II SA/Łd 16/06

II SA/Łd 16/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-03-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-01-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Jolanta Rosińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 1039/07 - Wyrok NSA z 2008-09-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 3 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Marcin Stańczyk, asystent sędziego, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2006 roku na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi J. T. i W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Syg. akt II SA/Łd 16/06
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego magazynu pasz na kurnik o obsadzie 10000 szt. kur oraz dobudowie budynku socjalno–magazynowego na działce nr 190 położonego w miejscowości G. nr 22 gm. G. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji, organ podkreślił, iż w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem stron i Wójta Gminy połączoną z wizją lokalną w terenie i stwierdzono, że inwestycja została zrealizowana w całości, kurnik funkcjonuje; do budynku kurnika dobudowany został budynek socjalno–magazynowy opisany we wniosku, który jest użytkowany; przy kurniku zostały wykonane obiekty i urządzenia budowlane funkcjonalnie z nim związane, tj. kanał w formie zbiornika służącego do napraw zgarniaka odpadów, wiata stanowiąca zadaszenie zgarniaka odpadów, podajnik pasz oraz 3 silosy metalowe ze stopami betonowymi i płytą betonową. Zauważyło, iż w dniu wizji występowały odory pochodzące z kurnika i chlewni mieszczącej się w innych budynkach zagrody rolniczej W. T.. Stwierdzono nadto, iż na mającej wielkość ok. 0,62 ha, szerokość frontu 42 m działce funkcjonują obok kurnika pozostałe budynki stanowiące zagrodę rolniczą wnioskodawcy, a we wsi G. z uwagi na zawartą zabudowę zagrodową oraz układ rozłogów pól, nie ma innej możliwości usytuowania inwestycji, stanowiącej przedmiot wniosku. Wyjaśnił, iż inwestor posiada w innych miejscach nieruchomości rolne o łącznej powierzchni ok. 43 ha, nieruchomości te nie są jednakże położone blisko siedziby rolnika oraz nie mają korzystnych cech uzbrojenia w urządzenia infrastruktury techicznej. Zauważyło, iż odległość budynku kurnika od budynku szkoły podstawowej wynosi ok. 80m, a na działce składających odwołanie sąsiadów I. i J. B. znajduje się budynek mieszkalny, stodoła, obora oraz prowadzona jest przydomowa uprawa warzyw i znajduje się kilka drzew owocowych, zaś ogrodzenie z siatki metalowej nie stanowi żadnej przeszkody w rozprzestrzenianiu się odorów z kurnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podało, iż wnioskodawca, pomimo powyższego stanu faktycznego, uznając, iż nie może wykluczyć możliwości przebudowy różnych wewnętrznych instalacji w istniejącym budynku, a także dążąc do legalizacji samowoli budowlanej, nie skorygował wniosku, zaś Państwo B. zażądali "rygorystycznego przestrzegania przepisów prawa przy rozpatrywaniu sprawy" i likwidacji kurnika.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w uzasadnieniu swojej decyzji powołało przepis art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wywodząc iż ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy wymaga zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Za bezsporne organ uznał okoliczność, iż dla terenu objętego wnioskiem nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i że dla inwestycji objętej wnioskiem decyzją o ustaleniu warunków zabudowy (pozytywna lub odmowna) powinna zostać wydana. Zauważyło jednakże, iż przedsięwzięcie opisane we wniosku zostało już zrealizowane w całości, nastąpiła zatem faktyczna zmiana zagospodarowania terenu i faktyczna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Z tego względu, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., nie są możliwe do wykonania warunki określone w decyzji pierwszej instancji, nie można bowiem zapewnić i prowadzić nadzoru archeologicznego nad robotami ziemnymi, ewentualnych prac ratowniczych czy dokumentacyjnych w tym zakresie. Prace te są bowiem wyprzedzającymi wobec inwestycji. Fikcją są też warunki i wymagania w zakresie kształtowania ładu przestrzennego, a jedynym możliwym do wykonania warunkiem przez inwestora jest wystąpienie z wnioskiem do Wójta Gminy o wydanie odrębnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Organ podkreślił, iż tylko w tym postępowaniu mogą zostać sformułowane wszelkie wymagania, ograniczenia i warunki, jakie musi spełnić inwestor w kwestii zminimalizowania uciążliwości lub podjęcia przez Wójta Gminy rozstrzygnięcia o ewntualnym braku możliwości legalizacji funkcjonowania kurnika o obsadzie opisanej we wniosku, w tym postępowaniu można dopiero potwierdzić lub obalić zarzuty zawarte w rozpatrywanym odwołaniu. Podkreślił, iż z uwagi na fakt samowolnych działań inwestora W. T. toczy się postępowanie organów państwowego nadzoru budowlanego o rozbiórkę samowolnie wzniesionych obiektów i urządzeń budowlanych oraz o przywrócenie budynku kurnika do poprzedniego stanu użytkowania tego budynku jako magazynu pasz, a postępowanie to jest niezależne od decyzji leżących w kompetencji organu samorządowego gminy ustalającego warunki zabudowy i wydającego decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych inwestycji. O możliwości funkcjonowania inwestycji można ostatecznie rozstrzygnąć zatem dopiero w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o tychże uwarunkowaniach. Decyzja o warunkach zabudowy wobec zrealizowania inwestycji jest więc, zdaniem organu odwoławczego, bezprzedmiotowa.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie J. i W. T. wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z wynagrodzeniem pełnomocnika w wysokości 3 tys. zł.
W uzasadnieniu skargi powołali przepis art. 59 ust. 1, wywodząc, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zauważyli, iż jedynym argumentem uchylenia decyzji o warunkach zabudowy była faktyczna zmiana zagospodarowania terenu. Podkreślili nadto, iż decyzja o warunkach zabudowy określa nie tylko zasady zagospodarowania terenu, ale również funkcję i przeznaczenie terenu, intensywność wykorzystania terenu, jego ukształtowanie urbanistyczne, formy architektoniczne obiektów budowlanych, zasady ochrony gruntów rolnych oraz zagodność z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jest to, zdaniem skarżących, informacja, czy w tym miejscu przyszły lub dotychczasowy inwestor będzie mógł realizować zamierzoną inwestycję i nie ma znaczenia dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu. Teren może być zabudowany, co nie stoi na przeszkodzie w uzyskaniu informacji w formie decyzji o warunkach zabudowy na jego inny sposób zabudowy po dokonaniu na przykład wcześniejszej rozbiórki istniejących obiektów. Podkreślili nadto, iż ustawa o planowaniu przestrzennym dopuszcza równoczesne ubieganie się o ustalenie warunków przez wiele podmiotów w różnych postępowaniach, tym samym bez znaczenia jest fakt, że inwestor popełnił samowolę budowlaną. Zauważyli, iż występują o zmianę sposobu użytkowania obiektu już istniejącego, który to sposób zagospodarowania nie wpływa na zmianę zabudowy terenu i nadzór archeologiczny nad robotami ziemnymi, a żadna ustawa nie przewiduje możliwości odmowy wydania decyzji z tego tytułu. Odmowa taka może mieć miejsce jedynie w przypadku nie spełnienia określonych w art. 61 warunków. Uzyskania decyzji o warunkach, nawet w warunkach dokonanej samowoli budowlanej, wymaga, według skarżących, przepis art. 71a ust. 1 prawa budowlanego, nakładający na inwestora obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązujacego miejscowego planu zagospodarowania albo ostateczej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących, taka sytuacja ma miejsce w ich sprawie, a decyzja jest im niezbędna do zalegalizowania samowoli.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreśliło, iż we wniosku zawarty był zamiar nie tylko zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowania pasz na kurnik, ale i dobudowa budynku socjalno – magazynowego, a zalegalizowanie samowoli jest możliwe gdy w dniu wszczęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego istnieje ostateczna decyzja o warunkach, której w niniejszej sprawie w dniu wszczęcia tego postępowania nie było.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona, a żaden z jej argumentów nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może natomiast zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, stwierdzi:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy .
W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez J. i W. T. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego magazynu pasz na kurnik o obsadzie 10000 szt. Kur oraz dobudowie budynku socjalno – magazynowego na działce nr 190 położonego w miejscowości G. nr 22 gm. G. i umarzającą postępowanie pierwszej instancji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim zauważyć należało, iż instytucję obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego reguluje art. 105 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Zawarta w powołanym przepisie przesłanka bezprzedmiotowości nie została wprawdzie zdefiniowana przez ustawodawcę, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednakże, iż występuje ona, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Z bezprzedmiotowością mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania, przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2001r., V SA 381/01 LEX nr 78917 czy wyrok NSA z dnia 13 lutego 2001r., I SA 2032/99, LEX nr 75519, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1999r., SA/Sz 1029/97,LEX nr 36139). Bezprzedmiotowość postępowania oznacza więc brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, treści tego stosunku), skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty(por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2003r., III SA 2225/01, Biul.Skarb. 2003/6/25, wyrok NSA z dnia 9 września 2000r., IV SA 12/98, LEX nr 77609). Umorzenie postępowania administracyjnego jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie powinien być więc interpretowany rozszerzająco, a umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 1998r., I SA/Ka 1254/96, LEX nr 34116, por. wyrok SN z dnia 9 lutego 2001r., III RN 57/00, OSNP 2001/16/502 czy wyrok NSA z dnia 9 września 1998r., IV SA 1634/96, LEX nr 43795, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1997r., I SA/Wr 871/96, LEX nr 30820).
W analizowanej sprawie, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], jak również załączonych do skargi akt administracyjnych, za podstawę bezprzedmiotowości postępowania wszczętego z wniosku W. T. o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji organy obu instancji, słusznie w ocenie Sądu, przyjęły okoliczność faktyczną samowolnego wykonania tejże inwestycji przez inwestora. Z wniosku inwestora z dnia 1 grudnia 2004r. wynika wszak, iż inwestycja będzie polegać na "przebudowie istniejącego magazynu na kurnik oraz dobudowie budynku socjalno – magazynowego", zaś ze stanowiącej jej załącznik mapy sytuacyjno – wysokościowej, protokołu oględzin nieruchomości z dnia [...] oraz pisma J. W., sporządzającego na zlecenie gminy, projekty decyzji o warunkach z dnia [...] wynika że objęty wnioskiem o ustalenie warunków obiekt został zrealizowany w 2002r. bez pozwolenia na budowę. Okoliczność zrealizowania tej inwestycji potwierdzają także znajdujące się w aktach administracyjnych decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] i nr [...] nakazujące jego rozbiórkę. Nie budzi również wątpliwości, wobec oświadczeń skarżących zawartych chociażby w skardze, okoliczność, iż jedynym powodem żądania ustalenia warunków jest próba zalegalizowania samowoli budowlanej. A zatem, wbrew temu co twierdzą skarżący, wniosek o ustalenie warunków nie dotyczył wyłącznie zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu – magazynu pasz, ale zmiana ta była połączona z jednoczesną przebudową tego obiektu. Tymczasem zgodnie z powoływanym zarówno przez organ, jak i skarżących przepisem art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Analiza tegoż przepisu prowadzi do wniosku, iż decyzja o ustaleniu warunków jest aktem administracyjnym podejmowanym dla inwestycji dopiero planowanej, tj. takiej która będzie w przyszłości realizowana po uprzednim uzyskaniu przez inwestora stosownych zezwoleń. Istotą tej decyzji jest wskazanie inwetorowi, jaką inwestycję, o jakiej funkcji, charakterze, i na jakich zasadach będzie mógł realizować. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do obiektów już zrealizowanych, w stosunku do tych obiektów, co słusznie podkreślił organ, nie jest bowiem możliwe ustalenie warunków i oczekiwanie spełnienia tychże warunków przez inwestora, istniejący obiekt może wszak odbiegać od ustalonych w "przyszłej" decyzji warunków. Ze wskazanych względów nie celowe, w ocenie Sądu, jest dokonywanie analizy wniosku w świetle przesłanek art. 61 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a potencjalna możliwość spełnienia tychże przesłanek pozostaje bez wpływu na wynik postępowania w sprawie ustalenia warunków dla tej konkretnej inwestycji. Nie oznacza to, że warunki takie nie mogą być ustalone dla planowanej w przyszłości na działce inwestycji.
Na marginesie zauważyć należy, iż gdyby nawet ustawodawca dopuścił możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej i gdyby organ ustalił takie warunki, to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania, zgodnie bowiem z art. 48 ust. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w niniejszej sprawie w dniu wszczęcia postępowania przez organy nadzoru, tj., w marcu 2005r. W. T. nie tylko nie legitymował się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, ale nawet nie posiadał nieostatecznej decyzji. Nieostateczną decyzję o warunkach otrzymał bowiem dopiero w dniu [...], a więc kilka miesięcy później.
W ocenie Sądu, zastrzeżenia budzi uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Użycie w § 3 powołanego przepisu zwrotu, iż uzasadnienie powinno wyjaśniać podstawę prawną oznacza, iż organ winien wyjaśnić stronom zasadność zastosowania przepisu prawnego, stanowiącego podstawę prawną decyzji, jak również treść tego przepisu. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawnych. W uzasadnieniu tym, w ocenie Sądu, organ winien, wyjaśnić zasadność umorzenia postępowania w sprawie w świetle zebranego materiału dowodowego, jak również wskazać te okoliczności sprawy przesądzające o podjęciu tego rozstrzygnięcia. Strona ma prawo znać motywy i przesłanki podjętego postanowienia. Obowiązek uzasadniania decyzji wynika nie tylko z powołanego przepisu, ale także z ogólnych zasad k.p.a., przede wszystkim zaś z zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania strony o słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.)(wyrok NSA z 15 lutego 1984r., SA/Po 1122/83, GAP 1986r, nr 4, s. 45).
Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną, tj. przepisu art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., oraz nie przytoczono treści tych przepisów, niemniej jednak naruszenie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż zawarte w uzasadnieniu rozważania dotyczące motywów podjętej decyzji odnoszą się w pełni do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, pozwalają stronom i Sądowi kontrolującemu zaskarżoną decyzję poznać motywy rozstrzygnięcia sprawy.
Jednocześnie z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy za zbędne.
Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, stosownie bowiem do przepisu art. 200 u.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, iż o kosztach postępowania Sąd orzeka między stronami, tj. między organem a skarżącą jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. Ponieważ zaskarżona decyzja z dnia [...] jest zgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi, skarżącym nie należy się zwrot kosztów postępowania.
Mając na uwadze fakt, iż decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego oraz nie dostrzegając z urzędu innych uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.