II SA/Łd 1105/22

II SA/Łd 1105/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Piotr Mikołajczyk
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 44 par. 1, 3, 4, art. 58 par. 1-3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 896
art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 16 lutego 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2023 roku sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 11 października 2022 r. nr SKO.4192.253.22 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie uznania za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 58 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) - zwanej k.p.a., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 16 grudnia 2021 r., znak: GK.V.6018/5/7/00/05/2020, Starosta Sieradzki uznał za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża kruszywa naturalnego "M." w części znajdującej się na działce nr [...], obręb [...], miasto S. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że powyższa decyzja została doręczona M. O. w trybie określonym w art. 44 k.p.a., ze skutkiem doręczenia przewidzianym w art. 44 § 4 k.p.a. na dzień 3 stycznia 2022 r. Termin na wniesienie odwołania od ww. decyzji upłynął zatem z dniem 17 stycznia 2022 r.
Następnie organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 30 maja 2022 r. za pośrednictwem Starosty Sieradzkiego M. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku skarżący argumentował, że o wydaniu decyzji w sprawie uznania rekultywacji działki nr [...] za zakończoną dowiedział się z pisma Starostwa Powiatowego w Sieradzu z dnia 25 kwietnia 2022 r., które otrzymał w dniu 10 maja 2022 r., a o tym, że decyzja została wysłana do niego dowiedział się z pisma z dnia 17 maja 2022 r., które otrzymał w dniu 23 maja 2022 r. Decyzji z dnia 16 grudnia 2022 r. jednak nie otrzymał, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Według datownika pocztowego przesyłka była awizowana dwukrotnie, tj. w dniu 20 oraz 28 grudnia 2021 r., jednakże żadnego z tych zawiadomień nie było na jego furtce lub na słupku bramy. Skarżący w dniu 22 grudnia 2021 r. odbierał osobiście inną przesyłkę poleconą z Policji w placówce pocztowej w S. przy ul. [...] i pytał wówczas, czy nie ma do niego innej przesyłki na co otrzymał odpowiedź przeczącą. Z tego - zdaniem skarżącego - wynika, że zawiodła Poczta Polska, bo według datownika na kopercie przesyłka awizowana w dniu 20 grudnia 2021 r. była w dniu 22 grudnia 2021 r. na poczcie podczas odbioru listu poleconego z Policji, jednakże skarżący został wprowadzony w błąd, że nie ma do niego żadnej korespondencji.
Mając na uwadze powyższe Kolegium dodało, że skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wskazując jednocześnie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie skoro informację o nieskutecznej próbie doręczenia decyzji otrzymał w dniu 23 maja 2022 r.
Kolegium wskazało również, że wraz z pismem z dnia 17 czerwca 2022 r. skarżący przedłożył "Wyjaśnienie" listonosza, z którego zdaniem skarżącego wynika, że "listu nie znalazłem o takim numerze". W kolejnych pismach skarżącego z dnia 4 i 22 lipca 2022 r. oraz z dnia 15 września 2022 r., kierowanych do Kolegium w związku z wezwaniem do wyjaśnienia, czy w sprawie reklamacji doręczenia przesyłki otrzymał on stanowisko operatora pocztowego, podtrzymał on swoje stanowisko co do meritum oraz ostatecznie wskazał, że jego reklamacja wobec nie zrzeczenia się przez nadawcę prawa do wniesienia reklamacji nie zostanie rozpatrzona.
Analizując art. 58 k.p.a. organ II instancji stwierdził, że nie została w sprawie spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego.
Odwołując się do orzecznictwa organ II instancji podkreślił, że jeżeli nie doszło do doręczenia decyzji organu I instancji, to nie rozpoczął biegu termin na wniesienie od niej odwołania, co wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia czyni bezprzedmiotowym. Instytucja przywrócenia terminu ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy strona nie kwestionuje tego, że nie złożyła odwołania w ustawowym terminie, twierdząc jedynie, że uchybienie to nie zostało przez nią zawinione.
Odwołując się do powyższego Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednakże jako argument uzasadniający przywrócenie terminu wskazał wyłącznie fakt "niedoręczenia" decyzji wynikający z wadliwości awizowania przesyłki przez operatora pocztowego (skarżący kwestionuje pozostawienie przez doręczyciela zawiadomienia [awiza] o przechowywaniu przesyłki w placówce pocztowej oraz możliwości jej odbioru). Zdaniem Kolegium, w świetle orzecznictwa nie może to uzasadniać przywrócenia terminu, bo albo przesyłka nie była prawidłowo awizowana, zatem w konsekwencji decyzja Starosty Sieradzkiego nie została skarżącemu skutecznie doręczona i należy ją ponownie doręczyć, co czyni przywracanie terminu do wniesienia odwołania bezprzedmiotowym, względnie należałoby uznać, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg po zapoznaniu się przez skarżącego z decyzją w Starostwie Powiatowym w Sieradzu, co nastąpiło w dniu 26 maja 2022 r., co z kolei oznaczałoby, że odwołanie zostało wniesione w terminie (bowiem w dniu 30 maja 2022 r.) i również czyniło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania bezprzedmiotowym. Jeżeli natomiast przesyłka została doręczona prawidłowo, to skarżący w swoim wniosku nie powołuje się na żadną okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu, która zaistniałaby po dacie, w jakiej przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną.
Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M. O., zarzucając błędne ustalenie, że uchybił terminowi do złożenia odwołania wobec prawidłowego doręczenia decyzji, przez podwójne awizo, podczas gdy z okoliczności sprawy i powołanych przez skarżącego dokumentów wynika, że nie został prawidłowo powiadomiony o przesyłce oczekującej na poczcie, a dodatkowo odbierając inną przesyłkę w okresie awizacji nie został poinformowany przez pracownika placówki pocztowej mimo pytania w tym zakresie, że oprócz odbieranej przesyłki z Policji oczekuje jeszcze inny list zawierający przedmiotową decyzję.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do Kolegium celem rozpoznania odwołania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że listonosz w ogóle nie zostawił ani pierwszego, ani drugiego awizo. Dodał, że nigdy, w żadnej sprawie, nie miała miejsca sytuacja, aby nie odebrał kierowanej do niego awizowanej przesyłki, tym bardziej, że decyzja była dla niego bardzo istotna i chciał znać treść rozstrzygnięcia.
Skarżący wskazał, że listonosz zawsze awizo przyczepiał gumką do słupka przy furtce od strony ulicy. Tym razem nie było ani awizo, ani nawet samej gumki na słupku, która mogłaby wskazywać, że było jakiekolwiek awizo. Dodał przy tym, że jedynie wcześniej, tj. przed dniem 20 grudnia 2021 r. otrzymał zawiadomienie dotyczące przesyłki z Policji. Zdaniem skarżącego, powyższe zostało uprawdopodobnione załączonym do akt sprawy pismem listonosza C., który nie pamiętał doręczania tej przesyłki, nie znalazł listu o takim numerze, a na końcu pisma listonosz dodatkowo przeprosił.
Ponadto skarżący podniósł, że złożył do Poczty Polskiej reklamację, która z uwagi na to, że nie był nadawcą listu zawierającego decyzję, została rozpatrzona jako skarga. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że starostwo - mogąc przenieść prawo do wniesienia przez niego reklamacji - nie chciało tego uczynić, uznając jedynie, że decyzja została doręczona prawidłowo przez podwójne awizo i nie ma potrzeby dalszego badania okoliczności.
W odniesieniu do powyższego skarżący wyjaśnił, że w piśmie Poczty, które otrzymał dnia 1 lipca 2022 r. (w odpowiedzi na moją reklamację uznaną za skargę) wynika, że z uwagi na upływ czasu brak jest możliwości szczegółowego wyjaśnienia zdarzenia.
W ocenie skarżącego, samo domniemanie doręczenia przez podwójne awizo, nie świadczy jeszcze o tym, że faktycznie doszło do prawidłowego zawiadomienia o pozostawieniu awizo i o możliwości odbioru przesyłki z placówki pocztowej. Skarżący wskazał przy tym, że przeważnie listonosz zostawiał awizo na słupku przytwierdzając je gumką, to nawet przy przyjęciu, że tak się stało nie można wykluczyć, że list kartka została wywiana przez wiatr, zniszczona przez deszcz lub zabrana przez osobę trzecią.
Zdaniem skarżącego, za uwzględnieniem wniosku przemawia dochowanie należytej staranności i zapytanie w dniu 22 grudnia 2021 r. na poczcie, czy nie czeka na skarżącego inna przesyłka. Nadto skarżący dodał, że pracownik poczty wskazał, że nie czeka żadna przesyłka i wydał tylko jedną przesyłkę, tę z Policji, a w tym czasie decyzja powinna być na poczcie (I awizo 20 grudnia 2022 r. II awizo 28 grudnia 2022 r.)
W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Pismem z dnia 2 lutego 2023 r. skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał tzw. awizo z dnia 20 grudnia 2021 r. oraz powtórnego awizo z dnia 28 grudnia 2021 r. Dodał, że w dniu 22 grudnia 2021 r. odbierał korespondencję na poczcie i w odpowiedzi na jego pytanie otrzymał informację, iż nie ma innej korespondencji do odebrania. Skarżący wskazał również, iż z wyjaśnień listonosza wynika, że nie znalazł listu o numerze przesyłki, zawierającej decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Kontrolując zaskarżone w tej sprawie postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 16 grudnia 2021 r. - Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 k.p.a. w związku z art. 59 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 k.p.a.).
Analiza sprawy wskazuje, iż o wysłaniu do skarżącego decyzji organu I instancji dowiedział się w dniu 23 maja 2022 r. A zatem należy uznać, że złożony w dniu 30 maja 2022 r. wniosek o przywrócenie terminu, został wniesiony w terminie.
Skarżący wnosząc odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zakwestionował skuteczność doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.), wskazując, iż nie otrzymał awizo. Analizując uzasadnienie przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu w okolicznościach sprawy Kolegium stwierdziło, że skarżący nie uprawdopodobnił tego, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Nie ulega wątpliwości, iż mając na uwadze treść art. 44 § 4 k.p.a. w związku z art. 44 § 1 k.p.a., decyzja organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. została doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 3 stycznia 2022 r., tj. po upływie 14 dni licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki. Analiza zwróconej przesyłki adresowanej do skarżącego, a zawierającej ww. decyzję organu I instancji, wskazuje, że z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi i braku osoby, która podjęłaby się oddać ją adresatowi, przesyłka była pierwszy raz awizowana w dniu 20 grudnia 2021 r., a następnie przesyłka została pozostawiona na okres 7 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...]. Zawiadomienie o powyższym fakcie umieszczono w widocznym miejscu. Ponadto zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 28 grudnia 2021 r., a wobec jej nie podjęcia w terminie została - zgodnie z adnotacją na przesyłce – zwrócona do nadawcy w dniu 4 stycznia 2022 r.
W ocenie zatem Sądu, w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozwalające uznać, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 3 stycznia 2022 r., w trybie art. 44 k.p.a.
Skarżący w przedmiotowym wniosku o przywrócenie terminu, jak również w skardze kwestionuje prawidłowość doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. Wskazać jednak należy, że przewidziana w art. 44 k.p.a. zastępcza forma doręczania pism rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Na gruncie procedury administracyjnej ukształtowany został pogląd, że nieprawidłowe doręczenie pisma w trybie zastępczym może stanowić okoliczność wskazującą na brak winy strony postępowania w dochowaniu terminu, a tym samym stanowić przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a. (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2018, s. 506-507; A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2018, s. 392-393; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 335; wyrok NSA z 21 września 2010 r. I OSK 1690/09 (wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2886/16, LEX nr 2611221).
Skarżący kwestionuje prawidłowość doręczenia decyzji organu I instancji, jednak nie przedstawił dowodów, które obaliłyby przyjęte domniemanie skutecznego doręczenia decyzji z zastosowaniem zastępczej formy doręczenia. Sąd zgadza się z poglądem orzecznictwa, iż właściwym sposobem podważenia skuteczności doręczenia (czy też wyjaśnienia jego okoliczności) powinno być postępowanie reklamacyjne przeprowadzone w urzędzie pocztowym. Stosownie bowiem do treści art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, gdy przesyłka zostanie doręczona adresatowi, prawo wniesienia reklamacji przysługuje adresatowi (postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3019/14, LEX nr 1646157).
Wspomniany przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896) w pełni stanowi, iż w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji przysługuje: nadawcy albo, adresatowi - w przypadku gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi. Analiza tego przepisu w okolicznościach przedmiotowej sprawy wskazuje, że skarżący, aby kwestionować domniemania skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. mógł posłużyć się instytucją wniesienia reklamacji, uregulowaną ww. przepisie ustawy Prawo pocztowe. Z akt sprawy wynika jednak, iż skarżący nie wystąpił do organu I instancji o zrzeczenia się prawa do reklamacji. Organ pismem z dnia 1 września 2022 r. stwierdził, że nie widzi podstaw do wystąpienia z reklamacją. Analiza sprawy nie wykazała, aby skarżący przedłożył to pismo operatorowi Poczty Polskiej. Niemniej jednak wskazany operator pocztowy rozpoznał sprawę doręczenia przedmiotowej przesyłki skarżącemu w trybie skargowym i pismem z dnia 20 września 2022 r. stwierdził m.in. prawidłowość w doręczaniu tej przesyłki oraz, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż awizo nie zostało pozostawione. Z powyższego zatem, w ocenie Sądu, jednoznacznie wynika, że skarżący nie obalił domniemania skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a.
Kolegium uzasadniając zaskarżone postanowienie stwierdziło, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania otwiera się wyłącznie wtedy, gdy strona nie kwestionuje tego, że nie złożyła odwołania w ustawowym terminie, twierdząc jedynie, że uchybienie to nie zostało przez nią zawinione. Jednak mając na uwadze wskazany powyżej pogląd orzecznictwa i doktryny, że nieprawidłowe doręczenie pisma w trybie zastępczym może stanowić okoliczność wskazującą na brak winy strony postępowania w dochowaniu terminu, a tym samym stanowić przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a., Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela przytoczonego stanowiska Kolegium. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż do kwestionowania skutków doręczenia zastępczego decyzji organu odwoławczego właściwa jest instytucja przywrócenia terminu (postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 419/10, LEX nr 740860).
Analiza sprawy jednoznacznie wskazuje jednak, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na obalenie domniemania skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r., w trybie art. 44 k.p.a. W sprawie zastosowanie ma zatem tzw. fikcja doręczenia, o której mowa w art. 44 § 1-4 k.p.a. Uznanie, że zastosowanie ww. "fikcji doręczenia" było dopuszczalne oznacza, że do uchybienia terminu doszło z winy strony. Nieodbieranie prawidłowo awizowanej korespondencji należy bowiem traktować w kategoriach, co najmniej niedbalstwa, które skutkuje stwierdzeniem, że brak winy w uchybieniu terminu nie został uprawdopodobniony, tak jak tego wymaga art. 58 § 1 k.p.a., a w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu w tym trybie musi być załatwiony odmownie (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 274/18, LEX nr 2616930).
Podkreślić należy, że skoro zatem strona zaniechała dochowania wszelkich starań, aby kierowane do niej przesyłki mogły być odbierane i aby mogła się zapoznać się z ich treścią, to tym samym uznać należy, że nie wykazała ona należytej staranności w dbałości o swoje interesy (wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 471/18, LEX nr 2655802). W świetle art. 58 § 1 k.p.a. tylko w sytuacji, gdy strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, w danych warunkach nie do przezwyciężenia, można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Dopuszczenie się przez stronę chociażby lekkiego niedbalstwa wyklucza możliwość przywrócenia terminu (wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2539/20, LEX nr 3194868).
Mimo zatem częściowej argumentacji Kolegium, której Sąd nie podziela, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 58 § 1 k.p.a., tj. skarżący nie uprawdopodobnił przesłanki braku winy w uchybienie terminu do wniesienia odwołania, i tym samym niemożliwe okazało się pozytywne rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przywrócenie tego terminu.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
a.tp.