II SA/Łd 1099/09

II SA/Łd 1099/09 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2010-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący/
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 381/10 - Postanowienie NSA z 2010-04-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 8, par. 9, par. 13
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 10 par. 1, art. 81, art. 107 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Dnia 15 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r., nr. [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, w zw. z art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) ustalił J. M. i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie kąta spadku dachu i związanej z tym zmianie konstrukcji wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym 517, w obrębie B-25, położonej w Ł. przy ulicy A 45.
Uzasadniając powyżej wskazaną decyzje organ pierwszej instancji wskazał, że J. M. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie kąta spadku dachu istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z 15º na 30º, przewidzianej do realizacji na w/w działce, zaś zmiana ta spowoduje zmianę konstrukcji oraz zmianę parametrów wysokościowych budynku.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. S., w treści którego zarzuciła organowi:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 81, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. bowiem wydano decyzję, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z dnia [...], o numerze [...] określającą warunki zabudowy na nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. A 45. Nie przeprowadzono, wnioskowanych przez odwołującą się, dowodów z przesłuchania w charakterze świadków P. S. i A. S. oraz dowodu z akt sprawy o sygn. II C 820/07, która toczyła się przed Sądem Rejonowym dla Ł. – Śródmieścia w Ł. mimo, iż dotyczą okoliczności mających znaczenie dla sprawy, wskazując nadto, iż organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, dotyczących umorzenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Ł. - Śródmieścia w Ł. w wymienionej wyżej sprawie. Ponadto odwołująca się podniosła, że nie zapewniono jej czynnego udziału w sprawie, polegającego na braku umożliwienia wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Zdaniem J. S. decyzja organu pierwszej instancji wydana została bez uzasadnienia prawnego, polegającego na powołaniu przepisów regulujących ustalenie kąta nachylenia dachu w decyzji o warunkach zabudowy oraz okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zgodność skarżonej decyzji z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz z §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.).
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na niezastosowaniu § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez umożliwienie zaskarżoną decyzją wybudowania dachu o spadku do 30º i wysokiego punktu szczytu dachu, co sprawi iż kąt nachylenia dachu budynku nie mieści się w pojęciu odpowiedniości do geometrii dachów, występujących na obszarze analizowanym. Nadto, zdaniem J. S. naruszony został przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem umożliwiono zaskarżoną decyzją wybudowanie dachu o spadku do 30 º i wysokiego punktu szczytu dachu, co będzie ograniczało dostęp światła do jej nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...]nr [...] utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta Ł.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycja określona we wniosku inwestora, przewidziana jest do realizacji na terenie, dla którego brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem rozstrzygnięcie wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy i zgodny z powołanymi powyżej przepisami prawa, wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W wyznaczonym obszarze analizowanym występuje na sąsiednich działkach zabudowa mieszkalna jednorodzinna wolnostojąca, która umożliwia określenie wymagań dotyczących nowego zamierzenia, zwłaszcza, że planowane zamierzenie nie tylko, że nawiązuje funkcją do już istniejącej zabudowy, ale z uwagi na zakres inwestycji, która polega na zmianie kąta nachylenia dachu na wybudowanym na przedmiotowej działce budynku z 15º na 30º odpowiada funkcjom utrwalonym w terenie, których różnorodność z kolei pozwala określić nowe parametry i wskaźniki dla inwestycji. Przedmiotowa działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. A. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające i opierać się będzie na istniejących przyłączach energii, wody, gazu, kanalizacji. Analizowany teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja organu pierwszej instancji, w ocenie Kolegium, jest także zgodna z przepisami odrębnymi. Poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia, dotyczące geometrii dachu, w ocenie Kolegium, są poprawne i zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ustaliła, że dla projektowanej zmiany zaleca się dach czterospadowy o spadku w przedziale od 15 do 30 º. Jak wynika ze sporządzonej analizy w obszarze analizowanym występują różne typy dachów jak również różne stopnie ich nachyleń. I tak występują dachy 2 spadowe (A. 41), dachy 4 spadowe (A. 51), a także dachy kopertowe (A. 49), jak i dachy z pogrążoną attyka (A. 43). Stopnie nachylenia dachów wahają się o od 5 do 45 º. Przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że na przedmiotowej działce możliwa jest zmiana spadku dachu i że w odniesieniu do parametru wysokościowego wyznacznik powinien stanowić budynek przy ul. A 41, jako że budynki przy ul. A 47, jak i 49 nie mogą stanowić takiej podstawy, ze względów formalnych. Porównując treść wskazanego przepisu § 8 rozporządzenia, nakazującego ustalenie geometrii dachu odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji dokonał odpowiedniego ustalenia parametrów dla wnioskowanego dachu w oparciu o parametry dachów, występujące w obszarze analizowanym.
Zdaniem organu odwoławczego niezasadnym jest zarzut o wydaniu decyzji w odniesieniu do sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, bowiem inwestycja objęta wskazaną przez stronę decyzją została już zrealizowana, o czym świadczy decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., udzielająca J. M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 45 w Ł. .Powyższe dowodzi, że inwestycja została zrealizowana w oparciu o wskazaną decyzję warunkach zabudowy, co oznacza, że ustalenia decyzji zostały wypełnione. Nie oznacza to jednak, że inwestycja zrealizowana pierwotnie w jednej formie, ma taką pozostać na zawsze i nie może być nigdy przebudowana, rozbudowana czy w inny sposób zmieniona. Zarzut odnoszący się do nieuwzględnienia dowodu w postaci akt sprawy, toczącej się przed Sądem Rejonowym w Ł. jak i żądania przesłuchania świadków P. i A. S. w ocenie Kolegium nie zasługuje na uznanie, gdyż w aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł. Śródmieścia z dnia 22.grudnia 2008r. umarzające postępowanie w sprawie z powództwa J. S. przeciwko J. M. o zobowiązanie go do powstrzymania się od wznoszenia na nieruchomości przy ul. A 45 w Ł. budynku mieszkalnego z dachem o kącie nachylenia większym niż 15 º z uwagi na cofnięcie powództwa. Co do zarzutów zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 28.kwietnia 2009r. wystosowano do wszystkich stron postępowania zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z pouczeniem o prawie do zapoznania się z aktami postępowania jak i możliwości składania wyjaśnień, wniosków oraz zastrzeżeń. Wśród tych stron znajduje się również J. S.. Kolegium nie podzieliło także zarzutu, co do niezastosowania przez organ pierwszej instancji przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003 r., albowiem w załączonym do decyzji załączniku w postaci analizy urbanistycznej oraz wyniku analizy wyraźnie wskazano na przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony, w tym w zakresie ustalenia parametrów dla dokonywanej zmiany dachu. Natomiast co do niezastosowania przez organ urbanistyczny przy wydawaniu decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie podniesiono, że powołane przepisy podlegać będą analizie na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę.
Kończąc organ odwoławczy wyjaśnił, że wydając przedmiotową decyzję nie dokonano żadnej zmiany w treści pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy dla całego zamierzenia budowlanego. Jest to bowiem nowa decyzja, która nie nawiązuje i nie stanowi zmiany w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do decyzji wydanej w roku 2005. Kolegium podzieliło natomiast zarzut strony o niewystarczającym uzasadnieniu wydanej przez organ I instancji decyzji, jednakże uchybienie to nie świadczy to o niepełnym i niewystarczającym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, dodatkowo zaś zostało konwalidowane przez organ odwoławczy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., na wyżej wskazaną decyzję złożyła J. S., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca, poza zarzutami podniesionymi w odwołaniu, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 10 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na uznaniu że wada decyzji w postaci braku wystarczającego uzasadnienia rozstrzygnięcia może zostać konwalidowana na podstawie treści załącznika do decyzji, w sytuacji gdy zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załączniki nie stanowią składnika decyzji i jego uzasadnienia, co oznacza że załącznik stanowi jedynie część akt sprawy, zaś jego znaczenie powinno zostać omówione w uzasadnieniu. W razie braku takiego uzasadnienia zachodzi natomiast podstawa do uchylenia rozstrzygnięcia. Podniesiono nadto, iż skarżącej nie zapewniono czynnego udziału w sprawie, bowiem uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność aktu w całości lub części. Stwierdzenie wydania orzeczenia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do treści art.4 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust.2 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z treścią art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1;
5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jak wynika z powyższego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art.2 pkt 1 ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Warto wszakże wskazać również, iż po myśli art. 6 ust. 2 ustawy, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami, ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, iż prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.
W rozpatrywanej sprawie zauważyć należy, iż dokonując analizy powyższych przesłanek, organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę urbanistyczną, konieczną do ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). W przypadku inwestycji, polegającej na budowie (zmianie konstrukcji) dachu organy administracji nie ustalają bowiem wszystkich parametrów, ale tylko te, które dotyczą takiej inwestycji. Przedmiotem analizy urbanistycznej jest zatem również zabudowa w obszarze analizowanym jedynie we wskazanym wyżej zakresie. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Krakowie z dnia 23.października 2007r., sygn.akt II SA/Kr 289/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 394841oraz w Poznaniu z dnia 28.sierpnia 2008r., sygn.akt II SA/Po 591/07, niepubl.. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 566206).
Nie sposób zatem nie podzielić stanowiska organów obu instancji, iż planowana inwestycja nawiązuje do już istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Ze sporządzonej na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizy urbanistycznej wynika bowiem, iż w wyznaczonym prawidłowo obszarze analizowanym występują różne typy dachów (dwuspadowe, kopertowe, płaskie), o różnym stopniu ich nachylenia, wahającym się od 5° do 45°. Skoro zatem przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia ustalenie warunków zabudowy od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, trafna jest konkluzja, iż projektowana inwestycja wymagania te spełnia. W tym zakresie, odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Skoro dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają kategorię "obszaru analizowanego", przyjąć należy, że wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań, dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art.61 ust.1 pkt 1 ustawy. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.lipca 2007r., sygn.akt II OSK 997/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 355295).
Przesłankę kontynuacji cech, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy należy zaś odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie "kontynuacji" należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.czerwca 2008r., sygn.akt II OSK 58/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 465665). Nietrafny jest zatem zarzut skargi, wskazujący na naruszenie § 8 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z uwagi na niedostosowanie projektowanej inwestycji do konstrukcji dachu na nieruchomości skarżącej. Jak bowiem wskazano, charakter zabudowy na nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, jakkolwiek uwzględniony w przeprowadzonej analizie, nie determinuje bezwzględnie zamierzeń inwestycyjnych na nieruchomości z nią graniczącej.
Niezasadne są również zarzuty skargi związane z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jakkolwiek bowiem faktem jest, iż w aktach sprawy brak jest dowodu zawiadomienia skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zgromadzeniu dowodów i materiałów, tym niemniej w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.maja 2006r., sygn.akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała zaś, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać w związku z niewystosowanym doń zawiadomieniem o zgromadzeniu dowodów i materiałów przed wdaniem zaskarżonej decyzji. Nie można zatem przyjąć, iż zasadne jest powoływanie się przezeń na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Nieuwzględnione wnioski dowodowe, zgłaszane przed organem I instancji (załączenie akt sądowych oraz przesłuchanie świadków na okoliczności związane z umorzeniem postępowania przed sądem powszechnym), zostały bowiem szczegółowo rozważone, zaś wyrażoną w zaskarżonej decyzji ocenę ich nieprzydatności dla wyjaśnienia sprawy, uznać należy za prawidłową. Bezsporne jest bowiem że w obrocie prawnym brak jest jakiegokolwiek orzeczenia właściwego organu, które ograniczałoby uprawnienia właścicielskie inwestora. Wszelkie zaś ewentualne ustalenia, czynione pomiędzy stronami w tym zakresie, nie mają wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
W kwestii zaś braków w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż pozostają one bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wskazać należy po pierwsze, iż wadliwość ta została wyeliminowania poprzez wyczerpujące uzasadnienie (prawne i faktyczne) decyzji organu II instancji, po wtóre nie sposób podzielić stanowiska skarżącej co do charakteru sporządzonej analizy urbanistycznej. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią obligatoryjnie załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Nie zwalnia to rzecz jasna organu od obowiązku sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji, nie czyni wszakże wspomnianych załączników jedynie "częścią akt sprawy".
Ocena natomiast wpływu projektowanej inwestycji na nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych skarżącej wykraczała poza zakres rozpoznawanej sprawy, pozostając w gestii organów architektoniczno-budowlanych, orzekających na etapie pozwolenia na budowę, co trafnie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.
.
m.ch.