu, że wniosek H.B. dotyczy postępowania, które zostało już zakończone decyzją ostateczną. Kwestia objęta wnioskiem skarżącego dotyczy bowiem inwestycji budowy Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], miasto W. Wyżej wymieniony obiekt (a także urządzenie techniczne - kontener rozprężalni tlenu) został zrealizowany na podstawie funkcjonującej w obrocie decyzji Starosty Wieluńskiego z 15 maja 2014 r., nr 455/2014, znak: AB.6740.333.2014, o pozwoleniu na budowę, zmienionej decyzją Starosty Wieluńskiego z 6 marca 2015 r., nr 172/1015, znak: AB.6740.57.2015, bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia, co wynika z protokołu kontroli z 26 maja 2015 r. Kolejną decyzją z 28 maja 2015 r., nr 96/2015, znak: PINB.5121.28.2015, PINB w Wieluniu udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z częścią mieszkalną na działce nr [...], obr. [...], m. W. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest ostateczna i prawomocna.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, na co zwrócił uwagę organ II instancji, ugruntowany jest pogląd, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) poprzedzone jest przeprowadzeniem postępowania administracyjnego, w toku którego organ faktycznie dokonuje sprawdzenia legalności obiektu budowlanego, a więc jest konsekwencją stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym. Decyzja taka przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu i czyni bezprzedmiotowym ewentualne niezakończone postępowanie nadzorcze dotyczące procesu budowlanego oraz ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzeniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego (por. wyroki NSA z 27 maja 2021 r., II OSK 2573/18; z 7 listopada 2019 r., II OSK 1051/18 – dostępne w CBOSA).
Z powyższego jednoznacznie wynika, że już sam fakt pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego wyłącza możliwość ponownego badania zgodności z prawem zarówno projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu, jak i zgodności wykonania tego obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami.
Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie organ I instancji poprzedził wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania czynnościami sprawdzającymi i w tym celu dokonał analizy posiadanej w sprawie dokumentacji, a następnie stwierdził, że lokalizacja spornego kontenera nie uległa zmianie. Jak bowiem wynika z treści protokołu z kontroli obowiązkowej z 26 maja 2015 r., przeprowadzonej na podstawie art. 59a ustawy Prawo budowlane w pkt 8.2. lit d) dotyczącego zgodności Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z częścią mieszkalną, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], miasto W. z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie wykonania urządzeń budowlanych, kontener z urządzeniami – rozprężalnią tlenu dla centralnej instalacji tlenu w budynku NZOZ został wykonany zgodnie z projektem. Ponadto organ I instancji ustalił, że w projekcie zagospodarowania terenu, załączonego do decyzji zamiennej z 6 marca 2015 r., nr 172/2015, lokalizacja spornego kontenera nie została dokładnie określona, lecz wskazano orientacyjnie jego położenie w rogu utwardzenia, przy krawędzi budynku NZOZ, co również potwierdza dokumentacja zdjęciowa z ww. kontroli z 26 maja 2015 r.
Dodać również należy, że inwestycja polegająca na budowie budynku Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z częścią mieszkalną na działce nr [...], obr. [...], m. W., podlegała sprawdzeniu w trybie art. 56 ustawy Prawo budowlane przez wyspecjalizowane organy, m.in. przez organ Państwowej Straży Pożarnej. Jak wynika z ustaleń organu I instancji pozytywne stanowisko co do zgodności wykonania inwestycji z projektem budowlanym pod względem ochrony przeciwpożarowej zostało wyrażone przez Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej w W. [...] maja 2015 r.
W związku z powyższym organ I instancji nie miał jakichkolwiek podstaw do ponownego orzekania w tym samym przedmiocie, który objęty był ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu.
Na marginesie warto jedynie zauważyć, że z nadesłanej przez skarżącego kopii pisma Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej w W. z [...] maja 2025 r., skierowanego do Komendy Powiatowej Policji w W. wynika, że [...] stycznia 2025 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze o charakterze prewencyjnym w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych wobec bezpieczeństwa przechowywania sprężonych butli z tlenem oraz usytuowania kontenera rozprężalni tlenu, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], miasto W. W toku ww. czynności nie stwierdzono naruszenia przepisów przeciwpożarowych w zakresie usytuowania kontenera względem budynku mieszkalnego na działce nr [...].
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.
dc