II SA/Łd 1310/03

II SA/Łd 1310/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Sygn. powiązane
GSK 1054/04 - Wyrok NSA z 2004-12-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Dnia 31 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. sędziego WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2004 roku na rozprawie przy udziale - - - - - sprawy ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1310/03
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 i ust. 13 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) w związku z art. 162 § 1 pkt 1 oraz § 3 k.p.a., stwierdził o wygaśnięciu, w dniu 31 stycznia 2003r., zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym przy ul. A 32 w Ł., wydanego w dniu 29 maja 2002r. przez Prezydenta Miasta Ł. dla E. T. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 11¹ ust. 4 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi skarżąca zobowiązana była w terminie do dnia 31 stycznia 2003r. złożyć pisemne oświadczenie o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych we wskazanym zakładzie gastronomicznym w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2002r. oraz wnieść na rachunek gminy pierwszą ratę opłaty za korzystanie w 2003r. z powyższego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 11 pkt 5 i ust. 13 cytowanej wyżej ustawy czynności te powinny być dokonane pod rygorem wygaśnięcia udzielonych zezwoleń oraz niemożności wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia w ciągu 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu posiadanego zezwolenia. Z uwagi na to, że z ustaleń organu wynika, iż E. T., w terminie do dnia 31 stycznia 2003r., nie dopełniła obowiązków, o których wyżej mowa, zaistniały przesłanki do wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym przy ul. A 32 w Ł.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, skarżąca podniosła, iż w dniu 20 stycznia 2003r. złożyła w Urzędzie Miasta Ł. oświadczenie dotyczące wartości sprzedaży napojów alkoholowych, w którym ujęła również przychody ze sprzedaży piwa w ogródku gastronomicznym, znajdującym się pod tym samym adresem, co restauracja. Z wyjaśnień udzielonych jej przez pracowników Urzędu, skarżąca dowiedziała się, iż restauracja i ogródek gastronomiczny są dwoma odrębnymi punktami sprzedaży, a wobec tego powinna złożyć dwa odrębne oświadczenia i wpłacić inną kwotę opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa. E. T. dodała, iż powyższa informacja dotarła do niej po 31 styczna 2003r. i dlatego niezwłocznie złożyła korektę swojego oświadczenia z dnia 20 stycznia 2003r. oraz dopłaciła kwotę 136,13 zł tytułem wyrównania różnicy w sposobie naliczania opłaty za korzystanie z wydanych jej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1995r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w sprawie niespornym jest, iż w terminie do dnia 31 stycznia 2003r., E. T. nie wpłaciła w należytej wysokości opłaty, o której mowa w art. 11¹ ust. 2 i 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Okoliczność ta, spowodowała zdaniem organu, wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w dniu, w którym upłynął termin płatności opłaty za korzystanie z zezwolenia. Z uwagi na powyższe, organ drugiej instancji uznał, iż spełniona została przesłanka z art. 18 ust. 12 pkt 5 ww. ustawy, do wydania decyzji o wygaśnięciu wydanego skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w ogródku gastronomicznym przy ul. A 32.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła E. T. i podniosła, iż zgodnie z treścią § 6 ust. 3 i 4 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Ł. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych oraz warunków sprzedaży napojów alkoholowych ogródek gastronomiczny usytuowany bezpośrednio przed lokalem, na jego tarasie, werandzie lub w innym miejscu z nim związanym, traktowany jest jako część zakładu gastronomicznego. Wobec tego, iż prowadzona przez skarżącą restauracja znajduje się pod adresem A. 30/32 (na piętrze), natomiast ogródek usytuowany jest bezpośrednio przed kamienicą przy ul. A. 32 , uważa ona, że ogródek ten należy uznać za część lokalu gastronomicznego. Skarżąca wskazała, iż z uwagi na powyższe okoliczności brak było uzasadnienia prawnego do wydania jej dodatkowego zezwolenia na sprzedaż piwa w ogródku, skoro posiadała już takie wydane dla restauracji oraz dodała, że złożona przez nią korekta oświadczenia z dnia 20 stycznia 2003r. i dopłata kwoty 136,13zł również nie znajduje oparcia w przepisach prawnych, gdyż zarówno oświadczenie jak i opłata były prawidłowe. E. T. podała, iż zastosowanie wobec niej art. 18 ust. 12, pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż piwa w ogródku było niezasadne.
Ponadto, skarżąca wskazała, iż organy nie mogły zastosować w stosunku do niej art. 18 ust. 13 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, mówiącego, iż przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia, gdyż przepis ten został wprowadzony do ustawy dopiero 9 listopada 2002r., natomiast zezwolenie, którego wygaśnięcie zostało stwierdzone, wydane zostało 29 maja 2002r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu § 6 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Ł. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych oraz warunków sprzedaży tych napojów organ wskazał, iż jego zdaniem nie można przyjąć, by w świetle przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz funkcjonowania w obrocie prawnym przedmiotowego zezwolenia, istniało uzasadnienie do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga E. T. wniesiona została w dniu 22 sierpnia 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie Sąd, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), zgodnie z którym, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży wygasa w przypadku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 11¹ ust. 4 lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 11¹ ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 11¹ ust. 7. Zgodnie natomiast z art. 11¹ ust. 4, 5 i 7 powołanej wyżej ustawy, przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są zobowiązani do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim. Opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży wnosi się na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminie do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego w wysokości określonej w ustępie 5 tego przepisu.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż skarżąca posiadała cztery zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Trzy zezwolenia tj. nr:[...], [...] i [...], wydane zostały przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] i obejmowały zgodę na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości: powyżej 18% alkoholu, od 4,5% do 18% alkoholu i do 4,5% alkoholu oraz piwa w zakładzie gastronomicznym (restauracji), mieszczącym się przy ul. A 30/32 w Ł. Czwarte zezwolenie nr [...] wydane zostało przez ten sam organ w dniu [...] i obejmowało zgodę na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym znajdującym się w Ł. przy ul. A. 32 Nie sporna jest również okoliczność, iż w dniu 20 stycznia 2003r. E. T. złożyła pisemne oświadczenie o wysokości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim, w którym podała m.in. łączną wartość sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, obliczoną wspólnie dla restauracji i ogródka gastronomicznego przy ul. A. 32 w Ł. Wniosła również opłatę, obliczoną zgodnie ze złożonym oświadczeniem. Z uwagi na uzyskaną w terminie późniejszym informację, iż wartość sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% napojów alkoholowych oraz piwa, powinna zostać podana w oświadczeniu odrębnie dla restauracji i ogródka gastronomicznego, w dniu 24 kwietnia 2003r. skarżąca złożyła korektę oświadczenia z dnia 20 stycznia 2003r. oraz dopłaciła wynikłą z tego różnicę w wysokości opłaty.
W tak ustalonym stanie faktycznym, organy uznały, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym przy ul. A. 32 w Ł. wygasło, z uwagi na zaistnienie okoliczności, o której mowa w art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi tj. niedokonanie przez skarżącą, w należytej wysokości, opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w ustawowym terminie do dnia 31 stycznia 2003r.
Dla ustalenia, czy faktycznie zaistniała przesłanka do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym przy ul. A w Ł., wydanego E. T. w dniu 29 maja 2002r., podstawowe znaczenie ma określenie prawidłowej wysokości opłaty za korzystanie przez skarżącą z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o której mowa w art. 11¹ ust. 5 powołanej wyżej ustawy.
Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska organów, wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł., iż opłata za sprzedaż napojów alkoholowych jest obliczana i pobierana w zależności od liczby faktycznie wydanych danemu przedsiębiorcy zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem Sądu, art. 11¹ w związku z art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie daje podstaw do tak ścisłego powiązania między pojedynczym zezwoleniem a opłatą.
Zgodnie, bowiem z art. 11¹ ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 tej ustawy. Jak wynika natomiast z art. 18 ustawy, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży, wydawane jest dla danego punktu sprzedaży oddzielnie na poszczególne rodzaje napojów alkoholowych. Przepis ten nie przewiduje możliwości wydania dla jednego punktu sprzedaży dwóch lub więcej zezwoleń na ten sam rodzaj napojów alkoholowych.
Z brzmienia § 6 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Łodzi miejsc sprzedaży napojów alkoholowych oraz warunków sprzedaży tych napojów, stanowiącej podstawę do wydawania skarżącej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, jak również uchwały nr [...] z dnia [...], obowiązującej w dacie składania przez skarżącą oświadczenia o wysokości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku 2002, ogródek gastronomiczny usytuowany bezpośrednio przed lokalem, na jego tarasie, werandzie lub w innym miejscu z nim związanym, traktowany jest jako część lokalu gastronomicznego.
Z zestawienia tych przepisów wynika, iż w przypadku, gdyby ogródek gastronomiczny skarżącej, położony w Ł. przy ul. A. 32 , odpowiadał kryteriom wskazanym w uchwałach Rady Miejskiej i stanowił część zakładu gastronomicznego przy ul. A. 30/32, to nieuzasadnionym było wydanie skarżącej drugiego zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w tym miejscu sprzedaży, jak również, brak jest podstaw do odrębnego obliczania i pobierania od skarżącej opłaty za sprzedaż tego rodzaju napojów alkoholowych w restauracji i ogródku gastronomicznym. Uznanie , iż ogródek gastronomiczny, prowadzony przez E. T. przy ul. A 32 w Ł., jest częścią restauracji, mieszczącej się w Ł. przy ul. A 30/32, daje podstawę do stwierdzenia, iż oświadczenie o wysokości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku 2002, złożone przez skarżącą w dniu 20 stycznia 2003r., było prawidłowe, a wpłacona przez nią kwota pieniężna pokryła w całości należną opłatę za sprzedaż napojów alkoholowych, o której mowa w art. 11¹ ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Organy administracyjne obu instancji, nie dokonały ustaleń w przedmiocie tego, czy ogródek gastronomiczny prowadzony przez skarżącą jest częścią lokalu gastronomicznego przy ul. A 30/32 w Ł. czy też odrębnym punktem sprzedaży oraz prawidłowej wysokości opłaty, jaką skarżącą winna była wpłacić na rzecz gminy do dnia 31 stycznia 2003r. Nie można wobec tego uznać, iż wykazane zostało istnienie przesłanki, o której mowa w art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] na sprzedaż napojów alkoholowych w ogródku gastronomicznym przy ul. A 32 w Ł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Uwzględniając treść art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, iż wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji orzekanie w tej kwestii jest bezprzedmiotowe.
Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy, Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł na rzecz skarżącej kwotę 400 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji powinien ustalić, czy ogródek gastronomiczny prowadzony przez E. T. przy ul. P. w Ł.stanowi część zakładu gastronomicznego – restauracji, mieszczącej się przy ul. P. w Ł, a w oparciu o tak ustalony stan faktyczny ocenić, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek, wymienionych w art. 18 ust. 12 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia nr [...] na sprzedaż i podawanie przez skarżącą napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w tym ogródku gastronomicznym. Dokonując powyżej oceny, organ powinien wziąć również pod uwagę okoliczność, iż wysokość opłaty, wskazana w art. 11¹ ust. 5 w związku z art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, związana jest wyłącznie z zezwoleniami udzielonymi w oparciu o przepisy tej ustawy, która nie daje podstawy do wydania kilku zezwoleń na sprzedaż tego samego rodzaju alkoholu w jednym punkcie sprzedaży.
Sąd nie odniósł się do zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia przez organy art. 18 ust. 13 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z uwagi na to, iż przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a przywołanie tego przepisu przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji miało charakter wyłącznie informacyjny.