II SA/Łd 1763/01

II SA/Łd 1763/01 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Sentencja
Dnia 17 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, p.o. sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. B.-K., A. G., J. G., J. J., A. K., L. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) oddala skargi A. i J. G., J. J., A. K. i L. K. oraz B. K.; 2) umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie ze skargi K. B.-K.; 3) nakazuje wypłacenie K. B.-K. kwoty 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu [...], pod pozycją [...]. -
Uzasadnienie
II SA/Łd 1763-1766/01 i 1768/01
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołań K. B.-K., A. i L. K. – spadkobierców R. K., A. G., J. G. oraz odwołania zbiorowego podpisanego przez 8 osób w tym również przez wyżej wymienionych oraz przez I. K., J. J. oraz A. D. występującego w imieniu A. D. i M. W. od decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w W. w rejonie ul. A między ul. B i ul. C w związku z zamiarem budowy ronda w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. A) między ul. B, a ul. C, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy w W[...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. (Dz.U. [...] Nr [...], poz. [...] z [...]. ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż na wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w P. Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Podstawą decyzji były ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W.. Ustalenia te dla terenu przedmiotowej ulicy są następujące "07 Zt ½- ulica zbiorcza, łącząca funkcje tras wyprowadzających ruch zewnętrzny z dróg regionalnych (C., R.) oraz funkcje tras miejskich znaczenia lokalnego. Szerokość w liniach rozgraniczających 35 m, z dostosowaniem do występujących uwarunkowań przestrzennych i własnościowych. Przekrój jezdni 1 x 2 pasy ruchu. Strefa ochronna zgodna z obowiązującymi normatywami. Do decyzji załączony jest plan sytuacyjny wykonany na mapie w skali 1:500 przedstawiający linie rozgraniczające ulic – teren inwestycji, na której zawarta jest już treść projektu budowlano-wykonawczego zamierzonej inwestycji. W odwołaniach od decyzji Burmistrza Miasta W. odwołujący się zakwestionowali sens zawartego w decyzji rozwiązania technicznego obejmującego budowę ronda jako elementu układu komunikacyjnego, który w założeniu ma usprawnić obsługę terenu przyległego i poprawić bezpieczeństwo ruchu kołowego i pieszego poprzez spowolnienie i uspokojenie tego ruchu. Wskazali, że przedstawione rozwiązanie spowoduje wzrost wpływu uciążliwości ulicy w tym miejscu na ich warunki mieszkaniowe. Ponadto zarzucili organowi I instancji preferowanie dużych podmiotów gospodarczych typu supermarket B kosztem naruszenia interesów podmiotów drobnych i wzrost uciążliwości terenu ronda dla działek zabudowanych domami jednorodzinnymi w sąsiedztwie (hałas, wibracje, spaliny itp.). Niektórzy z odwołujących się proponowali własne, inne, rozwiązania mające na celu wyhamowanie prędkości jadących ulicą A np. leżące progi czy sygnalizacje świetlną. W odwołaniach zawarto ponadto zarzuty dotyczące: braku pełnych informacji na temat projektu oraz faktu, iż udostępnienie wszelkich informacji w Urzędzie Miejskim nie spełnia swoich zadań w sytuacji, gdy na ogół w tym samym czasie ludzie pracują w różnych zakładach i nie mają czasu na zapoznanie się ze stosownymi dokumentacjami. Reasumując - odwołujący się nie zgadzają się na przedstawione rozwiązanie żądając przestawienia innych, alternatywnych propozycji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 4 ust. 1, art. 10, art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wskazało, iż dla terenu stanowiącego przedmiot zaskarżonej decyzji obowiązującym jest plan miejscowy ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta W. z [...] r. i wobec tego rozstrzygniecie sprzeczne z jego ustaleniami skutkowałoby nieważnością decyzji (art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy) Jednocześnie, w oparciu o art. 43 ustawy "nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Jak wynika z załączonego do akt sprawy wyrysu i wypisu z obowiązującego planu miejscowego ulica A położona w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] jest ulica zbiorczą, dla której korytarz w liniach rozgraniczających powinien wynosić 35 m, a odchodzącej od niej ulicy D – lokalnej 25 m. Plan jednocześnie dopuszcza możliwość zmniejszenia tych szerokości w zależności od występujących w terenie uwarunkowań przestrzennych własnościowych. Z załącznika graficznego od decyzji wynika, że przedstawione rozwiązanie projektowe zamyka się już w zmniejszonych niż to plan zakłada granicach. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało także, iż zgodnie z przepisem szczególnym, jakim jest rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. nr 93 poz. 589) budowa dróg wojewódzkich zaliczana jest do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska – § 2 punkt 8. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 109, poz. 1157) inwestycje takie jak drogi krajowe oraz drogi wojewódzkie wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Należało więc sprawdzić, czy organ I instancji w toku postępowania administracyjnego spełnił wymagania stawiane decyzjom obejmującym ten rodzaj inwestycji. Jednak do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został załączony raport oddziaływania na środowisko wykonany przez biegłych z listy Wojewody [...]. Tok postępowania przed organem I instancji był zatem prawidłowy, kolejne czynności proceduralne były zgodne z obowiązkami nałożonymi na organy administracji: podano do publicznej wiadomości informacje o możliwości składania uwag i wniosków do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, uzgodniono projekt decyzji z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w W. oraz ze Starostą [...], powiadomiono komunikatem w prasie oraz rozplakatowaniem w rejonie planowanej inwestycji o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w niniejszej sprawie. Przegląd tych czynności proceduralnych wykazał, że jest on zgodny z obowiązkami nałożonymi na organy administracji publicznej w art. 12 - 17 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało zatem, iż zarzuty osób odwołujących się dotyczące braku pełnych informacji w sprawie oraz braku możliwości zapoznania się z dokumentacja i raportem są na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowe. Można było bowiem składać uwagi przed wydaniem decyzji. Ponadto w ocenie SKO zarzuty kwestionujące w ogóle sens inwestycji odnoszą się – bardziej do samego planu miejscowego niż do decyzji opartej o jego ustalenia. Plan natomiast nie może być w tym przypadku wzruszony, gdyż od opublikowania w [...] uchwały w sprawie jego zatwierdzenia - jest przepisem gminnym i obowiązuje zarówno organy administracji publicznej, mieszkańców - właścicieli gruntów i podmioty gospodarcze. Organ odwoławczy w tej sytuacji nie ma podstaw do kwestionowania przyjętego w decyzji rozwiązania komunikacyjnego. Mieści się ono bowiem w liniach rozgraniczających ustalonych przez obowiązujący plan miejscowy dla miasta W., a decyzja zawiera warunki, pod jakimi może być ono wykonane. Warunki te są wiążące dla projektanta i organu właściwego w sprawach pozwolenia na budowę w dalszych fazach przygotowania inwestycji do realizacji.
W skardze do Sądu skarżący K. B., A. i J. G., J. J., A. K., L. K., B. K., M. W., A. D. i Parafia [...] wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zagospodarowanie terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan taki został uchwalony przez Radę Miasta i Gminy dla miasta W. w [...]. W chwili uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego nikt o rondzie w tym miejscu nie mówił, nie był także planowany duży supermarket B. Na wyrysie mapy planu zaznaczony jest tylko sklep rolno-spożywczy o dużo mniejszej powierzchni. Dopiero, kiedy ten sklep wykupił obcy kapitał i rozbudowano go okazało się, że dojazd do niego jest znacznie utrudniony i wtedy władze miasta zdecydowały o budowie ronda. W ocenie skarżących decyzja o warunkach zabudowy wydana przez burmistrza jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a wręcz go narusza. Wybudowanie ronda będzie bardzo uciążliwe i naruszy interes prawny osób zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie. W dalszej części uzasadnienia skargi wskazano, iż skrzyżowanie ulic A tj. drogi krajowej nr [...] z osiedlową drogą i wyjazdu z parkingu nie są skrzyżowaniami o równorzędnym natężeniu ruchu, które wymagałyby upłynnienia. Poważnym problemem dla marketu B są korki samochodowe przed wejściem do marketu, gdzie krzyżują się drogi wyjeżdżających z ulicy D i klientów wyjeżdżających i wjeżdżających na parking pod supermarketem. Uciążliwy dla marketu B wyjazd z parkingu usiłuje się przenieść pod okna prywatnego domu państwa G.. Spowoduje to wzrost emisji spalin, hałasu oraz wibracji, pogorszy warunki życia fizycznego i psychicznego mieszkańców. Te ujemnie działające czynniki trudno będzie zniwelować, tym bardziej, że w związku z planowaną budową ronda trzeba będzie wyciąć kilka ogromnych, wieloletnich lip, które w tej obecnie spełniają rolę ekranu akustycznego i filtra neutralizującego zanieczyszczenia. Ponadto należy wziąć pod uwagę, że w obrębie przedmiotowego skrzyżowania znajduje się budynek kościoła, a na ulicy B budynek liceum ogólnokształcącego. Skarżący wskazują, iż z tych powodów należałoby rozważyć budowę sygnalizacji świetlnej, która w sposób jednoznaczny określa warunki przejścia przez ulice i sposób włączenia się do ruchu, a nie rondo, które zwiększy zagrożenie w dojściu wiernych do kościoła, a młodzieży do liceum. Skarżący podnieśli także, iż nie przeprowadzono rzetelnej, szczegółowej analizy problemów komunikacyjnych w obrębie tego skrzyżowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono przy tym, że zawarte w załączniku graficznym decyzji rozwiązanie umożliwia nawet zmniejszenie niezbędnej szerokości korytarza drogi. Ponadto organ I instancji dopełnił obowiązków przewidzianych stosownymi przepisami szczególnymi w stosunku do inwestycji zaliczanych do przedsięwzięć oddziałujących na środowisko. Oceny raportu dokonały kompetentne organy uzgadniające projekt decyzji, a zalecenia uwzględnione zostały w decyzji organu I instancji. Sprawdzenia wykonania tych zaleceń będzie można dokonać w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na etapie przed wydaniem pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie jest kompetentny w sprawie oceny czy przyjęcie konkretnego rozwiązania komunikacyjnego jest korzystniejsze dla dużego czy też małych podmiotów gospodarczych. Ta sfera zagadnień odnosi się bardziej do polityczno-społecznych aspektów gospodarki przestrzennej i z uwagi na to, że nie wynika to wprost z planu – nie może być przesłanką rozstrzygnięć zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 18 października 2001 r., II SA/Łd 1767/01 i 1769/01 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargi Parafii [...] w W. oraz M. W. i A. D..
Skarżąca K. B.-K. cofnęła skargę przed dniem rozpoczęciem rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepisy art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowią, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 43 tej samej ustawy nie można odmówić ustalenia takich warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...] (Dz.U. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.) przewiduje, dla tereny planowanej inwestycji oznaczonej jako "07 Zt ½" następujące ustalenia: ulice zbiorcze, łączące funkcje tras wyprowadzających ruch zewnętrzny z dróg regionalnych (C., R.) oraz funkcje tras miejskich znaczenia lokalnego. Szerokość w liniach rozgraniczających 35 m, z dostosowaniem do występujących uwarunkowań przestrzennych i własnościowych. Przekrój jezdni 1 x 2 pasy ruchu. Strefa ochronna zgodna z obowiązującymi normatywami. Jak trafnie podniósł organ odwoławczy planowana inwestycja zamyka się w mniejszych granicach niż dopuszcza plan. Uznać więc trzeba, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W..
Podstawowe zarzuty skargi dotyczące zbędności ich zdaniem takiego jak ustalono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przebudowywania przedmiotowego skrzyżowania nie dotyczą w istocie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale samych ustaleń planu zagospodarowania terenu. Skarżącym przysługiwało prawo złożenia w stosunku do tych ustaleń zarzutów, z którego to prawa, jak się wydaje, nie skorzystali. Dodać należy, iż organy administracji dopełniły także obowiązków wymaganych dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji jako inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć oddziaływujących na środowisko. Podstawowe zaś zarzuty skarżących, a jednocześnie obawy związane z nadmiernym hałasem i emisją spalin wynikającą z ruchu pojazdów na przyszłym rondzie objęte zostały analizą w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia – budowy ronda w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. A) w W.). W raporcie tym zaproponowano w celu zmniejszenia stężenia zanieczyszczeń określone rozwiązania w postaci żywopłotów, krzewów i drzew, a eliminacje hałasu przez zwiększenie izolacyjności akustycznej okien, przy czym wskaźnik izolacyjności akustycznej zostanie określony po zakończeniu budowy i przeprowadzeniu pomiarów hałasu. Dodać należy, iż biorąc pod uwagę ochronę interesów zarówno skarżących, jak i właścicieli innych nieruchomości położonych w pobliżu planowanej inwestycji w decyzji organu I instancji nakazano ograniczenie poziomu hałasu w stosunku do tego, jaki przyjęto w raporcie oddziaływania na środowisko..
Trzeba więc uznać, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie zaś art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 2 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.