II SA/Łd 1568/03

II SA/Łd 1568/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Markiewicz
Renata Kubot-Szustowska
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie: NSA Ewa Markiewicz, Asesor Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. -
Uzasadnienie
II SA/Łd 1568/03
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] Kierownik Referatu Urbanistyki i Architektury w Wydziale Geodezji i Architektury Urzędu Miasta B. działający w imieniu Prezydenta Miasta B. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej przez B. H. budowy stacji dystrybucji paliwa gazowego na działce nr 89/1 przy ul. A w B. wskazał na niezgodność powyższego zamierzenia z powołanym w decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr 10/II/94 Rady Miejskiej w B. z dnia 14 lutego 1994 r.
Według ustaleń tego planu, działka objęta wnioskiem położona jest w trzech jednostkach urbanistycznych:
A 10 R.Mn – tereny zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności
A 9 E.Us- tereny doliny rzeki R. – przyszłe tereny urządzeń sportowych
A 9 E. Zn – tereny doliny rzeki R.- przyszłe tereny zieleni urządzonej
Nadto część działki położona jest w granicach pasa drogowego ul. A.
Zatem budowa projektowanego zamierzenia jest sprzeczna z ustaleniami powołanego planu zagospodarowania przestrzennego.
We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu B. H. zarzuca, że zaskarżona decyzja wydana została z obrazą art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) Uważa, że budowie projektowanej stacji na działce oznaczonej nr ew. 89/1 przy ul. A w B. plan zagospodarowania przestrzennego nie sprzeciwia się. Działka ta położona jest w jednostkach urbanistycznych [...] tj. w terenie ośrodka handlowo usługowego. Na terenie tym dopuszcza się realizację usług, których uciążliwość nie przekracza granic działki. Starostwo Powiatowe w opinii wiążącej zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji nie znalazło podstaw do sporządzenia dla projektowanej inwestycji raportu o jej oddziaływaniu na środowisko. Z tego też względu inwestycja ta nie narusza ustaleń planu tym bardziej że zlokalizowana będzie w części działki między ul. A a ciepłociągiem.
Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji SKO wskazało, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu dla projektowanej inwestycji następuje na podstawie ustaleń aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. O ile zatem projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie jest sprzeczne z planem miejscowym nie można odmówić ustalenia żądanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu
W przedmiotowej sprawie działka skarżącej oznaczona nr ew. 89/1 położona jest według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dwóch jednostkach urbanistycznych : od strony ul. A w jednostce A 10 i od granicy tej jednostki w kierunku wschodnim w jednostce A 9. Plan ten zmienił ustalenia planu zagospodarowania w tych jednostkach zatwierdzonego uchwałą nr 149/XI/91 Rady Miejskiej w B. z § 1 i 2 uchwały nr 10/II/94) na które niezasadnie powołuje się skarżąca.
W ramach tych jednostek plan wyróżnia strefy terenów:
- zurbanizowaną ,, Z’’
- rozwoju ,, R"
- systemu ekologicznego ,, E"
Z kolei ze względu na rodzaj zagospodarowania terenu w ramach każdej strefy plan wyróżnia typy terenów . I tak
- w ramach strefy ,, Z" zrealizowane tereny zabudowy mieszkaniowo- usługowej ,, Z.M/U" zrealizowane tereny zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności ,, Z.Mn" i zrealizowane tereny usług ,, Z.U"
- w ramach strefy ,, E" tereny istniejącej zieleni leśnej ,, E.Z 1" przyszłe tereny zieleni urządzonej ,, E.Zu" tereny przyszłych urządzeń sportowych ,, E. Us"
Plan wskazuje jednocześnie, że każdy teren wyróżniony jest liniami rozgraniczającymi na rysunku planu i posiada określony typ zagospodarowania przestrzennego. W ramach stref dla każdego typu terenów wyróżnionych stosowną podjednostką bilansową, obowiązują oddzielne ustalenia w zakresie ich zagospodarowania.
Skarżąca zamierza zlokalizować projektowaną inwestycję na części działki oznaczonej nr 89/1 ,w granicach zawartych między ul. A , a linią przebiegu istniejącego ciepłociągu. Nie ulega więc wątpliwości, że teren inwestycji położony jest według wskazań komentowanego planu zagospodarowania przestrzennego w jednostce A 10.
Integralną częścią planu jest jego część graficzna określająca granice jednostek i linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, opatrzona stosownymi objaśnieniami. Analiza tych ustaleń prowadzi do wniosku, że projektowana inwestycja obejmuje obszar leżący w terenach zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy ,, Mn".
Wprawdzie można mieć pewne wątpliwości co do przynależności tego obszaru do strefy ,, R " lub ,, Z" ( ze względu na swoistą niejednoznaczność grafiki planu) a co za tym idzie, czy chodzi o typ terenów zabudowy jednorodzinnej zrealizowanej ,, Z.Mn" czy też do zabudowy ,, R.Mn" , ale wątpliwości te usuwa przypisanie tego obszaru do podjednostki ,, 2 j Z.Mn".
Na terenie tym dopuszcza się wprawdzie lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej i jako funkcję uzupełniającą usługi wyłącznie związane z bezpośrednią obsługą ludności, lecz w formie pomieszczeń wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego, bądź obiektów integralnie z nim związanych , z wykluczeniem obiektów wolnostojących. Plan jednocześnie zakazuje prowadzenia działalności usługowej mogącej powodować szkodliwe oddziaływanie na środowisko, a do takich zaliczana jest stacja paliwa gazowego na podstawie § 3 ust. 1 pkt 12 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ... ( Dz.U. Nr 179, poz. 1490) Fakt, że odpowiednie organy nie widzą potrzeby sporządzania dla projektowanego przez skarżącą zadania raportu oddziaływania na środowisko, nie ma istotnego znaczenia w sprawie, skoro o możliwości realizacji inwestycji przesądzają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W świetle przedstawionych okoliczności i rozważań, nie może budzić wątpliwości w ocenie organu, że teren projektowanej inwestycji wbrew twierdzeniom skarżącej nie znajduje się na obszarze podjednostek [...] czy [...] , na co wskazują wyraźnie linie rozgraniczające te tereny – ich typy określone w części graficznej planu zagospodarowania przestrzennego.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Sądu B. H., wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżąca zarzuciła organom administracji wydającym skarżone decyzje naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku.
W uzasadnieniu skargi B. H. wskazała, iż w 1991 r. został przyjęty i zatwierdzony przez Radę Miejską w B. plan zagospodarowania przestrzennego miasta B., a jego treść została zgodnie z wymogami ustawy przedstawiona na planszy graficznej sporządzonej i podpisanej przez uprawnione osoby. Jeden egzemplarz wyżej wymienionego planu zagospodarowania przestrzennego składający się z części graficznej i tekstowej przesłano Starostwu w B.. W dniu 14 lutego 1994 r. dokonano zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr 10/ II/94. Do części tekstowej nie załączono planu graficznego sporządzonego przez upoważnione osoby, nie przesłano również zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Starostwu w B.. Starostwo B. posługuje się do chwili obecnej planem zagospodarowania terenu z 1991 r.
Skarżąca wskazała, iż organ I instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie nieczytelnej planszy graficznej niepodpisanej przez nikogo. Załącznik graficzny jest na tyle nieczytelny, iż decyzje dotyczące tego samego terenu w czasie nieobjętym zmianami to jest w latach 1998-2003 opisuje innymi symbolami urbanistycznymi jako dowód tego stanu skarżąca załączyła decyzje z dnia [...] Nr [...] dotycząca tego samego fragmentu , który obejmuje teren zaskarżony niniejszą skargą.
W decyzji z 1998 r. ten sam teren posiada Nr 89/03 działki i położony jest w strefie urbanistycznej Z.Mn i dotyczy jednostek położonych w strefie A 10 1 b, 2 d, 2j, 2p,2 r, 3b, 4 d , 4 n
W zaskarżonej decyzji organu I instancji [...] teren ten opisuje nr działki 89/1 strefa urbanistyczna A 10 R.Mn dotyczy jednostek 1c,2 b, 2e,2f,2h,2l,2ł,2m,2n,2o
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., według skarżącej mimo wątpliwości co do przynależności terenu do strefy ,, R" czy ,, Z’’ rozstrzyga tę wątpliwość przypisując teren do podjednostki ,, R.Z.Mn". Z uwagi na powyższe skarżąca podnosi, że organ odwoławczy wydał decyzję dotyczącą innego terenu niż teren objęty decyzją organu I instancji. Takie rozstrzygniecie spowodowane jest jakością planszy przedstawiającej na mapie terenu. Skarżąca podkreśla, iż część graficzna jest integralną częścią planu zagospodarowania przestrzennego terenu, jeżeli jej nie ma należy uznać, ze nie ma zmiany w planie zagospodarowania terenu objętej uchwałą Rady Miejskiej nr 10/II/94 z dnia 14 lutego 1994 r. Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dotyczące tego samego obszaru są sprzeczne do czasu usunięcia sprzeczności, obowiązują w tym zakresie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego wcześniej. Według treści planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. oraz załącznika graficznego do planu teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest położony w strefie A 10 AUC U/Z (mn) w jednostce urbanistycznej Nr 2 , według części opisowej do tej mapy jest to teren usług i zieleni z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej integralnie z tymi usługami związanej.
W uzupełnieniu skargi skarżąca załączyła postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie wymaga od inwestora sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wyżej wymienionego przedsięwzięcia oraz opinię Starostwa Powiatowego w B. zgodnie, z którą Wydział Ochrony Środowiska nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, którego dotyczy wniosek o wydanie warunków zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazując, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie należy do decyzji o charakterze uznaniowym. U podstaw odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia skarżącej leży jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr 10/II/94 Rady Miejskiej w B. z dnia 14 lutego 1994 r. ( Dz.Urz.Woj. [...] Nr 13, poz. 83), który to zmienia w części dotychczasowy plan miejscowy uchwalony dnia 25 sierpnia 1991 r. uchwała nr 149/XI/91, na ustalenia którego powołuje się niezasadnie skarżąca.
Ponadto powołana w skardze decyzja [...] z dnia [...] w przedmiocie zagospodarowania terenu skarżącej wydana dla innego zadania, nie może być argumentem w niniejszej sprawie i stwarzać podstaw do pozytywnego jeJ rozstrzygnięcia , także ze względu na sankcje nieważności decyzji naruszającej ustalenia planu miejscowego, z art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy do zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.).
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
W sprawie niniejszej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1991 roku zmieniony został uchwałą Rady Miejskiej w B. nr 10/II/94).
W ramach jednostek planu wyróżnia się strefy terenów:
- zurbanizowaną ,, Z’’
- rozwoju ,, R"
- systemu ekologicznego ,, E"
Z kolei ze względu na rodzaj zagospodarowania terenu w ramach każdej strefy plan wyróżnia typy terenów . I tak
- w ramach strefy ,, Z" zrealizowane tereny zabudowy tereny zabudowy mieszkaniowo- usługowej ,, Z.M/U" zrealizowane tereny zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności ,, Z.Mn" i zrealizowane tereny usług ,, Z.U"
- w ramach strefy ,, E" tereny istniejącej zieleni leśnej ,, E.Z 1" przyszłe tereny zieleni urządzonej ,, E.Zu" tereny przyszłych urządzeń sportowych ,, E. Us"
Plan wskazuje jednocześnie, że każdy teren wyróżniony jest liniami rozgraniczającymi na rysunku planu i posiada określony typ zagospodarowania przestrzennego. W ramach stref dla każdego typu terenów wyróżnionych stosowną podjednostką bilansową, obowiązują oddzielne ustalenia w zakresie ich zagospodarowania.
Skarżąca zamierza zlokalizować projektowaną inwestycję na części działki oznaczonej nr 89/1, w granicach zawartych między ul. A, a linią przebiegu istniejącego ciepłociągu. Nie ulega więc wątpliwości, że teren inwestycji położony jest według wskazań przywołanego planu zagospodarowania przestrzennego w jednostce A 10.
Integralną częścią planu jest jego część graficzna określająca granice jednostek i linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, opatrzona stosownymi objaśnieniami. Analiza tych ustaleń prowadzi do wniosku, że projektowana inwestycja obejmuje obszar leżący w terenach zabudowy jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy ,, Mn".
Wprawdzie można mieć pewne wątpliwości co do przynależności tego obszaru do strefy ,, R " lub ,, Z" ( ze względu na swoistą niejednoznaczność grafiki planu) a co za tym idzie, czy chodzi o typ terenów zabudowy jednorodzinnej zrealizowanej ,, Z.Mn" czy też do zabudowy ,, R.Mn" , ale wątpliwość te usuwa przypisanie tego obszaru do podjednostki ,, 2 j Z.Mn".
Na terenie tym dopuszcza się wprawdzie lokalizację nowej zabudowy mieszkaniowej i jako funkcję uzupełniającą usługi wyłącznie związane z bezpośrednią obsługą ludności, lecz w formie pomieszczeń wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego, bądź obiektów integralnie z nim związanych , z wykluczeniem obiektów wolnostojących. Plan jednocześnie zakazuje prowadzenia działalności usługowej mogącej powodować szkodliwe oddziaływanie na środowisko, a do takich zaliczana jest stacja paliwa gazowego.
Załączone do akt sprawy dokumenty potwierdzone za zgodność z oryginałem w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kserokopii dziennika urzędowego i mapy obrazującej przebieg poszczególnych linii w terenie po dokonanej zmianie planu w 1994 roku nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości, co do trafności zaskarżonych decyzji.
Uznanie zgromadzonego materiału dowodowego za wystarczający legło u podstaw oddalenia wniosku skarżącej zgłoszonego w toku rozprawy sądowej, o załączenie oryginałów dokumentów.
Argumentacja skarżącej, odwołująca się do składanych przez nią decyzji administracyjnych ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, według twierdzeń skarżącej dla inwestycji o podobnym charakterze jak zamierzona przez B. H. i w odczuciu skarżącej znajdujących się w tej samej jednostce planistycznej nie może stać się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji.
Po pierwsze dlatego, że zgromadzony materiał dowodowy, potwierdza zasadność zaskarżonej decyzji, a po drugie powoływanie się na inną decyzję nawet jeżeli by ustalała warunki dla inwestycji podobnej w tej samej jednostce planistycznej nie może stać się dowodem na okoliczność obowiązywania innego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja taka świadczyć może jedynie o tym, iż została wydana w sposób błędny naruszający prawo.
Nadto sama skarżąca w toku rozprawy potwierdziła, że działkę nabyła w 1993 roku w drodze darowizny od swej matki i po raz pierwszy z planem zmieniającym plan z 1991 roku zapoznała się w 1993 roku, nigdy nie wnosiła zastrzeżeń do uchwały zmieniającej plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie jej własności. Kolejna wypowiedź skarżącej, jakoby z planem zapoznała się w 2003 roku nie została uczyniona w trybie sprostowania swej wcześniejszej wypowiedzi, skarżąca nie wytłumaczyła też dlaczego wcześniej oświadczyła, iż miało to miejsce w 1993 roku.
Kontrola sądowa decyzji administracyjnych podlega pewnej relatywizacji, to znaczy ocena prawidłowości działań administracji publicznej jest dokonywana na datę wydania zaskarżonego aktu. Późniejsze, następcze zmiany podstaw faktycznych bądź prawnych nie powinny wpływać na ważność wydanej decyzji, gdyż będzie to zawsze godzić w pewność obrotu prawnego i stosunków powstałych między adresatami decyzji.
Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.).
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.