II SA/Łd 116/25

II SA/Łd 116/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-06-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Robert Adamczewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 133, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
Art. 3 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 29 ust. 1 pkt 32 i ust. 2 pkt 2 i pkt 33
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 2 ust. 1, § 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1061
Art. 144
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
Sentencja
Dnia 24 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. L. i R. L. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2024 r. nr 239/2024 znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych i zmiany opłaty legalizacyjnej oddala skargę. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 116/25
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. L. i R. L. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 11 grudnia 2024 r. (Nr 239/2024, znak: WOP.7722.173.2024.ID) w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowie budynku wiaty gospodarczej realizowanej na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina W..
Z akt wynika, że 13 sierpnia 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo A. L. i A. L.1, którzy zawiadomili o złamaniu prawa podczas budowy wiaty w 2023 r. przez ich sąsiada R. L., który nie poinformował wnoszących o zamiarze budowy wiaty, nie zapytał o zgodę na budowę i nie zachował odpowiedniej odległości od ich nieruchomości. W związku z powyższym wnieśli o sprawdzenie, czy opisana wiata została wybudowana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego.
Wobec powyższego organ I instancji przeprowadził 28 sierpnia 2024 r. oględziny, w wyniku których ustalono, że na działce nr [...] w miejscowości B. nr [...] budowana jest wiata o wymiarach 12,30 m x 12,20 m konstrukcji stalowej pokryta płytami warstwowymi, z dachem dwuspadowym nawiązującym wysokością do budynku gospodarczego istniejącego na działce nr [...]. Budynek wiaty zbliżony jest do budynków na działce sąsiedniej nr [...]. Powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 150 m². Wiata jest budowana w celu przechowywania płodów rolnych oraz sprzętu rolniczego.
Następnie organ I instancji wystąpił do Starostwa Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim z prośbą o udzielenie informacji czy dla przedmiotowej nieruchomości wydawane było pozwolenie na budowę lub zostało dokonane zgłoszenie realizacji budowy. Starosta Powiatu Piotrkowskiego poinformował, iż w rejestrach pozwoleń na budowę oraz zgłoszeń robót niewymagających udzielenia pozwolenia na budowę prowadzonych w tymże urzędzie (w latach 2021 - 2024) nie figuruje inwestycja polegająca na budowie wiaty gospodarczej o powierzchni zabudowy do 150 m² na działce nr [...], obręb [...], gmina W..
W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Piotrkowie Trybunalskim wydał września 2024 r. postanowienie nr 158/2024, mocą którego na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo budowalne] nakazał B. L. i R. L. wstrzymać roboty budowlane przy budowie budynku wiaty gospodarczej realizowanej na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina W. i wykonać niezbędne zabezpieczenia budowy oraz poinformował inwestorów o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się przedmiotowego postanowienia (art. 48a ustawy – Prawo budowalne), przy czym – jak wskazał organ I instancji w treści sentencji postanowienia - legalizacja wiąże się z koniecznością wniesienia opłaty legalizacyjnej wyliczonej w sposób, o jakim mowa w art. 59f ustawy – Prawo budowalne.
Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli B. L. i R. L. nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu wskazano, iż mając na uwadze wymagania z art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowalne skarżący wykonali na terenie własnej nieruchomości wiatę o powierzchni do 150 m², o rozpiętości konstrukcyjnej podpór 6 m, o wysokości do okapu 5 m, wysokości w kalenicy 6,5 m. Spadki połaci dachu wiaty wykonano na teren własnej nieruchomości, aby całość wód opadowych i roztopowych odprowadzić na teren własnej nieruchomości, bez ingerencji w nieruchomość sąsiednią. Cała inwestycja została wykonana na terenie własnej nieruchomości. Lokalizacja inwestycji została zbliżona do działki sąsiedniej w granicy z działką sąsiada, w której zlokalizowany jest budynek gospodarczy (stodoła). Lokalizacja została wybrana ze względu na zacienienie nieruchomości wnoszących przez budynek sąsiada, co uniemożliwia wykorzystanie terenu nieruchomości w celach rolniczych.
Do organu I instancji wpłynęło również pismo A. L. i A. L.1, z którego wynika, że sporna wiata styka się z ich budynkami, a nie jest jedynie do nich zbliżona.
Na zlecenie organu zażaleniowego 12 listopada 2024 r. organ I instancji przeprowadził ponowne oględziny na przedmiotowej nieruchomości, z których został spisany protokół. W wyniku dokonanych oględzin ustalono, że na nieruchomości znajduje się wiata gospodarcza konstrukcji stalowej na słupach z profili zamkniętych 120 x 120 oraz 80 x 80 x 2 w części środkowej (kalenicy). Dach oparty na kratownicach przymocowanych do słupów stalowych, pokrycie blachą warstwową. Wiata jest usytuowana pomiędzy budynkiem gospodarczym inwestora a budynkami gospodarczymi i składowymi sąsiada, które są konstrukcji murowanej. Wiata nie jest połączona z tymi budynkami, wysokość wiaty w najwyższym punkcie (kalenica) od gruntu wynosi 6,48 m. Do protokołu z oględzin załączono szkic przyziemia wiaty, z którego wynikają jej wymiary i rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych.
Zaskarżonym postanowieniem Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zmienił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piotrkowie Trybunalskim z 23 września 2024 r. w części dotyczącej zasad obliczania opłaty legalizacyjnej i wskazał, że opłata legalizacyjna wynosi 125.000 zł, w pozostałej części pozostawił w/w postanowienie bez zmian.
W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że z art. 48 ustawy – Prawo budowalne wynika, iż organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wstrzymania samowolnej budowy bez względu na to, czy inwestor powinien legitymować się pozwoleniem na budowę, czy też powinien był dokonać zgłoszenia. Ponadto, z treści cytowanych przepisów wynika wprost również to, że postanowienie o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać nie tylko w odniesieniu do obiektu budowlanego, który nadal jest w budowie, ale również gdy obiekt taki już został wybudowany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę czy zgłoszenia.
Organ zważył, że jedną z zasad ustawy - Prawo budowlane dotyczącą prowadzenia robót budowlanych jest - stosownie do art. 28 ust. 1 tej ustawy - wymóg wskazujący, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Ustawodawca w art. 29 ustawy - Prawo budowlane enumeratywnie wyszczególnił, jakie budowy i roboty budowlane zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Organ II instancji skonstatował, iż organ szczebla powiatowego nie dokonał analizy przepisów prawa w przedmiocie zakwalifikowania spornej inwestycji do konkretnego rodzaju samowoli budowlanej. Tymczasem rozważeniu należy poddać kwestię, czy budowa przedmiotowej wiaty wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, czy wystarczające byłoby dokonanie zgłoszenia robót budowalnych właściwemu organowi, czy też budowa wiaty nie wymagała żadnej z tych form prawnych. Organ II instancji zatem zwrócił uwagę na trzy unormowania prawne, które należałoby poddać analizie w omawianej sprawie:
- zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 32 ustawy – Prawo budowalne, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 300 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 7 m i wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane;
- stosownie do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowalne, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m², sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m² powierzchni działki;
- zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowalne, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6 m i wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane.
W tym miejscu organ zauważył, że przepisy ustawy - Prawo budowlane nie definiują pojęcia rozpiętości konstrukcji. Stosownie natomiast do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, należy przyjąć, że jest to szerokość obiektu budowlanego. Co do zasady rozpiętość konstrukcji jest mniejszą wartością niż szerokość obiektu, gdyż pierwsza podawana jest w osiach konstrukcyjnych, a do szerokości trzeba dodać np. ocieplenie czy inne okładziny. Definicję rozpiętości konstrukcji zawiera np. Leksykon architektoniczno-budowlany wydawnictwa Arkady i jest to odległość między dwoma najbliższymi punktami podparcia, czyli punktami, w których dany element styka się z podporą.
Organ podkreślił, że w wyniku oględzin dokonanych w toku postępowania organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się wiata gospodarcza o konstrukcji stalowej i wysokości wiaty w najwyższym punkcie (kalenica) 6,48 m. Powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 150 m². Zadaszenie wiaty pokryte jest blachą warstwową. Dokonano pomiarów, których wyniki przedstawiono na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu z oględzin. Sporządzona została również dokumentacja fotograficzna. Z materiałów tych wynika, że zadaszenie wsparte jest na słupach zewnętrznych z profili zamkniętych 12/12 i słupach wewnętrznych z profili zamkniętych 8/8. Elementy konstrukcyjne zadaszenia zostały de facto oparte na słupach w rozstawie 12,22 m, rzeczywiste punkty podparcia konstrukcji stanowią bowiem słupy zewnętrzne. Słup środkowy znajdujący się w odległości 6,42 m z jednej strony i 5,80 m z drugiej strony od słupów zewnętrznych stanowi jedynie wsparcie wiązarów dachowych, nie jest natomiast punktem podparcia całej konstrukcji, pozwalającym na oddzielenie od siebie niezależnych części dachu. Dach wiaty stanowi jednolitą całość, a część dachu od słupa zewnętrznego do słupa środkowego z każdej strony nie może istnieć bez reszty konstrukcji dachowej. Zatem przyjąć należy, że sporny obiekt ma rozpiętość 12,22 m, elementy konstrukcyjne zadaszenia zostały bowiem oparte na słupach w rozstawie 12,22 m. W związku z powyższym w ocenie organu nie można zakwalifikować wiaty będącej przedmiotem niniejszego postępowania ze względu na jej powierzchnię zabudowy jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowalne, i ze względu na jej rozpiętość konstrukcji jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 32 ustawy – Prawo budowalne i art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowalne. Ponadto, biorąc pod uwagę brzmienie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 32 ustawy – Prawo budowalne i art. 29 ust. 2 pkt 33 tej ustawy w realiach rozpatrywanej sprawy należy również odnieść się do zakresu oddziaływania wiaty gospodarczej.
Następnie organ wyjaśnił, że stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowalne budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian) oraz posiada fundamenty i dach. W świetle powyższego omawiana wiata nie stanowi budynku w rozumieniu powołanego przepisu, ponieważ nie spełnia zawartych w nim przesłanek, w szczególności z uwagi na brak obudowy wydzielającej jej z przestrzeni z każdej strony. Biorąc pod uwagę legalne definicje pojęć obiektu małej architektury (art. 3 pkt 4 ustawy – Prawo budowalne) czy tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowalne) nie ulega też wątpliwości, iż wiata nie jest ani obiektem małej architektury ani tymczasowym obiektem budowlanym. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że skoro wiata nie może być zaliczana ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych, a tym bardziej nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowalne, należy ją zaliczyć do budowli, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowalne. Następnie organ podniósł, że konsekwencją tego zaliczenia jest objęcie wiat wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Nie każda budowla, zgodnie z przykładowym ich wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowalne, pełni czy nawet może pełnić funkcje użytkowe budynków, stąd rozporządzenie nie będzie miało do nich zastosowania. Spełniać funkcję budynku będzie wyłącznie wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno-wypoczynkowym. W rozpatrywanej sprawie jednak sporna wiata jest wykorzystywana w celu przechowywania płodów rolnych oraz sprzętu rolniczego. Niewątpliwie zatem pełni ona funkcję użytkową budynku o funkcji gospodarczej, a wobec tego będą miały do niej zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia.
Organ stwierdził, że mając na względzie wymiary wiaty, w szczególności długość budowli wynoszącą 12,01 m i jej wysokość w najwyższym punkcie wynoszącą 6,48 m, oraz fakt, że prawa strona wiaty w jednym punkcie niemalże styka się z budynkiem posadowionym na nieruchomości sąsiedniej, zauważyć należy, że sporna wiata nie spełnia wymogu określonego w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Takie usytuowanie budynku na działce powoduje zatem objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowalne. Innymi słowy, lokalizacja zabudowy w strefie mniejszej niż ogólnie dopuszczona jest równoznaczna z oddziaływaniem inwestycji na teren podlegający prawnej ochronie, a co za tym idzie oddziaływanie spornej wiaty gospodarczej wykracza poza działkę inwestora, co jest sprzeczne z dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowalne.
Organ wskazał, że sporna wiata służy celom użytkowym budynku, w tym do przechowywania płodów rolnych oraz sprzętu rolniczego, pełni zatem funkcję gospodarczą. Przeto przy budowie omawianej wiaty obowiązują przepisy techniczno-budowlane odnoszące się do budynków i nie może ona być postawiona w odległości mniejszej niż 1,5 m od sąsiedniej działki. Wobec powyższego, według organu budowana wiata nie spełnia warunków opisanych w art. 29 ust. 1 pkt 32 ustawy – Prawo budowalne, art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowalne i art. 29 ust. 2 pkt 33 tej ustawy. Parametry obiektu przyjęte w tych przepisach zostały w przypadku spornego obiektu przekroczone, zarówno biorąc pod uwagę powierzchnię zabudowy omawianej budowli, jak i jej rozpiętość konstrukcyjną ewidentnie przekraczającą 6 m lub 7 m, a także fakt, iż jej obszar oddziaływania nie mieści się w całości na działce, na której została ona zaprojektowana. Co za tym idzie budowa przedmiotowej wiaty wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie niepodważalnym jest, że inwestor nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę, zatem opisana wiata gospodarcza powstała w warunkach samowoli budowlanej. W związku z powyższym, w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy organ I instancji prawidłowo uruchomił procedurę uregulowaną w art. 48 ustawy – Prawo budowalne, wydając zaskarżone postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych i informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu i o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
Wobec brzmienia art. 48 ust. 3 ustawy – Prawo budowalne i konieczności poinformowania strony przez organ nadzoru budowlanego w postanowieniu o wstrzymaniu budowy o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej organ zażaleniowy uznał, że informacja wyrażona jedynie w stwierdzeniu o konieczności "wniesienia opłaty legalizacyjnej wyliczonej w sposób, o jakim mowa w art. 59f Pb" jest zbyt lakoniczna i niewystarczająca w odniesieniu do ogólnej zasady wyrażonej w art. 9 k.p.a. Z tego powodu organ II instancji postanowił skorzystać ze swoich kompetencji reformatoryjnych w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i wskazać, iż jednym z warunków niezbędnych do uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego jest wniesienie opłaty legalizacyjnej w wysokości 50-krotności iloczynu stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), która w przypadku obiektu budowlanego zaliczonego do VIII kategorii wynosi: 25.000 zł x 5,0 x 1,0 = 125.000 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. L. i B. L. wskazali, że ustalając stan faktyczny organy w niesłuszny sposób przyjęły niewłaściwą klasyfikację trwającej i nie zakończonej inwestycji budowlanej, czyli złożenia/wybudowania konstrukcji czterech wiat ze stalowych słupów, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, bez potrzeby zgłoszenia i pozwolenia budowlanego. Z tego względu zaskarżonemu postanowieniu strony zarzuciły naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowalne, albowiem wznoszona wiata nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia. Zdaniem skarżącgo organ błędnie potraktował stawiane wiaty jako nie tylko już gotowe i zakończone, ale także jako jedną wiatę, co w obecnym stanie nie jest prawdą. Skarżący wyjaśnił, że zakupił 16 szt. słupów (o różnych przekrojach) oraz inne elementy stalowe do montażu wiat. Dodatkowo 26 sztuk arkuszy blachy na pokrycie dachowe o wymiarach 1m x 7m, które zamontowano prowizorycznie celem osłonięcia budowanych wiat. Konstrukcja na której zamontowane są blachy są obecnie połączone celem zabezpieczenia ich przed silnymi wiatrami, wichurami czy trąbami powietrznymi. Docelowo z tych arkuszy blachy od początku zamysłu miały powstać 4 niezależne pokrycia dachowe dla planowanej inwestycji. W trakcie trwającej budowy wiat (o której w swoich postępowaniach piszą oba organy) nie mogąc dokończyć inwestycji skarżący wybrał najbardziej ekonomiczny i tymczasowy wariant jej konstrukcji. Dotychczasowe prace przy tej inwestycji wykonał własnym sumptem ze względu na bardzo duże koszty jakie by poniósł przy realizacji jej przez firmę zewnętrzną. Ponadto na obecny stan, w którym odprowadzenie wody z opadów atmosferycznych z tej prowizorycznej powierzchni dachowej tylko i wyłącznie spada na powierzchnie biologicznie czynną własnej działki czyli nie zalewa sąsiadowi działki. Ponadto skarżący wskazał, że jeden z budynków sąsiada nie posiada orynnowania mimo że jego dach ma spad na jego działkę i przy każdych opadach atmosferycznych działka skarżącego jest zalewana. Dodatkowo inny budynek sąsiada posiada otwór okienny skierowany w stronę skarżących i jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego.
Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że sporna inwestycja docelowo będzie składać się z 4 oddzielnych wiat: dojdą 4 nowe słupy dzięki temu każda z czterech planowanych wiat będzie niezależna od siebie od gruntu po dach. Dlatego w obecnym stanie prawnym skarżącego dziwi, że na niezakończoną inwestycję, która zgodnie z przepisami nie wymaga zgłoszenia czy pozwolenia organ kontroluje i wydaje postanowienie jak dla zakończonej ze wskazaniem jej legalizacji jakby była całkowicie zakończona. Faktem jest, że nie ma określonego czasu realizacji takich obiektów jak wiaty, które oprócz swych funkcji można prosto i szybko zdemontować lub skorygować. Należy też stwierdzić, że wstrzymana inwestycja nie jest ani remontem ani przebudową czy instalacją.
Skarżący wyjaśnił ponadto: "planowany obiekt budowlany czyli cztery wiaty w budowie położone są z południowego wschodu na północny zachód dlatego nie mają żadnego wpływu na jakiekolwiek zacienienie budynków sąsiada. Podobnie z jest z opadami atmosferycznymi ponieważ wiaty przykrywa dach dwuspadowy, których spady włącznie skierowane są na działkę skarżącego. Obecna konstrukcja nawet chroni ścianę budynku przed czynnikami atmosferycznymi, skarżących sąsiadów. Ponadto w trakcie wizji wskazał inspektorom, że na tej samej granicy sąsiad zalewa jego działkę ponieważ w trakcie opadów z kolejnej jego nieruchomości z dachem dwuspadowym zachodnia część ma spad na posesję skarżącego, a nie jest ona orynnowana. Dodatkowo spadek terenu jaki występuję na działce skarżącego (z północy na południe) powoduje że obecne pokrycie czterech wiat nie ma żadnego wpływu nawet bez brakujących rynien."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Stanowisko w sprawie zajęli też uczestnicy postępowania – A. L. i A. L.1, którzy wnieśli o oddalenie skargi. Ich zdaniem skarżący naruszyli przepisy prawa budowlanego, co znalazło wyraz w stosownych decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 grudnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Piotrkowie Trybunalskim z 23 września 2024 r., który nakazał wstrzymanie robót budowalnych przy budowie budynku wiaty gospodarczej realizowanej na działce o nr ewid. [...], obręb [...], gmina W. i jednocześnie nakazał wykonać niezbędne zabezpieczenia budowy oraz poinformował inwestorów budynku o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Równoległe w pkt 2 postanowienia organ odwoławczy zmienił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Piotrkowie Trybunalskim z 23 września 2024 r. w części dotyczącej zasad obliczania opłaty legalizacyjnej wskazując, iż opłata ta wynosi 125.000 zł.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego jak należy zakwalifikować sporny obiekt, a co za tym idzie rozstrzygnięcie, czy wymagał on pozwolenia na budowę czy ewentualnie zgłoszenia.
W sprawie nie jest sporne między stronami, że budynek co do którego prowadzone jest postępowania jest wiatą. Takie określenie spornego obiektu przyjął organ, także sam skarżący przyznaje, iż na swojej nieruchomości wybudował wiatę.
Poprzedzając zatem dalszą ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że klasyfikację i definicję obiektu budowlanego będącego wiatą wielokrotnie dokonywało orzecznictwo sądowe. Pod pojęciem wiaty rozumie się lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na słupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron. Sama zaś wiata może być zadaszona lub nie. Wiata stanowi budowlę niezamkniętą przegrodami ze wszystkich stron (por.m.in. wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., II OSK 1398/18; wyrok NSA z 24 listopada 2020 r., II OSK 1973/20; wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1082/19; wyrok NSA z 7 czerwca 2017 r., II OSK 575/17; wyrok NSA z 8 marca 2017 r., II OSK 1707/15; wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., II OSK 1481/14; wyrok NSA z 31 stycznia 2006 r., I OSK 978/05). W miarę jednolicie w orzecznictwie przyjmuje się, że wiatę należy zaliczyć do budowli (por. przykładowo wyroki NSA z 30 kwietnia 1999 r., IV SA 1851/96, z 16 lutego 2016 r., II OSK 1481/14, wyrok WSA w Poznaniu z 10 kwietnia 2019 r., II SA/Po 1022/18).
Przechodząc do dalszych rozważań w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że w trakcie ponownych oględzin przeprowadzonych 12 listopada 2024 r. w ramach postępowania administracyjnego ustalono, że na spornej nieruchomości znajduje się wiata gospodarcza konstrukcji stalowej na słupach z profili zamkniętych 120 x 120 oraz 80 x 80 x 2 w części środkowej (kalenicy). Dach oparty jest na kratownicach przymocowanych do słupów stalowych, pokrycie wykonano z blachy warstwowej. Wiata jest usytuowana pomiędzy budynkiem gospodarczym inwestora a budynkami gospodarczymi i budynkami składowymi sąsiada, które są konstrukcji murowanej. Wiata nie jest połączona z tymi budynkami, wysokość wiaty w najwyższym punkcie (kalenica) od gruntu wynosi 6,48 m. Elementy konstrukcyjne zadaszenia – jak wynika z protokołu oględzin - de facto oparte zostały na słupach w rozstawie 12,22 m. Rzeczywiste punkty podparcia konstrukcji stanowią bowiem słupy zewnętrzne. Słup środkowy znajdujący się w odległości 6,42 m z jednej strony i 5,80 m z drugiej strony od słupów zewnętrznych stanowi jedynie wsparcie wiązarów dachowych, nie jest natomiast punktem podparcia całej konstrukcji, pozwalającym na oddzielenie od siebie niezależnych części dachu. Dach wiaty stanowi przy tym jednolitą całość, a część dachu od słupa zewnętrznego do słupa środkowego z każdej strony nie może istnieć bez reszty konstrukcji dachowej. Powierzchnia wiaty wynosi 150 m2. Do protokołu z oględzin załączono szkic przyziemia wiaty, z którego wynikają jej wymiary i rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych. Sporządzona została również dokumentacja fotograficzna.
W tak ustalonym stanie faktycznym odnoszącym się do konstrukcji, wielkości, rozmiarów spornego budynku, trafnie – w ocenie Sądu uznały organy administracji, iż sporny obiekt ma rozpiętość 12,22 m, elementy konstrukcyjne zadaszenia zostały bowiem oparte na słupach w takim właśnie rozstawie. Ustalono także, że powstający budynek gospodarczy jest obiektem przeznaczonym do przechowywania płodów rolnych oraz sprzętu rolniczego.
Charakterystyka budynku i poczynione szczegółowe ustalenia co do jego parametrów przekonują, że organy jak najbardziej prawidłowo uznały, że nie można go zakwalifikować jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, i ze względu na jego rozpiętość konstrukcji jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 32 ustawy – Prawo budowlane i art. 29 ust. 2 pkt 33 tej ustawy. Parametry obiektu przyjęte w tych przepisach zostały w przypadku spornego obiektu przekroczone, zarówno biorąc pod uwagę powierzchnię zabudowy omawianej budowli, jak i jej rozpiętość konstrukcyjną, a także fakt, iż jej obszar oddziaływania nie mieści się w całości na działce, na której została ona zaprojektowana.
Zgodzić się należy w szczególności z ustaleniami organów, że z poczynionych ustaleń w sposób ewidentny wynika, że sporny obiekt ma rozpiętość ok. 12,22 m. Elementy konstrukcyjne zadaszenia zostały bowiem oparte na słupach w takim właśnie rozstawie. Zauważyć w związku z tym należy, iż przepisy ustawy - Prawo budowalne nie definiują pojęcia rozpiętości konstrukcji, jak wielu innych pojęć. Należy jednak przyjąć, że jest to szerokość obiektu budowlanego. Co do zasady rozpiętość konstrukcji jest mniejszą wartością niż szerokość obiektu gdyż pierwsza podawana jest w osiach konstrukcyjnych, a do szerokości trzeba dodać np. ocieplenie czy inne okładziny. Definicję rozpiętości konstrukcji zawiera np. Leksykon architektoniczno-budowlany wydawnictwa Arkady, gdzie autor wskazuje, iż jest to odległość między dwoma najbliższymi punktami podparcia czyli punktami w których dany element styka się z podporą (por. także wyrok NSA z 27 lutego 2020 r., II OSK 1069/18).
Tym samym parametry obiektu przyjęte w art. 29 ust. 1 pkt 32 i art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowlane zostały w przypadku spornego budynku niewątpliwie przekroczone, ponieważ jego rozpiętość konstrukcyjna ewidentnie przekracza dopuszczalne 7 m rozpiętości (przepis art. 29 ust. 1 pkt 32) oraz 6 m - rozpiętości w przypadku przepisu art. 29 ust. 2 pkt 33 6 m. Powyższe wynika z przyjętych przez Sąd ustaleń poczynionych przez organ w ramach postępowania administracyjnego. Powyższego nie może zmienić twierdzenie skarżącego, że budynek nie został jeszcze skończony. Argumentacja skarżącego w tym zakresie nie może znaleźć poparcia Sądu. Twierdzenie bowiem, że "... sporna inwestycja docelowo będzie składać się z 4 oddzielnych wiat: dojdą 4 nowe słupy dzięki temu każda z czterech planowanych wiat będzie niezależna od siebie od gruntu po dach" nie wytrzymuje konfrontacji z rzeczywistym, zastanym i opisanym przez organ stanem faktycznym sprawy. Organy niewątpliwie ustaliły bowiem, iż nad spornym budynkiem inwestor wykonał dach (dach wiaty), który stanowi jednolitą całość. Powyższe ustalenia co do jednolitości dachu nad spornym budynkiem wiaty nie było też kwestionowane przez samego skarżącego. Wyjaśnił on bowiem w treści skargi, iż zakupił 26 sztuk arkuszy blachy na pokrycie dachowe o wymiarach 1m x 7m, które zamontowano prowizorycznie celem osłonięcia budowanych wiat. Jak dalej wyjaśniał, konstrukcja na której zamontowane są blachy są obecnie połączone celem zabezpieczenia ich przed silnymi wiatrami, wichurami czy trąbami powietrznymi. Docelowo z tych arkuszy blachy od początku zamysłu miały powstać 4 niezależne pokrycia dachowe dla planowanej inwestycji. Nie przeczy zatem, iż sporny obiekt posiada jednolity dach, oparty na słupach o wskazanych parametrach i szerokości ich usytuowania.
Ponadto, biorąc pod uwagę brzmienie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 32 ustawy – Prawo budowlane i art. 29 ust. 2 pkt 33 tej ustawy w realiach rozpatrywanej sprawy należy również odnieść się do zakresu oddziaływania spornego obiektu wiaty gospodarczej z perspektywy wpływu powyższego czynnika na legalność jej posadowienia.
W tym zakresie dla wyznaczenia wzorca normatywnego pozwalającego odnieść wiatę do przepisów budowlanych należy przywołać § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) (dalej: rozporządzenie). Przepis ten stanowi: przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2.
Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie ukształtowały się dwa rozbieżne stanowiska. Według pierwszego, rozporządzenie stosuje się także do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków, ale tylko wówczas, gdy przepis szczególny rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków. Takie zawężenie ma miejsce w odniesieniu do § 12 rozporządzenia, w którym określone zostały odległości od granicy z działką budowlaną (por. np. wyrok NSA z 8 stycznia 2013 r., II OSK 1642/11). Według drugiego stanowiska, które akceptuje tutejszy Sąd, z żadnego przepisu rozporządzenia nie wynika takie zawężenie i przepisy rozporządzenia stosuje się również do budowli pełniących funkcje użytkowe budynków, a zatem budowli służącym celom takim jak budynek, w tym budynek gospodarczy, wiata (zob. np. wyrok NSA z 12 lipca 2012 r., II OSK 728/11). Zakres i treść kontroli adekwatnej do przedmiotu postępowania determinowany będzie zatem ustaleniem charakteru i funkcji relewantnej wiaty.
Odnosząc się do rozpatrywanego zagadnienia należy mieć na uwadze, że definicja obiektu budowlanego zawarta jest w art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei w myśl art. 3 pkt 3 przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, przykładowe wyliczenie takich obiektów (budowli) zawarte jest w ostatnio powołanym przepisie. Za budowlę nie może więc być uznany obiekt trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach, taki obiekt stanowi budynek (art. 3 pkt 2).
Zgodnie z zakresem rozporządzenia, wydanego przez właściwego ministra na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, jego przepisy ustalają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniających spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy. Zatem, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przede wszystkim przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Jednakże przepisy rozporządzenia stosuje się również do niektórych budowli, ale wyłącznie takich, gdy pełnią funkcje użytkowe budynków, wynika to wprost z redakcji analizowanego przepisu. Nie każda budowla, zgodnie z przykładowym ich wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 ustawy, pełni czy nawet może pełnić funkcje użytkowe budynków, stąd rozporządzenie nie będzie miało do nich zastosowania (tak jak w przypadku wszystkich obiektów małej architektury). Powracając do wcześniejszych uwag należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy obiekt spełnia warunki do uznania go za budowlę i pełni funkcję użytkową budynku, to brak jest jakichkolwiek podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania takich budowli.
Jeśli zatem budowla (wiata) pełni określoną funkcję użytkową budynku to stosuje się wobec niej przepisy rozporządzenia, w tym m.in. § 12 regulujący wymagane odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną.
Nie zawężenie stosowania przepisów rozporządzenia tylko do budynków ma swoje uzasadnienie, wszak wszystkie obiekty, w tym budowle spełniające funkcje użytkowe budynków winny być budowane w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane), poza tym budujący nie może, przy wykonywaniu swego prawa, podejmować działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.).
Sposób zatem usytuowania na działce wiaty spełniającej funkcje użytkowe budynku, jej forma, konstrukcja, rozwiązania techniczne mają wpływ na możliwość zagospodarowania sąsiedniego terenu. Podzielić więc należy stanowisko, że także wiata, o ile pełni funkcje użytkowe budynku (w rozpoznawanej sprawie budynku gospodarczego - przechowywanie płodów rolnych i maszyn rolniczych) objęta jest wymogami rozporządzenia, w tym § 12 określającego odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, którego ust. 1 odsyła m.in. do § 271-217 regulującego kwestie związane z usytuowaniem także budowli pełniących takie funkcje użytkowe z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Sąd w składzie orzekającym przyłącza się zatem do kierunku interpretacji § 2 ust. 1 rozporządzenia zaprezentowanego w powołanym uprzednio wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2012 r., II OSK 728/11.
Wskazać zatem należy, iż w § 12 rozporządzenia określono wymagania odnośnie usytuowania obiektów budowlanych na działce. W przypadku budynków gospodarczych i garaży dopuszczalne jest ich usytuowanie przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, tylko w sytuacji, gdy długość budynku gospodarczego lub garażu nie przekracza 6,5 m, a wysokość 3 m. Mając na względzie wymiary wiaty, w szczególności długość budowli wynoszącą 12,22 m i jej wysokość w najwyższym punkcie wynoszącą 6,48 m oraz fakt, że jedna strona wiaty w jednym punkcie niemalże styka się z budynkiem posadowionym na nieruchomości sąsiedniej, zauważyć należy, że sporna wiata nie spełnia wymogu określonego w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Takie usytuowanie budynku na działce powoduje zatem objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. Innymi słowy, lokalizacja zabudowy w strefie mniejszej niż ogólnie dopuszczona jest równoznaczna z oddziaływaniem inwestycji na teren podlegający prawnej ochronie, a co za tym idzie oddziaływanie spornej wiaty gospodarczej wykracza poza działkę inwestora, co jest sprzeczne z dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowlane (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 19 września 2024 r., II SA/Ol 564/24).
Reasumując, ustalenie, że sporna wiata wybudowana na działce nr [...] spełnia funkcje użytkowe budynku będzie prowadziło do konieczności zastosowania wobec takiego obiektu wymogów prawnych wynikających z powoływanego rozporządzenia dotyczącego warunków technicznych budynków, będziemy mieli bowiem do czynienia z budowlą nadziemną realizującą funkcje przypisywane budynkom (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 sierpnia 2023 r., II SA/Łd 518/23). Bezspornym jest, iż w przedmiotowej sprawie wiata służy celom użytkowym budynku, w tym do przechowywania płodów rolnych oraz sprzętu rolniczego, pełni zatem funkcję gospodarczą. Wobec powyższego wiata nie spełnia warunków opisanych w art. 29 ust. 2 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 32 i art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy – Prawo budowlane. Parametry obiektu przyjęte w tych przepisach zostały w przypadku spornego obiektu przekroczone, zarówno biorąc pod uwagę powierzchnię zabudowy omawianej budowli, jak i jej rozpiętość konstrukcyjną, a także fakt, iż jej obszar oddziaływania nie mieści się w całości na działce, na której została ona zaprojektowana. Co za tym idzie budowa przedmiotowej wiaty wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
W związku z tym, że prawidłowo ustaliły organy istnienie obowiązku zgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu, którego to obowiązku skarżący zaniechali, to jak najbardziej zasadnie organ nadzoru budowlanego wszczął procedurę legalizacji wynikającą z art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowalne. W niniejszej sprawie niepodważalnym jest, że inwestor nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę, zatem opisana wiata gospodarcza powstała w warunkach samowoli budowlanej. Wskazany powyżej przepis stanowi, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Bezpodstawne są zatem zarzuty skarżących odnoszące się do naruszenia tego przepisu. Wskazać należy także skarżącym, że ostatnio przywołany przepis nie przewiduje żadnych wyjątków obligując organ do wydania postanowienia o wtrzymaniu budowy. Nawet więc przyjmując, że skarżący zamierzali wykonać jeszcze roboty budowlane związane z ewentualną możliwością zmniejszenia odległości pomiędzy elementami konstrukcyjnymi, to i tak na tym etapie postępowania nie mogło mieć to wypływu na rozstrzygnięcie organów.
Należy przy tym zgodzić się, że zakwestionowane postanowienia wydane zostały w oparciu o właściwie i wyczerpująco ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny, biorąc również pod uwagę wyjaśnienia skarżących.
Końcowo Sąd pragnie odnieść się do pisma strony skarżącej z 29 maja 2025 r. (data wpływu do Sądu – 16 czerwca 2025 r.), z którego wynika, że po zapoznaniu się w siedzibie Sądu z aktami administracyjnymi sprawy skarżący R. L. zakwestionował znajdujący się w aktach administracyjnych dokument - protokół oględzin z 12 listopada 2024 r. stwierdzając, iż w protokole tym sfałszowano jego podpis. Sąd pragnie wskazać w tym miejscu, iż zgodnie z art. 133 ustawy p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Sąd nie ma przy tym żadnych kompetencji i nie jest jego rolą ocena, czy postawiony przez stronę skarżącą zarzut sfałszowania dokumentu, na bazie którego orzekały organy administracji jest uzasadniony, czy też nie. W tym zakresie wypowiedzą się właściwe organy. Sąd administracyjny natomiast na gruncie wskazanego przepis art. 133 dokonał oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na jego bazie orzekł w sprawie. Jednocześnie należy nadmienić, iż ewentualny fakt stwierdzenia sfałszowania dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, który miałby znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, stać się może podstawą do ewentualnego wznowienia postępowania
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.
ds