II SA/Łd 1283/02

II SA/Łd 1283/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki
Małgorzata Łuczyńska /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Janusz Nowacki, p. o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska /spr./, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi K. B., D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] przyznano K. B. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 czerwca 2002 do 30 listopada 2002 roku.
W skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odwołaniu od powyższej decyzji K. B. podniosła, że z uwagi na fakt, iż przyznano jej dodatek mieszkaniowy od 1 czerwca 2002roku pominięto więc miesiąc maj, co wobec faktu, iż poprzednia decyzja dotyczyła okresu od 1 listopada 2001roku do 30 kwietnia 2002 roku spowodowało utratę ciągłości w opłatach czynszu. K. B. wyjaśniła, że była pod koniec kwietnia 2002 roku w Urzędzie Miasta Ł. z dokumentami, ale została poinformowana, że powinna złożyć dokumenty w maju, jak skończy się okres na jaki przyznano jej dodatek mieszkaniowy poprzednią decyzją. Powołując się na bardzo trudną sytuację materialną skarżąca wnosiła o wydanie prawidłowej decyzji uwzględniającej dodatek mieszkaniowy za miesiąc maj 2002 roku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na obowiązujące od 1 stycznia 2002 roku przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 poz. 734). W świetle art. 7 ust. 5 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie wniosek został złożony przez skarżącą w dniu 9 maja 2002 roku. W tej sytuacji organ I instancji, stosując powołany przepis mógł przyznać dodatek mieszkaniowy począwszy od dnia 1 czerwca 2002 roku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozumiejąc trudną sytuację odwołującej się, nie może jednak przyznać dodatku mieszkaniowego od 1 maja 2002 roku, bowiem obowiązujące regulacje prawne nie przewidują uznaniowości organów administracji w tej kwestii i szczegółowo regulują zarówno przesłanki od których uzależnione jest przyznanie pomocy finansowej z budżetu gminy w postaci dodatku mieszkaniowego jak i tryb przyznawania tego świadczenia.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję organu II instancji skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Mając na uwadze tak określoną kognicję i przyczyny będące podstawą uchylenia decyzji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
W świetle art. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 roku Nr 71 poz. 734) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty.
W świetle art. 7 ust. 5 dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku.
W przedmiotowej sprawie bezspornym i niekwestionowanym również przez skarżącą jest fakt złożenia wniosku w dniu 9 maja 2002 roku. Załączone do wniosku dokumenty w postaci deklaracji o wysokości dochodów członków gospodarstwa domowego za okres od lutego do kwietnia 2002 roku oraz oświadczenie wnioskodawczyni o przekazanie kwoty ryczałtu za brak centralnego ogrzewania i ciepłej wody na rzecz zarządcy sporządzone są z datą 8 maja 2002 roku. Również informacja zarządcy domu o liczbie osób zameldowanych na pobyt stały pod wskazanym adresem i stanie należności głównych (czynszu) wystawiona jest na dzień 8 maja 2002 roku.
W świetle cytowanych wyżej przepisów, mając na względzie tak zgromadzony materiał dowodowy, wobec braku udowodnienia wcześniejszego złożenia wniosku, dodatek mieszkaniowy przysługiwał skarżącej od dnia 1 czerwca 2002 roku.
W kwestii podnoszonego przez skarżącą w odwołaniu zarzutu, że nie została poinformowana na piśmie o zmianie przepisów o dodatkach mieszkaniowych z dniem 1 stycznia 2002 roku należy podnieść, że w świetle art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego przyjęto pogląd, że określony w art. 9 kpa obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, odnosi się do toczącego się postępowania. (takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 20.06.1997r. w sprawie S.A./Sz 1114/96 oraz w wyroku z dnia 21.05.1999r. w sprawie I S.A./Gd 754/97 ) W dniu złożenia przez skarżącą wniosku, nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne przed organem administracyjnym w sprawie dodatku mieszkaniowego. Postępowanie takie wszczęte zostało w chwili złożenia przez skarżącą w dniu 9 maja 2002 roku stosownego wniosku.
Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż organy administracji nie mają obowiązku zawiadamiania stron o powszechnie obowiązujących i publikowanych aktach prawnych i to jeszcze przed wszczęciem postępowania, które w tym konkretnym przypadku jest inicjowane i prowadzone na wniosek strony.
Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że zrozumienie bardzo trudnej sytuacji materialnej skarżącej, nie może jednak prowadzić do wydania przez niego decyzji, której treść jest ściśle związana wyraźnie sformułowanymi przepisami prawa, determinującymi w określonym stanie faktycznym treść rozstrzygnięcia, wyłączającymi uznanie administracyjne. W tej sytuacji wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 7 ust. 5 cytowanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych brak jest podstaw prawnych do innego rozstrzygnięcia aniżeli wynikającego z zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.