II SA/Łd 1314/03

II SA/Łd 1314/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska /sprawozdawca/
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt 3 II SA/Łd 1313 /03 3 II SA/Łd 1314/03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi S.W. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. 1) z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania administracyjnego 2) z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniami z dnia [...]:
Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [...] ustalające koszty postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia działek.
Nr [...] stwierdziło, że odwołanie Pana S.W. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek nr 212 i 213 oraz nr 214, położonych w miejscowości L. — zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, w związku z tym pozostawiło je bez rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, co następuje:
Do Urzędu Gminy w C. w dniu 17 grudnia 2002 roku wpłynął wniosek skarżącego S.W. w sprawie rozgraniczenia należących do niego działek o nr 212 i 213 oraz działki nr 214 stanowiącej własność J. i J.K. położonych w miejscowości L. Po uzupełnieniu dokumentów w dniu [...] wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe między w/w działkami. Uprawniony geodeta przedłożył zestawienie kosztów należnych za wykonanie czynności ustalenia granic. Koszty te wyniosły 2140 złotych. Do ich uregulowania zobowiązano postanowieniem Wójta Gminy C. z dnia [...] (znak [...]) Pana S.W., ponieważ był jedyną osobą zainteresowaną przeprowadzeniem w/w rozgraniczenia i złożył w tej sprawie wniosek.
Ponieważ podczas postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy stronami nie doszło do ugody organ I instancji decyzją z dnia [...] (znak : [...]) przekazał z urzędu na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Tomaszowie Mazowieckim.
Pan S.W. w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji wniósł o jego zmianę. Z uwagi na to, że — zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne — czynności ustalenia przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta, zatem jak stwierdził skarżący: "ponieważ postępowanie toczy się na wniosek ale z urzędu i w zasadzie całość kosztów powinna ponieść gmina, to wpłata 1500 zł powinna wyczerpać mój udział w kosztach rozgraniczenia.".
Organ pierwszej instancji przesyłając organowi odwoławczemu zażalenie z aktami sprawy podtrzymał swoje rozstrzygnięcie. Dodatkowo wyjaśnił, że postępowanie prowadzone było na żądanie Pana S.W. i w jego interesie, a nie wynika ono z ustawowego obowiązku organu, uzyskał od wnioskodawcy zaliczkę na koszty postępowania, a po jego zakończeniu w trybie administracyjnym poprzez umorzenie i przekazanie sprawy sądowi - rozliczył koszty postępowania i obciążył nimi Pana S.W.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [...].
Organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Zatem, wbrew twierdzeniu skarżącego, postępowanie rozgraniczeniowe nie było prowadzone "na wniosek ale z urzędu", lecz na wniosek Pana S.W., zawarty w jego piśmie z dnia 17 grudnia 2002 roku.
Organ II instancji podkreślił, że z przepisu art. 262 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - wynika, że stronę obciążają koszty, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.
Organ II instancji zauważył również, iż według przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, pierwszy etap postępowania rozgraniczeniowego toczy się przed wyznaczonym geodetą, który w oparciu o zebrane materiały nakłania strony do ugody. W rozpatrywanej sprawie postępowanie rozgraniczeniowe przed geodetą nie doprowadziło do ugody, zaszła konieczność umorzenia postępowania przed organem administracyjnym i przekazania sprawy do rozpatrzenia sądowi. W takiej sytuacji – według organu - nie ma wątpliwości, że postępowanie administracyjne toczyło się w interesie wnioskodawcy, druga strona nie była zainteresowana nawet aktywnym uczestniczeniem w takim postępowaniu, natomiast organ administracyjny nie miał obowiązku wszczynania postępowania rozgraniczeniowego z urzędu.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że odwołanie Pana S.W. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek nr 212 i 213 oraz nr 214, położonych w miejscowości L. — zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, w związku z tym pozostawiło je bez rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że Pan S.W. wniósł od powyższej decyzji odwołanie z dnia 23 czerwca 2003 roku, złożone w Urzędzie Gminy w C. w dniu 24 czerwca 2003 roku.
Stosownie do przepisu art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Odbiór zaskarżonej decyzji potwierdziła w dniu 6 czerwca 2003 roku Pani H.W. - matka Pana S.W. Doręczenie stronie decyzji było więc według organu II instancji skuteczne. Stosownie do przepisu art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, termin do wniesienia przez Pana S.W. odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął więc z dniem 20 czerwca 2003 roku, zatem zostało ono złożone 4 dni po upływie ustawowego terminu.
Dnia 22 sierpnia 2003 roku S.W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...].
Skarżący podniósł w skardze, iż nieprawidłowości w ustaleniu granicy między działkami wynikają z powodu złej działalności urzędów , przywołując w tej kwestii korespondencję prowadzoną z Urzędem Gminy. Skarżący wniósł także o skierowanie sprawy o rozgraniczenie na drogę postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę S.W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga S.W. wniesiona została w dniu 22 sierpnia 2003 roku i do dnia 1 stycznia 2004 roku postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 roku dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienia i poprzedzające je decyzja oraz postanowienie organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów.
Rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy (art. 29 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Jest ono przeprowadzane z urzędu lub na wniosek strony (art. 30 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).
W przedmiotowej sprawie wniosek taki złożył skarżący do Urzędu Gminy w C. w dniu 17 grudnia 2002 roku.
Uprawniony geodeta przedłożył zestawienie kosztów należnych za wykonanie czynności ustalenia granic, które to koszty wyniosły 2140 (dwa tysiące sto czterdzieści) złotych. Koszty te w całości zobowiązany był pokryć skarżący. Wynika to z uregulowania zawartego w przepisie art. 262 § l pkt 2 Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, że stronę obciążają koszty, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W związku z powyższym niezasadne jest twierdzenie skarżącego, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] zostało wydane z naruszeniem prawa.
Stosownie do art. 34 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta).
Następnie właściwy organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).
W świetle przywołanych przepisów należy więc stwierdzić, iż zasadna była decyzja organu I instancji z dnia [...] (znak : [...]) przekazująca na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Tomaszowie Mazowieckim.
Powyższa decyzja została odebrana 6 czerwca 2003 roku przez H.W. - matkę skarżącego. Należy więc uznać, iż doręczenie to było, w świetle art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, skuteczne. Przepis powołanego artykułu stanowi bowiem w zdaniu pierwszym, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
Należy także uznać, iż złożone przez skarżącego 24 czerwca 2003 roku w Urzędzie Gminy w C. odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] (znak : [...]), zostało wniesione po terminie.
Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak już wspomniano decyzja został doręczona skarżącemu 6 czerwca 2003 roku. Złożone więc przez skarżącego odwołanie w dniu 24 czerwca 2003 roku zostało wniesione 4 dni po upływie ustawowego terminu.
Wobec tego, iż zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa, a tylko to mogło być podstawą do ich uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić jako nieuzasadnioną.