II SA/Łd 114/06

II SA/Łd 114/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Jolanta Rosińska /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
I OZ 3/08 - Postanowienie NSA z 2008-01-18
II OZ 3/08 - Postanowienie NSA z 2008-01-22
II SA/Ol 960/06 - Postanowienie WSA w Olsztynie z 2006-12-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 19 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 12 września 2006 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...], Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 166, położonej we wsi G., obręb G., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku szkoły podstawowej w zakresie dobudowy sali gimnastycznej wraz z rozbudową istniejącej kotłowni opalanej olejem opałowym, uzupełnionej o załącznik graficzny decyzją tego samego organu z dnia [...], znak: [...], działając na podstawie art.138 par. 1 pkt.1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia [...], podjętą na wniosek Zarządu Gminy K., organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na wymienioną powyżej inwestycję. Decyzja została wydana na podstawie ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. Nr [...], z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Płockiego Nr 11, poz. 183).
Od decyzji złożyła odwołanie B. C., właścicielka działki o numerze ewidencyjnym 165, sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji zarzucając, iż otrzymała decyzję bez załącznika graficznego, co uniemożliwia jej zajęcie stanowiska w sprawie. Niekompletność decyzji i niemożliwość ustosunkowania się powoduje, że odwołująca się ma obawy, że decyzja wkracza w jej kompetencje.
Organ I instancji potraktował odwołanie B. S., jako wniosek o uzupełnienie decyzji o załącznik graficzny. Uznając zasadność wniosku organ I instancji decyzją z dnia [...] uzupełnił o załącznik graficzny – w trybie przepisu art. 111 k.p.a. – decyzję z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Po otrzymaniu tej ostatniej decyzji wraz z załącznikiem graficznym B. C. ponownie wniosła odwołanie od uzupełnionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wskazał, iż mając na uwadze to, że pierwsze odwołanie B. S. od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostało złożone w ustawowym terminie, dlatego też należało rozpoznać je merytorycznie.
Odwołująca się wskazała, iż w 1995 roku otrzymała koncesję na poszukiwanie i rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego oraz wydobywanie kopalin na działce o numerze 165, a w 1998 roku został zatwierdzony przez Wojewodę [...] projekt geologiczny, celem przedłużenia koncesji. Odwołująca się zarzuciła, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu narusza jej prawa do racjonalnego wykorzystania dwóch hektarów działki w jej gospodarstwie, a trwające ponad 4 lata postępowanie w sprawie wydania opinii dotyczącej przedłużenia koncesji na wydobycie kopalin stało się powodem zawieszenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i strat w firmie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania wskazało, iż należy przede wszystkim podkreślić, iż niniejsze postępowanie dotyczy warunków zabudowy i zagospodarowania działki o numerze ewidencyjnym 166, której właścicielem jest Gmina K., a pozostającej w trwałym zarządzie Szkoły Podstawowej w G.. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż organ I instancji załączył do akt sprawy wypisy z tekstu oraz wyrys z rysunku wskazanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na których zaznaczył miejsce położenia działki o numerze ewidencyjnym 166, na terenie oznaczonym symbolem "A.UO", określonym jako: "Tereny publiczne obiektów i urządzeń związanych z oświatą i wychowaniem i funkcjami z nią związanymi". Pozwoliło to organowi odwoławczemu dojść do przekonania, iż zamierzona inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu, określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Dalej organ wskazał, iż stosownie do treści przepisu art. .43 powołanej powyżej ustawy – nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w rozpatrywanej sprawie organ nie dopatrzył się, aby planowana inwestycja naruszała przepisy prawa, w rozumieniu przepisu art.43 omawianej ustawy.
Organ wskazał również, iż odwołująca się nie wyjaśniła w złożonym odwołaniu na czym ma polegać naruszenie zaskarżoną decyzją jej prawa do racjonalnego wykorzystania jej działki, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby zamiar rozbudowy szkoły naruszał w jakikolwiek sposób prawo skarżącej do zagospodarowania tej działki. Natomiast zarzuty dotyczące postępowania w sprawie wydania opinii do przedłużenia opisanej w odwołaniu koncesji na wydobycie kopalin nie wchodzą w zakres niniejszego postępowania.
W dniu 6 listopada 2003 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożyła B. C..
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zaskarżona decyzja narusza żywotne i "egzystencjonalne" interesy skarżącej oraz wkracza w jej kompetencje w zakresie racjonalnego zagospodarowania dwóch hektarów działki, oznaczonej numerem ewidencyjnym 165, wchodzącej w skład jej gospodarstwa.
Skarżąca podniosła, iż mija się z prawdą stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., że: "odwołująca nie wyjaśnia w odwołaniu na czym ma polegać naruszenie zaskarżoną decyzją jej prawa do racjonalnego wykorzystania jej działki, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby zamiar rozbudowy szkoły naruszał w jakikolwiek sposób prawo skarżącej do zagospodarowania tej działki. Natomiast zarzuty dot. postępowania w sprawie wydania opinii do przedłużenia opisanej w odwołaniu koncesji nie wchodzą w zakres niniejszego postępowania w przedmiocie ustalenia wzzt." Skarżąca podnosi, iż tymczasem Wójt Gminy K. decyduje, w którym miejscu i w jakiej odległości od szkoły mają rosnąć drzewa na jej działce i wcale mu to nie przeszkadza, że rosną one w strefie zagrożenia dla życia ludzkiego i dla bezpieczeństwa pracy linii napowietrznej SN 15 kV.
Skarżąca podniosła, iż w wyniku zobowiązania przez Zakład Energetyczny w P. do wycięcia drzew zagrażających bezpiecznej pracy powyższej linii energetycznych, pod rygorem odpowiedzialności za skutki awarii, zwróciła się do Wójta Gminy K. o wyrażenie zgody na wycięcie drzew. Skarżąca podniosła, iż z zasadzonego przez nią lasu w łatach 50 – tych pozostała aktualnie zaledwie namiastka i to w znacznym stopniu zdewastowana, w związku z wykonaniem przez Zakład Energetyczny w K. strefy bezpieczeństwa dla jednej z dwóch linii napowietrznych SN 15 kV biegnących obok siebie.
Skarżąca podniosła, iż Wójta Gminy K. nie interesują żadne zagrożenia, ani też jej odpowiedzialność wynikająca z istniejącego zagrożenia. Wójt często podkreśla, że z rosnącymi na działce skarżącej drzewami "pobliska szkoła ładniej wygląda". Zdaniem skarżącej w zasadzie, to nie o wygląd szkoły chodzi, lecz o wspieranie nieuczciwej konkurencji w zakresie eksploatacji kruszywa oraz o wyeliminowanie jej z tego rynku "z przyczyn subiektywnych".
Skarżąca podniosła, iż prawo do racjonalnego wykorzystania przez nią działki o numerze ewidencyjnym 165, Wójt Gminy K. naruszył nie tylko przedmiotową decyzją, ale i postanowieniem z dnia [...], znak: [...].
Skarżąca wskazała, iż zarówno na decyzję, jak i na postanowienie Wójta Gminy K. wniosła "skargę" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S..
Odwołanie dotyczące decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpatrzyło w dniu [...]. Natomiast zażalenie dotyczące postanowienia i złożone zaledwie 6 dni po złożeniu odwołania od decyzji organ odwoławczy nie rozpatrzył do dnia wniesienia skargi w niniejszej sprawie, mimo że dotyczy ona tej samej działki.
Skarżąca podniosła, iż z treści pisma organu odwoławczego z dnia 19 września 2002 roku do Wójta Gminy K. wynika, że tylko jednej stronie dano możliwość uzupełnienia akt sprawy, przy istniejących wątpliwościach w załatwianiu skargi. W związku z powyższym skarżąca podniosła, iż nie dopuszczono jej jako strony do aktywnego uczestnictwa we wszystkich czynnościach, by bronić swoich interesów, zabiegać o swoje prawa i zwrócić uwagę na istotne dla sprawy okoliczności wynikające z jej sytuacji osobistej, majątkowej oraz zawodowej. W szczególności nie pozwolono jej nawet w najprostszy sposób na przedstawienia stanu faktycznego sprawy, nie udostępniono też żadnych czytelnych dokumentów istotnych dla sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenia wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 listopada 2004 roku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
W następstwie skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.))
Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia [...] – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie zawiera obowiązująca w dacie wydawania decyzji przez organy administracji ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) (vide: przepis art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)). Przepis art. 40 ust. 1 tejże ustawy stanowi, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, na podstawie przepisów szczególnych. Mając na uwadze, iż teren objęty planowaną realizacją inwestycji, w czasie wydawania kwestionowanych decyzji był objęty działaniem obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania miasta K. zasadnie organ wskazał, iż ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji należy oprzeć się na postanowieniach owego miejscowego planu.
Przepisy omawianej ustawy nie dają organom administracji możliwości uznaniowego rozpoznawania spraw w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania gdyż stanowią, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym). Jednocześnie przepis art. 46 a ust. 1 tejże ustawy stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zasadnie organ odwoławczy skonstatował, iż konieczne jest sprawdzenie, czy w świetle ustaleń obowiązującego dla terenu zamierzonej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, można dopuścić do realizacji na tym terenie opisany we wniosku rodzaj inwestycji. Z nie budzących wątpliwości ustaleń organów obu instancji – które nie były kwestionowane w jakimkolwiek zakresie przez stronę skarżącą – wynika, iż dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązywał w czasie wydawania decyzji przez organy obu instancji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy K. Nr [...], z dnia 27 listopada 1992 roku (Dz. Urz. Woj. Płockiego Nr 11, poz. 183). Co więcej nie były również w toku postępowania kwestionowane przez stronę skarżącą zapisy tegoż planu odnoszące się do terenu planowanej inwestycji.
W tej sytuacji – jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż działka o numerze ewidencyjnym 166, na terenie której planowana jest inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku szkoły podstawowej w zakresie dobudowy sali gimnastycznej wraz z rozbudową istniejącej kotłowni opalanej olejem opałowym, położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "A.UO", dla którego plan, jako przeznaczenie przewiduje: "Tereny publiczne obiektów i urządzeń związanych z oświatą i wychowaniem i funkcjami z nią związanymi", to tym samym nie może być wątpliwości, iż prawidłowy jest wniosek organów obu instancji stwierdzający, iż zamierzona inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skoro zaś istnieje zgodność co do zamierzeń inwestycyjnych z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym).
Odnosząc się do zarzutów skargi należy powiedzieć, za Naczelnym Sądem Administracyjnym ferującym już wyrok w niniejszej sprawie, iż miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego miały rangę prawa miejscowego (art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym), a więc były źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Tym samym stanowiły one podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie element stanu faktycznego podlegający w pierwszej fazie ustaleniu w postępowaniu dowodowym, a następnie subsumcji do istniejącej, konkretnej normy prawnej. Z tego punktu widzenia zarzuty skargi tyczące niejasności i nieczytelności znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą odegrać jakiegokolwiek znaczenia bowiem do kwestii tych nie odnoszą się uregulowania tyczące gromadzenia i oceny zgromadzonego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a., art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.).
Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako element podstawy prawnej rozstrzygnięcia, winien być znany zarówno organowi, jak i stronom, na obszarze działania organów, które go ustanowiły, na równi z innymi aktami prawa powszechnie obowiązującego. Plan ten bowiem, podobnie jak inne akty prawa stanowionego ogłaszany jest w odpowiednich urzędowych zbiorach i jest powszechnie dostępny. Tym samym nawet ewentualna nieczytelność dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a zawierających wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może być oceniana z punktu widzenia przełamania zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.).
Przepis art. 10 par. 1 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając na uwadze, iż stanowisko strony skarżącej było znane zarówno organowi I instancji, jak i organowi odwoławczemu, zaś jedynym postępowaniem o charakterze dowodowym przeprowadzonym przez organy administracji w mniejszej sprawie była ocena złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z punktu widzenia jego zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to stwierdzić wypada, iż formalny brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz ewentualnego zgłoszenia żądań nie może stanowić o przełamaniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, iż skarżącej znane były wszystkie działania organów administracji podejmowane w niniejszej sprawie i wobec nich miała możliwość zajęcia stanowiska. Z materialnego punktu widzenia prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu zostało więc w pełni zachowane.
Nawet jednak gdyby stanąć na formalistycznym stanowisku i podkreślać okoliczność związaną z zaniechaniem przez organ formalnego powiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań strony to i tak należałoby stwierdzić, iż tego rodzaju uchybienie nie może powodować uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem ten skutek mogłoby odnieść jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1c p.p.s.a).. Mając natomiast na uwadze to co zostało powyżej powiedziane na temat zakresu kognicji organów administracji przy rozpoznawaniu spraw o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz przesłanek podlegających ocenie przy rozpoznawaniu spraw tego rodzaju, należy jednoznacznie podnieść, iż nawet ewentualnie stwierdzenie powyższego naruszenia przepisów postępowania nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia i wynik sprawy.
Nie można również zgodzić się z zarzutami skargi tyczącymi wpływu na prawidłowość kwestionowanej decyzji błędnego usytuowania budynku szkoły na wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istota niniejszego postępowania – o czym była już mowa – sprowadza się wyłącznie do oceny, czy planowana inwestycja może być realizowana na określonym terenie, z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące dla tegoż terenu. Tak więc nawet nieprawidłowe naniesienie określonych budynków na wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma wpływu na możliwość dokonania oceny zgodności wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi na danym terenie. Owszem związek taki mógłby istnieć w sytuacji, gdyby w następstwie takiego nieprawidłowego naniesienia budynków na wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprawidłowo określono w decyzji linię rozgraniczenia lub linię zabudowy planowanej inwestycji. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, a ponadto w niniejszej sprawie linie te zostały wyznaczone wyłącznie od strony drogi publicznej.
Nie można również zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, iż wydanie kwestionowanej decyzji ma związek z innym postępowaniem administracyjnym, tyczącym odnowienia koncesji na wydobycie kopalin. Zostało już powyżej powiedziane jakie są cele postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazano również, jakimi wyłącznie kryteriami winien kierować się organ ferując rozstrzygnięcie w tego rodzaju sprawie (vide przepis art. 40, art. 43 i art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym) Skoro zaś tak, to niepodobna uzależniać decyzji w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od jakiegokolwiek innego postępowania, nawet jeśli toczy się ono wobec sąsiedniej nieruchomości.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.