II SA/Łd 140/05

II SA/Łd 140/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 15 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant: asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2005 roku sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A spółki z o.o. w Ł. kwotę 455,00 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. dokonania zmiany zezwolenia z dnia 25 czerwca 2001 r. Nr [...] polegającej na rozszerzeniu pkt. 3a tegoż zezwolenia poprzez dopisanie kolejnego odbiorcy odpadów - B w K.
W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść przepisów art. 3 ust. l, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.), określających zadania gminy w zakresie utrzymania czystości w gminie, oraz wskazano, iż wydanie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. ograniczone jest treścią złożonych wniosków, tj. treścią wyrażonej zgody na zmianę zezwolenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 25 czerwca 2001r. Nr [...]. Podkreślono, iż zgoda ta stanowi podstawową przesłankę zastosowania tegoż przepisu, nie jest ona jednak wystarczającym warunkiem weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Stwarza ona jedynie możliwość uchylenia lub zmiany decyzji przez organ administracji. Przeszkodą do weryfikacji w trybie art. 155 k.p.a. może być brak podstaw w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy powołując się na wyrok SN z dnia 14 marca 1991r., III ARN 32/90, OSNCP 1992r, Nr 6, poz. 112, zauważył, iż zgoda ta musi być wyrażona wprost i wyraźnie przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji publicznej. Ponadto stwierdził, iż programy ochrony środowiska czy plany gospodarki odpadami choć, stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, nie stanowią aktów prawa miejscowego i nie wywołują bezpośrednich skutków prawnych w sferze praw i obowiązków podmiotów "zewnętrznych" wobec administracji, to analiza przepisów ustawy o odpadach oraz ustawy prawo ochrony środowiska wskazuje, iż w pewnych sytuacjach programy te wywołują skutki prawne również poza strukturami administracji. Jako przykład takiego przepisu podał art. 29 ust. pkt 3 ustawy o odpadach, wedle którego organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeśli zamierzony sposób gospodarki odpadami byłby niezgodny z planami gospodarki odpadami. Na tej podstawie organ odwoławczy wywiódł, iż podjęty w formie uchwały właściwej rady gminy plan gospodarki odpadami wiąże organ administracji publicznej, choć nie wywołuje on skutków prawnych wobec podmiotów zewnętrznych.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A spółka z o.o. z siedzibą w Ł. zarzucił naruszenie ustanowionego w art. 139 k.p.a. zakazu reformationis in peius. A podkreślił, iż wskutek uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i przekazania sprawy pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia doszło do pogorszenia sytuacji odwołującej się strony, utraciła ona bowiem uprawnienie którym dysponowała do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, jak i pewność że decyzje organu pierwszej instancji przywrócą jej to uprawnienie. Wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] uwzględniono wniosek strony i dopisano do zezwolenia wysypisko w K. jako miejsce składania odpadów, wskutek jednak zaskarżenia tej decyzji w części dotyczącej terminu obowiązywania tej decyzji SKO uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając naruszenie zakazu zmiany na gorsze skarżący A powołał się na wyrok NSA z dnia 8 maja 1987r., SA/Lu 259/87, wedle którego zakaz reformationis in pius dotyczy całego przebiegu postępowania administracyjnego a nie wyłącznie jednej z jego faz. Skoro zatem decyzja została uchylona wskutek odwołania i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, to organ pierwszej instancji nie może pogorszyć sytuacji prawnej odwołującego, a jeśli to uczyni, to taka decyzja powinna być uchylona przez organ wyższy. Z wyroku tego wywiódł, iż skoro w odwołaniu od decyzji nr [...] zakwestionowano jedynie fakt czasowego wyrażenia zgody na zmianę pkt. 3a zezwolenia nr [...], a SKO powzięło wątpliwości wyłącznie co do przesłanki udzielonej w sposób wyraźny zgody strony na weryfikację decyzji w trybie art. 155 k.p.a., to podjęta decyzja z dnia [...] i utrzymująca ją, w mocy decyzja SKO pogarsza niewątpliwie sytuację strony. Według skarżącej spółki art. 138 par. 2 k.p.a. daje organowi odwoławczemu wyłącznie możliwość uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości, uznając zatem że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie jest dotknięta innymi wadami prawnymi, organ pierwszej instancji po uzyskaniu wyraźnej i jasnej zgody strony winien wydać co najmniej decyzję odpowiadającą jej poprzedniej treści, zwłaszcza że stan faktyczny i prawny sprawy nie uległ zmianie.
Zdaniem skarżącej spółki, SKO naruszyło również fundamentalne przepisy procedury administracyjnej zawarte w art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. Powołując się na wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998r., I SA/Łd 652/98, OSNA 1999r., Nr l, poz. 27 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000r., V S.A. 1816/00, stwierdziła, iż zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji publicznej w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej, bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa, a organy te są obowiązane do zebrania i rozpoznania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału.
Zauważyła, iż SKO nie ustosunkowało się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do diametralnie różnych rozstrzygnięć w sprawie podjętych przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] Nr [...] i decyzji z dnia [...] Nr [...], a przedłużanie się postępowania administracyjnego w wyniku wydania decyzji kasacyjnej może stanowić naruszenie istotnej wartości proceduralnej, jaką jest szybkość postępowania. Podkreśliła, iż powołanie się na niezgodność z planami gospodarki odpadami jako podstawę odmowy zmiany zezwolenia nie znajduje odniesienia do motywów przedstawionych przez organ pierwszej instancji. Organ nie wskazał konkretnych przyczyn, które uniemożliwiają wydanie skarżącej spółce zezwolenia na korzystanie z wysypiska w K., ani zamierzeń miasta, z którymi byłoby sprzeczne uwzględnienie wniosku A. Zdaniem skarżącej spółki, organ administracji publicznej po raz kolejny powołał się okoliczność przyszłą, tj. na planowaną inwestycję miejską -budowę sortowni i stacji przeładunkowej odpadów, pomijając znany fakt, iż skarżąca spółka jako jedyna w Ł. posiada już od wielu lat sortownię i stację przeładunkową.
Zwróciła nadto uwagę, iż obecnie w Ł. nie ma wysypiska śmieci, zaś projektowana o niewielkiej pojemności sortownia miejska będzie mogła przyjmować jedynie odpady pozostające po obróbce mechanicznej, t . mieszczące się w grupie o kodzie 19 w klasyfikacji odpadów, nie może ona natomiast zastąpić wysypiska komunalnego, gdzie głównie składowane są odpady z grupy 20 (niesegregowane odpady komunalne). Z uwagi na niewielkie moce przerobowe projektowanej sortowni przedsiębiorstwa oczyszczania miasta będą musiały korzystać z wysypisk. Podkreśliła również, iż wysypiska ze względów technicznych często są zamykane, dla zapewnienia interesów mieszkańców Ł. konieczne jest więc zapewnienie spółce korzystania z trzeciego wysypiska.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo nie zgodziło się z poglądem, wedle którego w sprawie naruszono zakaz reformationis in pius, zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000r., III RN 161/99, OSNP 2001r., Nr 3, poz. 60 organ odwoławczy nie narusza zakazu reformationis in pius w sytuacji, kiedy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
W myśl art. 3 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą A Spółka z o.o. dokonania zmiany zezwolenia z dnia [...] Nr [...] polegającej na rozszerzeniu pkt. 3a tegoż zezwolenia poprzez dopisanie kolejnego odbiorcy odpadów - B w K.
Podstawę prawną tej decyzji stanowi art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. , Nr 89, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeśli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Z wykładni językowej powołanego przepisu wynika, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić, jeśli łącznie są spełnione następujące przesłanki, a mianowicie 1. strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2. przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3. za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony mogą występować rozłącznie, o czym świadczy użyty tam spójnik "lub" (wyrok NSA z dnia 18 lutego 1999r., IV SA 251/97, Lex nr 48251).
Analizowany przepis art. 155 k.p.a., na co należy zwrócić uwagę, wprowadza z jednej strony instytucję uznania administracyjnego, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "może być", z drugiej zaś posługuje się pojęciami niedookreślonymi tj. interes społeczny czy słuszny interes strony.
Uznanie administracyjne oznacza przewidziane obowiązującymi przepisami uprawnienia organu administracji publicznej wydającego decyzję do wyboru rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r., IV SA 2605/0, "Monitor Prawniczy" z 2003r., nr 7, s. 291, wyrok NSA z dnia 30 stycznia 1996r., SA/Wr 3095/95, nie publikowany, wyrok NSA z dnia 8 listopada 1984r., SA/Po 849/84, nie publikowany), a jego istotą jest rozgraniczenie sprzecznych interesów stron, a mianowicie interesu indywidualnego oraz interesu społecznego i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1997r., I SA/Łd 344/96, nie publikowany czy wyrok NSA z dnia 12 marca 1997r., I SA/Łd 399/96, "Poradnik Gazety Prawnej" z 1998r., nr 8, s. 45). Organ administracji publicznej każdorazowo musi zatem dokonać oceny, czy w danym konkretnym przypadku występują racje społeczne lub słuszny interes strony (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000r., III SA 1388/99, Lex nr 47229).
Tak zdefiniowane uznanie administracyjne posiada, w ocenie Sądu, granice. Zakres swobody organu administracji publicznej, wynikający z przepisu art. 155 k.p.a., jest wyznaczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na przepis art. 7 k.p.a., nakazujący organom administracji publicznej podejmowanie w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony oznacza, iż treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji publicznej sięgają do granic kolizji z interesem społecznym. Zasada ta zapobiega zatem dowolności rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej spraw załatwianych w ramach swobody uznania. Organ administracji publicznej działający na podstawie przepisu przewidującego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest bowiem obowiązany uwzględnić słuszny interes strony, jeśli nie koliduje on z interesem społecznym i nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. W konsekwencji zasada ta tworzy domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że brak jest realnych możliwości (pozytywne rozstrzygnięcie jest niemożliwe z przyczyn faktycznych) albo gdy pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny, (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999r., V SA 820/99, nie publikowany, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1982r, SA 820/81, ONSA 1981, nr l, poz. 57 czy wyrok NSA z dnia 25 maja 1983r., I SA 158/83, nie publikowany).
Zauważyć nadto należy, iż postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej, lecz jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000r., III SA 1854/99, Lex nr 43956, wyrok NSA z dnia 23 marca 2001r., IV SA 1515/96, wyrok NSA z dnia 23 maja 2000r., IV SA 596/98, Lex nr 54734 czy wyrok NSA z dnia 24 października 2000r., III SA 2468/99, Lex nr 48003).
W analizowanej sprawie, w ocenie Sądu, organy obu instancji nie rozważyły wszystkich wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 155 k.p.a. przesłanek zmiany udzielonego A Spółka z o.o. w dniu 25 czerwca 2001r. zezwolenia nr [...] na świadczenie usług w zakresie usuwania odpadów komunalnych.
Przede wszystkim zauważyć należy, iż organy obu instancji nie wykazały, iż przepisy ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm. ) sprzeciwiają się zmianie przedmiotowego zezwolenia. W ocenie Sądu, żaden z przepisów tej ustawy nie wyłącza możliwości wzruszenia udzielonego zezwolenia.
Przepisem takim w żadnym wypadku nie może być powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 3 powołanej ustawy, gdyż przepis ten określa zadania gminy w zakresie utrzymania czystości i porządku w gminie czy przepis art. 29 ust. l pkt. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), określający przesłanki odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów. Przedmiotem kontrolowanej decyzji nie jest bowiem ani określenie zadań gminy w przedmiotowym zakresie, ani udzielenie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, lecz dokonanie zmiany udzielonego A spółka z o.o. w dniu 25 czerwca 2001r. zezwolenia Nr [...]. Skoro zatem w toku postępowania o zmianę decyzji organ nie orzeka merytorycznie, a jedynie ocenia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 155 k.p.a., to powołanie się na przepis art. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach czy art. 29 ustawy o odpadach i niezgodność zezwolenia z planami gospodarki odpadami jako odmowę zmiany udzielonego już zezwolenia jest niedopuszczalne.
Badając zaskarżoną decyzję, Sąd dostrzegł też, iż organy obu instancji nie dokonały analizy przesłanki słusznego interesu strony żądającej zmiany zezwolenia, ograniczając się jedynie do stwierdzenia że interes ten koliduje z interesem społecznym. Tym samym, wbrew wyrażonej w art. 7 k.p.a., zasadzie ogólnej, nie dokonały wyważenia tych interesów i nie wykazały, iż zmiana przedmiotowego zezwolenia narusza zasady współżycia społecznego. Nie wykazały one, iż w niniejszej sprawie uwzględnienie żądania skarżącej spółki koliduje z interesem Gminy Ł. i że interes tej Gminy jest na tyle ważny że wymaga on szczególnej ochrony. Organ odwoławczy nie zdefiniował nawet pojęcia interes społeczny dla potrzeb rozpoznania tej sprawie. Ograniczył się jedynie do odesłania do planu gospodarki odpadami. Z akt sprawy, w szczególności z uzasadnienia decyzji pierwszej instancji - decyzji z dnia [...] Nr [...], wynika, iż interes społeczny rozumiany jest jako konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przyszłej inwestycji miejskiej - sortowni odpadów zarówno w zakresie techniczno - technologicznym i ekonomicznym oraz stworzenia możliwości zwrotu kosztów tej inwestycji, jak również zapewnienie możliwości wpływania na kierunki przepływu odpadów wytworzonych przez mieszkańców. Zauważyć również należy, iż według organu pierwszej instancji żądana przez spółkę zmiana zezwolenia jest sprzeczna z interesem wspólnoty samorządowej Miasta Ł. finansującej budowę oraz koszty eksploatacji instalacji przeznaczonych do unieszkodliwiania odpadów. Tak rozumiany interes społeczny, w ocenie Sądu, nie powinien mieć priorytetu nad interesem skarżącej spółki. Każdy inwestor, również skarżąca spółka, podejmując decyzję rozpoczęcia działalności gospodarczej musi bowiem liczyć się z tym, iż może nie uzyskać tak satysfakcjonujących dochodów aby odzyskać koszty związane z rozpoczęciem tej działalności, którą w tej sprawie jest realizacja miejskiej sortowni. Każdy inwestor analizuje sytuację na rynku i to on ponosi ryzyko ewentualnej błędnej decyzji co do inwestycji. Podzielić zatem należy wyrażony w skardze pogląd, wedle którego nie można odmówić pozytywnego rozpoznania żądania strony z uwagi na przyszłe i niepewne zdarzenia jakim są podjęte plany inwestycyjne Miasta Ł. w zakresie gospodarki odpadami.
Powyższe okoliczności zdają się prowadzić do wniosku, iż indywidualny interes skarżącej spółki, z uwagi na to, iż Ł. nie ma własnego wysypiska, własnej sortowni, a wątpliwym jest, czy planowana sortownia będzie w stanie odebrać wszystkie odpady z tak dużej aglomeracji jaką jest Ł. jak też kiedy zacznie działalność sortownia, można byłoby uznać nie tylko za słuszny, ale również za nie kolidujący z interesem całej wspólnoty samorządowej. W interesie tej wspólnoty leży wszak zapewnienie w sposób ciągły i nieprzerwalny odbioru odpadów, jak również obniżenie kosztów oferowanych usług w tym zakresie.
Zgodzić się również należy z wyrażonym w skardze poglądem, wedle którego ten sam wniosek w tym samym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie powinien doprowadzić do dwu różnych rozstrzygnięć tych samych organów, a mianowicie decyzji z dnia [...] Nr [...] uwzględniającej żądanie zmiany zezwolenia z 25 czerwca 2001r. Nr [...] oraz zapadłej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzji z dnia [...] Nr [...] odmawiającej uwzględnienia przedmiotowego żądania.
Zastrzeżenia Sądu budzi także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew przepisom art. 107 § l i § 3 k.p.a. nie wyjaśnienia ono podstawy prawnej decyzji, w szczególności zaś użytych w przepisie pojęć nieostrych - interes społeczny, ani nawet nie przytacza treści przepisu art. 155 k.p.a. Uzasadnienie to nadto jest nielogiczne i niespójne. W uzasadnieniu tym stwierdza się bowiem z jednej strony, iż plany gospodarki odpadami nie są aktami prawa miejscowego i nie wywołują skutków wobec podmiotów zewnętrznych, z drugiej zaś przyjmuje się, iż wiążą one organy, gdyż zostały podjęte w formie uchwały właściwej rady gminy, której na marginesie nie załączono do akt administracyjnych. W uzasadnieniu tym podkreśla się nadto, iż podstawą zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest zgoda strony na zmianę tej decyzji, ale jednocześnie mimo wyraźnie sprecyzowanego oświadczenia strony we wniosku z dnia 30 czerwca 2004r. będącym zgodą na zmianę zezwolenia okoliczność tą organ pominął.
O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. Stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponieważ skarżący ustanowił pełnomocnika orzeczenie o kosztach obejmuje również zwrot kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z par. 18 pkt. l lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.).
Jednocześnie z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja jest decyzją odmowną nie podjęto orzeczenia w trybie art. 152 u.p.s.a.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.