II SA/Łd 1083/23

II SA/Łd 1083/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 41 ust. 6a
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Sentencja
Dnia 14 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2024 roku sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 października 2023 r. nr SKO.4163.16.23 w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 października 2023 r., znak SKO.4163.16.23 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 stawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775) – dalej: k.p.a.; art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1587) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza B. z dnia 30 sierpnia 2023 r., znak RGO.6232.64.2023 opiniujące negatywnie możliwość wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów – instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych i biologicznego przetwarzania odpadów inne niż niebezpieczne – na działce ew. [...] obręb C., gmina B., powiat [...], województwo [...].
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r. Marszałek Województwa [...] działając na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, w ramach prowadzonego na wniosek E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (skarżąca) postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie w/w Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów, wystąpił do Burmistrza B. o zaopiniowanie przedmiotowego wniosku. Do pisma załączono wersje elektroniczną wniosku skarżącej z dnia 24 listopada 2017 wraz z późniejszymi uzupełnieniami.
Wskazanym wyżej postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2023 r. Burmistrz B. zaopiniował negatywnie wniosek skarżącej spółki. Uzasadniając organ podnosił, iż od wydania na rzecz spółki decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (2011 r.) oraz decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na realizacji Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów (2012 r.) skarżąca nie zrealizowała planowanej inwestycji, która to inwestycja stwarzała dla gminy możliwość znacznego obniżenia kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych. Obecnie, z uwagi na podjętą decyzję przystąpienia przez gminę do Związku Komunalnego Gmin "Czyste miasto, Czysta Gmina" (uchwała Rady Gminy B. z dnia 19 grudnia 2022 r., nr [...]) i wynikająca z powyższego możliwość zagospodarowania odpadów komunalnych w najbliżej położonym Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów "O.", gmina C., w ocenie organu opiniującego brak jest ekonomicznego uzasadnienia powstania przedmiotowej inwestycji na terenie Gminy B.. Jej realizacja nie wpłynie bowiem w żaden sposób na ograniczenie kosztów zagospodarowania odpadów, a jedynie narazi mieszkańców gminy na ponoszenie uciążliwych skutków powstania i funkcjonowania Zakładu, w tym między innymi zagrożenia pożarowego, co organ powiązał z stwierdzoną niespójnością wniosku spółki z przedłożonym operatem przeciwpożarowym kontenera zamkniętego na odpady niebezpieczne oraz ogólnodostępnymi danymi na temat pożarów wysypisk śmieci. Jednocześnie organ wskazywał na sprzeczność przedłożonego do zaopiniowania wniosku z wydaną na rzecz spółki decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie ilości bioreaktorów zlokalizowanych w obszarze kompostowania (3 zamiast 6) oraz w zakresie emisji hałasu poziomów mocy akustycznej źródeł punktowych.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż opinia wydawana w oparciu o powołany przepis może dotyczyć dowolnych spraw z przedmiotem rozstrzygnięcia , w sytuacji gdy winna być ściśle związana z zadaniami organu opiniującego oraz poprzez bezpodstawne wydanie opinii negatywnej pomimo, iż wniosek spółki spełniał wszystkie wymagane prawem warunki, tak formalne, jak i merytoryczne. Skarżąca zarzucała nadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a poprzez brak należytego przeanalizowania wniosku skarżącej i odniesienia się do jego treści pod kątem zgodności z prawem w odniesieniu do zadań organu opiniującego; art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach poprzez wykroczenie przez organ opiniujący poza przysługujące mu kompetencje; art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie kwestionowanego postanowienia. Wnosiła o uchylenie postanowienia organu I instancji w całości.
Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia 17 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, iż stosownie do art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Brak wydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 k.p.a. skutkuje uznaniem, że opinia jest pozytywna (art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach). Natomiast jak wynika z art. 106 § 3 k.p.a. organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia przestawienia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Opinia ta, jak zaznaczył organ odwoławczy nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie główne. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że opinia podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach winna konsekwentnie nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na przewidziane prawem kompetencje i zadania publiczne organu opiniującego. Przy czym, powyższy wymóg nie wyklucza możliwości formułowania w sentencji, czy też w uzasadnieniu podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia pewnych uwag, postulatów bądź warunków dotyczących oceny danego stanu faktycznego, a niekorespondujących z wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa materialnego kompetencjami i zadaniami organu opiniującego, z tym zastrzeżeniem, że tego rodzaju uwagi nie powinny mieć charakteru przeważającego.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium uznało, iż objęte zażaleniem spółki postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem organu treść kwestionowanego rozstrzygnięcia wskazuje, iż Burmistrz B. poprzez wyczerpujące przedstawienie planowanego sposobu zagospodarowania odpadów komunalnych, wypowiedział się w kwestii realizowanych przez gminę zadań własnych wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.) obejmujących między innymi kwestie utrzymania wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, niewątpliwie zbieżnych ze sprawą będącą przedmiotem wniosku skarżącej spółki. Jednocześnie w ocenie organu brak odniesienia się przez organ opiniujący do zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa nie dyskwalifikuje opinii, w świetle zajętego przez ten organ negatywnego stanowiska. Powyższego skutku, zdaniem organu nie rodzi również wypowiedzenie się przez organ opiniujący w kwestiach pozostających w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie główne, gdyż jak wcześniej wskazano opinia podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach nie ma charakteru wiążącego, a jej treść nie zwalnia tego organu z merytorycznej oceny wniosku.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. Sp. z o.o. z siedzibą w C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie:
1) art. 41 ust. 6a, art. 45 ust. 8, ust. 9, art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 106 § 1, art. 6, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez:
- błędne uznanie za prawidłowe postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy kwestia planowanych działań gminy w zakresie gospodarki odpadami, pomimo niewątpliwej istotności z perspektywy oceny sprawy pod kątem dobra gminy, pozostająca poza kompetencjami Burmistrza, w tym poza kompetencjami związanymi z przedmiotem niniejszego postępowania, nie stanowi perspektywy, która winna być oceniana w ramach postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego stanowiącego decyzję dopuszczającą daną instalację do eksploatacji z perspektywy środowiskowej, co determinuje zakres stanowiska organu opiniującego; jak również poprzez uznanie za prawidłowe uzasadnienie negatywnej opinii jedynie względami ekonomicznymi Gminy B., a więc kwestią pozaprawną i irrelewantną z perspektywy postępowania głównego;
- błędne przyjęcie, że brak odniesienia się przez organ I instancji do zgodności z przepisami prawa nie dyskwalifikuje podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy negatywna opinia podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach winna zostać uzasadniona konkretnymi kwestiami natury prawnej pozostającymi w kompetencji organu opiniującego;
- błędne uznanie, iż organ opiniujący podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach jest uprawniony do wypowiadania się w kwestiach wyraźnie zastrzeżonych dla innych organów, w trym przypadku komendanta powiatowego PSP oraz Marszałka Województwa [...];
2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, a także brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez jedynie hasłowe powołanie rzekomych niezgodności wniosku z wydaną na rzecz spółki decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, bez jakiegokolwiek odniesienia się do konkretnych zapisów wskazanych dokumentów i wskazania dlaczego rzekome rozbieżności miałyby uzasadniać wydanie negatywnej opinii;
3) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w szczególności zawarcie ogólnych stwierdzeń bez odniesienia się stanu faktycznego sprawy oraz brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zażalenia.
Z uwagi na powyższe strona wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W obszernym uzasadnieniu strona wskazując na charakter opinii wydawanej na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowane na tle powołanego przepisu podnosiła, iż kwestionowane rozstrzygnięcie w żaden sposób nie odnosi się do kwestii, które powinny być przedmiotem opinii Burmistrza B., pąd kątem przyznanych prawem temu organowi kompetencji i zadań. Przedstawione przez organ opiniujący ogólne kwestie, odnoszące się do ekonomiki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i planów gminy odnośnie do zagospodarowania odpadów komunalnych zdaniem skarżącej nie mogą stanowić podstawy do wydania opinii negatywnej. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych niewątpliwe stanowi zadanie własne gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, nie stanowi jednak ścisłej kompetencji Burmistrza jako organu wykonawczego gminy. Natomiast argumentacja odnosząca się do ekonomiki realizacji przedsięwzięcia, jakkolwiek może dotyczyć dobra gminy, jednakże nie jest to perspektywa, z której należałoby oceniać wniosek spółki, który jak już wskazano dotyczy wydania pozwolenia zintegrowanego dopuszczającego daną instalację do eksploatacji z perspektywy środowiskowej. Spółka zaznaczyła, że plany i interesy ekonomiczne gminy w zakresie gospodarki odpadami nie wykluczają możliwości realizacji prywatnej instalacji w tym zakresie, jeżeli odpowiada ona obowiązującym przepisom prawa. To spółka ponosi bowiem ekonomiczne ryzyko w przypadku, gdy gmina nie będzie skłonna przekazywać odpadów do planowanego do realizacji przez stronę zakładu. Za wydaniem negatywnej opinii zdaniem strony nie przemawiają także ogólne stwierdzenia organu, co do niezgodności złożonego wniosku z wydaną na rzecz spółki decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w zakresie przedłożonego operatu przeciwpożarowego, poziomu emisji hałasu, które to kwestie pozostają poza kompetencjami organu opiniującego i podlegają ocenie organu prowadzącego postępowanie główne w przedmiocie udzielenia pozwolenia. Natomiast zarzucana przez organ sprzeczność wniosku z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie ilości bioreaktorów zlokalizowanych w obszarze kompostowania, świadczy w ocenie skarżącej o nienależytym zapoznaniu się z przedłożoną dokumentacją, w tym załączoną decyzją ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 26 lipca 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, w której wprost stwierdzono, iż wskazane wyżej odstępstwo ma charakter zmiany mało istotnej, nie wymagającej zmiany wydanej decyzji środowiskowej.
Reasumując strona skarżąca wywiodła, iż wobec braku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie planowanej przez spółkę inwestycji, opiniując przedmiotowy wniosek Burmistrz B. działając w ramach przysługujących mu kompetencji winien przede wszystkim odnieść się do zgodności objętej wnioskiem inwestycji z wydaną na rzecz skarżącej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 13 lutego 2012 r., co w konsekwencji, z uwagi na zachowanie przez stronę wszystkich wymogów formalnych, jak i prawnych, winno skutkować wydaniem opinii pozytywnej. Tymczasem organ opiniujący wydał opinie negatywną, opartą wbrew obowiązującym przepisom prawnym na przesłankach pozaprawnych, irrelewantnych względem przedmiotu postępowania głównego, co pomimo podnoszonych przez spółkę zarzutów, zostało usankcjonowane przez organ odwoławczy w skarżonym postanowieniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 października 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza B. z dnia 30 sierpnia 2023 r. opiniujące negatywnie możliwość wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów – instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych i biologicznego przetwarzania odpadów inne niż niebezpieczne – na działce ew. [...] obręb C., gmina B., powiat [...], województwo [...].
Powyższe rozstrzygnięcie podjęte zostało w ramach postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa [...], na wniosek skarżącej spółki z dnia 24 listopada 2017 r., w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego, na podstawie art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1587) – dalej: u.o.
Natomiast podstawę prawną podjęcia kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 41 ust. 6a u.o., zgodnie z którym organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (art. 41 ust. 6b u.o.).
Stosownie zaś do przywołanego art. 106 § 3 k.p.a. organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
Wynikające z powołanego wyżej art. 41 ust. 6a u.o. upoważnienie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, do zajęcia w przewidzianym prawem stanowiska w formie opinii stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 1-2 u.o.). Przy czym co należy podkreślić, opinia jako najluźniejsza forma współdziałania organów administracji publicznej nie jest prawnie wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie główne, a jej charakter zbliżony jest do konsultacji, czy też doradztwa. Należy również zaznaczyć, iż z brzmienia art. 41 ust. 6a u.o. wynika, że ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie powołanego przepisu. Powyższe nie prowadzi jednak do wniosku, iż treść tej opinii może być dowolna. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uwzględniając wyrażona w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności nakładającą na organy administracji publicznej działania na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, opinia, o której mowa w art. 41 ust. 6a u.o. winna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu opiniującego, zbieżnych z istotą sprawy prowadzonej przez organ właściwy do podjęcia decyzji w trybie art. 41 ustawy. W orzecznictwie wskazuje się również, że pomimo braku określenia przez ustawodawcę zakresu przedmiotowej opinii, uzasadnione w tym zakresie jest uwzględnienie treści art. 46 ust. 1 pkt 1-3 u.o., zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Przy czym co należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, to na organie prowadzącym postępowanie główne, a nie na organie opiniującym, spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2021 r., II SA/Kr 13/21; wyrok WSA w Lublinie z 21 września 2021 r., II SA/Lu 275/21; WSA w Rzeszowie z 19 maja 2021 r., II SA/Rz 57/21; WSA w Łodzi z 18 czerwca 2019 r., II SA/Łd 212/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia Burmistrza B. z dnia 30 sierpnia 2023 r. prowadzi do stwierdzenia, iż negatywne zaopiniowanie wniosku skarżącej spółki o udzielenie pozwolenia zintegrowanego oparte zostało o przesłanki wymienione w pkt 1-2 powołanego wyżej art. 46 ust. 1 u.o. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż uzasadniając negatywne stanowisko Burmistrz B. wyraźnie wskazał, iż pomimo upływu znacznego okresu czasu od momentu wydania na rzecz skarżącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (2011 r.) oraz decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na realizacji Regionalnego Zakładu Zagospodarowania Odpadów (2012 r.) inwestycja, która ówcześnie stwarzała dla gminy możliwość znacznego obniżenia kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych, nie została zrealizowana. Obecnie, gmina dokonała zmiany dotychczasowych planów gospodarki odpadami, przystępując do Związku Komunalnego Gmin "Czyste miasto, Czysta Gmina" (uchwała Rady Gminy B. z dnia 19 grudnia 2022 r., nr [...]), co pozwala gminie na zagospodarowaniu wytwarzanych odpadów komunalnych w Zakładzie Unieszkodliwiania Odpadów "O.", gmina C.. Zarówno kwestia unieszkodliwiania odpadów komunalnych, jak i kwestia utrzymania wysypisk, na co słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, stanowią zadania własne gminy wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.) – dalej: u.s.g. Co więcej, przedstawiona przez organ opiniujący argumentacja odnośnie do przyjętej przez gminę strategii postępowania z odpadami komunalnymi pozostaje zbieżna z istotą postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] z wniosku skarżącej spółki. W ocenie Sądu w powyższym zakresie nie znajdują uzasadnienia zarzuty strony skarżącej, że zadania z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi nie stanowią wyłącznych, ścisłych kompetencji burmistrza jako organu wykonawczego gminy, a należą do zadań własnych gminy jako jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.s.g. wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa.
Również podniesione przez organ opiniujący argumenty, co do narażenia mieszkańców gminy na zagrożenia oraz uciążliwości związane z powstaniem i funkcjonowaniem przedmiotowego zakładu, w tym między innymi zagrożenia pożarowego, poparte ogólnodostępnymi statystykami odnoszącymi się do narastającego zjawiska pożarów składowisk śmieci, pomimo braku wyraźnego odwołania się do konkretnych przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu wpisują się w przesłankę negatywnego wpływu tych zjawisk na życie lub zdrowie ludzi, jak i na środowisko.
Tym samym brak odniesienia się przez organ opiniujący do zgodności planowanej inwestycji z wydaną na rzecz skarżącej spółki decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 13 lutego 2012 r., zdaniem Sądu nie dyskwalifikuje przedmiotowej opinii.
Wbrew stanowisku strony skarżącej powyższego skutku nie powoduje również zajęcie przez organ opiniujący stanowiska w kwestiach wyraźnie zastrzeżonych dla innych organów, w tym przypadku właściwego komendanta powiatowego PSP oraz Marszałka Województwa [...]. Jak słusznie bowiem wskazał organ odwoławczy powyższe naruszenie, wobec niewiążącego charakteru opinii podejmowanej na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż wypowiedzenie się przez organ opiniujący w zakresie należącym do innych organów współdziałających, czy też organu prowadzącego postępowanie główne, nie zwalnia tego ostatniego z obowiązku merytorycznego rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Podkreślenia również wymaga, w kontekście niewiążącego charakteru przedmiotowej opinii, że jej "merytoryczna wartość" dla wyniku prowadzonego postępowania głównego będzie przedmiotem oceny Marszalka Województwa [...] przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie udzielenia bądź też odmowy udzielenia pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z żądaniem skarżącej spółki, zawartym we wniosku z dnia 24 listopada 2017 r.
Wobec powyższego zarzut skargi, co do naruszenia art. 41 ust. 6a u.o. w zw. z art. 106 § 1 uznać należało za nieuzasadniony.
Z nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia art. 41 ust. 3 pkt 2 oraz art. 45 ust. 8-9 u.o., które to przepisy nie miały zastosowania w sprawie. Pierwszy z przywołanych przepisów reguluje bowiem właściwość starosty jako organu wydającego pozwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów, natomiast przepis art. 45 ust. 8-9 ustawy odnosi się do instytucji zwolnienia z obowiązku uzyskania w/w zezwoleń.
Sąd stwierdza nadto, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej procedujące w sprawie organy obu instancji działały w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych w sprawie rozstrzygnięć odpowiadały minimum wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.