II SA/Łd 168/04

II SA/Łd 168/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-08-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda
Ewa Markiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Szkudlarek
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Sygn. powiązane
II OSK 22/06 - Wyrok NSA z 2006-12-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 5 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi O. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1) oddala skargę; 2) nakazuje wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata J. P., Kancelaria Adwokacka w Ł., ul. P. 224/226, lok. 7, kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. udzielił G. i T. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, samowolnie zrealizowanych robót, w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarskiego na mieszkalny, zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. G. nr 83 w S.
W odwołaniu od powyższej decyzji O. K. podniosła, iż decyzja ta jest niezgodna z art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego, ponieważ narusza interesy osób trzecich. Stwierdziła przy tym, iż w jej ocenie niedopuszczalne jest sytuowanie obiektów budowlanych w granicy działki, niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy zachować odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi, co najmniej – 4 m. Przy czym dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 ww. rozporządzenia bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, lecz po uzyskaniu pisemnej zgody właściciela działki sąsiedniej. Takiej zaś zgody nigdy nie wyrażała.
Podniosła także, iż usytuowanie budynku przy granicy wiąże się z § 270 ust. 2 owego rozporządzenia, który zobowiązuje do wykonania od strony granicy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana oddzielenia budynku od strony granicy powinna być przy tym usytuowana stycznie, bezpośrednio przy granicy, jeżeli budynek nie zostanie przybudowany do innego budynku.
Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję organu I instancji.
W motywach swego rozstrzygnięcia organ ten podniósł, iż ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106, poz. 1126), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał G. i T. S. przedłożenie dokumentów, niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami budynku mieszkalnego, przerobionego z budynku gospodarczego, istniejącego na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. G. nr 83 we wsi S., gm. Z. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zobowiązani przedłożyli wymagane dokumenty, wykonując tym samym obowiązki nałożone wyżej wskazaną decyzją. Stosownie zaś do treści art. 51 ust. la Prawa budowlanego z 1994 r., właściwy organ, po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. l pkt 2, zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Stąd też słusznie organ I instancji, działając zgodnie z dyspozycją w/w przepisu, udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Ponadto odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożony przez inwestorów projekt zmian i przeróbek dotyczących spornego obiektu, wskazuje konieczne do wykonania roboty budowlane, których realizacja doprowadzi ten obiekt do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690; zm.: Dz. U. z 2003 r. Nr 33, poz. 270). Dotyczy to również przepisów mających na celu ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, tym bardziej, że odwołująca się nie wskazuje, jaki przepis warunków technicznych zostanie naruszony poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, a organ odwoławczy nie znajduje przepisu prawa materialnego, z którym pozostawałaby w sprzeczności decyzja organu I instancji.
Uwzględniając tak ustalony stan faktyczny i prawny sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji słusznie udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi O. K., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej do ponownego rozpoznania, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r., § 12 ust. 3 § 14, § 233, § 234 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów co do uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji i brak ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosząc o jej oddalenie, wywiódł, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając przy tym, iż nadmurowanie ogniomurem istniejącej w granicy działki ściany budynku w celu spełnienia wymogów przeciwpożarowych nie spowoduje zwiększenia grubości tej ściany i tym samym nie może spowodować zmiany warunków użytkowania istniejącej na sąsiedniej działce dojazdu do budynku skarżącej. Ponadto zmiana funkcji obiektu budowlanego, z inwentarskiej na mieszkalną, nie może w żaden sposób wpłynąć na pogorszenie warunków użytkowych działki sąsiedniej.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 22 lipca 2005 r. skarżąca wyjaśniła, "że decyzja Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nie była przez nią skarżona i pozostaje w obrocie prawnym".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, następuje zaś jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "upsa"/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a kwestionowana decyzja znajduje oparcie w obowiązujących w dacie jej wydania przepisach prawa materialnego.
W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), było udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, w rozumieniu art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 106, poz. 1126).
Jak wynika z akt sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 i art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał G. i T. S. opracowanie i przedłożenie w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r. dokumentów dotyczących budynku mieszkalnego przerobionego z gospodarczego, istniejącego na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. G. 83, we wsi S., gm. Z., w tym: inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym, ze wskazaniem robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do pełnej zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz obowiązującymi Polskimi Normami, projektu robót docelowych wskazanych w orzeczeniu technicznym, inwentaryzacji geodezyjnej oraz dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyznaczonym terminie inwestorzy przedłożyli wymagane ową decyzją dokumenty, przy czym występujące w tychże dokumentach braki i nieprawidłowości ostatecznie usunęli w dniu 21 sierpnia 2003 r.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższe okoliczności niewątpliwie czynią zasadnym ustalenie organu odwoławczego, iż inwestorzy wykonali obowiązki nałożone pozostającą w obrocie prawnym i wywołującą skutki prawne (art. 110 zw. z art. 16 § 1 k.p.a.) decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie wskazanego powyżej art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 i art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126). Konsekwencją zaś ustalenia tego faktu, stosownie do art. 51 ust. 1a tej ustawy, było zobowiązanie organu do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, właściwy organ, po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. l pkt 2 (tj. wykonaniu określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem), zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Czyniąc zadość temu obowiązkowi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją Nr [...] z dnia [...] udzielił G. i T. S. pozwolenia na wznowienie wskazanych w niej robót budowlanych. Zastosowanie tego zaś przepisu w sprawie niniejszej, mimo zmiany, dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), miało oparcie w przepisie art. 7 ust. 1 wymienionej ustawy zmieniającej, z uwagi na okoliczności faktyczne i prawne tej sprawy.
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę okoliczność, iż ustalony w sprawie stan faktyczny spełniał hipotezę normy określonej w art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę uznać należało, iż organ orzekający, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo utrzymał w mocy wyżej powołaną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Nr [...] z dnia [...]. Tym samym za niezasadne uznać należało zarzuty, podniesione w skardze o naruszeniu przez organy administracji publicznej przepisów art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r., § 12 ust. 3 § 14, § 233, § 234 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Niewątpliwie bowiem celem nałożenia na inwestorów opisanego na wstępie obowiązku było doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym także z wymogami określonymi postanowieniami owego rozporządzenia, poprzez wykonanie robót koniecznych, tj. zmianę konstrukcji dachu od strony wschodniej, celem likwidacji okapu i właściwego odprowadzania wód opadowych z dachu, wykonanie ogniomuru na ścianie zewnętrznej wschodniej, zamurowanie pustakami szklanymi istniejącego otworu okiennego we wschodniej ścianie zewnętrznej. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, iż przedmiotowe prace mają być prowadzone z zachowaniem określonych w decyzji warunków, w tym z zachowaniem praw osób trzecich. W tym stanie nie mogą mieć bezpośredniego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji dokumenty przesłane do Sądu przez skarżącą przy piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2005 r., przy czym dokumenty te świadczą o pozostawaniu stron w konflikcie, który jest rozstrzygany przez sądy powszechne w odrębnych postępowaniach. Tego rodzaju okoliczności nie mogą też stanowić podstawy dla formułowanych przez stronę zarzutów, obejmujących w sposób wyprzedzający jakość wykonania robót związanych z doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wyjaśnić w tym miejscu bowiem należy, iż w wypadku naruszenia prawa własności skarżącej przysługuje jej uprawnienie kwestionowania tego naruszenia w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na zasadzie art. 151 upsa orzekł, jak w pkt 1 wyroku.
W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 3 upsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) - pkt 2 wyroku.