II SA/Łd 1737/03

II SA/Łd 1737/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska
Ewa Cisowska-Sakrajda
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 roku sprawy ze skargi E. R. i A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [..] z dnia [...] Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E. R. i A. R. solidarnie kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i art. 104 k.p.a. Starosta [..] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego o kubaturze 1935 m3, powierzchni zabudowy 148 m2, powierzchni użytkowej 445 m2 wraz z przyłączami na działce nr 340/2 położonej w R.-A . Jednocześnie na podstawie art. 36 w/w ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane organ zobowiązał inwestora do zachowania szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych wynikających z protokołów ZUDP z dnia 24 października 2000r., nr[...] , nr [...] i nr [..] oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu organ podał, że organ II instancji uchylił poprzednio wydaną decyzję z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego o kubaturze 1935 m3, powierzchni zabudowy 148 m2, powierzchni użytkowej 445,00 m2 wraz z przyłączami na działce nr 340/2 położnej w R. przy A i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względów proceduralnych celem objęcia postępowaniem wszystkich stron, a nie tylko wnioskodawcy i strony składającej odwołania. Uchybienie to zostało usunięte i umożliwiono udział w dalszej części postępowania wszystkim osobom mającym prawa strony. Złożonemu wnioskowi o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na zabudowę działki Nr 340/2 na całej jej szerokości przy ulicy sprzeciwiają się E. R. i A. R. – właściciele zabudowanej w latach osiemdziesiątych działki Nr 338, usytuowanej za działką Nr 339, która to działka rozdziela wymienione posesje i stanowi dostęp do dalszej części działki rozszerzającej się w kierunku północnym od ulicy. W ocenie organu administracji architektoniczno – budowlanej, działka Nr 340/2, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja i działka Nr 338 nie graniczą ze sobą. Szerokość dostępu na wysokości działki wynosi 3,20 m, ale ponieważ zabudowa działki Nr 338 w głąb posesji w części z otworami zmniejsza się, odległość od działki wnioskodawcy do tej części budynku zwiększa się do 4,17 i 5, 29 m. Właściciel działki nr 340/2 dowodząc, iż planowana budowa na działce o szerokości przy ulicy 6,17 m, a w głębi 6,50 m jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonym uchwałą Nr XXI/159/2000 Rady Miejskiej w R. z dnia [..] (Dziennik Urzędowy Województwa [..] z dnia 16 maja 2000r., Nr 64, poz. 354) oraz zgodna ze stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zarówno co do usytuowania jak i wysokości, domaga się wydania pozwolenia na budowę według przedłożonego projektu. Przy składaniu wniosku inwestor załączył prawomocną decyzję z [..] Nr [...] wydaną przez Burmistrza R. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a E. R. i A. R. biorący udział w tym postępowaniu jako strona nie wnieśli od w/w decyzji odwołania. Starosta [...] podał także, iż właściciele działki Nr 338 sprzeciwiają się realizacji planowanej inwestycji dowodząc, że jej realizacja spowoduje zmianę naświetlenia ich budynku, jego dewastację oraz wnioskując o zmianę projektu zabudowy przez zmniejszenie jego wysokości, jak również odsunięcie go w głąb działki Nr 340/2. Z kolei pozostali uczestnicy postępowania nie wnieśli zastrzeżeń lub uwag do złożonego wniosku i nie sprzeciwiają się zabudowie całej szerokości działki Nr 340/2 przy ulicy. Organ podniósł również, iż przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. postępowanie administracyjne wykazało, że dokonana na podstawie decyzji Naczelnika Miasta R. z dnia [...] Nr [...] rozbudowa istniejącego pawilonu handlowego nie została dokonana z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego będącego załącznikiem do w/w decyzji Naczelnika Miasta o pozwoleniu na budowę. Nadto wskazano, że E. R. i A. R. ubiegali się o wydanie zaświadczenia o odrębności lokali położonych w budynku przy A w R., lecz postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymanym w mocy przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...] Nr [..] odmówiono im wydania w/w zaświadczenia z uwagi na nie spełnienie wymagań określonych dla samodzielnych lokali mieszkalnych. W celu merytorycznego wyjaśnienia zarzutów dotyczących zasłaniania dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku E. R. i A. R. zobowiązano inwestora do opracowania analizy cienia rzucanego przez projektowany budynek. Z przedłożonego opracowania wynika, że zgodnie z wykresem cienia od godziny 10.00 projektowany budynek na działce nr 340/2 nie zacienia budynku na działce nr 338, natomiast następuje zacienianie elewacji wschodniej budynku na działce nr 338 jego własnym cieniem. W ocenie organu, w tej sytuacji brak jest możliwości trzygodzinnego nasłonecznienia elewacji wschodniej budynku E. R. i A. R. Z analizy układu pomieszczeń w tymże budynku wynika, że w elewacji wschodniej na parterze znajduje się jedno okno doświetlające pokój, natomiast na piętrze 2 okna doświetlające kuchnię i klatkę schodową. Znajdujące się okna w elewacji południowej nie są zacienione na parterze i na piętrze, doświetlając cały budynek od tej strony. Realizacja zabudowy na działce 340/2 nie wpłynie w istotny sposób na zasłanianie dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym na działce nr 338. Zdaniem Starosty [..] , spełnione są wymogi określone w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), gdyż dwa pokoje posiadające okna w elewacji południowej posiadają zapewniony czas nasłonecznienia powyżej 3 godzin w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. W konkluzji organ stwierdził, iż projektowana zabudowa działki nr 340/2 nie narusza ustaleń obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R., obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych oraz uzasadnionych interesów osób trzecich.
Od decyzji tej odwołali się E. R. i A. R. domagając się jej uchylenia oraz zarzucając nie uwzględnienie ich interesów jako właścicieli działki nr 338 w zakresie dopływu światła dziennego do budynku mieszkalnego, a szczególnie do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Odwołujący się zakwestionowali prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji podnosząc, iż podana w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji szerokość od działki zabudowanej do ich jest niewłaściwa, gdyż budynek nie stoi w granicy. Granica działki stanowiącej ich własność posiada linie niekształtną, co miało wpływ na usytuowanie budynku. Zdaniem E. R. i A. R., podanie przez organ takich danych może doprowadzić strony do nieporozumienia, a w konsekwencji do konieczności rozgraniczenia i sporów sądowych. Odwołujący się podnieśli także, że opinia wydana przez Konserwatora Wojewódzkiego w S. dotyczyła obszaru archeologicznego, natomiast w kwestii architektonicznej nie przeprowadzano żadnych konsultacji, ani uzgodnień. E. R. i A. R. wyjaśnili nadto, iż negatywne rozstrzygnięcie w sprawie odrębności lokali było wynikiem ich niekompetencji w tej materii, a organ rozpatrujący wniosek nie poinformował ich o niezbędnych dokumentach. Z kolei odnośnie kwestii nie złożenia odwołania od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, odwołujący się wyjaśnili, że nie zachodziła taka potrzeba, gdyż w rozstrzygnięciu tym wskazano na konieczność uwzględnienia interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich w zakresie istniejącej i projektowanej zabudowy oraz ewentualnego przesłaniania światła dziennego budynku usytuowanego na działce nr 338 stanowiącej ich własność. E. R. i A. R. zarzucili, iż z opracowania analizy cienia rzucanego przez projektowany budynek wynika, że światła słonecznego na tej elewacji nigdy nie będzie, a postawienie tak wysokiej ściany (15 metrów) nawet w najszerszym miejscu od ich otworów spowoduje pozbawienie całkowitego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych budynku, oraz w sposób dotkliwy pozbawi ich światła naturalnego powodując nieodwracalne skutki w postaci dewastacji budynku. Ponadto, zdaniem odwołujących się, projekt nie uwzględnia wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy sąsiedniej, wymogów wynikających z § 13, 57, 60 dotyczących naświetlenia i nasłonecznienia ich budynku oraz pkt 10 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji.
Nie uwzględniając tego odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 126 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę prowadzone było przez organ I instancji w wyniku uchylenia wcześniejszych decyzji. Do wniosku złożonego w dniu 18 grudnia 2000r. o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego wraz z przyłączami inwestor dołączył projekt budowlany sporządzony na aktualnej mapie mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie), ostateczną decyzję Burmistrza R. z dnia [...] Nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] Nr WOSOZ Ł. D-Sk-ce/4130/135/2000 zezwalającą na realizację budynku usługowo – mieszkalnego na działce nr 340/2 przy A w R. zgodnie z projektem, uzgodnienia dokumentacji projektowej Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia 24 października 2000r., Nr ZUDP/463/2000, Nr ZUDP/464/2000 i Nr ZUDP/459/2000, warunki techniczne przyłączenia, dostawy wody i odbioru ścieków wydane w dniu 12 grudnia 2000r. przez Zakład Gospodarki Komunalnej w R. L.dz. 405/TW/2000 oraz warunki przyłączenia instalacji elektrycznej z dnia 1 listopada 2000r. określone przez Zakład Energetyczny Ł. – Teren S.A. Rejon Energetyczny w Ż., a nadto wykazał prawo dysponowania nieruchomością. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż projekt zagospodarowania działki nr 340/2 sporządzony przez osobę uprawnioną na aktualnym podkładzie geodezyjnym określa odległości projektowanego obiektu od budynku skarżących i nie znaleziono podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez projektanta oraz geodetę. W uzasadnieniu ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] znak: [...] zezwalającej D. S. na realizację przedmiotowego budynku usługowo – mieszkalnego według załączonego projektu budowlanego podano, iż projekt spełnia wymogi konserwatorskie. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż uzgodnienie to było niezbędne z uwagi na fakt, że obiekt znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej wpisanej do rejestru zabytków decyzją Nr [...] z dnia [...] i dlatego zarzut, że uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odnosi się do nadzoru archeologicznego, a nie do projektu budowlanego nie znajduje potwierdzenia. Odnosząc się do kwestii postępowania prowadzonego na wniosek E. R. i A. R. w przedmiocie wydania zaświadczenia o odrębności lokali mieszkalnych w ich budynku, organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] Nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o odrębności lokali. Postanowienie Wojewody [...] jest ostateczne, a strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto, lokalizacja przedmiotowego obiektu wynika z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/159/2000 Rady Miejskiej w R. z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia 16 maja 2000r., Nr 64, poz. 354). Na podstawie tych ustaleń została wydana dla D. S. w dniu [...] decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr[...]. Załącznik opisowy nr 2 do w/w decyzji dotyczący "Zasad i warunków zagospodarowania" w pkt 4 ustala zasady kształtowania zagospodarowania terenu wynikające z § 2 ust. 1 pkt 5 planu miejscowego, który określa między innymi zabudowę mieszkaniową zwartą z dopuszczeniem bram przejazdowych i wysokość budynków od strony ulicy 2,5 kondygnacje. Wojewoda[..] podniósł także, iż w dniach 29 kwietnia 2002r. i 3 kwietnia 2003r. organ I instancji przeprowadził rozprawy z udziałem stron postępowania, lecz nie doszło do porozumienia, a na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2002r. D. S. oświadczył, iż zamierza realizować budynek zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym i wydaną przez Burmistrz R. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. E. R. i A. R. nie kwestionowali zarówno ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. na etapie sporządzania tego planu, jak również nie skorzystali z prawa wniesienia odwołania od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [..] jest więc ostateczna i wiąże organ udzielający pozwolenia na budowę. Odnośnie kwestii nasłonecznia pomieszczeń mieszkalnych odwołujących się i uciążliwości wynikających z lokalizacji projektowanego obiektu, Wojewoda [...] stwierdził, iż spełniony został zarówno wymóg przepisu § 60 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), jak i obowiązującego do dnia 15 grudnia 2002r. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. i nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia przepisów § 13, 57, 60 w/w rozporządzenia, gdyż z analizy układu pomieszczeń w znajdujących się w tymże budynku wynika, że w elewacji wschodniej znajduje się jedno okno doświetlające pokój, natomiast na piętrze dwa okna doświetlające, jedno kuchnię a drugie klatkę schodową. Okna w elewacji południowej doświetlają pomieszczenia zarówno na parterze i na piętrze, gdyż nie są zacieniane. Projektowany obiekt jest gabarytowo dostosowany do budynku mieszkalno – usługowego będącego w budowie na działce nr 341 tworząc z nim jedną bryłę, gdyż budynki te zlokalizowane są wzdłuż granicy obydwu działek, tj. nr 341 i 340/2. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana zabudowa nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., jest zgodna z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane w związku z czym zgodnie z art. 35 ust. 4 tejże ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę wyjaśnił ponadto aktualny stan właścicieli nieruchomości sąsiednich i dostarczył do akt sprawy dowody w tej kwestii.
Na powyższą decyzję E. R. i A. R. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi.
Zaskarżonej decyzji, powołując ponownie zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Starosty [..] z dnia [...] skarżący zarzucili, iż wydana została z naruszeniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz § 12 i § 60 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. Dodatkowo E. R. i A. R. podali, że są właścicielami dwurodzinnego domu mieszkalnego, w którym część frontową (południową) zajmuje córka i zięć, natomiast oni mieszkają w części północno – wschodniej dobudowanej zgodnie z odrębnym pozwoleniem.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nadto Wojewoda [..] zakwestionował twierdzenie skarżących, iż budynek jest dwurodzinnym domem mieszkalnym podnosząc przy tym, iż jest to jednorodzinny budynek mieszkalno – usługowy. W ocenie organu świadczy o tym fakt, iż z uwagi na niespełnienie wymogów obowiązujących przepisów o odrębności lokali i brak dostępu do drogi publicznej części budynku, w której o ustanowienie odrębnej własności lokalu ubiegali się skarżący, postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia stwierdzającego spełnienie przez lokale mieszkalne w tym budynku warunków do wyodrębnienia odrębnej własności tychże lokali zostało zakończone wydaniem przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] Nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania żądanego zaświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy
(lit.c).
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu, należało skargę uwzględnić, a to z uwagi na naruszenie prawa, zarówno materialnego jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 skutkuje uchyleniem decyzji.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zaznaczył, że lokalizacja przedmiotowego obiektu wynika z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/159/2000 Rady Miejskiej w R. z dnia 30 marca 2000r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia 16 maja 2000r., Nr 64, poz. 354). Stwierdzenie powyższe budzi wątpliwości co do spełnia przesłanki zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak w aktach sprawy wypisu z planu uniemożliwia również dokonanie przez sąd kontroli w tym zakresie. Nie rekompensuje tegoż braku dołączony do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, załącznik w postaci kopii rysunku nr 2 do planu miejscowego również i z tej przyczyny, że jest on mało czytelny i nie pozwala na jednoznaczne ustalenie położenia nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana (choć można domyślać się, że chodzi tu o jednostkę rejestrową 4169MU, wobec kolorowego podkreślenia tego numeru). Oczywistym jest, że organ architektoniczno-budowlany związany jest ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co jednak nie zwalnia organu właściwego w sprawie wydania pozwolenia na budowę od ponownego sprawdzenia, przed wydaniem decyzji, zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, W-wa 2002, str. 219 i nast.).
Kolejnym niezbędnym warunkiem dla pozytywnego rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę, wynikającym z art. 35 ust.1 pkt 1b wskazanej ustawy, jest stwierdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ocena organu w tym przedmiocie budzi zasadnicze wątpliwości w szczególności wobec zapisu umieszczonego w pkt 4 załącznika opisowego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o dopuszczalności wysokości budynków od strony ulicy 2,5 kondygnacji. Stosownie do definicji legalnej zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przez kondygnację - rozumie się poziomą, nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu znajdującego się nad tą częścią, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle większą niż 1,9 m, przy czym za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Jak wynika to natomiast z projektu architektoniczno-budowlanego przedmiotowego obiektu, znajdującego się w aktach sprawy, przewiduje on: piwnice o wysokości 2,2 m, parter o wysokości 2,7 m, piętro o wysokości 2,5 m, poddasze mieszkalne o wysokości 2,5 m, co jednoznacznie wskazuje na naruszenie warunku o wysokości budynku 2,5 kondygnacji, zawartego w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć należy, że organ żadnych ustaleń w tym przedmiocie nie poczynił z naruszeniem art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a.
Wątpliwości budzą również ustalenia organu co do spełnienia kolejnego wymogu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu umieszczonego w pkt 10 załącznika opisowego do decyzji nakazującego uwzględnić interesy skarżących w zakresie ewentualnego przesłaniania światła dziennego ich budynku usytuowanego na działce nr 338. Zważyć należy, że nakaz uwzględnienia interesów skarżących w zakresie ewentualnego przesłaniania światła dziennego ich budynku zawarty jest w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji na nieruchomości położonej od wschodniej strony działki skarżących i w tym też kontekście interes skarżących winien być rozważony. Przyjęcie poglądu wyrażonego przez organy o spełnieniu wymogu doświetlenia budynku skarżących przez zapewnienie wymaganego czasu nasłonecznienia jedynie poprzez elewację południową, czyniłoby całkowicie nielogicznym zamieszczenie obowiązku uwzględnienia interesu skarżących w zakresie zacienienia ich budynku przez inwestycję projektowaną położoną po wschodniej stronie. Zauważyć również należy, iż znajdujące się w aktach sprawy opracowanie, na którym opierają się organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji, a którego przedmiotem jest wykreślenie cienia rzucanego przez projektowany budynek powstało, jak wynika to z jego treści, w oparciu o wymogi nie obowiązującego w czasie wydawania decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (godzina 800 - 1600). Tymczasem w aktach sprawy brak jest analizy nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w godzinach 700 - 1700 stosownie do § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W tym kontekście nieuprawnionym jest stwierdzenie, że na skutek zacienienia budynkiem własnym elewacji wschodniej budynku skarżących niemożliwe jest i tak trzygodzinne nasłonecznienie tej elewacji. Nieprawidłowym i sprzecznym z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. jest powoływanie się przez organ na spełnienie wymogu przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak i rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. Niezrozumiałym jest powołanie w uzasadnieniu decyzji nieobowiązującego aktu prawnego, skoro organ sam zaznacza, iż utracił on moc przed dniem wydania decyzji.
Nie spełnia wymogu art. 107 § 3 również arbitralne i lakoniczne stwierdzenie, że "(...) nie potwierdza się naruszenie przepisu § 13, 57, 60 w/w rozporządzenia co też organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo wyjaśnił." Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika natomiast, że § 13 w ogóle nie był przedmiotem rozważań organu. Podobnie lakoniczne stwierdzenie zawiera uzasadnienie decyzji organu I instancji, że "(...) projektowany budynek nie narusza przepisu § 12 ust. 6 powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., określającego warunki usytuowania budynków przy granicy działki."
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.), należało orzec jak w sentencji.
Zgodnie z art. 152 tej samej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 r.) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).