II SA/Łd 1169/02

II SA/Łd 1169/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Jolanta Rosińska
Małgorzata Stahl /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 6 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Rosińska, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.P., M.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] (znak [...]); 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A.P. i M.P. solidarnie kwotę 10,00 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu wpisu od skargi.
Uzasadnienie
ieradz,dnia "H .06.2II-20/1674.314/02
Sygn. akt II SA/1169/02
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...][, Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie przepisu art.138 par. l pkt. l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. l071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. i M. małżonków P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] przy ulicy A w S., zaskarżoną decyzję organu I-szej instancji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...], znak:[...] odmówił A. i M. małżonkom P. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...][ przy ulicy A w S.
Od decyzji tej A. i M. małżonkowie P. odwołali się do organu wyższego rzędu.
Organ odwoławczy w następstwie rozpoznania sprawy stwierdził, iż zgodnie z przepisem art.33 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz.1126 ze zm.) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:
1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi,
2) dowód stwierdzający prawe dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
W myśl ustaleń zawartych w art.35 ust. l pkt.2 przywołanej powyżej ustawy organ przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek stwierdzenia czy projekt posiada wszystkie wymagana opinie i uzgodnienia. W przypadku stwierdzonych nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym, organ na podstawie art.35 ust.3 wydaje postanowienie, w którym nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając jednocześnie termin, w jakim powinny być dokonane, a nie usunięcie nieprawidłowości w wyznaczonym terminie skutkuje odmową zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę.
W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, iż projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z wymaganiami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], znak:
[...] w przedmiocie zapewnienia dostępu do drogi publicznej, a zatem Starosta [...] postanowieniami z dnia [...], [...] i z dnia [...] nakładał na inwestora obowiązek:
1) przedłożenia zgody Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, Oddział Zachodni, Biuro w Ł., na budowę tymczasowego wjazdu bezpośrednio z ulicy A na teren projektowanej inwestycji lub zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na korzystanie z dojazdu istniejącego i urządzenia drogi dojazdowej do własnych działek,
2) w przypadku złożenia wniosku o wydanie wnioskowanej decyzji z deklaracją
urządzenia tymczasowego zjazdu z drogi gminnej – (projektowana L3) na podstawie zgody zawartej w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak: [...], załączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającej warunki dla urządzenia tymczasowego zjazdu z drogi gminnej.
Zdaniem organu odwoławczego wobec nie wypełnienia przez inwestora nałożonego obowiązku w wyznaczonym terminie organ I instancji zasadnie wydał zaskarżoną decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na wnioskowaną inwestycję. Zważywszy, że zgodnie z art.34 ust. l ustawy – Prawo budowlane, projekt budowlany powinien spełniać wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ustalenia zawarte w tej decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, o czym stanowi art.47 ustawy z dn.7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz.l39 ze zm.) wydanie zaskarżonej decyzji jest zasadne.
W dniu [...] na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. wywiedli A. i M. małżonkowie P. Zdaniem skarżących decyzje organów obu instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów art.7, art.8, art. 12, art. 24 par. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98 poz. 1071 ze zm.), par. 9 ust. l p.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr43, poz.430). Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, oraz o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż w dniu [...] Prezydent S. wydał decyzję Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącego budowy budynku usługowo – handlowego wraz z wjazdem tymczasowym na działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] położonych przy ulicy A, Nr [...] w S., na podstawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta S. dla terenu położonego w rejonie ulic A, B, "Drogi Brzezińskiej i projektowanej Zbiorczej" uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Sieradzkiego Nr 21, poz.71). Decyzja ta określa warunki wynikające z przepisów szczególnych i stanowi, że: do działki budowlanej należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej zgodnie z par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz przepisami art.35 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. W ocenie skarżących decyzja ta określa również warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji zawierając zapis "obsługa komunikacyjna terenu projektowaną ulicą oznaczoną symbolem – 01 K".
Dalej skarżący wywodzą, iż zgodnie ze wskazaniami określonymi w powyższej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wykonany został projekt techniczny ze wszystkimi uzgodnieniami oraz projekt zagospodarowania terenu w części rysunkowej sporządzonej na mapie z układem komunikacji wewnętrznej przedstawionym w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zewnętrznej sieci komunikacyjnej określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, parkingów, placów i chodników, z przekrojami oraz profilami elementów układu, charakterystycznymi rzędnymi i wymiarami.
W tej sytuacji Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. bezzasadnie wzywał skarżących do usunięcia nieprawidłowości polegających jego zdaniem na niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez obsługę komunikacyjną terenu przewidzianą projektowaną ulicą 0l K, która obecnie nie istnieje, co według organu oznacza praktycznie brak możliwości dojazdu do projektowanego budynku. Nadto organ architektoniczno – budowlany wzywał skarżących do uzyskania ewentualnej zgody Dyrekcji Dróg Publicznych w Ł. na budowę tymczasowego wjazdu bezpośrednio z ulicy A na teren projektowanej inwestycji lub do uzyskania zgody właścicieli działek sąsiednich nieruchomości na korzystanie z dojazdu istniejącego.
Ostatecznie Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 15 lutego 2001 roku o wydanie decyzji zezwalającej na budowę, decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. W ocenie skarżących organ nie miał prawa uzależniać wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany od uzyskania przez skarżących zgody na budowę tymczasowego wjazdu, ani zgody właścicieli działek sąsiednich nieruchomości, gdyż skarżący posiadają dotychczasowy, istniejący zjazd z ulicy A wprost na swoje działki objęte zamierzoną inwestycją (faktyczny dostęp z istniejącej zewnętrznej sieci komunikacyjnej – drogi publicznej ulicy B), zatem zgodnie z par. 9 ust. l pkt.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1997 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne, gdy brak innej możliwości dojazdu, a nie jest możliwe wykonanie albo wykorzystywanie innej drogi dojazdowej lub lokalnej do obsługi przyległych nieruchomości.
Skarżący konkludują, iż ich nieruchomość objęta projektowaną inwestycją aktualnie posiada rzeczywisty dostęp do istniejącej drogi publicznej, a nie posiada dostępu do innych dróg publicznych, gdyż takowe są dopiero drogami projektowanymi (01 K, L 3).
Ponadto właściciele sąsiednich działek posiadają takie same zjazdy z drogi publicznej (ulicy A) na swoje nieruchomości jak skarżący i korzystają z tych zjazdów od dawna bez zgody jakiegokolwiek organu czy innych sąsiadów. Co więcej uzyskali oni pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych i handlowo – usługowych (budynki mieszkalne, szeregowe, Pawilon Handlowy "A", Supermarket "B", Szwalnia "C") bez potrzeby uzyskiwania zgody Dyrekcji Dróg Publicznych.
Zdaniem skarżących decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] jest również niezgodna z prawem, ponieważ organ odwoławczy rozpatrując odwołanie nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a także do zarzutów podniesionych przez skarżących w piśmie skierowanym do tegoż organu, które zawierało odpowiedź skarżących na pismo z dnia 6 maja 2002 roku, pod treścią którego podpisał się Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa J.W. Organ II instancji wydając skarżoną decyzję nie wyraził swego stanowiska, czy przy istniejącym w tej sprawie stanie faktycznym polegającym na tym, że nieruchomość skarżących ma zjazd tylko i wyłącznie z jedynej jak do tej pory drogi publicznej jaką jest droga krajowa Nr 14 klasy GP, istnieje możliwość wykorzystywania tej istniejącej drogi dojazdowej wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym z innej istniejącej drogi publicznej lub lokalnej do obsługi przyległych terenów, a zatem czy wobec istnienia regulacji określonej we wskazywanym przez skarżących przepisie par 9 ust. l pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1997roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, istniała konieczność nakładania przez organ l instancji na skarżących obowiązku pozyskiwania jakichkolwiek pozwoleń, skoro istnieje sytuacja wyjątkowa, polegająca na tym, że w chwili ubiegania się o wydanie pozytywnej decyzji brak jest możliwości wykonania innej drogi dojazdowej, czego nie kwestionuje organ I instancji, a jedyny dojazd jaki jest, powoduje, że jest uzasadnione oraz możliwe korzystanie z istniejącej drogi dojazdowej.
Organ odwoławczy, ani w wydanej decyzji, ani w odrębnym postanowieniu nie zajął także stanowiska w przedmiocie złożonego przez skarżących wniosku o wyłączenie Ośrodka Zamiejscowego w S. od rozstrzygania odwołania od decyzji, chociaż skarżący uprawdopodobnili istnienie przyczyn mogących wywoływać wątpliwości, co do bezstronności pracowników tego Ośrodka. Organ II instancji nie wydał postanowienia zawierającego rozstrzygnięcie, co do wyłączenia czy też odmowy wyłączenia od udziału w rozstrzyganiu, co w ocenie skarżących jest niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a brak w tym zakresie rozstrzygnięcia rodzi domniemanie, że organ II instancji nie zbadał wnikliwie całego materiału i nie przeprowadził w sposób należyty postępowania w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony odwołującej. Bezzasadny jest również wskazany w uzasadnieniu skarżonej decyzji zarzut naruszenia jakoby przez skarżących art.33 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - prawo Budowlane, a to dlatego, że skarżący do złożonego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę załączyli projekt budowlany wraz z wymaganymi opiniami, załączyli także dokument potwierdzający prawo dysponowania nieruchomością oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z dokumentów będących w dyspozycji organów administracji nie wynika, aby organ administracji I instancji żądał innych pozwoleń poza tymi, co do których żądania są oczywiście bezzasadne, a zatem skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem, a także z powodu ich szkodliwości, gdyż takie decyzje uniemożliwiają rozwój gospodarczy naszego kraju, powodują, że nie powstają nowe miejsca pracy, przez co godzą nie tylko w interes skarżących, ale również w słuszny interes obywateli tego kraju.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł., nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.))
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
Analizując postępowanie organów administracji w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa materialnego, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), poza wyjątkami określonymi precyzyjnie w tejże ustawie, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 przywołanej powyżej ustawy). Do wniosku o pozwolenie na budowę, który inicjuje postępowanie inwestor zobowiązany jest dołączyć:
1. projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi
dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi,
2. dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
3. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona
wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 przywołanej powyżej ustawy). Powyżej wymienione elementy są składnikami koniecznymi wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Inne elementy mają charakter fakultatywny i zależą od rodzaju terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, albo od rodzaju i zakresu inwestycji. (art. 33 ust. 2 pkt 4 i ust 3 omawianej ustawy).
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozbieżności pomiędzy zamierzeniami inwestorów wynikającymi z projektu budowlanego, a możliwościami zagospodarowania należącej do nich działki w procesie inwestycyjnym wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie połączenia tejże nieruchomości z drogą publiczną.
Postępowanie zakończone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest w istocie pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. W szczególności uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu warunkuje możliwość uzyskania następnie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (vide: wyrok NSA z dnia 6 października 1999 roku w sprawie IV SA 279/99, opublikowany w LEX Nr 47832). W następstwie tegoż postępowania inwestorzy otrzymali decyzję, na podstawie której Prezydent Miasta S. dokonał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – handlowego, przy ulicy A nr 77 i 79 w S., na działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] i [...]. Jednocześnie powołując się na przepis par. 14 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 140 ze zm.) organ określił konieczność zapewnienia dojścia i dojazdu do działek inwestorów od drogi publicznej. W tym zakresie organ ustalił w wydanej decyzji, iż obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie "projektowaną ulicą oznaczoną symbolem – 01K". W tej samej decyzji organ ustalił linie rozgraniczeniowe projektowanych ulic wewnątrzosiedlowych, w tym między innymi ulicy oznaczonej symbolem 01K.
Wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób rażący narusza przywołany powyżej przepis par. 14 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 140 ze zm.). Na organie spoczywał bowiem obowiązek ustalenia rzeczywistych warunków umożliwiających skomunikowanie działki inwestorów z drogą publiczną, nie zaś warunków fikcyjnych uniemożliwiających ową komunikację. Przedmiotowa decyzja ustala natomiast warunki dostępu do drogi, która realnie nie istnieje i nie są nawet sprecyzowane plany jej powstania. Jaskrawym pogwałceniem zasady nakładającej na organ administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.) jest pismo Prezydenta Miasta S. stwierdzające, iż ulice, z którymi według decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nieruchomość inwestorów winna być skomunikowana, faktycznie nie istnieją, nie są urządzone i nawet nie są wykupione grunty pod owe ulice.
Przywołany powyżej przykład ferowania decyzji przez organy administracji publicznej nie ma nic wspólnego z kodeksowym obowiązkiem działania organów na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), co więcej nie ma wiele wspólnego ze zdrowym rozsądkiem i zasadami logicznego działania. Bez wątpienia mamy tutaj do czynienia z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu przepisu art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a.. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dokonał stwierdzenia nieważności tejże decyzji tylko dlatego, iż decyzja ta była ważna do dnia 31 grudnia 2002 roku, a więc nie znajdowała się w obrocie prawnym w momencie wyrokowania przez sąd w niniejszej sprawie.
Konkludując należy wskazać, iż inwestorzy legitymowali się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawierającą ustalenia, które faktycznie przekreślały możliwość prowadzenia jakiegokolwiek procesu inwestycyjnego.
Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowi, iż przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę organ architektoniczno – budowlany winien sprawdzić między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki z:
a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie organ architektoniczno – budowlany powyższego sprawdzenia dokonał nakładając na inwestorów szereg obowiązków, a wobec ich nie wykonania wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższego rozstrzygnięcia organu nie sposób zaakceptować z punktu widzenia zasad przestrzegania prawa.
Organ architektoniczno – budowlany w zasadzie nie jest władny ingerować w treść ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym przewidziana w ust. 3 art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane możliwość nałożenia na inwestora postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, jest graniczona. Jak to obrazowo ujął Naczelny Sąd Administracyjny przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego, przewidujący między innymi sprawdzanie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, należy tak wykładać, iż owo sprawdzanie do czasu wyeliminowania z obrotu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyć może jedynie tego, czy po dacie wydania decyzji, przewidzianej w art. 47 ustawy z 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (vide: wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1999 roku wydany w sprawie sygn. akt IV SA 2246/97, opublikowany w LEX Nr 46694).
Z powyższym stanowiskiem koresponduje pogląd tegoż Sądu stwierdzający, iż organ budowlany, w którego ocenie inwestycja pozostaje w kolizji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożona przez podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę jest wadliwa, nie ma prawa we własnym zakresie uchylić się od zastosowania takiej decyzji. Może natomiast zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji o dostrzeżonej wadliwości, zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast odmowa wydania pozwolenia na budowę z powołaniem się na niezgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego narusza prawo, nie honoruje, bowiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (vide: wyrok NSA z dnia 4 stycznia 1999 roku wydany w sprawie sygn. akt IV SA 2044/96, opublikowany w LEX Nr 46693).
W niniejszej sprawie organ architektoniczno – budowlany pomimo prawidłowego ustalenia, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera rozstrzygnięcia dyskwalifikujące ją, nie zdecydował się postąpić w sposób powyżej opisany, a więc tak, aby wyeliminować ja z obrotu prawnego przy użyciu środków i procedur przewidzianych przez prawo, lecz poprzez nakładanie na inwestorów obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, zakwestionował ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Takiego działania organu nie sposób zaakceptować z punktu widzenia reguł praworządności.
Na uwagę zasługuje jeszcze jedna kwestia. Organ architektoniczno – budowlany pomimo prawidłowego ustalenia, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera rozstrzygnięcia uniemożliwiające skomunikowanie nieruchomości skarżących z drogą publiczną, a tym samym uniemożliwiające jej zagospodarowania, w wydawanych postanowieniach nakładających obowiązki powyższy błąd powielał. Wskazywał bowiem na potrzebę załączenia przez inwestorów nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającej warunki dla urządzenia tymczasowego zjazdu z drogi publicznej, innej niż określona w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ pominął jednak kwestię, iż droga ta również miała być dopiero projektowaną drogą gminną L3.
Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "a" p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kwoty z tytułu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)
Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, należało stwierdzić, iż do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku decyzje te nie podlegają wykonalności (art. 152 p.s.a.).