II SA/Łd 166/25

II SA/Łd 166/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1984
art. 53 ust. 1, art. 53 ust. 2, art. 54, art. 57 ust. 2
Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 61 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Dnia 11 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2025 roku sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2025 roku nr SKO.4150.787.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 27 stycznia 2025 r. znak SKO.4150.787.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji.
1. Jak wynika z akt sprawy w dniu 26 marca 2024 r. do Wójta Gminy Zgierz wpłynął wniosek S.B. reprezentowanego przez T. Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe na działkach nr [...],[...],[...] i [...] oraz obsługą komunikacyjną z działki [...] i [...], obręb C., gmina Z.
2. W dniu 24 września 2024 r. inwestor wniósł o "rozszerzenie wniosku" o piąty budynek planowany na działce nr [...].
3. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2024 r. nr 271/2024 Wójt Gminy Zgierz wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o przedłożenie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej.
4. Po uzupełnieniu dokumentów, decyzją z dnia 6 listopada 2024 r. nr 513/2024 Wójt Gminy Zgierz ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...], obręb C., gmina Z. Organ pokreślił przeznaczenie terenu inwestycji jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Linie rozgraniczające teren inwestycji oraz inne ustalenia określono na załączniku graficznym, który jest integralną częścią decyzji. Ponadto określił, że a) budynki mieszkalne jednorodzinne należy projektować, jako obiekt wolno stojące, do trzech kondygnacji nadziemnych, z dopuszczeniem kondygnacji podziemnej, b) szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, która wynosi 12,82 m - od 10,26 m do 15,38 m, która wynika z analizy, zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.), c) dopuszcza się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa wyżej, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku i wynosi od 3,20 m do 4,30 m, zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Nie wyznacza się wysokości attyki dla nowej zabudowy; d) geometrię dachów (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym i wyznacza się jako jednospadowy, dwuspadowy, czterospadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia od 5 stopni do 44 stopni i wysokości do kalenicy od 3,30 m do 10,70 ml lub płaski i wysokości do najwyższego punktu dachu od 3,10 m do 7,00 m, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu wyznacza się skośnie, równolegle lub prostopadle zgodnie z § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
Budynki należy lokalizować w ustalonej na załączniku graficznym obowiązującej linii zabudowy, zgodnie z § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W sprawie dopuszczono wyznaczenie linii zabudowy, która wynika z analizy, a jednocześnie nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu objętego wnioskiem. Ustalona linia zabudowy nie narusza ustawy o drogach publicznych. Wyznaczono inny wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, który wynika z analizy, o której mowa w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Biorąc pod uwagę zróżnicowane wielkości tego parametru w obszarze analizowanym, nie przyczyni się do naruszenia ładu przestrzennego w otoczeniu inwestycji. Wskaźnik ten bowiem nadal zawiera się w przedziale parametrów występujących w obszarze analizowanym. Dodatkowo, z uwagi na fakt, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu określona w niniejszej decyzji jest większa od średniej w obszarze analizowanym organ wskazał, że ustalenie średniej wielkości tego parametru dla całego obszaru nie oznacza, iż tak ustalony wskaźnik jest bezwzględnie wiążący dla rozstrzygnięcia w danej sprawie. W zakresie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ wskazał, że zaopatrzenie w wodę nastąpi poprzez projektowane przyłącza wodociągowe z sieci gminy S.
Wskazał na obowiązek podłączenia do kanalizacji sanitarnej po jej wybudowaniu, do tego czasu obsługa w zakresie kanalizacji będzie następowała poprzez projektowane zbiorniki bezodpływowe do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych.
Odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych będzie następować powierzchniowo na teren własnej działki lub do lokalnych systemów kanalizacji deszczowej, przy czym należy przyjąć rozwiązania techniczne pozwalające na zagospodarowanie wód we własnym zakresie; wody opadowe lub roztopowe pochodzące z dachów, mogą być wprowadzane do wód lub do ziemi bez oczyszczenia. Wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, do wód lub do ziemi, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni uszczelnionej - zgodnie z przepisami odrębnymi. Kształtowanie powierzchni działek w sposób zabezpieczający sąsiednie tereny i ulice przed spływem powierzchniowym wód opadowych lub roztopowych, wykluczający zmiany stosunków wodnych na nieruchomościach sąsiednich w rozumieniu przepisów odrębnych. Zagospodarowywanie (retencjonowania) wód opadowych lub roztopowych w miejscu ich powstawania, poprzez wykorzystanie indywidualnych rozwiązań technicznych, w celu ich ponownego wykorzystania, spełniające szereg usług ekosystemowych, w tym łagodzenie (mitygację) i dostosowanie (adaptację) do zmieniających się warunków klimatycznych.
Zasilanie w energię elektryczną poprzez projektowane przyłącza zgodnie z warunkami określonymi przez P.
Zasilanie w energię cieplną poprzez projektowane instalacje lub urządzenia (kotły) spełniające graniczne wartości emisji, zgodnie z przepisami odrębnymi, i stosowanie paliw spełniających wymogi przepisów odrębnych lub poprzez instalacje lub urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji, zgodnie z przepisami odrębnymi.
Gromadzenie odpadów na posesji w urządzeniach przystosowanych do ich gromadzenia – zgodnie z zasadami określonymi przez Gminę Z. Co najmniej 1 miejsce do parkowania na jeden lokal mieszkalny. Obsługa komunikacyjna - projektowanym zjazdem z drogi wewnętrznej (działka nr ew. [...]) do drogi gminnej nr [...] (działka nr ew. [...]). Organ określił także warunki wynikające z przepisów szczególnych.
5. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła P. S.A. z siedzibą w W. podnosząc nieuwzględnienie w toku postępowania zastrzeżeń Spółki dotyczących pominięcia przepisu art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, a tym samym naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu; a ponadto art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 15 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego.
6. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 27 stycznia 2025 r. znak SKO.4150.787.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
1. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja obejmująca pięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych - nie jest zaliczana do inwestycji celu publicznego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga w szczególności zmiana sposobu zagospodarowania polegająca na budowie obiektu lub obiektów budowlanych.
2. Postępowanie w sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych po dniu 24 września 2023 r. przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Do czasu utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w szczególności przepisy dotyczące obszaru analizowanego (art. 61 ust. 5a) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
3. Organ podkreślił, że teren inwestycji budowlanej położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodał, że zastosowanie znajdą, więc przepisy poprzednio obowiązujące, to jest przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., poz. 1588).
4. Organ wskazał, że działka objęta wnioskiem przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
5. Analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
6. Dominujące otoczenie projektowanej inwestycji to budynki o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej (funkcja dominująca).
7. Teren przylega bezpośrednio do drogi publicznej.
8. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co potwierdzają stanowiska gestorów sieci.
9. Ponadto, Wójt Gminy Zgierz przesłał projekt decyzji Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie (Zarząd Zlewni w Ł.), Staroście Powiatu Zgierskiemu działającemu jako organ ochrony gruntów rolnych oraz do Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi. Organy te nie wyraziły w wyznaczonym terminie sprzeciwu, co do realizacji inwestycji.
10. Odnosząc się do zarzutów odwołania P. S.A. organ zauważył, że zgodnie z przepisem art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 697) budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Przepis nie znajduje zastosowania jedynie do budynków i budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy, dróg pieszych i rowerowych oraz do budynków lub budowli istniejących stanowiących zabytki w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto wedle ust. 3 tego przepisu odległości m.in. dla budynków mieszkalnych powinny być zwiększone, w zależności od przeznaczenia budynku, w celu zachowania norm dopuszczalnego hałasu w środowisku, określonych w odrębnych przepisach.
Przywołana norma odległościowa powinna zostać uwzględniona na etapie projektowania budynków i określenia ich usytuowania na konkretnej działce. Jakkolwiek w świetle art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54, to właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, a nie organ właściwy do spraw ustalenia warunków zabudowy, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy linii kolejowej. Przepis ten zatem przesądza, że ewentualna ocena usytuowania budynku względem granicy obszaru kolejowego oraz osi skrajnego toru ma miejsce dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę i nie może być brana pod uwagę w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
11. W odniesieniu do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ zauważył, że organ gminy umożliwił wszystkim stronom postępowania wypowiedzenie się w sprawie, z której to możliwości Spółka skorzystała wnosząc pismem z dnia 10 października 2024 r. zastrzeżenia dotyczące nieuwzględnienia przepisu art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Co prawda organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże stanowiło to naruszenie treści art. 107 § 3 k.p.a., które w ocenie Kolegium nie miało istotnego wpływu na prawidłowość podjętej decyzji. Organ I instancji nie może natomiast naruszyć zasady dwuinstancyjności postępowania ustanowionej w art. 15 k.p.a., zaś czynienie tego rodzaju zarzutów przed rozstrzygnięciem sprawy przez organ odwoławczy jest bezpodstawne i wynika z niezrozumienia zasad, według których toczy się postępowanie administracyjne.
12. Kolegium tym samym nie znalazło podstawy do uznania zarzutów odwołania za zasadne. Zdaniem organu położenia w bliskim sąsiedztwie linii kolejowej będzie stanowiło podstawę do podjęcia właściwych działań projektowych i ustalenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej czy usytuowanie obiektów nie narusza przepisów. Planowana inwestycja nie pozwala na przyjęcie negatywnego jej oddziaływania na sąsiednie nieruchomości. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania obiektu. W związku z tym, nawet ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z funkcjonowaniem obiektów, takich jak: hałas, zwiększone natężenie ruchu samochodów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania. Ponadto, w pojęciu "oddziaływania obiektu", o którym mowa w przepisie art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie chodzi o jakiekolwiek utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą powodować naruszenie interesów prawnych. Przeprowadzone postępowanie takich ograniczeń nie wykazało.
13. Organ zwrócił uwagę, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego.
1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła P. S.A. z siedzibą w W.
1. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez uznanie przez organ, iż brak wskazania w treści decyzji Wójta na ograniczenia wynikające z treści art. 53-57 ustawy jest prawidłowe, w sytuacji gdy uwzględniwszy treść art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, w sytuacji gdy uprawomocnienie się decyzji Wójta w obecnym kształcie doprowadziłoby do związania organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, przez co nałożenie dodatkowego ograniczenia mogłoby być uznane za nieskuteczne;
2) art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy poprzez pominięcie przez organ faktu związania organu administracji architektoniczno-budowlanej jakim jest Starosta Zgierski zakresem rozstrzygnięcia decyzji Wójta co oznacza, że Starosta Zgierski wydając pozwolenie na budowę, nie mógłby kształtować w wydawanej decyzji o pozwoleniu na budowę warunków realizacji inwestycji oraz zagospodarowania terenu w sposób odmienny czy niespójny z treścią decyzji o warunkach zabudowy;
3) art. 15 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji Wójta w mocy, w sytuacji gdy w Wójt Gminy Zgierz faktycznie pominął w treści wydanej decyzji zastrzeżenia skarżącej dotyczące art. 53 ust. 2 i art. 54 ustawy o transporcie kolejowym, które zostały zgłoszone w piśmie z dnia 10 października 2024 r.;
4) art. 7, 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji Wójta w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem zasad koncentracji materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej, które polegały na pominięciu przez Wójta treści zastrzeżenia skarżącej dotyczącego art. 53 ust. 2 i art. 54 ustawy o transporcie kolejowym, które zostały zgłoszone w piśmie z dnia 10 października 2024 r.;
5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji Wójta, w sytuacji gdy nie istniały przesłanki warunkujące możliwość utrzymania tej decyzji w mocy.
2. Na podstawie powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji w całości, nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stała się decyzja SKO w Łodzi z dnia 27 stycznia 2023 r., znak SKO.4150.787.2024, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z dnia 6 listopada 2024 r., nr 513/2024, znak: ZU.6730.271.2024, o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji podlagającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe na dz. ewid. nr [...],[...],[...],[...] i [...], obręb C., gmina Z.
3. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [dalej: "u.p.z.p."] oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, [dalej: "rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy"].
4. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie został złożony w dniu 26 marca 2024 r. Co prawda na mocy art. 1 pkt 55 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r., przepis art. 61 u.p.z.p. został znowelizowany, jednakże zgodnie z art. 59 ust. 2 cyt. wyżej ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Z akt sprawy nie wynika, aby studium uwarunkowań utraciło moc, wobec czego w sprawie zastosowanie mają przepisy u.p.z.p. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.
5. Ponadto należy zauważyć, że od dnia 26 lipca 2024 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Jednakże stosownie do § 12 cyt. wyżej rozporządzenia z 2024 r. do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że zastosowanie w sprawie mają przepisy rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy z 2003 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r.
6. Kwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało po ustaleniu, iż teren, na którym potencjalnie ma zostać zrealizowane zamierzenie budowlane znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to okoliczność, z uwagi na treść przepisu art. 59 ust. 1 u.p.z.p., skutkowała koniecznością uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy, której wydanie jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a warunki jakie winna spełniać inwestycja określa szczegółowo przywołane rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy.
7. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
8. Zważywszy treść ww. regulacji wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli brak zaistnienia chociażby jednej z nich nie pozwala na uwzględnienie wniosku i wydanie decyzji zgodne z żądaniem strony, natomiast ich spełnienie obliguje właściwy organ do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
9. W celu ustalenia spełnienia powyższych warunków przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzania i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy określa wskazane rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy.
10. Analiza powyższych regulacji na gruncie rozpatrywanej sprawy prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku, że organy administracji obu instancji, co do zasady, prawidłowo przeprowadziły postępowanie zmierzające do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podjęte w sprawie decyzje zostały oparte na rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno-urbanistycznej, która spełnia wymogi określone w przywołanych wyżej przepisach. Sąd uznał za zasadne zaakceptowanie wyników tej analizy, w szczególności w zakresie spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wyznaczenia obszaru analizowanego oraz określenia poszczególnych parametrów, cech i wskaźników zabudowy stosownie do powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji, słusznie przyjęły i wykazały spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co skutkowało wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Sąd zauważa jednak, że uzasadnienie decyzji organu II instancji – pomimo swej obszerności – jest nieco powierzchowne, jednakże brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego z tej tylko przyczyny zaskarżonej decyzji.
Ze względu na powyższe, mając na uwadze również treść skargi, Sąd w niniejszym uzasadnieniu nie przytacza ponownie za organami określonych dla planowanej inwestycji parametrów ani nie powtarza przedstawionej przez organy argumentacji.
11. Należy też zauważyć, że co do zasady spełnienie powyższych wymogów nie jest co do zasady przez stronę skarżącą kwestionowane. Strona skarżąca zarzuca jedynie, że decyzja organu I instancji nie zawiera warunków określonych w art. 53 ust. 2 i art. 54 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 697 z późn. zm.), [dalej: "u.t.k."]. W ocenie Sądu powyższy zarzut jest jednak chybiony.
12. Zgodnie z art. 53 ust. 2 u.t.k. budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do budynków i budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy, w tym do dróg pieszych i rowerowych, oraz do budynków lub budowli istniejących, stanowiących zabytki w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (ust. 4). Ponadto, zgodnie z art. 54 u.t.k. minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych, biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego.
13. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie przesądza się wiążąco o konkretnym usytuowaniu względem granic terenu inwestycji planowanej inwestycji, a więc konkretnego obiektu budowlanego. Skutkiem tego organy badając zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. co do zasady nie biorą pod uwagę przepisów określających wymagane odległości pomiędzy określonymi obiektami lub obszarami. Kwestie te co do zasady podlegają badaniu na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę ewentualnie przyjęcia zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych.
Wyjątkowo w okolicznościach faktycznych danej sprawy, jeżeli w świetle właściwych przepisów określających odległości oczywiste byłoby, że zachowanie wymaganych odległości byłoby z góry wykluczone dla planowanej inwestycji, orany mogły orzec o sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w kontrolowanej sprawie, a to z uwagi na treść art. 57 ustawy o transporcie kolejowym (por. wyrok WSA w Poznaniu z 1.08.2024 r., IV SA/Po 376/24; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powołanym przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu. Co istotne, stosownie do art. 57 ust. 2 u.t.k. to właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy.
14. Wobec powyższego na etapie ustalania warunków zabudowy organ prowadzący postępowanie nie może przesądzić, że wnioskodawca nie uzyska odstępstwa od warunków usytuowania planowanego budynku w innej odległości, niż wskazana w art. 53 u.t.k., gdyż zgodnie z treścią cytowanego art. 57 ust. 2 u.t.k. organem właściwym do orzekania w tej kwestii jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy (por. wyrok WSA w Krakowie z 16.01.2017 r., II SA/Kr 1322/16). Tym samym nawet ewentualne niespełnianie przez planowaną inwestycję norm odległościowych określonych w art. 53 u.t.k. nie może samo w sobie stanowić podstawy do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Jak to już bowiem wyżej zasygnalizowano, kwestia konkretnego usytuowania planowanego obiektu budowlanego – z uwzględnieniem albo bez uwzględnienia odstępstwa przewidzianego w art. 57 u.t.k. – należy do przedmiotu regulacji prawa budowlanego i jest ostatecznie konkretyzowana na etapie wydawania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 8.12.2010 r., II SA/Rz 780/10; wyrok WSA w Krakowie z 16.01.2017 r., II SA/Kr 1322/16).
15. Ponadto w orzecznictwie sądowym wskazano, że norma prawna wynikająca z treści art. 53 ust. 1 i 2 u.t.k. ma głównie charakter techniczny regulujący m.in. usytuowanie budowli, budynków w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych. Celem tego przepisu jest ograniczenie negatywnego wpływu wymienionych obiektów budowlanych i robót ziemnych na prowadzenie oraz bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Dopiero organ wydający decyzję realizacyjną dotyczącą przedsięwzięcia będzie musiał się wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania danego obiektu (por. wyrok NSA z 29.01.2019 r., II OSK 595/17).
16. Warto też końcowo zaznaczyć, choć takiej oceny zabrakło w zaskarżonych do Sądu decyzjach, że regulacja art. 53 i 54 u.t.k. nie uniemożliwia realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika bowiem z mapy z Geoportalu wymiary działki nr [...] (bowiem jedynie ona sąsiaduje z terenem kolejowym) to ok. 36,17 m x 25,12 m. Odległość od osi skrajnego toru wynosi ok. 24,88 m, ponadto po odjęciu odległości wynoszącej 10 m od granicy obszaru kolejowego do zabudowy pozostanie jeszcze ok. 15 m długości działki, co wskazuje na możliwość jej zagospodarowania w planowany przez inwestora sposób. Warto zaznaczyć, że użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także brak relacji wykluczania się, niedostateczną spójność z normami prawa (por. wyrok NSA z 23.09.2020 r., II OSK 1401/20). Materiał dowodowy w sprawie wskazuje na to, że planowana inwestycja nie będzie sprzeczna z powołanymi w skardze regulacjami z art. 53 i 54 u.t.k.
17. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia (wbrew twierdzeniem skargi), że treść wydanych w sprawie decyzji będzie skutkować tym, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie nimi związany w tym znaczeniu, że tenże organ nie będzie zobligowany do uwzględnienia powołanych wyżej przepisów u.t.k. Wprost przeciwnie, organ ten ma obowiązek stosowania odpowiednich przepisów w ramach swojej właściwości bez względu na treść decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym, zdaniem Sądu, nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszony w skardze zarzut pominięcia przez organ I instancji w treści decyzji art. 53 ust. 2 i art. 54 u.t.k., tym bardziej że do kwestii tej odniósł się organ II instancji. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów K.p.a.
18. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień ani tych wywiedzionych w skardze zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów K.p.a., ani też innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak Sąd zauważył już wyżej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest powierzchowne, jednakże nie wykazuje ono w tym względzie wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
19. Wobec powyższych okoliczności Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.
dc