II SA/Łd 133/20

II SA/Łd 133/20 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-03-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Anna Dębowska
Magdalena Sieniuć /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1640/21 - Wyrok NSA z 2024-03-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska - Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej I. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. P.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji transmisyjnej [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrznej linii zasilania na działce nr ewid. 186/11, w miejscowości G., obręb: [...], G., gm. P.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 10 grudnia 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. o wydanie pozwolenia na budowę stacji transmisyjnej [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrznej linii zasilania, na działce nr ewid. 186/11, w miejscowości G. obręb: [...], G., gm. P.
W dniu [...] lutego 2019 r. decyzją nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I.K., reprezentowana przez Z.G. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że przy wydawaniu decyzji nr [...] Starosta [...] nie dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odstąpił od analizy planowanego zamierzenia budowlanego, zarzucając przy tym brak jasno określonego celu inwestycji. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, podnosząc, że stacja transmisyjna bez anten sektorowych nie może funkcjonować, co stanowi próbę obejścia prawa.
Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości wyszczególnionych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r., tj.:
- brak opisu uzasadniającego, iż projektowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej,
- brak informacji odnośnie częstotliwości, w jakich pracować będą projektowane anteny radioliniowe,
- brak załączonego rysunku przekroju obrazującego, na jakiej głębokości będzie układana instalacja elektroenergetyczna zasilająca urządzenia sterujące i anteny radiolinii oraz brak podania głębokości umiejscowienia urządzeń melioracyjnych znajdujących się na terenie działki nr 186/11; w przypadku kolizji powyższych instalacji, brak załączonego pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę ww. urządzeń wodnych.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego Starosta [...] w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji transmisyjnej [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrznej linii zasilania, na działce nr ewid. 186/11, w miejscowości G.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. K., zarzucając naruszenie:
1. art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo budowlane", poprzez niedokonanie oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
2. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", poprzez odstąpienie od analizy planowanego zamierzenia budowlanego,
3. art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji dla obiektu, który w istocie bez anten sektorowych nie może funkcjonować, co wskazuje na próbę obejścia przepisów prawa.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że I. K. jest właścicielem działki nr ewid. 185, obręb [...], G., która znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) oraz w związku z możliwością zabudowy ww. działki budynkiem z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, na podstawie obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 22 uchwały Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2004 r.) - dla terenów przeznaczonych pod uprawy rolne, oznaczonych na rysunku planu symbolem RP plan dopuszcza w ramach istniejącego siedliska wymianę i rozbudowę obiektów, w tym uzasadnioną potrzebami gospodarstwa rolnego oraz realizację nowych siedlisk zagrodowych lub uciążliwych ośrodków produkcji rolnej (fermy hodowlane, obory, chlewnie), na najsłabszych glebach w rejonie zainteresowania inwestora, z dojazdem do drogi publicznej. Obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa stacja transmisyjna [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilającą (działka ewid. nr 186/11), objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a wobec tego zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego. Wniosek inwestora obejmuje budowę stacji transmisyjnej wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz montażem anten radiolinii - dwie sztuki. Anteny radiolinii stanowią urządzenia aktywne sieci, które umożliwiają transmisję sygnałów na terenach, na których, z punku widzenia komercyjnego, nie można wybudować światłowodu. Służą one do wysyłania sygnału BTS. Montaż anten radiolinii umożliwia ograniczenie ilości anten sektorowych na danym BTS, pozwalając na tzw. "doświetlenie" podstawowej stacji bazowej. Wojewoda wskazał, że objęte wnioskiem inwestora zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz z montażem radiolinii - będzie stanowiło więc część budowanej przez inwestora publicznej sieci telekomunikacyjnej, a w tym konkretnym przypadku zapewni zainteresowanym lepszą jakość usług z zakresu telekomunikacji, podnosząc jakość sygnału wysyłanego przez stacje bazowe w gm. P., jednocześnie zmniejszając zasięg punktów adresowych, które nie znajdują się w zasięgu sieci dostępu do Internetu umożliwiającej świadczenie usług dostępowych o przepustowości 30 Mb/s (a w przypadku lokalizacji placówki oświatowej - o przepustowości co najmniej 100 Mb/s). Wojewoda stwierdził, że zapisy przedmiotowego projektu budowlanego,w kontekście przytoczonych regulacji (art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 2 pkt 31, 48 i 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne) uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego.
Wojewoda wskazał przy tym, że zgodnie z treścią uchwały Rady Gminy P. z dnia 28 kwietnia 2004 r. Nr [...] działka, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem RP - tereny upraw rolnych. W części C – ustalenia szczegółowe, w myśl § 22 dla terenów przeznaczonych pod uprawy rolne, oznaczonych na rysunku planu symbolem RP plan ustala zakaz realizacji nowej zabudowy, niezwiązanej z produkcją rolną.
Zdaniem organu, zakaz ten nie dotyczy jednak inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 w nawiązaniu do art.75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
W ocenie Wojewody, analiza przedmiotowej inwestycji pod kątem zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu wykazała, że lokalizacja niniejszej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w przedmiotowym planie miejscowym. Teren objęty opracowaniem przeznaczony jest jednak na cele rolnicze, a inwestycja jest obiektem z zakresu infrastruktury technicznej z zakresu łączności publicznej. Wobec tego projekt budowlany nie jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda dodał, że projekt budowlany obejmuje inwestycję polegającą na budowie wieży kratowej, stalowej typu [...], wysokości 43,95 m n.p.t. oraz m.in. montaż na wieży 2 anten radiolinii o specyfikacji [...], o azymutach 20° i 87° i częstotliwości od 12.7 do 13.25 MHz. Anteny radiolinii zostały wyłączone z katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Jednocześnie analizując zgodność planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska organ zwrócił uwagę na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Na podstawie załączonego do projektu budowlanego zagospodarowania terenu, ustalono, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Antena radiolinii oddziałuje jedynie na teren opracowania na odległość ok. 8,00 m od wieży telekomunikacyjnej. Ponadto, jak wynika z rysunku zagospodarowania terenu będącego częścią projektu budowlanego, w otoczeniu projektowanego obiektu nie wystąpi obszar ograniczonego użytkowania. Obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych wyznaczony w płaszczyźnie poziomej mieści się w granicach działki inwestycyjnej nr ewid. 186/11. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] w związku z wejściem w życie z dniem 25 października 2019 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1815) o zmianie ustawy o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, w tym art. 25 ustawy, wezwał do uzupełninia wniosku o pozwolenie na budowę w związku z art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.) o oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor przed organem I instancji uzupełnił ponadto projekt budowlany o rysunek przekroju poprzecznego obrazującego zależności między poziomem terenu, istniejącą instalacją drenarską a projektowanym [...] (organ zauważył, że w projekcie budowlanym wskazano, iż ze względu na umieszczenie urządzeń drenarskich na całym terenie inwestycji, na głębokości ok. 1m, prace ziemne wykonywane będą ręcznie).
Podnoszony w odwołaniu zarzut dotyczący przyszłej roli obiektu jako stacji bazowej nie znajduje, według Wojewody, uzasadnienia w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym. Sam obiekt może funkcjonować bowiem bez anten sektorowych, spełniając wspomnianą wyżej rolę i zapewniać transmisję pomiędzy stacją bazową a kontrolerem stacji bazowej poprzez nadawanie i odbieranie analogowych lub cyfrowych transmisji radiowych, jak jednak zaznaczono wcześniej, cel przedmiotowej inwestycji został doprecyzowany.
Ponadto organ zauważył, że przedstawiony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z tym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający, dołączył w myśl art. 20 ust. 4 ww. ustawy oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Biorąc popd uwagę powyższe Wojewoda [...] uznał decyzję organu I instancji za prawidłową.
Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła I.K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez dokonanie wadliwej oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, że inwestor będzie świadczył usługi dla nieokreślonej liczby osób, pełniąc w istocie funkcję stacji bazowej,
2) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie precyzyjnej oceny zamierzenia inwestycyjnego, albowiem nie wiadomo, pomiędzy którymi stacjami bazowymi mają pracować anteny radioliniowe o bardzo małej mocy, tym bardziej, że sieci transmisyjne nie są zaliczone do inwestycji celu publicznego,
4) art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji dla obiektu, który w istocie bez anten sektorowych nie może funkcjonować, co wskazuje na próbę obejścia przepisów prawa.
Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, jak inwestor ma świadczyć usługi o charakterze publicznym, nie będąc operatorem telefonii komórkowej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że radiolinie są używane w systemach telefonii komórkowej jako system zapewniający transmisję pomiędzy stacją bazową a kontrolerem stacji bazowej, tj. zapewnia bezpośrednią łączność pomiędzy stacjami bazowymi. Z kolei jest faktem notoryjnym, iż antena sektorowa zapewnia łączność z telefonem komórkowym w stacji bazowej. Aby mówić o stacji bazowej telefonii komórkowej, to niewątpliwie należy łączyć ją z równoczesnym zainstalowaniem na niej anten sektorowych. Stąd, zdaniem strony skarżącej, planowana inwestycja jest tylko i wyłącznie elementem sieci znajdującej się w okolicy, która dopiero jako całość stanowi inwestycję celu publicznego. Tylko w takim właśnie zakresie sporne przedsięwzięcie może być uznane za inwestycję celu publicznego. Zdaniem strony, w przedmiotowej sprawie wydane decyzje nie odpowiadają na pytanie, jaki cel publiczny będzie świadczył inwestor oraz na jakich zasadach, jeżeli planuje tylko 2 anteny radioliniowe o bardzo małej mocy. Ponadto nie wiadomo, z jaki obiektami ma być powiązana inwestycja, albowiem sama decyzja jest bardzo lakoniczna. Na poparcie zasadności powyższego stanowiska przywołano poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II niniejszą sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 24 marca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem o rozpoznanie niniejszej sprawy w tym trybie wystąpił Wojewoda [...]. Po przesłaniu odpisu tego wniosku uczestnikom postępowania i pełnomocnikowi skarżącej w terminie określonym w przepisie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. nie zażądano przeprowadzenia rozprawy.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji transmisyjnej [...] wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrznej linii zasilania na szczegółowo opisanej na wstępie działce w miejscowości G.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa Prawo budowlane". Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.
Stosownie zaś do art. 35 ust. 1 wskazanej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza:
1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 właściwy organ - zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli wymagania te, zostaną spełnione, organ stosownie do treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie może odmówić zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia.
Jednocześnie podkreślić należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może zapominać, że jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Wyraża ją art. 7 k.p.a., a następnie rozwijają dalsze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W świetle powołanego art. 7 k.p.a. na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że realizacja tej zasady ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 67). Natomiast przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że to organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl tego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na podstawie powołanego przepisu organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności wyjaśnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe (zob. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 497/88, ONSA/1989/2/68 oraz z dnia 3 lutego 1999 r., sygn.akt IV SA 1010/97; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SA/Gd 44/14, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji w kontekście powołanych regulacji należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie dokonały rzetelnej oceny spełnienia przez inwestora wymogu wykazania, że projektowana inwestycja ma charakter celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co skutkowało uwzględniem skargi.
W rozważanym aspekcie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art.50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego. Stosownie zaś do art. 2 ust. 5 tej ustawy, przez pojęcie inwestyucji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.g.n". W myśl zaś art. 6 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy są m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (pkt 1).
Z kolei stosownie do art. 4 pkt 18 u.g.n., pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. W świetle zaś art. 2 pkt 31, 48 i 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1954 ze zm.) przez publicznie dostępną usługę należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników, a usługa telekomunikacyjna jest usługą polegającą na przekazywania sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, przez którą należy rozumieć systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju.
Tymczasem z przedłożonego projektu budowalnego, do którego odwołały się organy dokonując oceny wypełnienia przez inwestora wymogu wynikającego z powyższych regulacji, wynika, że wniosek inwestora obejmuje budowę stacji transmisyjnej wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz montażem anten radiolinii - dwie sztuki. Anteny radiolinii stanowią urządzenia aktywne sieci, które umożliwiają transmisję sygnałów na terenach, na których, z punku widzenia komercyjnego, nie można wybudować światłowodu. Służą one do wysyłania sygnału BTS. Montaż anten radiolinii umożliwia ograniczenie ilości anten sektorowych na danym BTS, pozwalając na tzw. "doświetlenie" podstawowej stacji bazowej. Objęte wnioskiem inwestora zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz z montażem radiolinii - będzie stanowiło więc część budowanej przez inwestora publicznej sieci telekomunikacyjnej, a w tym konkretnym przypadku zapewni zainteresowanym lepszą jakość usług z zakresu telekomunikacji, podnosząc jakość sygnału wysyłanego przez stacje bazowe w gm. P., jednocześnie zmniejszając zasięg punktów adresowych, które nie znajdują się w zasięgu sieci dostępu do Internetu umożliwiającej świadczenie usług dostępowych o przepustowości 30 Mb/s (a w przypadku lokalizacji placówki oświatowej - o przepustowości co najmniej 100 Mb/s).
Biorąc pod uwagę powyższe twierdzenia inwestora, zdaniem Sądu, organy bezrefleksyjnie uznały, że zasadnym jest uznanie przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wszakże z przywołanych zapisów projektu budowalnego wprost wynika, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz z montażem radiolinii i będzie stanowiło - co należy podkreślić - jedynie część budowanej przez inwestora publicznej sieci telekomunikacyjnej. Wątpliwości budzi w tej sytuacji uznanie, iż jedynie część sieci telekomunikacyjnej (jej element składowy) może być utożsamiana z realizacją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 u.g.n. w związku z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. Zasadnie przy tym uwagę zwraca skarżąca, że organy nie poczyniły wystarczających ustaleń celem niewątpliwego ustalenia, czy w istocie zachodzi rzeczywista możliwość realizacji owego celu publicznego z uwagi na objęte projektem jedynie 2 anteny radioliniowe o bardzo małej mocy. Trudno przy tym doszukać się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należycie umotywowanego stanowiska organów w kwestii możliwości realizowania przez przedmiotową inwestycję celu publicznego o znaczeniu choćby lokalnym. Rację ma także skarżąca, że w uzasadnieniu decyzji nie wskazano, z jakimi obiektami ma być powiązana przedmiotowa inwestycja, tak by możliwe było realizowanego przedmiotowego celu publicznego.
W ocenie Sądu, wykazane uchybienia organów przesądzają o wadliwości zarówno rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. i niewątpliwie naruszenia te mają istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.
W dalszej kolejności nie sposób odmówić racji twierdzeniu skarżącej w kwestii niedostatecznego odniesienia się organów do prezentowanej przez nią w toku postępowania argumentacji w kontekście zarzucanego inwestorowi obejścia przepisów prawa. W szczególności, za niedostateczne w tym względzie uznać należy ustalenia organu, oparte na jedynie na twierdzeniach inwestora, że sam obiekt może funkcjonować bez anten sektorowych, spełniając swą rolę i zapewniać transmisję pomiędzy stacją bazową a kontrolerem stacji bazowej przez nadawanie i dodbieranie analogowych lub cyfrowych transmisji radiowych. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie w żadnej mierze nie wykazały, na jakiej podstawie uznały przedstawione przez inwestora twierdzenia i dowody w tym względzie za wiarygodne, a z jakich powodów nie podzieliły stanowiska skarżącej wskazującego na konieczność zamontowania anten sektorych w planowanym obiekcie, warunkujących jego funkcjowanie. Dokonana w tym zakresie ocena materiału dowodowego przekarcza granice swobodnej oceny dowodu i przesądza o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, a przede wszystkim art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.
W kwestii zaś pozostałych zarzutów skargi Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie podzielił stanowiska skarżącej w kwestii braku dokonania przez organ oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji dokonana pod tym kątem dowodzi, że kwestie te organ w dostatecznym stopniu uczynił przedmiotem swej oceny (vide: str. 6-7 decyzji).
Biorąc pod uwagę wykazane powyżej uchybienia, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że organy wydające decyzje w kontrolowanej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy, a co za tym idzie wydaną decyzję o pozytywnej dla inwestora treści uznać należy za podjętą przedwcześnie, bez dokonania ustaleń koniecznych w zakresie analizy planowanego zamierzenia budowlanego w kierunku jednoznacznego określenia celu owego zamierzenia oraz rzetelengo wyjaśnienia kwestii możliwości funkcjonowania stacji transmisyjnej bez anten sektorowych w kontekście rzeczywistych możliwości realizacji celu publicznego.
Mając na uwadze powyższe, organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględni ocenę prawną wynikającą z niniejszego wyroku i podejmie rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa znajdującym w niej zastosowanie, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z regulacją art. 107 § 3 k.p.a., stosownie do uregulowań zawartych w art. 153 p.p.s.a.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt 1 sentencji wyroku).
W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) – pkt 2 sentencji wyroku. Zasądzona kwota obejmuje uiszczoną kwotę wpisu od skargi i kwotę wynagrodzenia dla pełnomocnika będącego adwokatem oraz zwrot opłaty od pełnomocnictwa.
dc