II SA/Łd 137/23

II SA/Łd 137/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Jarosław Czerw
Robert Adamczewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1 ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 .
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 5 grudnia 2022 r. Nr 310/2022, znak: GPB-III.7721.256.2022 ŁCz w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Wieluńskiego z 30 września 2022 roku (Nr 533/2022, znak AB.6740.23.2022); 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego B. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał
Uzasadnienie
II SA/Łd 137/23
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 5 grudnia 2022 r. (Nr 310/2022, znak GPB-III.7721.256.2022 ŁCz) Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Wieluńskiego z 30 września 2022 r. (Nr 533/2022, znak: AB.6740.23.2022) odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw o dwustanowiskowa myjnię samochodową bezdotykową, zlokalizowaną na działce o nr ewid.: [...], obręb R., gmina B.
Z akt sprawy wynika, że 24 stycznia 2022 r. do Starosty Wieluńskiego wpłynął wniosek B.K., o wydanie pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw o dwustanowiskową myjnię samochodową bezdotykową, zlokalizowaną na działce o nr ewid.: [...], obręb R., gmina B. Do wniosku inwestor załączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany w 3 egzemplarzach.
Pismem z 31 stycznia 2022 r. organ I instancji, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku. W dniu 14 lutego 2022 r. inwestor uzupełnił braki zgodnie z powyższym wezwaniem.
Postanowieniem z 24 lutego 2022 r. Starosta Wieluński, powołując się na brzmienie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku o:
1) doprowadzenie do zgodności z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609 ze zm.), w zakresie:
a) § 7 ust. 1 - poprzez poprawne sporządzenie załączników do projektu budowlanego,
b) § 7 ust. 2 - poprzez poprawne wskazanie nazwy elementu projektu budowlanego, adresu inwestycji, nazwy inwestora oraz daty sporządzenia przedmiotowego projektu,
c) § 14 pkt 3 - poprzez wskazanie dostępu do drogi publicznej,
d) § 14 pkt 4 - poprzez ujednolicenie informacji odnośnie liczby istniejących zbiorników na ścieki sanitarne,
e) § 14 pkt 6 - poprzez wskazanie informacji dotyczących dróg pożarowych i zaopatrzenia w wodę do gaszenia pożaru,
f) § 15 ust. 1 - poprzez sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii,
g) § 15 ust. 2 pkt 12 - poprzez wskazanie nowego przebiegu przewodu elektrycznego przeznaczonego do przebudowy,
h) § 20 ust. 1 pkt 1 - poprzez wskazanie kategorii obiektu budowlanego,
i) § 20 ust. 1 pkt 3 - poprzez wskazanie wyrobów wykończeniowych i kolorystyki,
j) § 20 ust. 1 pkt 4 - poprzez podanie wymiarów obiektu budowlanego (długość, szerokość, wysokość),
k) § 20 ust. 1 pkt 9 - poprzez wskazanie parametrów technicznych charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie,
l) § 21 pkt 2 - poprzez poprawne sporządzenie części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego;
2) doprowadzenie do zgodności z ustawą Prawo budowlane w zakresie:
a) art. 34 ust. 3d pkt 1 - poprzez załączenie decyzji stwierdzających posiadanie uprawnień budowlanych do projektowania dla projektantów i projektantów sprawdzających, potwierdzonych za zgodność z oryginałem,
b) art. 34 ust. 3d pkt 2 - poprzez załączenie aktualnych zaświadczeń;
3) doprowadzenie do zgodności z uchwałą nr XVIII/117/16 Rady Gminy Biała z 14 września 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biała w zakresie:
a) § 18 - wskazanie w projekcie zagospodarowania terenu miejsc parkingowych,
b) § 33 pkt 2b - wskazanie obszaru oddziaływania hałasu,
c) § 33 pkt 3a - poprawne wyrysowanie w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wskazanie jej odległości od linii rozgraniczającej,
d) § 33 pkt 3c - poprzez doprowadzenie do zgodności z planem miejscowym współczynnika intensywności zabudowy;
4) doprowadzenie do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) - w zakresie § 212, poprzez poprawne wskazanie klasy odporności pożarowej projektowanego obiektu;
5) ujednolicenie informacji dotyczących projektowanego obiektu poprzez wskazanie, czy projektowana myjnia jest przejezdna;
6) przedstawienie prawomocnej decyzji lub opinii o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, zgodnie z § 11 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r., o ochronie gruntów rolnych i leśnych;
7) ewentualną autoryzację naniesionych poprawek zawierającą datę i czytelny podpis.
W dniu 30 września 2022 r. organ wydał decyzję, na mocy której odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw o dwustanowiskową myjnię samochodową bezdotykową, położoną na działce o nr ewid.: [...], obręb R., gmina B. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 24 lutego 2022 r. Mianowicie informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy - Prawo budowlane załączona została jako część projektu zagospodarowania terenu, nie zaś jako załącznik do projektu budowlanego. Punkty 1e i 1h postanowienia nie zostały uzupełnione. W odpowiedzi na punkt 1i wskazano w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego, że przestrzeń międzysłupowa zostanie zabudowana "ściankami lekkimi", natomiast dach zostanie pokryty blachą trapezową. Zarówno w części opisowej jak i rysunkowej projektu nie zostały zawarte informacje odnośnie projektowanej kolorystyki obiektu.
W przypadku punktu 3d określono, że intensywność zabudowy wynosi 0,02 oraz że spełnia ona wymogi zawarte w § 33 pkt 3c Uchwały nr XVIII/117/16 Rady Gminy Biała z 14 września 2016 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biała. Minimalna intensywność zabudowy na terenie objętym opracowaniem, oznaczonym zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. uchwały, symbolem 10U/P, wynosi 0,4. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano zaś, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej myjni wynosi 89,11 m2. Z uwagi na powyższe okoliczności stwierdzono, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazując, iż nie zgadza się z argumentacją organu I instancji w zakresie nieuzupełnienia przez inwestora braków wskazanych w postanowieniu z 24 lutego 2022 r. Pełnomocnik inwestora wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, a także udzielenie pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw o dwustanowiskową myjnię samochodową bezdotykową, zlokalizowaną na działce o nr ewid.: [...], obręb R., gmina B.
W zaskarżonej decyzji Wojewoda Łódzki nie znalazł podstaw do zakwestionowania decyzji Starosty Wieluńskiego i w konsekwencji utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza spełnienie przez projekt warunków wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W razie konieczności, stosownie do treści art. 35 ust. 3 ww. ustawy, organ wydaje postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, w myśl art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wojewoda Łódzki podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie wiążący jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy Biała nr XVIII/117/16 z 14 września 2016 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biała (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2016, poz. 4181) [dalej: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Organ II instancji zbadał zatem zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami tego aktu prawa miejscowego i ustalił, że teren inwestycji znajduje się w jednostce planistycznej o symbolu 10 U/P - tereny zabudowy usługowej lub obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oznaczonego symbolem 10 U/P, określa § 33 wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie organ wyliczył, które z warunków § 33 zostały spełnione. Równocześnie wskazał, że w przypadku części z tych warunków nie zostały one wypełnione. Dotyczyło to:
o § 33 pkt 2 lit. b, ustala się ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji zanieczyszczeń, zapachów, hałasu i wibracji do granic własnego terenu - w projekcie wskazano tylko, że emisja zanieczyszczeń, zapachów, hałasu i wibracji, nie wykroczy poza teren inwestycji. W związku z powyższym, organ wojewódzki stwierdził, że wykazanie ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, winno być poprzedzone analizą akustyczną hałasu z projektowanej instalacji myjni bezdotykowej do środowiska;
a) § 33 pkt 3 parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - intensywność zabudowy minimalna 0,4, a maksymalna 1,2 - w projekcie intensywność zabudowy wynosi 0,06 - warunek niespełniony.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda Łódzki uznał zatem, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Biała nr XVIII/117/16 z 14 września 2016r. w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy.
Następnie organ wojewódzki podkreślił, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.), zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.
W dalszej kolejności, organ odwoławczy poddał analizie planowaną inwestycję w zakresie zgodności z warunkami wynikającymi z przepisów techniczno-budowlanych, m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Projektowana myjnia samochodowa znajduje się w odległości przekraczającej 4,0 m od najbliższych sąsiednich granic działek. Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, że projektowany obiekt ma wysokość 4,0 m, co wynika z rysunku nr 6 (str. 20 projektu), Wojewoda Łódzki uznał, że lokalizacja projektowanej myjni jest zgodna z § 12 ww. rozporządzenia w zakresie usytuowania oraz z § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, ponieważ nie spowoduje przesłaniania i zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi.
Działka inwestycyjna posiada istniejące dwa zjazdy z działki drogowej nr ewid. [...], obręb R., co jest zgodne z § 14 ww. rozporządzenia. Ponadto, jak wynika z opisu do projektu zagospodarowania terenu, przedmiotowa inwestycja posiada istniejące przyłącza do sieci: elektroenergetycznej, wodociągowej. Natomiast kanalizacja sanitarna - odprowadzenie ścieków do istniejącego bezodpływowego zbiornika. Powyższe jest zgodne z wytycznymi określonymi w § 26 ww. rozporządzenia. Miejsce do gromadzenia odpadów stałych zostało zaprojektowane zgodnie z § 22 i § 23 ww. rozporządzenia, co wynika z projektu zagospodarowania terenu. Woda z dachu myjni zostanie odprowadzona rurą spustową na teren zielony działki inwestora, co jest zgodne z § 28 i § 29 rozporządzenia. Projektowana myjnia bezdotykowa dwustanowiskowa - N, kategoria ZL III zagrożenia ludzi, klasa odporności pożarowej - D, pokrycie dachu - blacha trapezowa (str. 13 projektu) co jest zgodne z § 212 i § 273 ust. 1 rozporządzenia. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Wojewody Łódzkiego, projektowany obiekt budowlany spełnia warunki wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ odwoławczy zauważył, że ścieki z myjni samochodowej są odprowadzane do istniejącego zbiornika bezodpływowego. W dokumentacji projektowej, brak jest jednak decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dla przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 389 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.), które jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. Ścieki z myjni zawierają substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powstające podczas mycia samochodów. Wojewoda podkreślił, że ścieki przemysłowe to ścieki powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Nie ma znaczenia, czy ścieki odprowadzane są do zbiornika bezodpływowego, kanalizacji, czy też wód powierzchniowych lub gruntu, ponieważ i tak jest wymagane pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do wód lub do zewnętrznych urządzeń.
Po dalszej analizie dokumentacji projektowej, organ II instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).
Dokumentacja zawiera również opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia projektowanego obiektu budowlanego wraz z określeniem odpowiedniej kategorii geotechnicznej obiektu, stosownie do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463).
Reasumując, w ocenie organu II instancji, odwołanie w przedmiotowej sprawie nie może być uwzględnione, a zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane jest spowodowane przede wszystkim niespełnieniem zapisu § 33 pkt 3 lit c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa minimalną intensywność zabudowy. Inwestor nie wykazał również spełnienia § 33 pkt 2 lit b planu miejscowego, dotyczącego ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności przede wszystkim w zakresie emisji hałasu. Wojewoda Łódzki wskazał także, iż skarżący ma prawo do wystąpienia o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł B. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 pkt. 1 ust. 1 ustawy – Prawo budowalne w zw. z § 33 pkt. 3c uchwały nr XVIII/117/16 Rady Gminy Biała z 14 września 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała, polegającego na błędnej wykładni i przyjęciu, iż złożony przez skarżącego projekt rozbudowy istniejącej stacji paliw, jest niezgodny z ww. przepisem planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na zbyt niską intensywność zabudowy, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do konkluzji, iż każda rozbudowa zwiększająca intensywność wskaźnika zabudowy już istniejącego obiektu budowlanego, jest zgodna z przyjętym planem zagospodarowania przestrzennego.
Stawiając powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż na nieruchomości której dotyczy wniosek o rozbudowę, obecnie znajdują się posadowione obiekty budowalne tworzące stację paliw. W ocenie skarżącego złożony w niniejszej sprawie projekt budowlany winien być rozpatrywany w szerszej perspektywie, z uwzględnieniem istniejących już na nieruchomości obiektów budowalnych. Projekt budowalny obiektów już istniejących, został zatwierdzony na wiele lat zanim wszedł w życie plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez Radę Gminy Biała nr XVIII/117/16 z 14 września 2016 r., a w tym okresie ustalona była inna, niższa intensywność zabudowy. Skarżący ma w polu widzenia fakt, iż budowla, której dotyczy projekt budowalny, nie spełnia wymogów intensywności zabudowy wskazany w § 33 pkt. 3 planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biała, jednakże wskazuje, iż budowla ta ma na celu podniesienie wskaźnika intensywności zabudowy do stanu zbliżonego z obecnie obowiązującą intensywnością zabudowy, wskazaną z miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Organ, dokonując prawidłowości złożonego przez wnioskodawcę projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, winien dokonać jego analizy pod kątem intencji jaką kierował się organ uchwałodawczy dokonujący zmiany dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego, dokonana w niniejszej sprawie przez organ wykładnia § 33 pkt. 3c uchwały nr XVIII/117/16 Rady Gminy Biała z 14 września 2016 r., jest błędna. Skarżący podnosi, iż istotą uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego było zwiększenie intensywności zabudowy na wskazanym obszarze. Skarżący wskazuje, iż obecnie uwarunkowania nieruchomości skarżącego nigdy nie pozwolą mu na osiągnięcie wskaźnika intensywności zabudowy na poziomie 0.4 %. Powyższe oznacza, iż zgodnie z założeniami organu mającego na celu zwiększenie intensywności zabudowy w obszarze na której znajduje się nieruchomości skarżącego, akceptacji wymaga każda rozbudowa istniejących nieruchomości (przy spełnieniu pozostałych prawem wymaganych przesłanek), które obecnie nie posiadają wymaganej intensywności zabudowy. Tym samym odmowa zatwierdzenia rozbudowy, która ma na celu podniesienia wskaźnika intensywności zabudowy nieruchomości skarżącego i przybliżenie go do wskaźnika intensywności zabudowy wyrażonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest niezgodna z zamierzeniem organu uchwalającego ww. plan zagospodarowania przestrzennego.
Skarżący nie zgadza się także z twierdzeniami organu, wskazującym na to, iż skarżący winien we własnym zakresie złożyć wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalony w 2016 roku plan zagospodarowania przestrzennego, zwiększający wskaźnik intensywności zabudowy, spowodował niegodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z istniejącym stanem faktycznym. Skarżący podnosi, iż nie ma możliwości rozbudowy stacji paliw, której dotyczy niniejsza sprawa, tak aby wskaźnik zabudowy wynosił 40 % powierzchni nieruchomości. Skarżący przy obecnie istniejącym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym wbrew istniejącemu stanowi faktycznemu, jest całkowicie pozbawiony możliwości rozbudowy lub zmiany w zabudowie nieruchomości. Tym samym to organ odpowiedzialny za uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien we własnym zakresie dokonać jego zmiany tak, aby odpowiadał istniejącemu stanowi faktycznemu, a nie wbrew stanowisku organu, obowiązek ten przerzucać na skarżącego.
Skarżący podkreślił również, że stacja paliw płynnych jako obiekt budowlany posiada legalną definicję zawartą w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przemysłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, gdzie zawarto otwarty katalog składników mogących wchodzić w skład stacji paliw płynnych - a w tym inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Określenie to zawiera w sobie m.in. myjnię samochodową, która stanowi standardowy element stacji paliw płynnych. Stąd rozbudowa istniejącej stacji paliw wybudowanej dużo wcześniej przed uchwaleniem obecnie obowiązującego miejscowego planu, w ocenie skarżącego, nie narusza przepisu szczególnego tj. ww. definicji legalnej stacji paliw, a przepisu tego nie może również naruszać obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 5 kwietnia 2023 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 10 marca 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia uczestnika postępowania o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 5 kwietnia 2023 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody Łódzkiego z 5 grudnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wieluńskiego z 30 września 2022 r. odmawiającą skarżącemu zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw o dwustanowiskowa myjnię samochodową bezdotykową, zlokalizowaną na działce o nr ewid.: [...], obręb R., gmina B.
W przedmiotowej sprawie organy uznały, iż wniosek skarżącego zawierał nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) [dalej: ustawa - Prawo budowlane]. To z kolei stanowiło w ocenie organów przesłankę odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w myśl art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy.
Jednakże w ocenie Sądu wzmiankowane stanowisko organów uznać należy za przedwczesne.
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a)przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Zgodnie przy tym z treścią art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Przepis art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane wyraźnie przy tym stanowi, że organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia – co ważne - "wskazanych nieprawidłowości", oznacza to zatem, że wezwanie ma konkretnie wskazywać nieprawidłowości wynikające z przedłożonego projektu budowlanego. Z uwagi bowiem na skutek niezastosowania się przez inwestora do wezwania, wydane postanowienie musi być jasne, precyzyjne, dokładnie określać stwierdzone przez organ nieprawidłowości, aby nie powstały jakiekolwiek wątpliwości co do potrzeby i sposobu wykonania obowiązku. Umożliwia to również dokonanie kontroli zasadności wezwania w razie zaskarżenia tego postanowienia w odwołaniu od odmownej decyzji organu (por. np. wyrok NSA z 16 marca 2022 r., II OSK 391/22).
Przy czym, jak przyjmuje się w orzecznictwie, przepis art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane może być stosowany przez organ w jednej sprawie ponownie, w sytuacji gdy inwestor wykonał w terminie nałożone przez organ zobowiązanie odnośnie do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego przez złożenie stosownej dokumentacji, a dokumentacja ta posiada wciąż nieprawidłowości (pot. wyrok WSA w Opolu z 13 marca 2019 r., II SA/Op 374/18).
Reasumując, przesłanką wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezskuteczny upływ terminu na wykonanie nałożonego zobowiązania. W sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca wykonał nałożone zobowiązanie przedkładając żądaną dokumentację, stwierdzenie, iż termin usunięcia nieprawidłowości upłynął bezskutecznie nie jest uzasadnione. Jeżeli przedłożona dokumentacja posiada nieprawidłowości, które nie były przedmiotem analizy organu, i których usunięcia od strony nie żądano, zaistnieć może podstawa do ponownego zobowiązania strony do usunięcia braków nowej dokumentacji. Za rozwiązaniem takim przemawia wykładnia celowościowa. Celem prowadzonego postępowania jest bowiem rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W interesie wnioskodawcy leży złożenie projektu budowlanego odpowiadającego wymogom prawa. Spełnienie tego warunku jest badane przez organ, który w razie naruszeń zobowiązuje stronę do ich usunięcia. Ponowienie tego trybu w takiej sytuacji nie naruszy interesów wnioskodawcy i zapobiegnie wszczynaniu kolejnego postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 25 lutego 2009 r., II SA/Gd 789/08).
Natomiast art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane określa, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (między innymi - uwaga Sądu) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
Tym samym uznać należy, iż wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (zob. A. Ostrowska (w:) A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, s. 520-521).
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć zatem należy, iż co do zasady prawidłowo dostrzegł Wojewoda, że mamy do czynienia z brakami formalnymi projektu przedłożonego przez wnioskodawcę. W świetle przedstawionej powyżej analizy przepisów art. 35 ustawy – Prawo budowlane należy jednak zważyć, że Starosta Wieluński jak i Wojewoda przed wydaniem decyzji nie wykazali prawidłowo wszystkich braków wniosku i w konsekwencji nie wezwali inwestora w sposób prawidłowy do usunięcia nieprawidłowości wynikających z przedłożonego projektu.
Przede wszystkim bowiem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazuje na niespełnienie warunków zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odwołując się do treści § 33 pkt 2 lit. b planu podnosi, że "ustala się ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji zanieczyszczeń, zapachów, hałasu i wibracji do granic własnego terenu - w projekcie wskazano tylko, że emisja zanieczyszczeń, zapachów, hałasu i wibracji, nie wykroczy poza teren inwestycji. W związku z powyższym, organ wojewódzki stwierdza, że wykazanie ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, winno być poprzedzone analizą akustyczną hałasu z projektowanej instalacji myjni bezdotykowej do środowiska". W konkluzji dochodzi do wniosku, że m.in. z tego powodu projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w praktyce inwestor nie był wzywany do przedłożenia analizy akustycznej hałasu z projektowanej instalacji myjni bezdotykowej. Wezwania takiego nie formułował organ I instancji, a i organ odwoławczy nie żądał uzupełnienia dokumentacji o takową, jedynie podnosząc w treści uzasadnienia na jej brak w związku z analizą przesłanek z § 33 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Do wskazanej kwestii należałoby odnieść się szerzej, z uwagi na jej znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewoda jako powód odmowy zatwierdzenia projektu wskazał na tę przesłankę, podnosząc, że inwestor nie przedstawił analizy oddziaływania akustycznego. Należy tu jednak podkreślić, że organ I instancji wezwał inwestora jedynie do wskazania obszaru oddziaływania hałasu pismem z 24 lutego 2022 r. Inwestor odpowiedział w tym zakresie, że w TOMie I pkt 8.1.4 projektu wskazano, że oddziaływanie nie przekroczy granic własnego terenu. Z tak postawioną tezą nie sposób się zgodzić, albowiem z wspomnianego fragmentu projektu w szczególności wynika, że "prace związane z budową nie będą źródłem stałych uciążliwości dla otoczenia, jedynie źródłem chwilowych zakłóceń, tj. zwiększonego hałasu (...)". Tym samym niespójnie i niewiarygodnie wypada cały ten fragment projektu, skoro kilka zdań później autor pisze: "zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 22 września 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. obszar oddziaływania obiektu mieści się w granicy działki objętej opracowaniem tj. [...]". Trzeba tu bowiem zauważyć, że powołane rozporządzenia uchylono jeszcze przed sporządzeniem projektu. Obecnie obowiązujący § 18 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609) wymaga wskazania przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu (zresztą przepis uprzednio obowiązujący również tego wymagał). Dalej w pkt 7.2.4. projektu ponownie wskazano "obszar oddziaływania zamyka się na działce inwestora", co przeczy wiedzy notoryjnej co do zasięgu hałasu emitowanego z myjni samochodowej. Dlatego zgodzić się należy z generalnym poglądem organu odwoławczego, że wykazanie ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu winno być poprzedzone analizą akustyczną hałasu z projektowanej instalacji myjni bezdotykowej do środowiska.
Wszak zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 9 rozporządzeni z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowalnego (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1679) część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera parametry techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Zatem przy niespójności informacji wypływających z projektu zgodzić się należy z oczekiwania Wojewody co do przedłożenia analizy akustycznej, zwłaszcza że projekt uwzględnia też stanowisko kompresora i odkurzacza w odległości ok. 5 m od granicy działki. istotne jest bowiem aby ochronić klimat akustyczny dla okolicznych mieszkańców, czego właśnie wymaga miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 3 ust. 2 lit. b.
Po drugie, w treści zaskarżonej decyzji, choć Wojewoda nie wskazuje powyższego jako zasadniczej przyczyny odmowy zatwierdzenia projektu, Wojewoda podnosi, że "Należy zauważyć, że ścieki z myjni samochodowej są odprowadzane do istniejącego zbiornika bezodpływowego. Organ wojewódzki zwraca uwagę, że w dokumentacji projektowej, brak jest decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, dla przedmiotowej inwestycji (myjni) zgodnie z art. 389 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.), zwanej dalej Prawem wodnym, które jest wymagane na szczególne korzystanie z wód, gdyż jak stanowi art. 34 pkt 3 Prawa wodnego, szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1". Zatem organ odwoławczy wskazuje na brak pozwolenia wodnoprawnego, jednakże do uzupełnienia takiego braku inwestor również nie był wzywany.
Zauważyć zatem należy, iż mimo dostrzeżonego przez Wojewodę uchybień, o którym wyżej mowa nie podjął on jakichkolwiek działań sanujących wadliwość postępowania Starosty Wieluńskiego. Co więcej, Wojewoda wskazał na inne nieprawidłowości niż organ I instancji w swojej decyzji odnośnie do wniosku skarżącego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, co do których pominął jednak konieczność wezwania w trybie art. 35 ust. 3 tej ustawy.
Wobec powyższego już tylko z tego względu, mając na uwadze naruszenie przez organy obu instancji trybu określonego w art. 35 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1 ustawy – Prawo budowalne i tym samym naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadnym było uchylenie zaskrzonej decyzji.
Ponadto, zdaniem Sądu, dodatkowym argumentem przemawiającym za uchyleniem zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa ocena organów co do stwierdzenia, iż wnioskowana inwestycja nie spełnia wymogów § 33 pkt 3 lit. c tiret pierwsze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w zakresie intensywności zabudowy. Z tego zarzutu zresztą organ uczynił zasadniczy, w jego ocenie, powód do odmowy zatwierdzenia projektu inwestora.
W ocenie Sądu, organ nieprawidłowo zinterpretował czym jest zabudowa na gruncie obowiązującego planu miejscowego. Trzeba bowiem podkreślić, że zgodnie z definicją zawartą w § 2 ust. 1 pkt 9 planu pod pojęciem zabudowy rozumie się "budynki, budowle, obiekty liniowe małej architektury, tymczasowe obiekty budowlane wraz z zagospodarowaniem terenu i innymi urządzeniami, w tym wszelkimi instalacjami i urządzeniami technicznymi niezbędnymi dla prawidłowej budowy i użytkowania zabudowy". Zatem na gruncie przedstawionej definicji zabudowa to nie tylko budynki (jak słusznie podniósł Wojewoda projektowana myjnia i istniejący pawilon), ale także place pod śmietnikiem (jako urządzenie budowlane), place postojowe (jako urządzenie budowlane) oraz zbiornik na ścieki (jako urządzenie budowlane). Powyższe wynika z definicji ustawowej zawartej w art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, gdzie stanowi się, że pod pojęciem urządzeń budowlanych należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Zatem nieprawidłowo organ dokonał ustalenia wartości określającej minimalną intensywność zabudowy. Nie jest rolą Sądu dokonywanie takowych wyliczeń, zatem ponownie prowadząc postępowanie organ winien raz jeszcze dokonać obliczeń co do faktycznej powierzchni zabudowy i ustalić – mając na uwadze wskazane powyżej rozważania, oparte na wskazanych definicjach, jaka faktycznie w projektowanym przedsięwzięciu jest intensywność zabudowy.
Reasumując wszystkie podniesione powyżej argumenty, zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia trybu określonego w art. 35 ust. 1 ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, a także w konsekwencji do naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach (punkt 2 wyroku) zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu od skargi (500 zł) oraz kwota wynagrodzenia adwokata w wysokości 480 zł ustalona zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa za złożenie pełnomocnictwa.
k.ż.