II SA/Łd 1774/02

II SA/Łd 1774/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Łuczaj
Anna Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 27 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Anna Debowska, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. B. i H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz K. B. i H. K. kwotę 10,- (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. W. pozwolenia na budowę, obejmujące roboty budowlane polegające na dokończeniu budowy budynku mieszkalnego z pracownią cukierniczą oraz budową przyłącza wodno - kanalizacyjnego usytuowanego na nieruchomości położonej w P. przy ul. A 28. Jednocześnie wskazano, iż inwestor zobowiązany jest, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, realizując przedmiotową inwestycję zachować prawa osób trzecich, uzgodnienia warunków branżowych oraz uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego - pracowni cukierniczej.
W uzasadnieniu Starosta [...] podał, iż decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną przez K. B. i H. K. decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...], udzielającą R. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z pracownią cukierniczą zlokalizowanego, jak wyżej i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie brakiem pełnego materiału do podjęcia decyzji.
Starosta podniósł, iż Wojewoda [...] wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uwzględnić treść wyroku NSA z dnia 14 listopada 2001r. sygn. akt II SA/Łd 1062/00, uchylającego decyzję Wojewody [...] z dnia [...], wydanego z uwzględnieniem treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r., sygn. akt P. 11/00, stwierdzającego niezgodność § 12 ust. 6 rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.
Starosta [...] podał również, iż po przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy dokonał najpierw rozpoznania w terenie w zakresie stanu zaawansowania częściowo zrealizowanej budowy, zgodności wykonania rozpoczętych robót z zatwierdzonym wcześniej projektem budowlanym oraz aktualnym usytuowaniem ewentualnych nowych obiektów budowlanych na działkach sąsiednich.
W jego wyniku ustalono, że zrealizowano w stanie "surowym" otwartym parter części mieszkalnej i usługowej, a budowa do tej chwili prowadzona była zgodnie z projektem budowlanym, w chwili oględzin roboty nie były prowadzone. Na działkach sąsiednich nie stwierdzono natomiast nowopowstałych lub będących w trakcie realizacji innych obiektów budowlanych.
Organ I instancji podał także, iż dokonano potwierdzenia zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania miasta P. poprzez porównanie jej z aktualnym wypisem i wyrysem z planu z dnia 11 marca 2002r. Inwestor składając poprzednio wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uzyskał niezbędne pozytywne opinie o lokalizacji inwestycji, zarówno Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w Ł., jak i Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w P., wydane w oparciu o wykonane na zlecenie inwestora: operat ochrony akustycznej i operat ochrony powietrza atmosferycznego. Na tym etapie określone zostały zalecenia realizacyjne i dopuszczalne wielkości emisji, które nadal wiążą inwestora na etapie kontynuowania budowy i późniejszej eksploatacji obiektów.
Organ stopnia podstawowego wskazał także, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do mogących pogorszyć stan środowiska i nie podlega, zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami, procedurze sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko stosownie do ustawy - Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. ( Dz.U. Nr 62, poz. 627) i rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. ( Dz.U. Nr 93, poz. 589 ). Starosta [...] podniósł ponadto, iż mając na względzie fakt, że budowa budynku w granicy działek nie wiąże się obecnie z koniecznością uzyskania pisemnej zgody sąsiada, ale wymaga przeprowadzenia analizy ewentualnego wpływu takiej budowy na istniejące na działkach sąsiednich obiekty oraz na możliwość ich zagospodarowania w przyszłości, wezwał R. W. na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...]., do usunięcia nieprawidłowości dokumentacji w zakresie części opisowej projektu zagospodarowania, z którego to obowiązku inwestor wywiązał się w zakreślonym terminie.
Reasumując, organ stwierdził, iż inwestor przedłożył wniosek oraz w niezbędnym zakresie: projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami, dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedłożony projekt jest kompletny, został wykonany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, a nadto jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania terenu miasta P. oraz wymogami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno - budowlanymi.
Rozważania dotyczące posiadania lub braku zgody pisemnej sąsiada na zabudowę w granicy, które stały się poprzednio powodem uchylenia pierwotnie wydanego pozwolenia na budowę, w obecnym stanie prawnym są bezprzedmiotowe.
Starosta [...] podzielił również wnioski zawarte w treści przedłożonej w imieniu inwestora analizy wykonanej przez autora projektu przedmiotowych obiektów inż. A. W., iż biorąc pod uwagę rozwiązania konstrukcyjne i funkcjonalne obiektu, nie wywiera on bezpośredniego wpływu na istniejącą zabudowę działek sąsiednich i nie ogranicza on dostępu światła dla budynków sąsiednich, a przy zachowaniu wymogów wskazanych w projekcie technicznym, dotyczących ochrony akustycznej i czystości powietrza, nie wystąpi szkodliwe oddziaływanie na środowisko.
Projektowany budynek nie wyklucza przyszłościowej zmiany zagospodarowania działek sąsiednich, w tym również ich zabudowy, pod warunkiem zastosowania się do przepisów prawa budowlanego oraz norm i zasad sztuki budowlanej.
Natomiast brak ugody między stronami w zakresie lokalizacji i usytuowania w granicy działek pracowni cukierniczej, do której nie doszło na rozprawie administracyjnej w dniu 11 marca 2002r., nie stanowi, zdaniem organu stopnia podstawowego, przeszkody w podjęciu ostatecznej decyzji, a stanowiska stron na rozprawie, jak i wyrażone później, potwierdzają fakt zbliżenia się stanowisk stron co do kwestii możliwości uznania tej budowy za rekompensatą.
Starosta [...] wskazał, iż nie może wykraczać poza zakres kompetencyjny administracji architektoniczno - budowlanej i zobowiązany jest kwestie rozstrzygnięcia sporów sąsiedzkich oraz ustalenia związanych z tym rekompensat pozostawić właściwym sądom cywilnym lub innym organom państwowym.
W konkluzji organ I instancji stwierdził, iż biorąc pod uwagę spełnienie wymagań umożliwiających wydanie decyzji pozwolenia na roboty budowlane oraz fakt, że budowa jest zaawansowana i zrealizowana zgodnie z wcześniej zatwierdzonym projektem, co zostało potwierdzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] oraz wydaną pierwotnie decyzją pozwolenia na budowę Kierownika Urzędu Rejonowego i utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...], decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], a także w oparciu o całość akt sprawy, w dniu 9 czerwca 2002r. udzielił pozwolenia na realizację powyższej inwestycji.
Od decyzji odwołanie do Wojewody [...] wnieśli K. B. i H. K.. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w/w decyzję Starosty Powiatu [...], wskazując na nieścisłości w złożonej dokumentacji dotyczącej ochrony akustycznej i rozwiązań sposobu ogrzewania budynku.
W dniu 4 września 2002r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową w części opisowej i graficznej, tj. zmniejszono otwór drzwiowy w elewacji północnej, umożliwiający przejazd wózków ręcznych z części produkcyjnej do chłodni oraz zaprojektowano skrzydła drzwiowe o podwyższonej izolacyjności, co ma na celu zapewnienie dostatecznej ochrony akustycznej terenów sąsiadujących z zakładem.
Jednoznacznie został również określony sposób ogrzewania i rodzaj projektowanej kotłowni opalanej olejem opałowym, wobec czego Starosta Powiatu [...], po ponownej analizie przedłożonej dokumentacji, uznał, że braki wymienione w decyzji Wojewody [...] zostały uzupełnione.
Od decyzji tej złożyli odwołania do Wojewody [...] K. B. i H. K., domagając się stwierdzenia jej nieważności. Podnieśli, że jeśli R. W. postawi zakład cukierniczy, a oni dom, to odległość miedzy tymi obiektami będzie wynosiła najwyżej 4 metry, a nie ma możliwości innej lokalizacji. Tymczasem strefa szkodliwego oddziaływania zakładu cukierniczego wynosi 15 metrów. Właściwa odległość nie jest również zachowana w stosunku do istniejącego już od 1966r. na nieruchomości skarżących budynku mieszkalnego, gdyż wynosi zaledwie 10 metrów.
Odwołujący się zarzucili także, iż stwierdzenie, że projektowany zakład cukierniczy nie wyklucza przyszłościowego zagospodarowania ich działki pod warunkiem zastosowania się do przepisów prawa budowlanego oraz norm i zasad sztuki budowlanej, to ingerencja w interes osób trzecich oraz naginanie przepisów prawa. Zapowiedź budowy przez nich domu nie może natomiast, ich zdaniem, zostać sprowadzona tylko do nic nie znaczącej informacji i musi być potraktowana jako zapowiedź zaprojektowania i budowy domu.
Przedmiotowa inwestycja, zdaniem odwołujących się, winna zostać raczej zrealizowana na działce przemysłowej.
Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na uzasadnienie decyzji własnej z dnia [...].
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda [...] stwierdził, iż z dokumentów wynika, że nieruchomość stanowiąca współwłasność skarżących, została podzielona i obecnie jedynie działka jednego z nich przylega bezpośrednio do działki inwestora. Nie wiadomo zatem nie tylko, jakie są zamiary inwestycyjne, ani kto z odwołujących się ma zamiar je realizować i na której działce.
Zdaniem organu odwoławczego zamiar inwestycyjny, nie poparty przedstawieniem projektu i ubieganiem się o pozwolenie na budowę, nie może stanowić ograniczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości. Obowiązkiem organu jest badanie możliwości potencjalnego zagospodarowania działki sąsiadującej z terenem inwestycji i w niniejszym postępowaniu stwierdzono, że możliwość taka istnieje.
Odnośnie podniesionej kwestii strefy szkodliwego oddziaływania projektowanej pracowni cukierniczej, Wojewoda [...] stwierdził, że przedłożony projekt został zaopiniowany pozytywnie, bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno - higienicznych.
Organ odwoławczy podniósł nadto, że inwestor uzyskał dla przedmiotowej inwestycji decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które stwierdzają, iż jest ona zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym zarzut, iż tego typu obiekty winny zostać zlokalizowane w "strefie przemysłowej", jest bezzasadny.
Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, że inwestor wykazał swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dołączył do wniosku kompletny projekt zagospodarowania działki wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i sprawdzeniami, który jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co świadczy o wywiązaniu się inwestora z obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, w związku z czym - zgodnie z ust. 4 powołanego przepisu - właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.
Na powyższą decyzję K. B. i H. K. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.
W uzasadnieniu skarżący podali, że pierwsza decyzja dotycząca pozwolenia na budowę zakładu cukierniczego, wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. w 1995r., została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1997r. sygn. akt SA/Łd 2168/95, z uwagi na brak pisemnej zgody skarżących na usytuowanie budynku w granicy oraz na wybudowanie zakładu cukierniczego w ich sąsiedztwie.
Ponieważ zakład w chwili wydawania wyroku przez NSA był już częściowo wybudowany, poczekano, aż zmienią się przepisy i w 2002r. wydano korzystną dla inwestora decyzję.
K. B. i H. K. podnieśli również, że w chwili, gdy inwestor starał się o pozwolenie na budowę, sporna działka, granicząca bezpośrednio z działką inwestora, była oznaczona na mapie numerem 657 i stanowiła, jako jedna całość, własność ich rodziców. W 1994r. dokonano jej podziału na dwie identyczne pod względem powierzchni działki oznaczone numerem 657/l i 657/2, bez wskazania przydziału konkretnej osoby do każdej z nich. Postawionego na tej działce domu nie udało się jednak podzielić i w tej sytuacji skarżący postanowili wspólnie wybudować z tyłu stojącego już domu drugi dom, gdyż mają dzieci nie posiadające mieszkań.
W tej sytuacji postawiony w granicy zakład uniemożliwia ten zamiar. Odległość od planowanego domu do zakładu będzie wówczas nie większa niż 3 metry, a to jaki dom planują wybudować skarżący, dokładnie określili na rozprawie administracyjnej w Starostwie w P., z której został sporządzony protokół. Ponadto K. B. i H. K. podnieśli, iż odległość pomiędzy już istniejącym na ich działce domem a zakładem cukierniczym wynosi około 10 m, podczas gdy według opinii Sanepidu (pismo [...]) strefa szkodliwego oddziaływania wynosi 15 metrów.
Stwierdzenie, iż wybudowany zakład cukierniczy nie wyklucza przyszłościowego zagospodarowania ich działki, pod warunkiem zastosowania się do przepisów prawa budowlanego oraz norm i zasad sztuki budowlanego, w przekonaniu skarżących oznacza, iż będą mogli jednie postawić na niej domek letniskowy, aby być w zgodzie z przepisami prawa budowlanego. Postawiony zakład cukierniczy od strony południowej już obecnie ogranicza dostęp światła do ich drzew, choć przeprowadzona analiza nasłonecznienia działek sąsiednich wykazuje, według oceny organów administracji, że obiekt nie ogranicza światła. Gąszcz, jaki powstał wokół postawionego muru, zdaniem skarżących, najlepiej świadczy o dostępie światła do działek sąsiednich, a hałas pracującego zakładu oraz zapachy zakłócają korzystanie z ich własności.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 wymienionej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadzić w konsekwencji do naruszenia przepisów prawa materialnego, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt c ustawy, skutkuje uchyleniem decyzji.
Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ administracji publicznej winno zapewnić przed wydaniem decyzji dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy zarówno pod względem okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe stosowanie prawa materialnego.
Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzują unormowania zawarte w art. 75 § 1 i 77 § 1 kpa. Wynika z nich, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a ponadto, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W ocenie Sądu rozpatrującego przedmiotową skargę decyzje podjęte przez organy obu instancji, wydane zostały ponadto z naruszeniem zasady określonej w art. 80 kpa, tj. z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów.
Należy stwierdzić, iż mimo toczącego się od 1995r. postępowania administracyjnego, organ - w ocenie Sądu - nie poczynił istotnych ustaleń niezbędnych do prawidłowego podjęcia decyzji. Nie dokonał również, zważywszy na podnoszone przez skarżących zarzuty, zgodnej z procedurą oceny zebranego materiału dowodowego i nie odniósł się w pełni do podtrzymywanego przez cały okres postępowania zarzutu skarżących, dotyczącego naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich ( art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane - tekst jedn. Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm. ).
Sąd zwraca ponadto uwagę, iż akta administracyjne przekazane wraz z odpowiedzią na skargę do Sądu, zawierają bardzo liczne braki.
Pozbawione są szeregu istotnych dla wyniku sprawy dowodów i dokumentów, na które organy powołują się w swoich rozstrzygnięciach, co uniemożliwia Sądowi właściwą ocenę legalności zaskarżonych decyzji.
I tak brak między innymi wniosku R. W. o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji wraz ze wszystkimi koniecznymi dokumentami i wymaganiami, zawartymi w art. 33 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy – Prawo budowlane, jak projektem budowlanym z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami, dowodem stwierdzającym prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Sprawa była wprawdzie dwukrotnie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny i z treści wyroków nie wynika, aby inwestor nie legitymował się tymi dokumentami, jednakże przy ponownym rozpoznaniu sprawy i badaniu jej z punktu widzenia legalności wydanych decyzji, Sąd nie może być pozbawiony wglądu do tychże dokumentów i dowodów.
Ponadto Sąd stwierdza, że akta administracyjne nie zawierają również operatu ochrony akustycznej i operatu ochrony powietrza atmosferycznego, które, jak wynika z decyzji, były wykonane, a mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.
W aktach znajduje się jedynie aneks do operatu ochrony powietrza atmosferycznego dla Zakładu Cukierniczo-Produkcyjnego A w P. przy ul. A 28, opracowany w dniu 1 sierpnia 1995r., a więc po wydaniu pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji z dnia [...]
Brak jest ponadto opinii Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], z której – jak podnoszą skarżący – wynika strefa szkodliwego oddziaływania pracowni cukierniczej, a konkretnie konieczność zachowania odległości 15 m od najbliższych otworów okiennych. Z akt nie wynika ponadto, w jakim trybie i przez kogo uzyskana była ta opinia, gdyż była sporządzona przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, ani jaki jest jej stosunek do opracowanych operatów ochrony powietrza atmosferycznego i akustycznej.
Organy obu instancji powołują się ponadto na ustalenia wynikające z przeprowadzonej w dniu 11 marca 2002r. rozprawy administracyjnej, wskazującej między innymi na zamierzenia inwestycyjne skarżących, przy czym protokołu z tej rozprawy również przedmiotowe akta nie zawierają. Zarzut ten dotyczy także protokołu z oględzin, które powinny być przeprowadzone przed wydaniem rozstrzygnięcia, celem sprawdzenia aktualnego stanu faktycznego na nieruchomości inwestora i skarżących.
W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż w aktach znajduje się natomiast protokół z oględzin ( k. 16. ), przeprowadzonych w dniu 9 sierpnia 1995r. w obecności zarówno inwestora, jak i skarżących, z którego wynika fakt rozpoczęcia inwestycji. Stwierdzono bowiem wówczas wymurowanie ściany budynku cukierni do wysokości stropu oraz ściany budynku mieszkalnego do wysokości od 1m do 2m od poziomu ściany fundamentowej.
Przeprowadzenie oględzin miało więc miejsce przed rozpoznaniem przez Wojewodę [...] odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...], którą udzielono R. W. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego z pracownią cukierniczą, gdyż decyzja organu II instancji wydana została w dniu [...].
Ma to istotne znaczenie ze względu na fakt, iż R. W. przystąpił do realizacji inwestycji, nim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna.
Jest natomiast ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i realizacja robót budowlanych przez inwestora przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet jeśli nie została wykonana całość tych robót, powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z tych przyczyn może się okazać, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 kpa, a postępowanie winno być prowadzone w innym trybie, przez ewentualne uzyskanie decyzji o wznowieniu robót budowlanych ( por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 listopada 2000r. sygn. IVSA 1164/98 – LEX nr 53387, z dnia 6 października 1999r. sygn. IVSA 279/99 – LEX nr 47832, z dnia 6 października 1998r. sygn. IVSA 1750/96 – LEX nr 43777).
Z akt sprawy wynika bowiem, że odwołanie od decyzji organu I instancji wpłynęło w ustawowym 14-dniowym terminie, dlatego też należy ustalić, kiedy inwestor przystąpił do realizacji robót budowlanych i czy w związku z tym nie miały one cech samowoli budowlanej. Należy przy tym zaznaczyć, iż informację o odwołaniu R. W. uzyskał na skutek pisma przesłanego mu do wiadomości z dnia 1 lipca 1995r., a odpowiedź na odwołanie jego pełnomocnik złożył pismem z dnia 13 lipca 1995r.
Z tych wszystkich względów, wobec naruszenia przez organy obu instancji wskazanych wyżej przepisów, a ponadto art. 107 § 3 kpa, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) orzekł, jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku.
W przedmiocie zwrotu kosztów sądowych Sąd wyrokował w oparciu o art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm. ) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ).
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.