II SA/Łd 1449/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowe w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw, uznając, że cofnięcie skargi było dopuszczalne, a zarzuty dotyczące naruszenia interesu prawnego skarżącej były bezzasadne.
Skarżąca B. O. wniosła skargę na decyzję Wojewody o pozwoleniu na budowę stacji paliw, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji i odszkodowania z powodu rzekomego naruszenia jej interesu prawnego i obniżenia wartości nieruchomości sąsiadującej z inwestycją. Sąd, powołując się na przepisy wprowadzające Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Stwierdził również, że zarzuty dotyczące naruszenia interesu prawnego skarżącej, w tym art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, były niezasadne, ponieważ przepis ten w zmienionym brzmieniu nie chroni interesów osób trzecich, a dolegliwości związane z inwestycją nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, jeśli decyzja jest zgodna z przepisami technicznymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznał sprawę ze skargi B. O. na decyzję Wojewody, która utrzymała w mocy pozwolenie na budowę stacji paliw. Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji oraz odszkodowania, argumentując, że narusza ona jej prawo własności i uzasadniony interes, co doprowadzi do obniżenia wartości jej nieruchomości. Sąd, odwołując się do przepisów przejściowych dotyczących sądów administracyjnych, stwierdził, że sprawy wniesione przed 1 stycznia 2004 r. podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne. Następnie, na podstawie art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierzało ono do obejścia prawa ani nie powodowało utrzymania w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. Sąd odrzucił zarzut rażącego naruszenia prawa, w tym art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wskazując, że nowelizacja ustawy z marca 2003 r. wyłączyła ochronę interesu osób trzecich w tym zakresie. Sąd podkreślił, że pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" należy interpretować obiektywnie, w oparciu o zgodność z przepisami technicznymi i normami. Ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazywała sprzeczności z tymi wymogami, a zarzuty skarżącej opierały się jedynie na przewidywaniach o utracie wartości nieruchomości, sąd uznał je za nieuzasadnione. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd umorzył postępowanie sądowe.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty dotyczące naruszenia interesu prawnego skarżącej, w tym art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, były niezasadne, ponieważ przepis ten w zmienionym brzmieniu nie chroni interesu osób trzecich, a dolegliwości związane z inwestycją nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, jeśli decyzja jest zgodna z przepisami technicznymi.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że po nowelizacji Prawa budowlanego w 2003 r. przepis dotyczący ochrony interesu osób trzecich nie ma zastosowania, a zarzuty skarżącej opierały się na subiektywnych przewidywaniach o utracie wartości nieruchomości, a nie na obiektywnym naruszeniu prawa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzono
Przepisy (7)
Główne
p.s.a. art. 60
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.s.a. art. 161 § § 1 pkt 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. art. 97 § § 1
Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.b. art. 5 § ust. 1 pkt 9
Prawo budowlane
u.p.b. art. 5 § ust. 2
Prawo budowlane
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym art. 36 § ust. 1 i 2
Argumenty
Skuteczne argumenty
Dopuszczalność cofnięcia skargi. Bezzasadność zarzutów naruszenia interesu prawnego skarżącej w kontekście zmienionych przepisów Prawa budowlanego. Brak obiektywnego naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich.
Odrzucone argumenty
Naruszenie prawa własności i uzasadnionego interesu skarżącej przez wydanie pozwolenia na budowę. Obniżenie wartości nieruchomości skarżącej z powodu sąsiedztwa inwestycji.
Godne uwagi sformułowania
Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich".
Skład orzekający
Renata Kubot - Szustowska
przewodniczący-sprawozdawca
Anna Łuczaj
przewodniczący
Barbara Rymaszewska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia \"uzasadnionych interesów osób trzecich\" w kontekście Prawa budowlanego oraz dopuszczalność cofnięcia skargi w sprawach administracyjnych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z przepisami przejściowymi i nowelizacją Prawa budowlanego z 2003 r.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia ochrony interesów osób trzecich w procesie budowlanym oraz procedury sądowej, co jest istotne dla prawników procesowych i specjalistów prawa budowlanego.
“Czy sąsiad może zablokować budowę? WSA wyjaśnia granice interesu prawnego.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Łd 1449/03 - Postanowienie WSA w Łodzi Data orzeczenia 2004-11-23 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-09-22 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Sędziowie Anna Łuczaj /przewodniczący/ Barbara Rymaszewska Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: p.o. Sędziego W.S.A. Renata Kubot - Szustowska, po rozpoznaniu w dniu 23.listopada 2004 r., w Łodzi, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielające Firmie Handlowej "A", której właścicielem pozostaje P. K., pozwolenia na budowę stacji paliw JET, obejmujące budowę budynku usługowego, wiaty i dystrybutorów, instalacji wodno-kanalizacyjnej, technologicznej, energetycznej i telefonicznej, układ dróg wewnętrznych i parkingów na nieruchomości położonej w Ł, przy ul. A 31d (na działce o geodezyjnym numerze [...] ). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła B. O., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, jako rażąco naruszającej prawo i uzasadniony interes skarżącej oraz o wypłatę odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną żądaną a ceną uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości, będącej własnością skarżącej, położoną w sąsiedztwie terenu inwestycji. Uzasadniając powyższe zarzuty, B. O. wskazała, iż organ odwoławczy naruszył prawo, "uznając, iż nie zostało w sposób znaczący naruszone prawo własności" oraz interes skarżącej, "zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane", co naraża ją na szkodę w postaci obniżenia ceny zbytu nieruchomości, której pozostaje właścicielką. Zasadne jest zatem, zdaniem skarżącej, żądanie odszkodowania na podstawie "art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym". Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. W szczególności za chybiony uznać należy zarzut z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., dotyczący rażącego naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), poprzez naruszenie interesu prawnego skarżącej (wskazywany przez skarżącą ust. 2 cytowanego przepisu, w związku z nowelizacją cytowanej ustawy, dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), obowiązującą od dnia 11.lipca 2003r., nie dotyczy już ochrony interesu osób trzecich). Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". (podobne Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 1.lutego 2001r., w sprawie o sygn.akt IV SA 2085/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 55752 oraz w wyroku z dnia 7.lipca 1999r., w sprawie o sygn.akt IV SA 1492/98, niepub. W zbiorze urzędowym, dostępne Lex 47835)). Tym samym zarzut skarżącej, oparty wyłącznie na przewidywaniach o utracie wartości należącej doń nieruchomości, z uwagi na "uciążliwe" sąsiedztwo terenu inwestycji, nie może uzasadnić rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI