II SA/Łd 161/14

II SA/Łd 161/14 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2014-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień
Barbara Rymaszewska /sprawozdawca/
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2358/14 - Postanowienie NSA z 2016-04-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 647
art. 4 ust. 1 i 2, art. 55, art. 61 ust. 1 pkt 1-7, ust. 4 i ust. 5, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2 i 5
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
Dz.U. 2011 nr 12 poz 59
art. 3 pkt 1 lit. a)-c)
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 1235
art. 72 ust. 1, art. 86
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 6 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 roku sprawy ze skargi A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Burmistrza P. z dnia [...] znak:[...], ustalającą warunki zabudowy i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla budowy elektrowni wiatrowej o mocy 3.2 MW na działce nr ewid. 20, z obszarem pracy rotora na działkach nr ewid. 18, 19, 21 i 22, z niezbędną infrastrukturą oraz ze zjazdem na teren drogi gminnej nr ewid. 76, we wsi G., gm. P. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267) i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm., dalej powoływanej jako u.p.z.p. ) w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004r., nr 121, poz. 1266 ze zm., dalej u.o.g.r.l.),
W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło stan faktyczny sprawy. W dniu 20 grudnia 2011r. A Sp. z o.o. B Sp. Komandytowa w B. wystąpiła do Burmistrza P. o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej w decyzji inwestycji. Burmistrz P. dwukrotnie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji ( decyzją z dnia [...], znak:[...], i decyzją z dnia [...][...]) stwierdzając, że nie zostały spełnione wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Decyzje te zostały uchylone przez SKO. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej z dnia [...] znak: [...] Kolegium podtrzymało pogląd, że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Z tego względu w postępowaniu nie bada się tzw warunku dobrego sąsiedztwa i nie przeprowadza analizy urbanistycznej, o której mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p.. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania jednocześnie wskazał na konieczność zbadania, czy obszar objęty wnioskiem nie podlega ochronie jako grunt leśny, czyli zweryfikowania przesłanki, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
W dniu 4 października 2013r. Burmistrz P. wydał decyzję znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Od wskazanej decyzji odwołanie złożyła A Sp. z o.o. B Sp. Komandytowa w B., a także właściciele nieruchomości znajdujących się w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji: D. W., Z. J. i T. K.
Inwestor zaskarżył decyzję organu I instancji w części określonej w pkt 2.2d), określającej dopuszczalny poziom hałasu inwestycji, jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej, a więc w sposób odmienny od ustalonego w decyzji środowiskowej, wydanej dla tej inwestycji. To w ocenie inwestora stanowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm., dalej powoływanej jako u.d.i.ś..), w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącej decyzja środowiskowa wiąże organ wydający decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.ś.
Pozostali skarżący tj. D. W., Z. J., i T. K. podnieśli, że planowana inwestycja: 1/ wpłynie negatywnie na zdrowie oraz zagraża środowisku naturalnemu, jak również spowoduje spadek wartości gruntów, co przyczyni się do wstrzymania rozwoju budownictwa i infrastruktury wsi G. i okolic, 2/ będzie miała również negatywny wpływ na tereny rekreacyjne wokół planowanego zbiornika retencyjnego na rzece B., 3/ zmusi właścicieli gospodarstw agroturystycznych do zaprzestania działalności z powodu braku klientów, 4/ od momentu wydania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji upłynęły już dwa lata, w ciągu których dostępne stały się wyniki nowych badań i opracowań potwierdzających szkodliwość elektrowni wiatrowych dla ludzi i dla całego środowiska, 5/ nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a elektrownia wiatrowa nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, 6/ z nowych badań wynika, że uciążliwość w zakresie hałasu elektrowni wiatrowych o mocy 3.2 MW jest bardzo duża, 7/ ponadto właściciel działki o nr 95 oświadczył na spotkaniu w obecności świadków, że planowana inwestycja nie będzie realizowana na jego działce. W uzasadnieniu swojego odwołania D. W. zwróciła uwagę, że decyzja środowiskowa została wydana na dwie elektrownie wiatrowe, zaś decyzje o warunkach zabudowy zostały wydane odrębnie na każdą elektrownię wiatrową. W ocenie skarżącej jest to działanie celowe po to, aby nie brać pod uwagę efektu skumulowanego oddziaływania oraz ograniczyć liczbę stron postępowania.
Po przytoczeniu zarzutów odwołań SKO stwierdziło, że teren wskazany we wniosku o wydanie warunków zabudowy jako miejsce usytuowania elektrowni wiatrowej składa się z działki geodezyjnej o nr ewid. 20, o pow. całkowitej 3,20 ha i stanowi w części grunty rolne klasy IVa, V i VI oraz w części o pow. 0,4300 ha grunty leśne, które są położone w północnej części działki. Pozostałe działki o nr ewid. 18, 19, 21 i 22, objęte obszarem pracy rotora elektrowni wiatrowej, stanowią grunty rolne klasy lllb, IVa, IVb, V, VI, przy czym grunt rolny klasy lllb (położony na działce nr ewid. 21) obejmuje 0.3600 ha. Teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W starym, nieobowiązującym już planie był przeznaczony na cele produkcji rolnej roślinnej i zwierzęcej oraz związanej z nią zabudowy w ramach siedliska. Nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy.
Organ odwoławczy wyjaśnił zasady ustalania warunków zabudowy w przypadku terenów rolnych i leśnych, powołując przepisy art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.).
Dalej organ II instancji przytoczył art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz wyjaśnił, że czynnikiem decydującym o charakterze i funkcji nieruchomości, także w zakresie dotyczącym wydawania decyzji o warunkach zabudowy jest wpis do ewidencji gruntów i budynków. Zatem charakter i funkcja danej nieruchomości wpisanej do ewidencji może ulec zmianie w warunkach ściśle określonych przez prawo. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego może dojść do zmiany przeznaczenia terenu, zaś decyzja o warunkach zabudowy ustala jedynie sposób zagospodarowania terenu i warunki jego zabudowy, nie zmienia natomiast przeznaczenia terenu. Skoro zatem ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych dopuszcza zmianę przeznaczenia gruntów rolnych (o określonej klasie i powierzchni) oraz gruntów leśnych wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to niedopuszczalna jest zmiana przeznaczenia tych gruntów w decyzji o warunkach zabudowy.
Kolegium podkreśliło, że teren inwestycji to wskazane we wniosku inwestora działki o nr ewid. 20, 18, 19, 21, i 22, przy czym planowana elektrownia wiatrowa posadowiona będzie na działce o nr ewid. 20, zaś pozostałe działki objęte zostaną obszarem pracy rotora wiatraka. Warunki zabudowy dotyczą całego terenu określonego we wniosku jako teren inwestycji przez inwestora, co oznacza, że cały teren inwestycji winien być poddany analizie i ocenie pod kątem dopuszczalności realizacji zamierzonej inwestycji. Skoro więc teren ten podlega bezwzględnej ochronie, chociażby w części, to nie można pominąć tej okoliczności rozważając dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy.
Nie ma przy tym znaczenia zapewnienie inwestora, że inwestycja zostanie zrealizowana na części terenu nie podlegającej ochronie, tak jak w niniejszej sprawie w centralnej części działki nr ewid. 20, która jedynie w północnej części stanowi grunt chroniony, tj. las. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wbrew wskazanemu przepisowi prowadziłoby w rezultacie do pozbawienia gruntu leśnego, znajdującego się na terenie objętym inwestycją, jego dotychczasowego charakteru i w konsekwencji do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Organ odwoławczy uznał, że wobec konieczności wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy bezprzedmiotowe stało się odnoszenie się do zarzutów podniesionych przez skarżących. Ponadto sam fakt złożenia odwołań przez strony o przeciwstawnych interesach oznaczał, że zakaz reformationis in peius nie miał zastosowania, co pozwalało organowi odwoławczemu orzec na niekorzyść inwestora.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła A sp. z o.o. B sp.k. w B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 u.d.i.ś. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) tej ustawy oraz w zw. art. 61 ust. l pkt 4) i 5) u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. dokonanie przez organ odmiennych ustaleń, niż wynikają z decyzji środowiskowej w zakresie ochrony gruntów leśnych i przyjęcie obowiązku zmiany przeznaczenia tych gruntów.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. wydał w dniu [...] decyzję [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia w wariancie alternatywnym. Skarżąca wskazała, że jej wniosek o warunki zabudowy uwzględnia wszystkie wskazania zawarte w decyzji środowiskowej, m.in. ograniczono liczbę wiatraków do 2 i zaplanowano takie ich rozmieszczenie, które uwzględnia konieczną ochronę siedlisk nietoperzy i plany zalesień północnych obszarów działek nr 20 i 21. W ocenie skarżącej kwestia obszarów leśnych była badana przez organ środowiskowy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Następnie skarżąca podkreśliła, że w celu ochrony terenów leśnych jest zobowiązana do wypełniania szeregu obowiązków nałożonych decyzją środowiskową, w tym do stałego monitoringu przyrody w czasie budowy oraz eksploatacji turbin wiatrowych, do zachowania min. 200 m odległości turbin wiatrowych od lasów, zadrzewień oraz alei drzew (pkt. 2.2.i decyzji).
Zdaniem skarżącej organ II instancji realizacja inwestycji nie spowoduje utraty dotychczasowych właściwości tego obszaru. Wręcz przeciwnie, nałożenie na skarżącego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach tak licznych obowiązków w zakresie monitoringu tego obszaru oraz zachowania odpowiednich odległości elektrowni wiatrowych od terenów leśnych przyczyni się do zwiększenia ich ochrony. RDOŚ jednoznacznie wskazał warunki, jakie musi spełnić inwestor, aby inwestycja była zgodna ze szczególną ochroną jaką objęte są te tereny. W oparciu o powyższe, decyzja SKO jako sprzeczna z decyzją RDOŚ nie powinna się ostać.
Ponadto skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o których mowa w art. 72 ust 1 ww. ustawy. Organem związanym postanowieniami ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest więc także SKO. Błędnym jest więc przyjęcie odmiennych ustaleń w zakresie ochrony terenów leśnych od tych wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyniku działania SKO doszło do sprzeczności pomiędzy treścią zaskarżonej decyzji a decyzją RDOŚ oraz bezpodstawnego przyjęcia obowiązku zmiany przeznaczenia skrawka gruntu oznaczonego w wypisie i wyrysie z mapy ewidencyjnej gruntów jako "Ls". Na tym terenie leśnym nie może i nie będzie prowadzona przez skarżącego inwestycja.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Zdaniem Kolegium nie można stawiać znaku równości pomiędzy ochroną środowiska, w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska a ochroną gruntów rolnych i leśnych przewidzianą w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak zdają się sugerować zarzuty skargi. Inny cel spełnia bowiem postępowanie środowiskowe, inny zaś jest cel postępowania lokalizacyjnego. Za błędny więc należy uznać pogląd skarżącej, iż dokonanie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na położony w jego sąsiedztwie kompleks leśny w postępowaniu środowiskowym wyklucza dokonanie oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych przed nieuzasadnioną zmianą ich gospodarczego przeznaczenia. Takie rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, w której już samo stwierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na substancję przyrodniczą lasu, rozumianą jako element środowiska podlegający ochronie, czyniłoby zbędnym badanie i ocenę dopuszczalności zmiany przeznaczenia terenu leśnego na inny cel gospodarczy. Prowadziłoby to w istocie do zaprzeczenia idei ochrony gruntów rolnych i leśnych wyrażonej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Zdaniem Kolegium bez znaczenia dla oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji na terenie objętym ochroną na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest okoliczność, jaka część terenu będzie zajęta pod planowaną inwestycję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako: "P.p.s.a.". Natomiast w razie niestwierdzenia żadnego z powyższych uchybień Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.).
Zgodnie z art. 61 ust.1 u.p.z.p. wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia określonych w punktach 1-7 warunków. Tym samym, niespełnienie jednej tylko z wymienionych w powyższym unormowaniu przesłanek czyni niemożliwym wydanie decyzji pozytywnej.
Oceniając postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy administracji wskazać należy, iż organ odwoławczy zasadnie przyjął, że elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia ta została przesądzona, a więc zbędne jest szczegółowe jej uzasadnienie i za wystarczające uznać należy wskazanie niektórych z orzeczeń: wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 762/12; wyrok NSA z dnia 3 marca 2011r., sygn. akt II OSK 2251/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 lutego 2012r., sygn. akt 1273/11 – orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Taki charakter inwestycji przesądza o tym, że nie wymaga ona przeprowadzenia analizy dobrego sąsiedztwa, do której odwołuje się pkt 1 ww. przepisu. Ten typ zamierzenia inwestycyjnego nie wymaga również badania dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust.1 pkt 2 u.p.z.p.).
Zasadnie również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przyjęło, że ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji sprzeciwia się treść art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. Stosownie do tego unormowania, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; u.p.z.p. Tym samym ustalenie, ze teren podlega ochronie i wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia, skutkuje odmową wydania warunków zabudowy.
O tym, czy grunty rolne czy leśne podlegają ochronie, o możliwości zmiany ich przeznaczenia decydują unormowania ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm., dalej jako u.o.g.r.l.). Przepis art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. jednoznacznie określa, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę, w trybie określonym w przepisach o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym i musi ono zostać poprzedzone, w przypadku gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa - zgodą marszałka województwa wyrażoną po uzyskaniu opinii izby rolniczej ( art. 7 ust. 2 pkt 1 i pkt 5 u.o.g.r.l.). Ustawa ta nie przewiduje możliwości przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera przy tym legalnej definicji lasu, odsyłając w tym zakresie (art. 2 ust.2 ) do unormowań zawartych w ustawie z dnia 28 września 1991r. o lasach (t.j. Dz.U.2011.12.59 ze zm.). Zgodnie zaś z art. art. 3 ustawy o lasach lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
1. o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym, lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej,
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków
2. związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
Skład orzekający w sprawie niniejszej zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. IV CSK 353/08 (Lex Nr 527250), że świetle art. 3 pkt 1 ustawy o lasach za las należy także uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. "a"', "b" i "c". Dodatkowe kryteria dotyczą bowiem gruntów o powierzchni co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej, które za las będą uznane o ile spełniają dodatkowe kryteria wymienione w pod literami "a", "b" czy "c" art. 3 pkt 1 ustawy o lasach.
Zatem ochronie w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podlega grunt leśny o powierzchni co najmniej 0,10 ha. Natomiast o leśnym charakterze gruntu decyduje przede wszystkim wpis w ewidencji gruntów. Wyjaśnienia SKO w tym zakresie są prawidłowe.
Bezsporne jest ustalenie organu, że w skład terenu inwestycji wchodzi grunt leśny o powierzchni 0,43 ha. Jest to część działki o nr ewidencyjnym 20, o łącznej powierzchni 3,20 ha, wskazanej we wniosku skarżącej Spółki jako teren przyszłej zabudowy. Jest to zatem obszar podlegający ochronie w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 7 ust.2 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 3 ust.1 ustawy o lasach). Bezspornie nie był objęty zgodą na przeznaczenie w uprzednio obowiązującym planie, który dopuszczał jedynie możliwość rozbudowy istniejącej zabudowy siedliskowej. Jak wyjaśniono to we wcześniejszej części uzasadnienia, zmiana przeznaczenia takiego terenu może nastąpić jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego.
Oznacza to, że dla obszaru objętego wnioskiem inwestora, stanowiącego w części grunty leśne, nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem przeznaczenie ich na cele nieleśne może nastąpić wyłącznie w planie zagospodarowania przestrzennego.
Tym samym trafna jest konstatacja organu, że niemożliwe jest ustalenie warunków zabudowy na działce nr 20., zgodnie z dyspozycją art. 61 ust.4 u.p.z.p.
Wbrew stanowisku skarżącej Spółki dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia okoliczność, ze wiatrak elektrowni miałby zostać posadowiony na części działki 20, która nie stanowi gruntu leśnego i w takiej odległości od lasu, jakiej wymaga decyzja środowiskowa dla tej inwestycji. Nie sposób zgodzić się z tezą inwestora, że grunt ten nie wymaga wobec tego "odlesienia".
Niezasadność tego stanowiska wynika z wadliwej interpretacji przez skarżącą terminu "teren inwestycji", którym operuje ustawodawca w art. 61 u.p.z.p.
Terenem w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest obszar, wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Na tym etapie - warunków zabudowy - nie rozstrzyga się, która część działki będzie przeznaczona w tym przypadku cele nieleśne, na fizyczne posadowienie elementów inwestycji,. Artykuł 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje również na "zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia". Użyty w tym przepisie termin nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje ustalić, czy "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne". Bezsprzecznie zaś obszarem takim - w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest teren objęty wnioskiem inwestora, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie - co do zasady - że na konkretnej działce wskazanej we wniosku, jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Stąd też konieczność badania warunków całej działki. Nie ma zatem znaczenia rozstrzygającego w sprawie, że nie cały teren działki zostanie przeznaczony faktycznie pod inwestycję oraz czy możliwe będzie nadal jej leśne wykorzystywanie po zakończeniu inwestycji. (tak NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie II OSK 1826/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2010r., sygn. akt II SA/Łd 482/10 – orzeczenia dostępne pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl).).
To wnioskodawca określa obszar inwestycji, który determinuje zakres badania przesłanek w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Związanie organu tym wskazaniem związany jest bezwzględne.
Nie można w związku z tym podzielić poglądu skarżącej, że skoro teren leśny znajduje jedynie na niewielkim fragmencie działki, która nie zostanie zagospodarowana, to nie ma przeszkód, aby ustalić warunki zabudowy dla pozostałej części działki. Nie można w takiej decyzji uzgodnić warunków zabudowy z zastrzeżeniem, że zabudowy nie można zrealizować na tej części działki, która stanowi grunt leśny. Takie ograniczenie mogłoby okazać się nieskuteczne na etapie uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, który mógłby ostatecznie zlokalizować inwestycję z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., tj. na terenie wymagającym zgody przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. To z kolei, w świetle związania organu architektoniczno budowlanego decyzją ustalającą warunki zabudowy (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy), mogłoby doprowadzić do zagospodarowania gruntu leśnego w sposób sprzeczny z prawem (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2011r., sygn. akt 1012/11 – dostępny pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie może zatem budzić wątpliwości trafność stanowiska organu odwoławczego, który orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, a ponadto wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest na obecnym etapie niezgodne z przepisami odrębnymi - tj. ustawą z dnia o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to organy nie mógł wydać decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy.
Nie może odnieść skutku zarzut, że SKO nie uwzględniło decyzji środowiskowej, która w sposób wyczerpujący określiła warunki środowiskowe, jakie winna spełniać planowana elektrownia, w tym także wymogi zachowania koniecznej odległości od powierzchni terenów leśnych. lasów. Nie ma racji skarżąca, że decyzja środowiskowa rozstrzyga również o zgodzie na zagospodarowanie gruntów rolnych i leśnych. O tym, czy dany teren może być zagospodarowany w ten, czy inny sposób rozstrzyga plan miejscowy, a w razie jego braku decyzja o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy). Czym innym jest przeznaczenie terenu, a czym innym jest zachowanie wymogów środowiskowych i zdaje się, że skarżąca myli obie kwestie. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestycji nie przesądza w żadnym wypadku o trafności, czy też wadliwości decyzji organu II instancji w niniejszej sprawie, gdyż inny jest jej zakres przedmiotowy, tak jak inny jest zakres ustaleń postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań i warunków zabudowy terenu. Organ ustalający środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji nie bada prawnych uwarunkowań terenu, jego prawnego przeznaczenia. O tych kwestiach rozstrzyga organ badający dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy. Z tych względów powołany przez skarżącą przepis art. 86 u.d.i.ś., który stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy, w tym decyzje o warunkach zabudowy, ma zastosowanie tylko i wyłącznie w zakresie środowiskowych uwarunkowań inwestycji, co wcale nie musi przełożyć się na zgodę w zakresie zmiany zagospodarowania terenu.
W tym stanie rzeczy uznać należało, ze zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.
d.j.