II SA/Łd 1582/02

II SA/Łd 1582/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Małgorzata Stahl /przewodniczący/
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 10 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. J. i T. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 48 i 49 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał J. i T. J. wykonać rozbiórkę budynku letniskowego typu "Brda", zrealizowanego na działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości M. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie w badanej sprawie wszczęte zostało na wniosek Dyrekcji [...] Parków Krajobrazowych w S. W jego toku ustalono, że na wskazanych wyżej działkach, stanowiących własność J. i T. małżonków J., położonych w miejscowości M., gminie W., wzniesiony został obiekt letniskowy typu "Brda". Postanowieniem z dnia [...] postępowanie zawieszono do czasu rozpatrzenia sprawy przez "Starostwo Powiatowe w W. w trybie art. 49 ust. 1 prawa budowlanego", nakładającego na właściciela obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatowy w W. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, zaś orzeczenie powyższe "stało się ostateczne w dniu 15.marca 2002r.", na skutek utrzymania go w mocy przez Wojewodę [...], w następstwie rozpoznania odwołania inwestorów.
Zgodnie zaś z treścią art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli właściciel obiektu nie uzyska pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, normę art. 48 stosuje się odpowiednio. Po myśli zatem wskazanego przepisu, obiekt budowlany (lub jego część), będący w budowie lub zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, stanowi samowolę budowlaną, co obligatoryjnie skutkuje sankcjami przewidzianymi w art. 48 Prawa budowlanego, tj. przymusową rozbiórką.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli J. i T. małżonkowie J., wnosząc o jej uchylenie, wobec tego, że organ I instancji nie uwzględnił wszystkich okoliczności i pominął fakty, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu, odwołujący podnieśli, iż przedwczesne jest orzekanie w przedmiocie rozbiórki obiektu, w sytuacji, gdy decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi. Wskazali nadto, że obiekt budowlany, objęty nakazem rozbiórki wybudowali przed 1995r., wobec czego ma doń zastosowanie regulacja prawna, obowiązująca przed tą datą i orzecznictwo sądowe wyrosłe na jej gruncie, zwłaszcza zaś "uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.listopada 2001r., sygn. akt OPS 4/2001". Ponieważ zaś w toku jest postępowanie prowadzone przez Radę Gminy W., zmierzające do zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy "w kierunku zabudowy budowlano-letniskowej", racjonalne jest zawieszenie postępowania w przedmiocie rozbiórki, do czasu zakończenia prac planistycznych. Zdaniem odwołujących się, naniesienia na gruncie oraz starania właścicieli, wzniesionych obiektów budowlanych, przyczyniły się do poprawy stanu środowiska gminy W. poprzez pielęgnację istniejącego drzewostanu i zieleni, przeprowadzono prace udrażniające spływ wody a także zlikwidowano dzikie wysypiska śmieci, będące źródłem zanieczyszczeń.
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i skierował sprawę o ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc w motywach rozstrzygnięcia, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., winien był podjąć zawieszone postępowanie, nadto zaś wyjaśnić rozbieżność dotyczącą daty budowy spornego obiektu.
Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie, w związku z odpadnięciem przyczyny zawieszenia.
Decyzją z dnia [...], tenże organ umorzył postępowanie, wszczęte na podstawie art. 49 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane, w sprawie zrealizowania obiektów letniskowych na działce nr [...], położonej w miejscowości M., przyjmując, iż obiekty te nie zostały wzniesione pod rządem ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane.
W dniu 24.czerwca 2002r. natomiast, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął postępowanie administracyjne "z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.)" w sprawie zrealizowanych obiektów letniskowych na działkach nr [...] i [...] w miejscowości M., o czym poinformowano strony postępowania tj. J. i T. małżonków J. oraz Dyrektora [...] Parków Krajobrazowych.
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), ponownie nakazał J. i T. małżonkom J. rozbiórkę budynku letniskowego typu "Brda", zrealizowanego na wskazanych wyżej działkach, położonych w miejscowości M.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż przedmiotowe obiekty zostały zrealizowane przez inwestorów – małżonków J. w 1994r., tj. "przez datą wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r." Obiekty wybudowano z naruszeniem obowiązującego wówczas przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r., tj. bez uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, zostały one zrealizowane na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę. Zgodnie z aktualnie obowiązującą uchwałą nr XVIII/109/92 Rady Gminy w W. z dnia 26.listopada 1992r. (opublikowaną w Dz.Urz.Wojew. S. Nr 17 z 1992r., poz. 102) przedmiotowa działka stanowi tereny upraw rolnych, z dopuszczeniem budownictwa, związanego z produkcją rolną. Jednakże zgodnie z uchwałą Nr IV/25/94 z dnia 25.listopada 1994r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy W., teren upraw rolnych na obszarze doliny rzeki W. objęty został bezwzględnym zakazem budownictwa.
Ponieważ zaś obiekty budowlane, wybudowane samowolnie na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego nie jest przewidziany pod zabudowę, podlegają nakazowi przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., przeto orzeczenie w tym przedmiocie skierowane zostało do inwestorów, będących również współwłaścicielami nieruchomości.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli J. i T. małżonkowie J., wnosząc o jego uchylenie i udzielenie zezwolenia na czasowe użytkowanie budynku, objętego decyzją. W uzasadnieniu odwołania podnieśli argumenty przytoczone w środku zaskarżenia złożonym uprzednio, wskazując nadto na pozytywną opinię Wójta Gminy W., uzasadniającą "względami społeczno-gospodarczymi dotychczasowe zagospodarowani działki [...] i jej infrastruktury". Przeznaczenie nieużytków i gruntów rolnych klasy V i VI na tereny rekreacyjne daje, w ocenie inwestorów, szansę rozwoju gminie, poprzez rozwinięcie działalności handlowo-usługowej. Wykonanie decyzji rozbiórkowej narazi na szkodę zarówno odwołujących, jak i infrastrukturę gminną. Zdaniem J. i T. małżonków J., poczynając od 1995r. władze tolerowały istniejące w tym rejonie samowole budowlane, pobierając opłaty za media i podatki oraz realizując wspólne inwestycje (sieć telefoniczna, wodociąg).
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podnosząc, iż ustalenia poczynione przez organ I instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy są prawidłowe. Prawidłowo zostały przezeń również zastosowane przepisy ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), skutkujące rozbiórką samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych, sprzecznych z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi, organ odwoławczy podniósł, iż wszczęcie postępowania przez Radę Gminy W. w 2001r., w sprawie zmian w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, nie jest przesłanką mogącą wpłynąć na treść zapadłego w sprawie orzeczenia. Do czasu uchwalenia powyższej zmiany w stosownym trybie, pozostaje ona wyłącznie projektem. Nie ma również prawnego znaczenia opinia Wójta Gminy W., dotycząca zagospodarowania działek inwestorów, bowiem postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na czasowe użytkowanie obiektu, którego rozbiórkę orzeczono, jest postępowaniem odrębnym i może zostać wszczęte w momencie, w którym decyzja rozbiórkowa stanie się ostateczna.
W skardze na powyższą decyzję, J. i T. małżonkowie J. wnieśli o jej uchylenie, wskazując, iż w postępowaniu odwoławczym naruszony został przepis art. 133 k.p.a., zobowiązujący organ I instancji do przesłania złożonego przez skarżących środka odwoławczego do organu nadrzędnego w terminie 7 dni od daty jego otrzymania. Tymczasem odwołanie skarżących zostało przekazane Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dopiero po 10 dniach od daty jego wpływu. W toku postępowania administracyjnego został też naruszony art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, pozwalającego na czasowe pozostawienie wzniesionego przezeń obiektu na terenach, w stosunku do których wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do wywodów zawartych w zaskarżonej decyzji. Wskazał dodatkowo, że uchybienie przez organ I instancji terminowi z art. 133 K.p.a. pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, zaś zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. jest, zdaniem organu, niezasadny, bowiem w motywach zaskarżonej decyzji obszernie odniesiono się do wszystkich zarzutów odwołania w tym również do kwestii podnoszonego przez skarżących interesu społecznego, przemawiającego za czasowym pozostawieniem samowolnie wzniesionych obiektów na terenie działki skarżących.
W piśmie przygotowawczym z dnia 3.stycznia 2003r., nazwanym "uzupełnieniem do skargi" J. i T. małżonkowie J. poinformowali, iż uchwałą Nr III/13/2002 z dnia 27.grudnia 2002r. Rada Gminy W. przyjęła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., w którym tereny położone we wsi M. na działce nr [...], zaliczono do obszarów zabudowy letniskowej i rekreacyjnej. Poinformowali również o toczącym się przed organami nadzoru budowlanego postępowaniu w przedmiocie odroczenia przymusowej rozbiórki domku letniskowego, objętego zaskarżoną decyzją, w trybie art. 39 ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.)
Postanowieniem z dnia 3.stycznia 2003r., Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W piśmie przygotowawczym z dnia 14.sierpnia 2004r. natomiast, skarżący poinformowali, że wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 15.lipca 2004r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 492/02 uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Wieluńskiego z dnia [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na użytkowanie obiektu, którego legalność budowy badano w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie.
Podnieść należy bowiem, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w którego następstwie wydana została zaskarżona decyzja. Za zbędne uznać należy jedynie umorzenie postępowania "wszczętego na podstawie art. 49 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane" po dokonaniu ustaleń, iż obiekt budowlany, legalność posadowienia którego badano, wzniesiono przed wejściem w życie tejże ustawy i wszczęcie odrębnego postępowania "z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane", jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, pozwalał bowiem na przyjęcie, iż budowa domku letniskowego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...], położonych w M., rozpoczęta i zakończona została w 1994r., bez uzyskania pozwolenia na budowę, zatem prawidłowo w badanej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 24.października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.u. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.). Zgodnie zaś z treścią art. 37 ust. 1 tejże ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, jeżeli obiekt budowlany lub jego część:
1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub
2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.
W rozpoznawanej sprawie znaczenie zasadnicze ma fakt, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zarówno obowiązujący do dnia 25.listopada1994r. jak i po tej dacie wykluczał lokalizację obiektów o charakterze letniskowym, na terenie, na którym położone są działki [...] i [...] (RP – P.). Jak bowiem wynika z wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr XVIII/109/92 Rady Gminy w W. z dnia 26.listopada 1992r. przedmiotowa działka stanowiła tereny upraw rolnych, z dopuszczeniem budownictwa, związanego z produkcją rolną. Uchwałą z dnia 25.listopada 1994r. nr IV/25/94 tegoż organu w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy W., teren upraw rolnych na obszarze doliny rzeki Warty objęty został bezwzględnym zakazem budownictwa.
Tym samym, wybudowany przez skarżących obiekt, znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest wyłączony spod zabudowy, w dacie ich wznoszenia natomiast, przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę - związaną z produkcją rolną, której skarżący nie prowadzą i nigdy nie prowadzili.
Sankcja rozbiórki, nałożona na skarżących zaskarżoną decyzją z mocy art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21.października 1974r. Prawo budowlane jest zatem prawidłowa.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, podnieść należy, iż naruszenie art. 133 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań k.p.a., związane z uchybieniem terminowi instrukcyjnemu, przy przekazywaniu odwołania organowi odwoławczemu, jakkolwiek będące faktem, nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji.
Co się natomiast tyczy zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. wskazać należy po pierwsze, iż przepis ten nakłada na organy obowiązek działania praworządnego, zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes pbywateli. Ani podjęcie działań w kierunku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego ani pożądany rozwój handlu i usług w gminie W., nie może przesądzić o ocenie działalności inwestycyjnej skarżących, przedsięwziętej w 1994r., z pogwałceniem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 21.października 1974r. Prawo budowlane. Bo faktem pozostaje, że skarżący wznieśli domek letniskowy typu "Brda" bez wymaganego pozwolenia na budowę. Uczynili to zresztą wiedząc, iż takowego by nie uzyskali, o czym świadczą powzięte już w 1995r. próby swoistej "legalizacji" dokonanej samowoli i zmiany przeznaczenia, zajętej pod budowę działki.
Zarzut naruszenia art. 39 ustawy z dnia 21.października 1974r. Prawo budowlane jest natomiast o tyle niezasadny, że skarżący wstąpili z wnioskiem o odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki i zezwolenie na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w określony sposób po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z pisma skarżących, złożonego w toku postępowania sądowego, organy administracji wniosek ten rozpoznały (pismo z dnia 3.stycznia 2003r.). Chociaż zatem nic nie stało na przeszkodzie, ażeby żądanie inwestorów w tym zakresie było przedmiotem rozpoznania przez organy orzekające w sprawie niniejszej (brzmienie art. 39 cytowanej ustawy nie przesądza kiedy żądanie wspomniane może zostać zgłoszone, byleby wydany został nakaz rozbiórki), tym niemniej nie można kontrolować legalności orzeczenia, którego zaskarżona decyzja nie zawiera, a które było przedmiotem rozpoznania w odrębnej sprawie.
Uchylenie, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15.lipca 2004r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 492/02, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającego ją orzeczenia Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu, pozostaje bez wpływu na treść wyroku w sprawie niniejszej, bowiem u podstaw powyższego rozstrzygnięcia legło naruszenie przepisów postępowania (art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.), związane z niedostatkami przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz wadliwą konstrukcją prawną i faktyczną zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając powyższe, wobec bezzasadności skargi, orzeczono o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 p.s.a.