II SA/Łd 171/20

II SA/Łd 171/20 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2020-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /sprawozdawca/
Anna Dębowska
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 141/21 - Wyrok NSA z 2023-10-18
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 147 par. 1, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1983
art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 6 pkt 3
Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie odwołania dyrektora [...] Domu Kultury 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.tp.
Uzasadnienie
II SA/Łd 171/20
Uzasadnienie
Zarząd Województwa [...] (dalej: organ) uchwałą nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 512, dalej: u.s.w.), w związku art. 15 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1983 oraz 2019 r. poz. 115, poz. 730, dalej: u.o.p.d.k.) oraz art. 70 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 poz. 1040) odwołał ze stanowiska dyrektora [...] Domu Kultury J. S.
J. S. (dalej: skarżący) w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżył ww. uchwałę w całości i zarzucił jej naruszenie art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie konsultacji ze wszystkimi stowarzyszeniami zawodowymi i twórczymi właściwymi ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez [...]DK oraz art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., poprzez jego zastosowanie pomimo nienaruszenia przez skarżącego przepisów prawa. Nadto wskazał, że w uchwale nie została podana przyczyna jego odwołania. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w całości, zasądzenie kosztów postępowania, a nadto – o przeprowadzenie dowodu z wydruku odpisów Krajowego Rejestru Sądowego i statutów stowarzyszeń na okoliczność, że organ nie zasięgnął opinii wszystkich stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez [...]DK, a jedynie tych wybranych według własnego uznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga została wniesiona po terminie. Stosownie do art. 53 § 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skarga powinna zostać złożona w terminie 30 dni liczonym najpóźniej od dnia 18 września 2019 r. (dzień w którym skarżący dowiedział się o treści uchwały), natomiast została ona wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. Alternatywnie organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej powołując się na uzasadnienie zaskarżonej uchwały, a także wskazując, że ze względu na szeroki obszar działania [...]DK, również poza granicami kraju, nie jest możliwym zwrócenie się do wszystkich właściwych stowarzyszeń celem zasięgnięcia opinii.
W piśmie z dnia 22 września 2020 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i odniósł się do argumentacji organu, wskazując, że zaskarżona uchwała jest aktem z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., zatem stosownie do art. 53 § 2a p.p.s.a, może być zaskarżona w każdym czasie.
Na rozprawie w dniu 25 września 2020 r. Sąd – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – przeprowadził dowód z dokumentów załączonych do skargi (k. 9-101 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Kontroli Sądu poddano uchwałę Zarządu Województwa nr [...] z dnia [...] r. o odwołaniu skarżącego ze stanowiska dyrektora [...]DK.
Materialnoprawną podstawę tej uchwały stanowiły przepisy art. 41 ust. 2 pkt 6 u.s.w., art. 15 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. oraz art. 70 § 2 ustawy – Kodeks pracy. Zgodnie z pierwszym z nich, zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Do zadań zarządu województwa należy w szczególności kierowanie, koordynowanie i kontrolowanie działalności wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, w tym zatrudnianie i zwalnianie kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Według drugiego z nich, dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony (z zastrzeżeniem ust. 3), po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięganie opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu, o którym mowa w art. 16 (art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k.). Dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem tego okresu z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem (art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k.). Stosownie do art. 70 § 2 k.p., odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. W okresie wypowiedzenia pracownik ma prawo do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.
Pierwszy problem, jaki wyłonił się w rozpoznanej sprawie, dotyczył charakteru prawnego zaskarżonej uchwały. Organ stał na stanowisku – i znalazło to wyraz w jego wniosku o odrzucenie skargi (odpowiedź na skargę – k. 102-103 akt sądowych) – że uchwała o odwołaniu ze stanowiska dyrektora [...]DK jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oznaczałoby to, że skarga na tę uchwałę powinna być wniesiona najpóźniej do 18 października 2019 r., bowiem skarżący dowiedział się o niej najpóźniej 18 września 2019 r. – wówczas bowiem odebrał przesyłkę zawierającą uchwałę, przy czym przesyłka ta została mu przesłana ponownie (organ uważał, że w istocie termin na wniesienie skargi powinien być liczony od 26 sierpnia 2019 r., kiedy to skierowana do skarżącego przesyłka, zawierająca uchwałę, wysłana po raz pierwszy, została zwrócona przez pocztę). W związku z tym, zdaniem organu, skarga wniesiona 20 stycznia 2020 r. jest złożona po terminie przewidzianym w art. 53 § 2 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. Skarżący tymczasem uważał, że zaskarżona uchwała o odwołaniu go ze stanowiska należy do kategorii "aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej", o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., a na jej wniesienie nie przewidziano terminu.
Sąd stwierdza, że rację miał skarżący.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Natomiast wedle pkt 6 art. 3 § 2 ustawy, kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (czyli akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Termin na wniesienie skargi na te pierwsze akty, stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., wynosi – jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi – trzydzieści dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (jednak sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę). W odniesieniu do tych drugich aktów znajduje zastosowanie przepis art. 53 § 2a p.p.s.a., są to bowiem "inne akty", o których mowa w tym przepisie (akty inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej). Jeżeli ustawa nie przewiduje co do nich środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.
Jak zauważa się w literaturze, przez "akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" należy rozumieć czynności faktyczne, charakteryzujące się brakiem formalizmu i elementu jurysdykcyjnej konkretyzacji normy prawa materialnego. Istnienia pierwszej z wymienionych cech "aktów i czynności" w ujęciu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dowodzi użyty w tym przepisie zwrot "inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej", na drugą z nich wskazuje natomiast sformułowanie "dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Skoro bowiem akty lub czynności administracji mają dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a nie są aktami jurysdykcji administracyjnej, staje się jasne, że ich celem nie jest konkretyzacja, lecz bezpośrednia realizacja (wykonanie) normy prawnej. Niesformalizowany i wykonawczy charakter znanych różnym systemom czynności faktycznych można więc uznać za cechę odróżniającą ten typ działania administracji od innych jego prawnych form (A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej. Warszawa 2013, lex/el.).
Zaskarżona uchwala o odwołaniu skarżącego ze stanowiska nie jest aktem wykonania prawa, czyli czynnością faktyczną, lecz czynnością prawną. Jest to przy tym czynność o podwójnym charakterze – publicznoprawnym (jest formą realizacji przez organ zadań publicznych), ale zarazem wywołującym skutki w sferze prawa pracy. Ma ona charakter aktu indywidualnego i jako taka należy do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Akty w tym przepisie wymienione nie obejmują wszak wyłącznie aktów ogólnych. Stąd nie powinno budzić wątpliwości, że uchwała w sprawie odwołania dyrektora instytucji kultury jest aktem z zakresu administracji publicznej i podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2012 r., II OSK 2693/11, CBOSA). W związku z tym skarga jest dopuszczalna i jako wniesiona w terminie podlega rozpoznaniu przez sąd.
Kwestia oceny zasadności skargi, podobnie jak kwestia jej dopuszczalności, również wypada na korzyść skarżącego. Słusznie zarzucał on w skardze, że odwołano go ze stanowiska bez wskazania przyczyny odwołania, w szczególności bez podania, jakiego naruszenia prawa się dopuścił, a także, że nie przeprowadzono obowiązkowych konsultacji z działającymi stowarzyszeniami twórczymi, na dowód czego przedłożył informacje z KRS i statuty stowarzyszeń działających na terenie województwa [...], których przedmiotem działalności jest m.in. promowanie kultury. Skarżący podkreślał, że nie tylko nie przeprowadzono konsultacji ze wszystkimi stowarzyszeniami twórczymi z terenu województwa [...], ale nawet z tymi, które ściśle współpracują z [...]DK, mają zawartą umowę o współpracy i siedzibę w budynku [...]DK (m.in. A, B, C, D, E, F).
Organ z kolei twierdził, że nie ma znaczenia, jaki charakter mają naruszenia, których dopuścił się odwołany ze stanowiska, nie muszą to być w szczególności naruszenia istotne, wystarczy jakiekolwiek (każde) naruszenie prawa. Naruszenie prawa przez skarżącego zostało wskazane w sprawozdaniu z audytu, który przeprowadzono w [...]DK. Co do obowiązku zasięgnięcia opinii stowarzyszeń organ podkreślił, że zwrócił się o opinię do 10 stowarzyszeń działających w obszarach twórczych związanych z działalnością [...]DK i uważa to za wystarczające. Nie było możliwe przeprowadzenie konsultacji ze wszystkim stowarzyszeniami, bowiem na terenie województwa [...] działa ich 8399, nie licząc stowarzyszeń zwykłych wpisanych do rejestrów prowadzonych przez starostów (na terenie województwa [...] jest 21 takich rejestrów).
Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu istotnym, bowiem nie wykazano w niej - jak tego wymaga art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k. - jakiego naruszenia jakich przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem dopuścił się skarżący. Organ nie może zapominać, że możliwość odwołania dyrektora instytucji kultury nie została pozostawiona swobodnej jego decyzji, albowiem akt odwołania może zostać wydany jedynie w przypadkach wskazanych w przepisie art. 15 ust. 6 u.o.p.d.k. Ma to także taką konsekwencję, że wydanie aktu odwołania dyrektora instytucji kultury wymaga uzasadnienia, z którego wynikałoby, na jakiej podstawie dokonano odwołania i jakie okoliczności legły u jego podstaw (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2017 r. II SA/Wa 1820/16, CBOSA).
Sąd podkreśla, że nie można uznać za wystarczające wskazania w uchwale o odwołaniu dyrektora instytucji kultury li tylko podstawy prawnej tego odwołania (art. 15 ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k.), z ograniczeniem się w uzasadnieniu uchwały do wskazania, że "naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem polegają na nieprzestrzeganiu obowiązków wynikających z zarządzenia nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...].11.2016 r. w sprawie funkcjonowania kontroli zarządczej w wojewódzkich samorządowych jednostkach organizacyjnych, co skutkowało niezgodnością wewnętrznych uregulowań tj. zarządzenia nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektora [...] Domu Kultury w Ł. w sprawie wprowadzenia w życie regulaminu sprawowania kontroli zarządczej w [...] Domu Kultury oraz Zarządzenie nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektora [...] Domu Kultury w sprawie wdrożenia nowego systemu kontroli zarządczej w [...] Domu Kultury, z zapisami ww zarządzenia, polegające na braku elementów koniecznych kontroli zarządczej w Rocznym Programie Działania Wojewódzkiej Samorządowej Jednostki Organizacyjnej (...) m.in. wskazania ryzyk nieakceptowanych i mierników, za pomocą których monitoruje się realizację celów operacyjnych i zadań, a także informacji o zagrożeniach w realizacji celów i zadań wskazanych w załącznik nr 3 do ww zarządzenia" (uzasadnienie uchwały, k. 110 akt sądowych). Nie wystarcza też powołanie się w odpowiedzi na skargę, że naruszenia prawa wynikają ze sprawozdania z audytu. Takie podejście nie uzasadnia w żadnym stopniu twierdzenia, że doszło do naruszenia prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem – nie wiadomo, naruszeń jakich przepisów (prawa powszechnie obowiązującego) dopuścił się skarżący, nie wypełniono więc warunku wskazania powodu odwołania.
Powód ten nie wynika zresztą z przedłożonych Sądowi dokumentów. W sprawozdaniu z audytu z dnia 25 czerwca 2019 r. (temat zadania: Weryfikacja prawidłowości realizacji zadań w [...] Domu Kultury - k. 125 akt sądowych), przeprowadzonego za okres od 1 stycznia 2018 r. do zakończenia czynności audytowych, wskazano, że celem audytu było dostarczenie Marszałkowi Województwa [...] – Przewodniczącemu Zarządu Województwa [...] – zgodnie z wymaganiami art. 272 ustawy o finansach publicznych, zapewnienia o: 1) zgodności działalności z przepisami prawa polskiego i europejskiego oraz procedurami wewnętrznymi, 2) skuteczności i efektywności działania, 3) wiarygodności sprawozdań, 4) ochronie zasobów, 5) przestrzeganiu i promowaniu zasad etycznego postępowania, 6) efektywności i skuteczności przepływu informacji, 7) zarządzaniu ryzykiem – w zakresie prawidłowości realizacji zadań w [...]DK. W sprawozdaniu wskazano zakres badania: 1. Prawidłowość i kompletność dokumentowania realizowanych zadań wynikających z wewnętrznych uregulowań dotyczących prowadzenia gospodarki finansowej, 2. Udzielanie zamówień publicznych, w tym zamówień do 30 000 Euro, 3. Wynajem powierzchni użytkowej, 4. Funkcjonowanie kontroli zarządczej. Z audytu wynika, że rok 2018 został w [...]DK zamknięty zyskiem (154 959,78 zł). Zespół audytowy dokonał przy tym identyfikacji i gradacji ryzyk związanych z realizacją zadań przez jednostkę poddaną audytowi, dzieląc je na: 1) ryzyko wysokie, gdzie dana kategoria nieprawidłowości stanowi ryzyko obarczone poważnymi następstwami, bądź mającymi duże znaczenie dla efektywności lub funkcjonowania badanego systemu i gdzie niezbędna jest niezwłoczna reakcja kierownictwa; 2) ryzyko średnie, oznaczające słabe punkty, które nie mają implikacji tak istotnych dla funkcjonowania systemu, jak wymienione wyżej, jednak stanowią ryzyko i muszą zostać usprawnione, by obniżyć ryzyko do akceptowanego poziomu i 3) ryzyko niskie, oznaczające drobne uchybienia, sytuacje lub czynności, które wymagają usprawnienia w celu poprawienia skuteczności lub efektywności działania (k. 134 akt sądowych). W wyniku badania nie zidentyfikowano żadnych ryzyk wysokich, zidentyfikowano natomiast kilka uchybień o charakterze ryzyk średnich i niskich, które wyjaśniono w trakcie audytu. W "Ogólnej ocenie adekwatności, skuteczności i efektywności kontroli zarządczej w obszarze działalności objętej zadaniem" stwierdzono, odwołując się do "wiarygodnych dowodów stanowiących podstawę do sformułowania ryzyk występujących w badanym systemie w zakresie prawidłowości realizacji zadań w [...] Domu Kultury", że wyniki badania audytowego świadczą o niskim ryzyku w zakresie prawidłowości realizacji zadań w [...]DK. Zespół audytowy oświadczył w związku z tym, że dokonując oceny kontroli zarządczej "może dostarczyć Marszałkowi Województwa [...] racjonalne zapewnienie, że kontrola ta w badanym zakresie funkcjonuje w sposób adekwatny, skuteczny i efektywny, a podjęcie działań wskazanych w sprawozdaniu winno przyczynić się do ograniczenia lub wyeliminowania ryzyk zidentyfikowanych w badanym przez audyt systemie" (k. 153 akt sądowych).
Zdaniem Sądu, organ nie ma racji twierdząc, że wystarczy jakiekolwiek, choćby drobne uchybienie w działalności instytucji kultury, by zarzucić jej dyrektorowi naruszenie prawa i odwołać go w związku z tym ze stanowiska. Z pojęcia "naruszenie" przepisów prawa wynika, że chodzi tu o działanie dyrektora wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa, które miało miejsce w związku z zajmowanym stanowiskiem. Organ nie tylko nie wykazał, że skarżący naruszył konkretny przepis prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem, ale nie zdołał też dowieść, że w ogóle do jakiegokolwiek naruszenia prawa doszło.
Była to zasadnicza przyczyna stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Drugim tego powodem, choć z uwagi na wagę pierwszego ma to obecnie znaczenie drugorzędne, było niezasięgnięcie opinii stowarzyszeń "właściwych ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez instytucję" (art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k.). Organ ograniczył się do konsultacji odwołania z 10 stowarzyszeniami twórczymi (k. 163-189 akt sądowych), których wybór – jak należy przyjąć – był przypadkowy, o czym świadczą odpowiedzi udzielone przez większość z poproszonych o opinię stowarzyszeń. I tak, G poinformowało organ, że nie czuje się uprawnione do wydawania opinii na temat odwołania dyrektora [...]DK, gdyż nie może ocenić ani intencji, ani sposobu zarządzania przez niego placówką. Stowarzyszenie nie realizowało żadnych zadań we współpracy z [...]DK, nie miało też wpływu na powołanie jego dyrektora – dlatego nie widzi podstaw do wydawania opinii w tej sprawie (k. 180 akt sądowych). Podobnie wypowiedziało się H, które stwierdziło, że nie ma kompetencji do wypowiadania się w tej sprawie (k. 187), jak i I, który wskazał, że nie czuje się upoważniony do wydawania opinii, bo nie współpracował z [...]DK (k. 189). Inne stowarzyszenia powstrzymały się od wyrażenia opinii (J – k. 181 i K - k. 188). Inne jeszcze odmówiły wyrażenia negatywnej opinii na temat odwołania skarżącego (L - k. 182) wskazując, że cenią sobie współpracę z [...]DK.
Sąd podkreśla, że wprawdzie opinie stowarzyszeń twórczych nie wiążą organu przy podejmowaniu decyzji o odwołaniu dyrektora instytucji kultury (taka jest istota opinii), ale nie oznacza to, że proces konsultacji można całkowicie zbagatelizować, jak miało to miało miejsce w rozpoznanej sprawie. Proces opiniowania odwołania jest obligatoryjny, zapytania o opinie powinny być skierowane wprawdzie nie do wszystkich stowarzyszeń twórczych z terenu województwa [...], ale do powiązanych z instytucją kultury przez rodzaj działalności prowadzonej przez tę instytucję, przynajmniej tych, które z nią współpracowały. Nie mogą to być stowarzyszenia wybrane przypadkowo, losowo – wybór takich przypadkowych stowarzyszeń, które nie miały nic wspólnego z [...]DK i które z tego powodu nie mogły zająć stanowiska w procesie konsultacji (bo nie miały nic do powiedzenia) świadczy najdobitniej o tym, że organ zignorował wymagania dotyczące procesu konsultacyjnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.o.p.d.k., czym naruszył ten przepis w istotnym stopniu.
Ze wszystkich tych względów Sąd uznał, że zaskarżona uchwała istotnie narusza prawo w postaci art. 15 ust. 1 i ust. 6 pkt 3 u.o.p.d.k., co przesądzało o stwierdzeniu jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.
Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego obejmującego wpis od skargi (art. 200 p.p.s.a.).
dc